வியட்நாமின் ஆங்கிலக் கற்றல் இடைவெளி: தாய்மொழிப் பேச்சாளர்கள் வகுப்பறைக்குள் வந்ததும் ஏன் இன்னும் அமைதி நிலவுகிறது

வகுப்பறை அமைதியாகிறது

வியட்நாம் முழுவதும், வெளிநாட்டு ஆங்கில ஆசிரியர் ஒருவர் அரசுப் பள்ளி வகுப்பறைக்குள் நுழையும்போது ஒரு பழக்கமான காட்சி அரங்கேறுகிறது. பல ஆண்டுகளாக இலக்கணத்தையும் சொற்களஞ்சியத்தையும் படித்த மாணவர்கள் திடீரென அமைதியாகிவிடுகிறார்கள். ஆசிரியர் இயல்பான வேகத்தில் பேசுகிறார்; வாக்கியங்கள் சரளமாகத் தொடர்கின்றன; வகுப்போ அவரைப் பின்தொடரத் திணறுகிறது. மாணவர்களின் பார்வை அங்குமிங்கும் அலைகிறது, குறிப்பேடுகள் வெறுமையாக இருக்கின்றன, அழைத்துக் கேட்கப்படுவதைத் தவிர்க்கிறார்கள். பலர் 7 முதல் 10 ஆண்டுகளாக ஆங்கிலம் படித்துள்ளனர். ஆனாலும், அந்தத் தருணம் மொழியைக் கற்கும் முதல் நாளைப் போலவே இருக்கிறது.

இது மாணவர்களின் திறனைப் பிரதிபலிப்பதைவிட, கல்வி அமைப்பின் குறைபாடுகளை வெளிக்காட்டுகிறது. ஆங்கிலம் நடைமுறைத் திறனாக அல்லாமல், பள்ளிப் பாடமாகவே பெரும்பாலும் கற்பிக்கப்படுகிறது. உரையாடலைவிடத் தேர்வு மதிப்பெண்களுக்கே முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது. பல வகுப்புகளில், உள்ளூர் ஆசிரியர்கள் மெதுவாகவும் கவனமாகவும் பேசும் ஆங்கிலத்தையே மாணவர்கள் கேட்கிறார்கள்; தேர்வுகளுக்குத் தயார்படுத்தும் எழுத்துப் பயிற்சிகளையும் செய்கிறார்கள். இயல்பான உரையாடல்களின் தாளம், அழுத்தம், ஒலிகள் ஒன்றோடொன்று இணையும் விதம், வேகம் ஆகியவற்றை அன்றாடம் கேட்கும் வாய்ப்பு அவர்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை. இதன் விளைவு எதிர்பார்த்ததுதான்: நிஜ உலக ஆங்கிலம் எதிரில் வரும்போது மாணவர்கள் உறைந்துபோவார்கள்.

இந்தப் போக்கு புதிதல்ல. 1980களில் நடுநிலை மற்றும் உயர்நிலைப் பள்ளிகளில் ஆங்கிலம் கட்டாயப் பாடமாக்கப்பட்டது; 1990களில் தொடக்கப் பள்ளிகளுக்கும் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. 2006இல் வியட்நாம் உலக வர்த்தக அமைப்பில் இணைந்த பின்னர் ஆர்வம் பெருகியது; அது தொடர்ந்து உயர்வாகவே உள்ளது. இப்போது பல லட்சம் மாணவர்கள் ஆங்கிலம் கற்க நூற்றுக்கணக்கான மணிநேரங்களைச் செலவிடுகிறார்கள். இருப்பினும், எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்பக் கற்றல் முடிவுகள் அமையவில்லை. தேசிய உயர்நிலைப் பள்ளி இறுதித் தேர்வில், ஆண்டுதோறும் கணிசமான மாணவர்களுக்கு ஆங்கிலம் மிகவும் பலவீனமான பாடங்களில் ஒன்றாகவே உள்ளது. சர்வதேச ஒப்பீடுகளிலும் வியட்நாம் குறைந்த மொழித்திறன் நிலைப்பாட்டில் இடம்பெறுகிறது. முயற்சிக்கும் முடிவுகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளி தெளிவாகத் தெரிகிறது. தாய்மொழிப் பேச்சாளர் வகுப்பறைக்குள் நுழைந்ததும் வகுப்பு அமைதியாகும்போது, குடும்பங்களும் இதைக் காண்கிறார்கள்.

பல ஆண்டுகள் படித்தும் ஏன் போதிய முன்னேற்றமில்லை

கற்றலில் செலவிடும் நேரம் அடிப்படைப் பிரச்சினை அல்ல. தொடக்கப் பள்ளி மாணவர்கள் பொதுவாக வாரத்திற்கு நான்கு ஆங்கில வகுப்புகளிலும், நடுநிலை மற்றும் உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்கள் வாரத்திற்கு மூன்று வகுப்புகளிலும் பங்கேற்கிறார்கள். 2022–2023 கல்வியாண்டுக்குள், அதிகாரபூர்வத் திட்டங்களின்கீழ் 2.9 மில்லியனுக்கும் அதிகமான மாணவர்கள் குறைந்தது பத்தாண்டுகளாக ஆங்கிலம் படித்திருந்தனர். மொழிகளுக்கான ஐரோப்பியப் பொதுக் கட்டமைப்பின்படி (CEFR), B1 நிலைத் திறனை அடைய வழிகாட்டுதலுடன் கூடிய சுமார் 350 முதல் 400 மணிநேரக் கற்றல் பொதுவாகத் தேவைப்படுகிறது. வியட்நாமிய மாணவர்கள் பள்ளியிலும் கூடுதல் வகுப்புகளிலும் பெரும்பாலும் இந்த நேரத்தைத் தாண்டிப் படிக்கிறார்கள். இருப்பினும், அன்றாடப் பேச்சைப் புரிந்துகொள்வதில் பலர் இன்னும் சிரமப்படுகிறார்கள்.

பல காரணிகள் இந்த நிலைக்குத் தள்ளுகின்றன. பெரிய வகுப்புகளில் ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் பேசுவதற்கான நேரம் குறைகிறது. தேர்வை மையமாகக் கொண்ட பாடத்திட்டங்கள் உரையாடலை ஊக்குவிப்பதற்குப் பதிலாக மனப்பாடத்தை ஊக்குவிக்கின்றன. பாடநூல்களில் உள்ள கேட்புப் பயிற்சிகள் பெரும்பாலும் முன்கூட்டியே எழுதப்பட்டு மெதுவாக ஒலிக்கப்படுகின்றன; அவை நிஜ உரையாடல்களின் இயல்பான வேகத்துக்குச் செவிகளைப் பழக்குவதில்லை. சக மாணவர்களின் முன்னிலையில் தவறு செய்துவிடுவோமோ என்று மாணவர்கள் அஞ்சுகிறார்கள். பல உள்ளூர் ஆசிரியர்களுக்கு அதிகப் பணிச்சுமை இருப்பதால், பேச்சுப் பயிற்சிகளுக்கு நேரம் குறைவாக உள்ளது. கிராமப்புறங்களில் தகுதியான ஆசிரியர்களையும் இயல்பான ஒலிப்பதிவுகளையும் அணுகும் வாய்ப்பு சமமாக இல்லை. இந்த அழுத்தங்கள் அனைத்தும் சேர்ந்து பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன.

இந்த நிலையை மாற்றக் கொள்கை முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. கடந்த பத்தாண்டுகளில் முக்கிய மொழிக் கல்வித் திட்டங்கள் தொடங்கியதிலிருந்து, ஆசிரியர் மேம்பாட்டிலும் பாடத்திட்டச் சீர்திருத்தத்திலும் வியட்நாம் முதலீடு செய்துள்ளது. தேசிய வெளிநாட்டு மொழித் திட்டம் 2020 (NFLP 2020), கல்வி அமைப்பு முழுவதும் மொழித்திறனை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டது. ஆனால், லட்சிய இலக்குகளை எட்டுவதில் முடிவுகள் பின்தங்கின. பெரிய வகுப்புகள், கற்பித்தல் வளங்களில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகள், வகுப்பறை நேரக் குறைவு, உரையாடல் வழிக் கற்பித்தல் முறையில் பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியர்களின் பற்றாக்குறை ஆகிய கணிக்கக்கூடிய தடைகளை ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். நெருக்கமான பள்ளி அட்டவணையில் கூடுதலாகச் சேர்க்கப்பட்ட ஒரு பாடமாகவே ஆங்கிலம் பெரும்பாலும் கருதப்படுகிறது; அன்றாடக் கற்றலுடன் பின்னிப் பிணைந்த திறனாக அல்ல.

இந்த இடைவெளியை நிரப்பக் குடும்பங்கள் முயல்கின்றன. பெரிய நகரங்களில் ஆங்கிலப் பயிற்சி மையங்கள் பெருகியுள்ளன; தனிப்பட்ட பயிற்சியும் பரவலாக உள்ளது. குடும்ப வருமானத்துடன் ஒப்பிடும்போது கட்டணம் அதிகமாக இருக்கலாம்; தரமும் மாறுபடுகிறது. சிலருக்கு வெளிநாட்டு ஆசிரியர்களையும் இயல்பான ஆங்கிலக் கேட்புப் பயிற்சியையும் அணுக இந்தத் தனியார் சந்தை வாய்ப்பளிக்கிறது. ஆனால், அது எல்லாக் குழந்தைகளையும் சென்றடைவதில்லை.

அரசுப் பள்ளி வகுப்பறைக்குள்

வழக்கமான அரசுப் பள்ளி ஆங்கிலப் பாடத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பார்த்தால், வெளிநாட்டு ஆசிரியருடன் இருக்கும்போது மாணவர்கள் ஏன் திகைத்துப்போகிறார்கள் என்பது புரியும். பல வகுப்புகளில் சுமார் 45 மாணவர்கள் உள்ளனர்; சில இடங்களில் அதைவிட அதிகம். மாணவர்கள் திறனை அடிப்படையாகக் கொண்டு அல்லாமல், வயதின் அடிப்படையில் குழுவாக்கப்படுகிறார்கள். ஒரே வகுப்பில் சரளமாகப் பேசும் மாணவரும் அடிப்படை ஒலியெழுத்துப் பயிற்சி கற்கும் மாணவரும் இருக்கலாம். ஒரே பாடம் அனைவருக்கும் பொருந்த வேண்டும். இத்தகைய சூழலில், வகுப்பைக் கட்டுப்படுத்த ஆசிரியர்கள் குழுவாகச் சொல்லவைத்தல், குறுகிய பயிற்சிகள், கரும்பலகைப் பணிகள் ஆகியவற்றை அடிக்கடி நம்பியிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் பேசுவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு. உண்மையான உரையாடல் அரிது.

வகுப்பறை ஆதரவு இடத்துக்கு இடம் மாறுபடுகிறது. சில ஆசிரியர்களுடன் குழுக்களை நிர்வகிக்கவும் வழிமுறைகளை மொழிபெயர்க்கவும் உதவும் கற்பித்தல் உதவியாளர் பணியாற்றுகிறார். மற்ற வகுப்புகளில் ஆதரவு சீரற்றதாகவோ இல்லாமலோ இருக்கிறது. முழுமையான வசதிகளுள்ள அறைகள் முதல், பின்வரிசைவரை ஒலி எட்டாத ஒலிபெருக்கியுடன் கூடிய கரும்பலகை வகுப்புகள் வரை தொழில்நுட்ப வசதிகள் வேறுபடுகின்றன. வெப்பமான, நெரிசலான இடங்களில் கவனம் செலுத்துவது கடினமாகிறது. ஆசிரியர்கள் பல வளாகங்களுக்கு இடையே போக்குவரத்து நெரிசலைச் சமாளித்துச் செல்கிறார்கள்; கடைசி நேர அட்டவணை மாற்றங்களையும் எதிர்கொள்கிறார்கள். புரொஜெக்டர் பழுதானால் பயன்படுத்த மாற்றுச் செயல்பாடுகளைத் தயாராக வைத்திருக்கிறார்கள். பெரும்பாலானோர் மனவுறுதியுடனும் படைப்பாற்றலுடனும் இவற்றைச் சமாளித்தாலும், ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் இயல்பான உரையாடல் வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதைக் கற்பித்தல் சூழல் கட்டுப்படுத்துகிறது.

உள்ளூர் பாடத்திட்டத்துக்கு மேலாகக் கற்பிக்கும் ஆசிரியர்கள் பலர் உச்சரிப்பு, விளையாட்டு வழிப் பயிற்சி, இயல்பான பேச்சைக் கேட்டல் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்துகிறார்கள். இச்செயல்பாடுகள் மதிப்புமிக்க மொழி அனுபவத்தை அளிக்கின்றன. எனினும், குறுகிய வகுப்பு நேரம், திறன்களில் உள்ள வேறுபாடு, தேர்வுப் பாடத்திட்டத்துடன் ஒத்துப்போக வேண்டிய அழுத்தம் ஆகியவை முன்னேற்றத்தை இன்னும் கட்டுப்படுத்துகின்றன. மாணவர்கள் உண்மையான ஆங்கிலத்தின் சிறு அனுபவத்தைப் பெறுகிறார்கள்; பின்னர் உரையாடலில் தயக்கத்துடன் முயல்வதைவிட, தாளில் சரியான விடைகளை எழுதுவதற்குப் பரிசளிக்கும் கல்வி அமைப்புக்கே திரும்புகிறார்கள்.

ஆங்கிலத்தைப் பொதுவாக்கும் கொள்கை முயற்சி

2035ஆம் ஆண்டுக்குள் அனைத்துப் பள்ளிகளிலும் ஆங்கிலத்தை இரண்டாம் கட்டாய மொழியாக்க வியட்நாம் திட்டமிட்டுள்ளது. 2030ஆம் ஆண்டுக்குள் முதலாம் வகுப்பிலிருந்தே ஆங்கிலம் கட்டாயமாக்கப்படும்; அதற்கு முன்பே பாலர் பள்ளிகளில் அறிமுகமாகும். உலகளாவிய போட்டித்திறனுடனும் நவீனத் தொழிலாளர் தேவைகளுடனும் இந்த இலக்கை அதிகாரிகள் இணைக்கிறார்கள். இந்த நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதிக்குள், கோடிக்கணக்கான மாணவர்களுக்குச் சேவை செய்யும் பல்லாயிரக்கணக்கான அரசுப் பள்ளிகளில் ஆங்கிலம் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது துணிச்சலான தொலைநோக்குப் பார்வை. மனித மூலதனத்தின் ஒரு பகுதியாக மொழித்திறன்களுக்கு நாடு அளிக்கும் உறுதியை இது காட்டுகிறது.

செயலாக்கமே உண்மையான சோதனையாக இருக்கும். 2030ஆம் ஆண்டுக்குள் கல்வி அமைப்பில் இருபதாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட ஆங்கில ஆசிரியர்கள் பற்றாக்குறையாக இருக்கக்கூடும் என மதிப்பீடுகள் தெரிவிக்கின்றன. தேர்வை மையமாகக் கொண்ட பயிற்சியிலிருந்து உரையாடல் வழிக் கற்பித்தலுக்கு மாறுவதற்கும் பல ஆசிரியர்களுக்கு ஆதரவு தேவை. கிராமப்புற மற்றும் தொலைதூரப் பகுதிகளில் தகுதியான ஊழியர்களை நியமித்துத் தக்கவைத்துக்கொள்வது கடினம். வெளிநாட்டு ஆசிரியர்களுக்கான நிபந்தனைகள் கடுமையாக்கப்பட்டுள்ளதால், முக்கிய நகரங்களுக்கு வெளியே அவர்களைப் பணியமர்த்துவது மேலும் சிரமமாகலாம். பள்ளிகளில் கிடைக்கும் கற்பித்தல் எதிர்பார்ப்புகளைப் பூர்த்தி செய்யாவிட்டால், பெற்றோர் தனியார் வகுப்புகளுக்குத் தொடர்ந்து செலவிடுவார்கள்; இதனால் வருமானம் மற்றும் வசிப்பிடத்தைப் பொறுத்த ஏற்றத்தாழ்வுகள் அதிகரிக்கும் அபாயம் உள்ளது.

அனுபவம் வாய்ந்த சீர்திருத்தத் தலைவர் ஒருவர் இந்தச் சவாலை வெளிப்படையாகச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். வியட்நாமின் பொதுக் கல்விச் சீர்திருத்தத்தின் முன்னாள் தலைமை ஒருங்கிணைப்பாளரான Bui Manh Hung, செயலாக்கத் திறன் குறைபாடுகள் மற்றும் வகுப்பறைக் கற்பித்தல் நடைமுறைகள் குறித்து நீண்டகாலமாக எச்சரித்து வந்துள்ளார்.