தேசிய அளவில் தீர்வுகள் குறித்த விவாதம் தீவிரமடையும் நிலையில், இந்தோனேசியாவின் வீடுகளில் குப்பை எரிக்கும் நெருக்கடியைச் சமாளிக்க முன்னோடித் திட்டங்கள்

இந்தோனேசியாவின் குடியிருப்புப் பகுதிகளில் மறைந்திருக்கும் நெருக்கடி

நாட்டின் சட்டங்கள் தடை செய்திருந்தாலும், இந்தோனேசியக் குடும்பங்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டோர் தொடர்ந்து குப்பைகளை எரிக்கின்றனர். அடர்த்தியான நகர்ப்புறக் குடியிருப்புகளைச் சூழும் புகை நாற்றத்தைத் தாண்டி, இது ஒரு பொது சுகாதார அவசரநிலையை உருவாக்குகிறது. சுகாதார அமைச்சகம் 2023-ல் நடத்திய தேசிய ஆய்வில், 57% குடும்பங்கள் குப்பைகளை அகற்றுவதற்கான முதன்மை முறையாக திறந்தவெளியில் எரிப்பதை நம்பியிருப்பது தெரியவந்தது. குப்பைகளைச் சேகரிப்போரிடம் ஒப்படைப்போர் 27.6% மட்டுமே; மறுசுழற்சி செய்வதாகத் தெரிவித்தோர் வெறும் 0.1% மட்டுமே. இந்தப் பரவலான நடைமுறை, மனித உடல் திசுக்களுக்குள் ஆழமாக ஊடுருவி புவி வெப்பமடைதலைத் துரிதப்படுத்தும் நுண்துகள் மாசுப்பொருட்களையும் கரிய கார்பனையும் வெளியிடுகிறது.

வீட்டுப் பின்புறங்களில் குப்பை எரிப்பது தொடர்ந்து நிகழ்வது, சுற்றுச்சூழல் சட்டங்களுக்கும் கள யதார்த்தத்துக்கும் இடையே உள்ள அடிப்படை இடைவெளியை வெளிப்படுத்துகிறது. இந்தோனேசியாவின் 2008-ஆம் ஆண்டு கழிவு மேலாண்மைச் சட்டம் திறந்தவெளியில் குப்பை எரிப்பதை வெளிப்படையாகத் தடை செய்தாலும், குடும்ப அளவில் சட்டத்தை அமல்படுத்துவது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றதாகவே உள்ளது. செயற்கைக்கோள்களால் கண்டறியக்கூடிய பெரிய காட்டுத் தீகளைப் போலல்லாமல், தீவுக்கூட்டம் முழுவதும் தினமும் ஆயிரக்கணக்கான சிறிய குடியிருப்புத் தீகள் ஏற்படுகின்றன. அவை அதிகாரிகளுக்குத் தெரியாமல் போகின்றன; ஆனால் நச்சுப் புகையைச் சுவாசிக்கும் மக்களுக்கு அவை நன்றாக உணரப்படுகின்றன.

வீட்டுப் பின்புறக் குப்பை எரிப்பின் சுகாதார மற்றும் காலநிலைப் பாதிப்புகள்

வீட்டுக் குப்பைகள் எரிவதால், மனித ஆரோக்கியத்துக்குக் கடுமையான ஆபத்தை ஏற்படுத்தும் நச்சு மாசுப்பொருட்களின் கலவை உருவாகிறது. பிளாஸ்டிக், நுரை மற்றும் செயற்கைப் பொருட்கள் கரிமக் கழிவுகளுடன் சேர்ந்து எரியும்போது, PM2.5 மற்றும் PM10 எனப்படும் நுண்துகள்களும் கரும்புகைக் கரிய கார்பனும் வெளியேறுகின்றன. இந்தத் துகள்கள் உடலின் இயற்கையான பாதுகாப்புகளைத் தாண்டி, நுரையீரல் திசுக்களின் ஆழத்துக்குச் சென்று, இரத்த ஓட்டத்திலும் கலக்கக்கூடிய அளவுக்குச் சிறியவை.

இந்தோனேசியப் பல்கலைக்கழகத்தின் சுற்றுச்சூழல் சுகாதாரப் பேராசிரியர் புடி ஹர்யாந்தோ, பாதிப்பு உடல் முழுவதும் பரவுவதாக விளக்கினார். கரிய கார்பன், கார்பன் மோனாக்சைடு உள்ளிட்ட வேதிப்பொருட்கள் இதயம், நரம்பு மண்டலம், நுரையீரல், செரிமானப் பாதை, தோல், இரத்தம், எலும்புகள் போன்ற முக்கிய உறுப்புகளில் படிகின்றன. இந்தப் பரவலான மாசுபாடு, பல இந்தோனேசியப் பெண்களுக்கு ஏன் இரத்தசோகை ஏற்படுகிறது என்பதை விளக்குகிறது. எரியும் குப்பைகளிலிருந்து வெளிவரும் கன உலோகங்கள், எலும்பு மஜ்ஜையில் சிவப்பணு உற்பத்தியைத் தடுக்கின்றன. இதற்குத் தீர்வு காணப்படாவிட்டால், குப்பை எரிப்பால் ஏற்படும் காற்று மாசுபாடு தலைமுறை தலைமுறையாகப் பொது சுகாதாரத்தைப் பாதிக்கும் அமைதியான கொலையாளியாகிவிடும் என்று ஹர்யாந்தோ எச்சரித்தார்.

உடனடி சுகாதாரக் கவலைகளுக்கு அப்பால், கரிய கார்பன் சக்திவாய்ந்த காலநிலை மாசுப்பொருளாகவும் செயல்படுகிறது. வளிமண்டலத்தில் பல நூற்றாண்டுகள் நிலைத்திருக்கும் கார்பன் டை ஆக்சைடுக்கு மாறாக, கரிய கார்பன் சில நாட்கள் முதல் சில வாரங்கள் வரை மட்டுமே காற்றில் மிதக்கும். இருப்பினும், அந்தக் காலத்தில் அது சூரியக் கதிர்வீச்சை உறிஞ்சி சுற்றியுள்ள காற்றை நேரடியாக வெப்பமாக்குகிறது. இதனால், ஒவ்வொரு அலகு நிறைக்கும் ஏற்படும் வெப்பமூட்டும் விளைவு CO2-வைவிட மிக அதிகமாகிறது. காற்று மாசுபாடு மற்றும் காலநிலை இடையிலான தொடர்புகளை ஆய்வு செய்யும் தேசிய தொழில்நுட்பக் கழகத்தின் சுற்றுச்சூழல் பொறியியல் விரிவுரையாளர் டிடின் அகுஸ்தியான் பெர்மாடி, இந்த உமிழ்வுகள் குறுகிய காலமே நீடிப்பதால், அவற்றின் மூலத்திலேயே குறைத்தால் 2030-க்குள் ஒப்பீட்டளவில் விரைவான காலநிலை மற்றும் காற்றுத் தர நன்மைகளைப் பெறலாம் என்று குறிப்பிட்டார்.

சமூகங்கள் ஏன் தீயை நாடுகின்றன?

சுற்றுச்சூழலைப் புறக்கணிப்பதால் மக்கள் குப்பைகளை எரிப்பதில்லை. மாறாக, உள்கட்டமைப்புக் குறைபாடுகள், பொருளாதார நெருக்கடிகள், பண்பாட்டு வழக்கங்கள் ஆகியவை பின்னிப் பிணைந்து, தீ வைப்பதே ஒரே நடைமுறைத் தீர்வாகத் தோன்றச் செய்கின்றன. ஜகார்த்தாவுக்குத் தெற்கே உள்ள போகோரில், பழைய மெத்தைகள், உடைந்த நாற்காலிகள் போன்ற பெரிய பொருட்களை மக்கள் சாலையோரம் கொட்டும்போது, அப்பகுதி குடியிருப்புப் பிரிவுத் தலைவர் எர்வின்ஸ்யா ஒரு இக்கட்டான நிலையைச் சந்திக்கிறார். அவற்றை அப்படியே விட்டுவிட்டால், பள்ளிக்குச் செல்லும் குழந்தைகளுக்குப் பாதுகாப்பு ஆபத்து ஏற்படும். பெரிய அல்லது கனிமக் குப்பைகளைச் சேகரிக்க உள்ளூர் சுற்றுச்சூழல் அமைப்பு மறுப்பதால், வேறு வழியில்லை என்று எர்வின்ஸ்யா கருதுகிறார்.

நாம் அதை எரித்துவிட்டால், குறைந்தபட்சம் அது இல்லாமல் போய்விடும். ஆம், நாற்றம் வரும். ஆனால் வேறு வழியில்லாததால் இதைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

எர்வின்ஸ்யாவின் இக்கட்டான நிலை, இந்தோனேசியா முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் கட்டமைப்புக் குறைபாடுகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது. பொருளாதார நெருக்கடிகளும் சிக்கலை அதிகரிக்கின்றன. சுமார் 90 குடும்பங்கள் வசிக்கும் அவரது பகுதியில், 60% முதல் 70% வரையிலான மக்களே மாதம் 15,000 ரூபியா (ஒரு டாலருக்கும் குறைவு) குப்பைச் சேகரிப்புக் கட்டணத்தைச் செலுத்துகின்றனர். சில நேரங்களில் சேகரிப்புப் பணி தொடர்வதை உறுதிசெய்ய, எர்வின்ஸ்யா அப்பகுதி நிதியையோ தனது சொந்தப் பணத்தையோ பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது. குறைந்த வருமானம் கொண்ட சமூகங்களுக்கு, காற்று மாசுபாடு அல்லது காலநிலை மாற்றம் குறித்த கவலைகளைவிட அன்றாட வாழ்வாதாரத் தேவைகளே முன்னுரிமை பெறுகின்றன.

பண்பாட்டுக் காரணிகளும் இதில் பங்கு வகிக்கின்றன. இந்தப் பிரச்சினையைச் சமாளிக்கும் புதிய முன்னோடித் திட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ள மானுடவியலாளர் சோஃப்யான் அன்சோரி, முன்பு வீட்டுக் குப்பைகளில் பெரும்பாலும் இலைகளும் சிறு கிளைகளும் இருந்தபோது, குப்பைகளை எரிப்பது அக்கறையையும் சமூகப் பங்களிப்பையும் காட்டுவதாகக் கருதப்பட்டது என்றார். இன்று குப்பைகளின் தன்மை மாறிவிட்டது. பிளாஸ்டிக், நுரை மற்றும் செயற்கைப் பொருட்களே வீட்டுக் குப்பைகளில் அதிகம் உள்ளன; அவை எரியும்போது மிகவும் நச்சுத்தன்மை வாய்ந்த புகையை வெளியிடுகின்றன. இருந்தாலும், எரிப்புக்கும் தூய்மைக்கும் இடையிலான பண்பாட்டு தொடர்பு நீடிக்கிறது.

FIREFLIES: கண்காணிப்பும் சமூகப் பங்கேற்பும்

இந்தச் சவால்களை எதிர்கொள்ள, ஆற்றல் மாற்றத்துக்கான பிரசாரக் குழுவான ViriyaENB-ன் ஆதரவுடன் டயட்பிளாஸ்டிக் இந்தோனேசியா, ஜகார்த்தா மற்றும் அதன் செயற்கைக்கோள் நகரங்களான போகோர், டெபோக் ஆகியவற்றின் மூன்று குடியிருப்புப் பகுதிகளில் FIREFLIES என்ற முன்னோடித் திட்டத்தைத் தொடங்கியுள்ளது. குப்பை எரிக்கும் பழக்கத்தின் அடிப்படைக் காரணங்களைச் சமாளிக்க, இந்த முயற்சி சமூகப் பண்பாட்டு ஆய்வு, சமூகக் கல்வி, உள்ளூர் குப்பை உள்கட்டமைப்பு மேம்பாடு ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கிறது.

இந்தோனேசியப் பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர்கள், குடியிருப்போர் குப்பைகளை எப்படிப் புரிந்துகொள்கிறார்கள், கையாளுகிறார்கள் என்பதை ஆய்வு செய்து வருகின்றனர். ஒரே மாதிரியான தீர்வுகளைத் திணிக்காமல், உள்ளூர் சூழலுக்கு ஏற்ற தலையீடுகளை வடிவமைப்பதே இதன் நோக்கம். தொடர்ந்து மாசு அளவைக் கண்காணிக்கக் குறைந்த செலவிலான காற்றுத் தர உணரிகளையும் நிறுவத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. இந்த மாதம் முதல் ஆண்டு இறுதி வரை மேற்கொள்ளப்படும் கண்காணிப்பின் மூலம் கிடைக்கும் விரிவான தரவுகள் சமூகங்களுக்குக் கிடைக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

மாசு குறித்த தரவுகள் வெளிப்படையாகக் கிடைப்பது ஒரு சமூக நோக்கத்தையும் கொண்டுள்ளது. தற்போது, அண்டை வீட்டாரை எதிர்கொள்ள மக்கள் தயங்குவதால் குப்பை எரிப்புப் பெரும்பாலும் சகித்துக்கொள்ளப்படுகிறது. எரிப்பு நிகழ்வுகளின்போது மாசு அளவுகள் திடீரென அதிகரிப்பது விவாதத்தைத் தூண்டி, குடியிருப்போரிடையே பரஸ்பர சமூக அழுத்தத்தையும் உருவாக்கலாம் என்று டயட்பிளாஸ்டிக் இந்தோனேசியாவின் மூத்த ஆய்வுத் தலைவர் ஸகியுஸ் ஷடிக்கி விளக்கினார். எரிப்புக்கு எதிரான சமூக விதிமுறைகள் இல்லாவிட்டால், சிறந்த தொழில்நுட்பம்கூட பயனற்றது என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். குடியிருப்புப் பகுதி ஆய்வுகளின் அடிப்படையிலான சமூகக் கல்வி நடவடிக்கைகள் இந்த ஆண்டு ஏப்ரல், மே மாதங்களில் தொடங்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகத்தின் மூத்த சுற்றுச்சூழல் தாக்கக் கட்டுப்பாட்டாளர் நூர்மயந்தி இந்த முயற்சியை வரவேற்றார். குப்பை உருவாகும் இடத்திலேயே அதைக் குறைப்பதும், சமூக மனப்பான்மையை மாற்றுவதும் தேசிய குப்பை மேலாண்மை மற்றும் உமிழ்வுக் குறைப்பு முயற்சிகளுக்கு இன்றியமையாதவை என்று அவர் வலியுறுத்தினார். நிலப் பயன்பாடு மற்றும் ஆற்றலுக்கு அடுத்தபடியாக, இந்தோனேசியாவின் மூன்றாவது பெரிய பசுங்குடில் வாயு உமிழ்வு மூலமாகக் குப்பை உள்ளது. இருந்தாலும், குப்பைக்கும் காலநிலை மாற்றத்துக்கும் தொடர்பு இருப்பதாகச் சிலரே கருதுகின்றனர்.

மலாங் மாற்று வழி: விரிவான சேகரிப்பு

அடர்த்தியான நகர்ப்புறக் குடியிருப்புகளில் நடத்தை மாற்றத்தில் FIREFLIES கவனம் செலுத்தும் நிலையில், கிழக்கு ஜாவாவில் நடைபெறும் மற்றொரு முன்னோடித் திட்டம் விரிவான உள்கட்டமைப்புத் தீர்வுகளுக்கான சாத்தியத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. பிளாஸ்டிக் கழிவுகளை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் கூட்டணி (AEPW), மலாங் மாவட்டத்தில் நான்கு கிராமங்களை உள்ளடக்கிய ஒருங்கிணைந்த குப்பை மேலாண்மைத் திட்டத்தைத் தொடங்கியுள்ளது. துலுஸ் பெசார், டுவெட் க்ராஜன், வ்ரிங்கின் அனோம், கெனோங்கோ ஆகிய கிராமங்களில் வீடுகளிலிருந்து குப்பைச் சேகரித்தல், பாதுகாப்பாக அகற்றுதல், மறுசுழற்சி செய்தல் ஆகியவை இதில் அடங்கும்.

2025 மார்ச்சில் தொடங்கிய இத்திட்டத்தில் பங்கேற்க 2,300 குடும்பங்கள் முன்பதிவு செய்திருந்தன. குறுகிய கிராமச் சாலைகளில் செல்லும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்ட மூன்று சக்கரக் குப்பை வண்டிகள் வாரத்தில் இருமுறை வீட்டுக் குப்பைகளைச் சேகரிக்கின்றன. மக்கள் குப்பைகளை கரிமம், கனிமம் எனப் பிரிக்கின்றனர். மறுசுழற்சி செய்யக்கூடிய பொருட்கள் உள்ளூர் மறுசுழற்சியாளர்களிடம் விற்கப்பட்டு, சேகரிப்புக் கட்டணத்துடன் சேர்ந்து இந்த அமைப்புக்கான வருவாயை உருவாக்குகின்றன. நிதி அடிப்படையில் திட்டம் வெற்றிபெற, உள்ளடக்கப்பட்ட பகுதியில் உள்ள 80% குடும்பங்கள் பங்கேற்க வேண்டும் என்று பொருளாதார மாதிரிக் கணக்கீடுகள் காட்டுகின்றன.

உள்கட்டமைப்பு செயல்படுத்தப்படுவதுடன், நடத்தை மாற்றப் பிரசாரங்களும் நடைபெறுகின்றன. ஆட்களைப் பணியமர்த்தும்போது, ஈடுபாட்டை அதிகரித்து சமூக உரிமையுணர்வை வலுப்படுத்துவதற்காகக் கிராம மக்களுக்கு முன்னுரிமை அளித்ததாக AEPW-ன் இந்தோனேசியத் திட்ட ஆலோசகர் பிமோ ஹரிமுர்தி தெரிவித்தார். டுவெட் க்ராஜன் கிராமத் தலைவர் முல்யோ சிஸ்வாந்தோ, சாக்கடைகளிலும் குடியிருப்புப் பகுதிகளிலும் குப்பைகளைக் கொட்டும் பழக்கம் குறைந்து, மக்கள் ஏற்கெனவே தங்கள் நடத்தையை மாற்றத் தொடங்கியுள்ளதாகக் கூறினார்.

மலாங் முன்னோடித் திட்டத்தை ஏறத்தாழ 18,000 குடும்பங்கள் வசிக்கும் 12 கிராமங்களுக்கு விரிவுபடுத்தவும், மாதம் 750 டன் நகராட்சிக் குப்பைகளைச் சேகரித்து சுமார் 20 டன் பிளாஸ்டிக்கை மறுசுழற்சி செய்யவும் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. இது வெற்றியடைந்தால், குப்பையைக் கொட்டுவதற்கும் எரிப்பதற்கும் நடைமுறைச் சாத்தியமான மாற்றாக, பிற மாவட்டங்களும் பின்பற்றக்கூடிய நிலையான வணிக மாதிரியை உருவாக்க உள்ளூர் அரசு நம்புகிறது.

தேசிய உள்கட்டமைப்புத் திட்டமும் உள்ளூர் எதிர்ப்பும்

சமூக அளவிலான முன்னோடித் திட்டங்கள் தொடரும் வேளையில், தீவுக்கூட்டம் முழுவதும் 33 குப்பையிலிருந்து மின்சாரம் தயாரிக்கும் ஆலைகள் வரை அமைக்கும் லட்சியத் திட்டத்தை இந்தோனேசிய மத்திய அரசு முன்னெடுத்து வருகிறது. இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் வெளியிடப்பட்ட அதிபர் ஒழுங்குமுறை 109/2025, முந்தைய கட்டமைப்பை மாற்றி, கொள்முதல் மற்றும் முதலீட்டை ஒருங்கிணைக்கும் பொறுப்பை இந்தோனேசியாவின் புதிய இறையாண்மைச் செல்வ நிதியான தனந்தாராவுக்கு வழங்குகிறது. இந்த ஒழுங்குமுறை, 30 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு கிலோவாட் மணிநேரத்துக்கு $0.20 என்ற நிலையான மின்கொள்முதல் விலையை நிர்ணயிக்கிறது; அரசுக்குச் சொந்தமான மின்சார நிறுவனமான PLN மட்டுமே மின்சாரத்தை வாங்கும் நிறுவனமாகச் செயல்படும்.

இருப்பினும், பெரிய அளவிலான எரியூட்டும் திட்டங்களுக்கு சமூகங்களிடமிருந்து கணிசமான எதிர்ப்பு நிலவுகிறது. தெற்கு ஜகார்த்தாவின் டெபெட் பகுதியில் திட்டமிடப்பட்டிருந்த குப்பையிலிருந்து மின்சாரம் தயாரிக்கும் ஆலை, குடியிருப்போர் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்களின் போராட்டங்களைத் தொடர்ந்து முடங்கியது. ஏற்கெனவே காற்று மாசுபாட்டுடன் போராடும் நகரில், டையாக்சின் வெளியேற்றமும் காற்றுத் தரம் மேலும் மோசமடைவதும் ஏற்படலாம் என்று WALHI ஜகார்த்தா அமைப்பின் பிரசாரகர் முகம்மது அமினுல்லா எச்சரித்தார்.

சூரபயாவில் உள்ள பெனோவோ குப்பையிலிருந்து மின்சாரம் தயாரிக்கும் ஆலையைச் சுற்றி WALHI கிழக்கு ஜாவா அண்மையில் நடத்திய ஆய்வு, சுகாதாரப் பாதிப்புகள் குறித்த கவலைகளுக்கு வலுசேர்த்தது. இந்தோனேசியாவின் முதல் மற்றும் மிகப்பெரிய இத்தகைய ஆலையான இதன் அருகே, 2024 நவம்பர் முதல் 2025 ஜனவரி வரை 54 நாள்கள் கண்காணிப்பு நடத்தப்பட்டது. காற்றுத் தரம் அடிக்கடி உலக சுகாதார அமைப்பின் பாதுகாப்பு வரம்புகளை மீறியது ஆய்வில் தெரியவந்தது. சராசரி PM2.5 செறிவு 26.78 µg/m³ ஆக இருந்தது; உச்ச அளவு 78 µg/m³ வரை சென்றது. இது WHO-வின் நாளாந்த பாதுகாப்பு வரம்பான 15 µg/m³-ஐவிட மிக அதிகம்.

மிகக் கடுமையான திடீர் அதிகரிப்புகள், எரியூட்டி இயங்கிக்கொண்டிருந்த காலை 8 மணி முதல் மாலை 5 மணி வரை ஏற்பட்டன.

WALHI கிழக்கு ஜாவாவின் நிர்வாக இயக்குநர் வஹ்யு ஏகா சேத்யவான், எரியூட்டிக்கு அருகிலுள்ள பகுதிகளைக் கடக்கும்போது, குறிப்பாகக் குடியிருப்புப் பகுதிகளை நோக்கிக் காற்று வீசிய சமயங்களில், PM2.5 மற்றும் PM10 அளவுகள் கூர்மையாக உயர்ந்ததைத் தன்னார்வலர்கள் பதிவு செய்ததாக விளக்கினார். அரசு அங்கீகரித்த கண்காணிப்பில் வரம்பு மீறல்கள் இல்லை என்று அதிகாரிகளும் ஆலை இயக்குநரும் இந்தக் கண்டுபிடிப்புகளை மறுத்தனர்; அதேவேளை, தரவுகளைப் பொதுவெளியில் வெளியிடவும் அவர்கள் மறுத்தனர்.

நிறுவனங்களின் முன்னோடித் திட்டங்கள்: கலவையான முடிவுகள்

தனியார் துறையின் குப்பை மேலாண்மை முயற்சிகள், தொழில்நுட்பத் தீர்வுகளின் சாத்தியங்களையும் சிக்கல்களையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளன. 2021-ல், குறைந்த மதிப்புள்ள பிளாஸ்டிக்கைக் குப்பையிலிருந்து பெறப்படும் எரிபொருளாக (RDF) மாற்றிச் செயலாக்கும் நோக்கில், டானோன் நிறுவனம் ரெசிகி சொலூசி இந்தோனேசியாவுடன் இணைந்து பாலியில் மறுசுழற்சி ஆலையை நிறுவியது. ஆனால், முறையான ஆலோசனை இன்றி வீடுகளிலிருந்து சில மீட்டர் தொலைவில் அமைந்திருந்த இந்த ஆலை நச்சுப் புகையை வெளியிடுவதால், ஜன்னல்களைத் திறக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டதாக உள்ளூர்வாசிகள் புகார் தெரிவித்ததைத் தொடர்ந்து, 2024 ஏப்ரலில் திட்டம் நிறுத்தப்பட்டது.

உருகிய பிளாஸ்டிக் கழிவுகளிலிருந்து வெளியான புகையால் பல குடியிருப்போர் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டதாக, சர்வதேச மாசுப்பொருள் ஒழிப்பு வலையமைப்பின் (IPEN) இணைத் தலைவரான யுயுன் இஸ்மாவதி தெரிவித்தார். பிளாஸ்டிக்கைத் திறந்தவெளியில் எரிப்பதால் கடுமையான சுகாதார ஆபத்துகள் இருந்தபோதும், தயாரிக்கப்பட்ட ப்ரிகெட்டுகள் சலவைத் தொழிலுக்கான கொதிகலன்களுக்கும் தெருவோர உணவகங்களின் பார்பிக்யூ அடுப்புகளுக்கும் அனுப்பப்படவிருந்தன. இறுதியில், தீ விபத்தில் ஆலை அழிந்தது; மாசடைந்த நிலம் மட்டும் எஞ்சியது.

அதேபோல, பிளாஸ்டிக் பைகளுக்கான யூனிலீவரின் பெரிதும் விளம்பரப்படுத்தப்பட்ட வேதியியல் மறுசுழற்சி முன்னோடித் திட்டம், 2017-ல் இந்தோனேசியாவில் தொடங்கப்பட்டு, இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அமைதியாக நிறுத்தப்பட்டது. குறைந்த மறுசுழற்சி சாத்தியமும் தொழில்நுட்பக் கோளாறுகளும் காரணமாக, பல அடுக்குப் பைகளில் ஒரே அடுக்குப் பைகளை மட்டுமே ஆலை செயலாக்கி, அவற்றை வேறு வகைப் பொதிகளாக மாற்ற முடிந்தது; குப்பை மூலப்பொருளில் 40-60% எச்சமாக இழக்கப்பட்டது என்று எரியூட்டலுக்கான மாற்றுகளை ஆதரிக்கும் உலகளாவிய கூட்டமைப்பு (GAIA) நடத்திய விசாரணை தெரிவித்தது. 10 மில்லியன் யூரோவுக்கும் அதிகம் செலவான அந்த ஆலை, பல அடுக்குப் பைகளை வாக்குறுதியளித்தபடி பலமுறை மறுசுழற்சி செய்ய முடியும் என்பதை நிரூபிக்கத் தவறியது.

இந்தத் தடைகள் இருந்தபோதிலும், புதிய நிறுவன முயற்சிகள் தொடர்ந்து தோன்றுகின்றன. உயர்தர மறுசுழற்சி செய்யப்பட்ட பொருட்களுக்கான மதிப்புமிக்க மூலப்பொருளாகப் பிளாஸ்டிக் குப்பையை மாற்றும் நோக்கில், கிழக்கு ஜாவாவில் பாலிஒலெஃபின் மறுசுழற்சிக்கான இந்தோனேசியாவின் முதல் முழுமையாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட சுழற்சி முறை குப்பை மேலாண்மை அமைப்பை உருவாக்குவதற்கான சாத்தியக்கூறு ஆய்வை போரூஜ் மற்றும் போரியாலிஸ் அண்மையில் அறிவித்தன.

வெளிநாட்டுத் தொழில்நுட்பம், உள்ளூர் சவால்கள்

குப்பைச் செயலாக்கத்தை விரிவுபடுத்தும் இந்தோனேசியா, தங்கள் சொந்த நாடுகளின் சந்தைகளை நிறைவுசெய்த பின்னர் புதிய சந்தைகளைத் தேடும் ஐரோப்பிய, ஜப்பானிய நிறுவனங்களிடமிருந்து தொழில்நுட்பமும் நிபுணத்துவமும் அதிகளவில் வருவதை எதிர்கொள்கிறது. ஜப்பானில் மட்டும் 1,500-க்கும் மேற்பட்ட எரியூட்டிகள் உள்ளன. ஜெர்மனி, ஸ்வீடன், டென்மார்க் போன்ற ஐரோப்பிய நாடுகள் ஆண்டுதோறும் கோடிக்கணக்கான டன் நகராட்சிக் குப்பைகளை எரிக்கின்றன. ஹிட்டாச்சி ஸோசென், மருபேனி, JFE இன்ஜினியரிங் உள்ளிட்ட நிறுவனங்கள் தற்போது தென்கிழக்கு ஆசியா முழுவதும் செயல்படுகின்றன.

இருப்பினும், ஐரோப்பா அல்லது ஜப்பானின் குப்பைத் தன்மைக்காக வடிவமைக்கப்பட்ட குப்பையிலிருந்து மின்சாரம் தயாரிக்கும் தொழில்நுட்பம், இந்தோனேசியச் சூழலுக்குப் பொருந்தாமல் போகலாம் என்று சுற்றுச்சூழல் குழுக்கள் எச்சரிக்கின்றன. வளர்ந்த பொருளாதாரங்களில் நகராட்சிக் குப்பைகளில் கரிமக் கழிவுகள் 10-20% மட்டுமே உள்ளன; மேம்பட்ட பிரித்தெடுக்கும் அமைப்புகள் எரிக்க முடியாத பொருட்களைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன. இந்தோனேசியாவில், கரிமக் குப்பைகள் மொத்தக் குப்பையில் 50% அல்லது அதற்கும் அதிகமாக இருக்கலாம்; முறையான பிரித்தெடுக்கும் அமைப்புகள் குறைவாகவே உள்ளன. ஈரமான கரிமக் குப்பைகளை எரிக்க அதிக வெப்பநிலை தேவைப்படுவதால், எரிதல் திறனைப் பராமரிக்க பெரும்பாலும் கூடுதல் எரிபொருள், பொதுவாகப் பிளாஸ்டிக், தேவைப்படுகிறது.

இந்த வேறுபாடு, இந்தோனேசியாவின் குப்பையிலிருந்து மின்சாரம் தயாரிக்கும் ஆலைகள் பல தசாப்தங்களுக்கு பிளாஸ்டிக் குப்பைக்கான தேவையை உறுதிப்படுத்தி, மறுசுழற்சி முயற்சிகளையும் சுழற்சி பொருளாதார இலக்குகளையும் பாதிக்கலாம் என்ற கவலையை எழுப்புகிறது. எரியூட்டிகள் மூலம் தயாரிக்கப்படும் ஆற்றல், இயற்கை எரிவாயுவை எரிப்பதைவிட குறைந்தது 1.5 முதல் இரண்டு மடங்கு அதிக பசுங்குடில் வாயுத் தீவிரம் கொண்டது என்றும், பிளாஸ்டிக் பயன்படுத்தப்படும்போது ஆற்றல் உற்பத்தியிலேயே காலநிலைக்கு மிக அதிக பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் முறை இதுவாகும் என்றும் ஜீரோ வேஸ்ட் யூரோப்பின் யானெக் வேக் குறிப்பிட்டார்.

முறைசாரா துறையை ஒருங்கிணைத்தல்

உயர் தொழில்நுட்பத் தீர்வுகள் குறித்த விவாதங்களுக்கு மத்தியில், ஏற்கெனவே உள்ள முறைசாரா குப்பை மேலாண்மை அமைப்புகளை மேம்படுத்துவதில் சில முன்னோடித் திட்டங்கள் கவனம் செலுத்துகின்றன. காலநிலை மற்றும் தூய்மையான காற்றுக் கூட்டணியின் ஆதரவுடன் நடைபெறும் ஒரு திட்டம், கரிமக் குப்பை மேலாண்மை அமைப்புகளில் முறைசாரா குப்பை சேகரிப்பாளர்களை ஒருங்கிணைக்க பாண்டுங்கில் செயல்பட்டு வருகிறது. 11,000 டன் கரிமக் குப்பைகளை குப்பைக் கிடங்குகளுக்குச் செல்வதிலிருந்து தடுத்து, முறைசாரா தொழிலாளர்களை இடமாற்றம் செய்யாமல் அவர்களையும் உள்ளடக்கும் வணிக மாதிரிகளை வெளிப்படுத்துவதே இந்த முயற்சியின் நோக்கம்.

இந்த அணுகுமுறை, தேசிய குப்பையிலிருந்து மின்சாரம் தயாரிக்கும் திட்டங்களின் முக்கியமான பலவீனத்தைச் சமாளிக்கிறது. இந்தோனேசியாவின் முறைசாரா குப்பை சேகரிப்பாளர்கள், வாரத்தில் ஏழு நாள்களும் குறைந்த கூலியில் பணியாற்றி, தற்போதைய மறுசுழற்சி பொருளாதாரத்தின் முதுகெலும்பாக உள்ளனர். புதிய அமைப்புகளில் அவர்களின் பங்கு முறைப்படுத்தப்படாவிட்டால், பெரிய அளவிலான எரியூட்டல் இந்தத் தொழிலாளர்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பறிக்கக்கூடும். குப்பை சேகரிப்பாளர்கள் முறையான குப்பை மேலாண்மை அமைப்புகளில் ஒருங்கிணைக்கப்படாவிட்டால், நவீனமயமாக்கலின் மனிதச் செலவு கொள்கைச் செயல்பாட்டையே பாதிக்கும் உரசல்களை உருவாக்கக்கூடும் என்று ஆசியா டைம்ஸின் ஆய்வு எச்சரிக்கிறது.

பாண்டுங் முன்னோடித் திட்டமும், சிலியின் வால்பரைசோ மற்றும் தென்னாப்பிரிக்காவின் டர்பன் நகரங்களில் நடைபெறும் இதேபோன்ற திட்டங்களும், கரிமக் குப்பைகளிலிருந்து மீத்தேன் உமிழ்வைக் குறைப்பதுடன், முறைசாரா துறைத் தொழிலாளர்கள் தங்கள் பணியைப் பொருளாதார ரீதியாக நிலைநிறுத்தும் திறனை மேம்படுத்த முயல்கின்றன. இந்த முன்னோடித் திட்டங்கள் வெற்றிபெற்றால், தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தையும் சமூக உள்ளடக்கத்தையும் சமநிலைப்படுத்தும் இந்தோனேசியாவின் பரந்த குப்பைத் திட்டங்களுக்கு மாதிரிகளை வழங்கக்கூடும்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• சட்டத் தடைகள் இருந்தபோதிலும் இந்தோனேசியக் குடும்பங்களில் 57% பேர் குப்பைகளை எரிக்கின்றனர். இதனால், சுவாச நோய், இதயக் குழாய் பிரச்சினைகள், இரத்தசோகை ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய நச்சுக் கரிய கார்பனும் நுண்துகள்களும் வெளியேறுகின்றன.
• ஜகார்த்தா, போகோர், டெபோக் நகரங்களில் நடைபெறும் FIREFLIES முன்னோடித் திட்டம், குடியிருப்புப் பகுதிகளில் குப்பை எரிக்கும் பழக்கத்தை மாற்ற நேரடி காற்றுத் தரக் கண்காணிப்பையும் சமூகப் பங்கேற்பையும் ஒருங்கிணைக்கிறது.
• கிழக்கு ஜாவாவின் மலாங் மாவட்டத்தில், 12 கிராமங்களில் பொருளாதார ரீதியாகச் செயல்பட 80% குடும்பங்களின் பங்கேற்பு தேவைப்படும் ஒருங்கிணைந்த சேகரிப்பு முறையைப் பிளாஸ்டிக் கழிவுகளை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் கூட்டணி சோதித்து வருகிறது.
• அதிபர் ஒழுங்குமுறை 109/2025, இறையாண்மைச் செல்வ நிதியான தனந்தாரா ஒருங்கிணைக்கும் வகையில், 33 குப்பையிலிருந்து மின்சாரம் தயாரிக்கும் ஆலைகள் வரை அமைப்பதற்கான தேசியக் கட்டமைப்பை உருவாக்குகிறது. ஒரு கிலோவாட் மணிநேரத்துக்கு $0.20 என்ற நிலையான மின்கட்டணத்தையும் இது நிர்ணயிக்கிறது.
• ஜகார்த்தாவின் டெபெட் பகுதியில் சமூக எதிர்ப்பால் திட்டங்கள் முடங்கியுள்ளன. சூரபயாவில் இயங்கும் பெனோவோ ஆலை அருகே, WHO பாதுகாப்பு வரம்புகளை மீறும் காற்றுத் தரத்தைச் சுயாதீனக் கண்காணிப்பு பதிவு செய்ததைத் தொடர்ந்து சுகாதார எச்சரிக்கைகளும் எழுந்துள்ளன.
• டானோனின் தோல்வியடைந்த பாலி RDF ஆலை, யூனிலீவரின் கைவிடப்பட்ட வேதியியல் மறுசுழற்சி ஆலை உள்ளிட்ட நிறுவன முன்னோடித் திட்டங்கள் பின்னடைவைச் சந்தித்துள்ளன. இதற்கிடையே, பாலிஒலெஃபின் மறுசுழற்சி அமைப்புகளை உருவாக்க போரூஜ் மற்றும் போரியாலிஸ் புதிய முயற்சிகளை முன்னெடுக்கின்றன.
• ஐரோப்பா, ஜப்பான் நாடுகளின் எரியூட்டும் தொழில்நுட்பம், அதிக கரிமக் குப்பையைக் கொண்ட இந்தோனேசியச் சூழலுக்குப் பொருந்தாமல் இருக்கலாம் என்று சுற்றுச்சூழல் குழுக்கள் எச்சரிக்கின்றன. இது பிளாஸ்டிக் சார்பை நிலைநிறுத்தி, புதைபடிவ எரிபொருள் மின் உற்பத்தியைவிட அதிக பசுங்குடில் வாயுக்களை வெளியிடக்கூடும்.