ஆட்டோமேஷன், கடன், தேக்கமடைந்த ஊதியங்கள் ஆகியவை மோதுவதால் இந்திய நடுத்தர வர்க்கம் இருத்தலியல் நெருக்கடியை எதிர்கொள்கிறது

அமைதியாக நிகழும் இடம்பெயர்வு

நவி மும்பையில் இருள் சூழ்ந்த கட்டுப்பாட்டு அறையில், இந்தியா முழுவதும் உள்ள 30,000 ஏடிஎம்களைக் கண்காணிக்கும் போட்களை 100 பணியாளர்கள் மேற்பார்வையிடுகின்றனர். அவர்களின் கேமராக்கள், உணரிகள், தானியங்கி அமைப்புகள் ஆகியவை முன்பு 60,000 பாதுகாப்புக் காவலர்கள் தேவைப்பட்ட பணியைச் செய்கின்றன. நாட்டைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் பரந்த மாற்றத்துக்கு இந்த வசதி ஒரு வலுவான உருவகமாக விளங்குகிறது. இந்தியா முழுவதும், கடந்த மூன்று தசாப்தங்களில் நடுத்தர வர்க்கத்தைக் கட்டியெழுப்பிய நிலையான வேலைகளை ஒழித்துக்கொண்டு, வேலைவாய்ப்புச் சூழலை ஆட்டோமேஷன் அமைதியாக மறுவடிவமைத்து வருகிறது. ஆண்டுக்கு ரூ.5 லட்சம் முதல் ரூ.1 கோடி வரை சம்பாதிக்கும் 4 கோடி வருமான வரி செலுத்துவோர், இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் உற்பத்தித் திறன்மிக்க மையமாகத் திகழ்கின்றனர். இப்போது அவர்கள் முன்னெப்போதும் இல்லாத நெருக்கடியைச் சந்திக்கின்றனர். செயற்கை நுண்ணறிவும் பொருளாதாரப் பின்னடைவுகளும் விரைவாக மறுசீரமைக்கும் பொருளாதாரத்தில், கல்வித் தகுதிகளும் கடின உழைப்பும் இனி நிதிப் பாதுகாப்புக்கு உத்தரவாதமளிப்பதில்லை என்பதைப் படித்த, வேலைவாய்ப்பில் உள்ள இந்தக் குடிமக்கள் உணரத் தொடங்கியுள்ளனர்.

இந்த நெருக்கடி சமூகத்தின் வெவ்வேறு அடுக்குகளில் வெவ்வேறு விதமாக வெளிப்படுகிறது. மேற்கு ராஜஸ்தானைச் சேர்ந்த 27 வயது பி.டெக். பட்டதாரியான விஎஸ், ஃப்ரீலான்ஸ் விற்பனையாளராக மாதம் ரூ.14,000 சம்பாதிக்கிறார். கடந்த ஆண்டு பங்குச் சந்தையில் ஃபியூச்சர்ஸ் அண்ட் ஆப்ஷன்ஸ் வர்த்தகத்தில் ரூ.13 லட்சத்தை இழந்தார்; அது அவரது குடும்பத்தின் சேமிப்பில் கிட்டத்தட்ட முழுத் தொகையாகும். இதுபோன்ற ஊக வர்த்தகத்தில் ஈடுபடும் 90 லட்சம் இந்தியர்களில் இவரும் ஒருவர். அவர்கள் ஆண்டுதோறும் மொத்தமாக 12 பில்லியன் டாலருக்கும் அதிகமாக இழக்கின்றனர்; இது மத்திய அரசின் ஒட்டுமொத்த கல்வி நிதிக்கு ஏறக்குறைய சமம். உணவு விநியோகப் பணியாளரான ராகுல் சிங்கையும் கருத்தில் கொள்ளுங்கள். விருப்பச் செலவுக்கான வீட்டு மறுசீரமைப்புக்காக மட்டும் அவர் கடன் வாங்கவில்லை; மாறாக, “வாடகை, மருத்துவச் செலவுகள் மற்றும் உயிர்வாழ்வதற்கு இன்றியமையாத பிற எதிர்பாராத செலவுகளைச் சமாளிக்க” கடன் வாங்கினார். இவை தனிநபர் தோல்வியைப் பற்றிய எச்சரிக்கைக் கதைகள் அல்ல. நெருக்கடியில் உள்ள ஒரு வர்க்கத்தின் சித்திரங்கள் இவை.

இயந்திரங்கள் பணிகளைக் கைப்பற்றும்போது

2000-களின் தொடக்கத்தில், ஆட்டோமேஷன் நடுத்தரத் திறன் தேவைப்படும் பணிகளைச் சிறிது சிறிதாகக் காலி செய்யத் தொடங்கியபோது இந்த இடம்பெயர்வு தொடங்கியது. இந்தியப் பட்டதாரிகளுக்கு ஒரு காலத்தில் வேலைவாய்ப்பு அளித்த எழுத்தர் பணிகள், கணக்குப் பதிவுப் பணிகள், விற்பனை வேலைகள் ஆகியவை ஒழிக்கப்பட்டன. செயற்கை நுண்ணறிவு இந்தச் சீர்குலைவை வெகுவாகத் தீவிரப்படுத்தியுள்ளது. எட்டு மில்லியன் பணியாளர்களைக் கொண்ட, நாட்டின் பட்டதாரிகளுக்கு அதிக வேலைவாய்ப்பு வழங்கும் துறையான இந்தியத் தகவல் தொழில்நுட்பச் சேவைகள் துறை, ஊழியர்களைக் குறைத்து வருகிறது. 2031-ஆம் ஆண்டுக்குள் செயற்கை நுண்ணறிவு தகவல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் வாடிக்கையாளர் சேவைத் துறைகளில் கிட்டத்தட்ட 30 லட்சம் வேலைகளை ஒழிக்கக்கூடும் என்று அரசின் திட்டமிடல் அமைப்பான நிதி ஆயோக் மதிப்பிடுகிறது.

இந்தியாவின் மிகவும் இலாபகரமான நிறுவனங்களின் தலைமைச் செயல் அதிகாரிகள், ஊதியச் செலவுகளை மூன்றில் ஒரு பங்கு குறைக்க செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்துவது குறித்து வெளிப்படையாகப் பேசுகின்றனர். ஒரு பெரிய தனியார் வங்கியில், முன்பு 3,000 பேர் கொண்ட அழைப்பு மையக் குழு கையாண்ட வாடிக்கையாளர் கேள்விகளில் 95 சதவீதத்துக்கு இப்போது ஓர் ஒற்றைச் செயற்கை நுண்ணறிவுக் கருவி பதிலளிக்கிறது. மார்செல்லஸ் இன்வெஸ்ட்மென்ட் மேனேஜர்ஸ் நிறுவனத்தின் நிறுவனர் மற்றும் “பிரேக்பாயிண்ட்” என்ற புதிய நூலின் ஆசிரியரான சௌரப் முகர்ஜியா, இது வேலைவாய்ப்பு முறைகளில் கட்டமைப்பு ரீதியான முறிவைக் குறிக்கிறது என எச்சரிக்கிறார். “தொழிற்சாலைகளாக இருந்தாலும் அலுவலகங்களாக இருந்தாலும், வழக்கமான நடுத்தர வர்க்க வேலைகளை இயந்திரங்கள் கைப்பற்றுகின்றன,” என்கிறார் அவர். வங்கி ஊழியர்களுக்குப் பதிலாக ஏடிஎம்கள் வந்தபோது முதல் அலை ஏற்பட்டது. அடுத்த அலை, அதிநவீன போட்களும் உருவாக்கும் செயற்கை நுண்ணறிவும் உற்பத்தித் துறையையும் வெள்ளைக் காலர் பணித் துறைகளையும் சீர்குலைப்பதை உள்ளடக்கியது.

உருவாக்கும் செயற்கை நுண்ணறிவு தொழிலாளர் சந்தைகளை மறுவடிவமைக்கும் விதத்தில் “2022 டிசம்பருக்குப் பிறகு கூர்மையான கட்டமைப்பு மாற்றம்” ஏற்பட்டுள்ளதாகப் பொருளாதார ஆய்வறிக்கை ஆய்வு சுட்டிக்காட்டுகிறது. தகவல் தொழில்நுட்பச் சேவைகள், வணிகச் செயல்முறை மேலாண்மை, நிதி மற்றும் பகுப்பாய்வுத் துறைகளில் பணியாற்றும் வெள்ளைக் காலர் ஊழியர்கள் நகர்ப்புற நுகர்வில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றனர். ஒவ்வோர் ஆண்டும் வேலைவாய்ப்புச் சந்தையில் நுழையும் லட்சக்கணக்கான பட்டதாரிகளுக்கு வேலை வழங்கவும் அவர்கள் உதவுகின்றனர். முந்தைய தொழில்நுட்ப மாற்றங்கள் உற்பத்தித் துறையையோ முறைசாரா வேலைகளையோ பிரதானமாகச் சீர்குலைத்தன. ஆனால் இன்றைய செயற்கை நுண்ணறிவு அலை, நடுத்தர வர்க்கத்துக்கு அடித்தளமாக இருக்கும் அறிவுசார் மற்றும் செயல்முறை சார்ந்த பணிகளையே குறிவைக்கிறது. “செயற்கை நுண்ணறிவை மையமாகக் கொண்டு பணிப்பாய்வுகள் மறுகட்டமைக்கப்பட்டதும், தொடக்கநிலை மற்றும் ஒருங்கிணைப்பை அதிகம் சார்ந்த சில பணிகள் முன்பு இருந்த அதே வடிவில் மீண்டும் வருவதில்லை,” என்கிறார் டீம்லீஸ் எட்டெக் நிறுவனத்தின் நிறுவனர் சாந்தனு ரூஜ்.

தேக்கநிலையின் கணிதம்

வேலைவாய்ப்பைத் தக்கவைத்துக்கொள்பவர்களுக்குக்கூட, நடுத்தர வர்க்க வாழ்க்கையின் பொருளாதாரம் மோசமடைந்துள்ளது. கடந்த பத்தாண்டுகளில், நடுத்தர வர்க்க வருமான வரி செலுத்துநரின் சராசரி ஆண்டு வருமானம் சுமார் ரூ.50,000 மட்டுமே உயர்ந்துள்ளது; இது தரமான திறன்பேசியின் விலைக்குச் சமம். உண்மையான வாழ்க்கைச் செலவுகளுடன் ஒப்பிடுகையில், இது வாங்கும் திறன் மெதுவாக அரிக்கப்படுவதைக் குறிக்கிறது. சமீபத்திய ஆய்வுகளின்படி, சைவ உணவுத் தட்டின் விலை இப்போது ஆண்டுக்கு 11 சதவீதம் அதிகரிக்கிறது; தொடக்கநிலை கார் அல்லது மோட்டார் சைக்கிளின் விலை ஆண்டுக்கு 7 முதல் 8 சதவீதம் உயர்கிறது; மருத்துவச் செலவுகள் 14 சதவீதம் அதிகரிக்கின்றன.

வாடகை, உணவு, மருத்துவம், கல்வி ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய வழக்கமான நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களின் செலவுப் பழக்கவழக்கங்களின் அடிப்படையில், வாழ்க்கைச் செலவு ஏறத்தாழ ஒவ்வோர் எட்டு ஆண்டுகளுக்கும் இரட்டிப்பாகிறது என்றும், இந்த மக்கள் பிரிவுக்கான உண்மையான பணவீக்க விகிதம் சுமார் 9 சதவீதம் என்றும் ஆய்வாளர்கள் மதிப்பிடுகின்றனர். 2016-இல் ரூ.10 லட்சம் வருமானத்தில் வசதியாக வாழ்ந்த ஒரு குடும்பத்துக்கு இப்போது ஆண்டுக்கு ஏறத்தாழ ரூ.20 லட்சம் தேவைப்படுகிறது. பெரும்பாலானோரின் சம்பளம் பெரிதாக மாறவில்லை. “உண்மையான மதிப்பில், பணவீக்கத்தால் நடுத்தர வர்க்க வருமானம் பாதியாகக் குறைந்துவிட்டது. மக்கள் மேம்பட்ட வாழ்க்கையை வாழ விரும்புகிறார்கள். ஆனால் பணவீக்கத்தைக் கணக்கில் கொண்டால், அதற்காக நடுத்தர வர்க்கம் நிறையக் கடன் வாங்க வேண்டியிருக்கிறது,” என்கிறார் முகர்ஜியா. ஆண்டுதோறும் வேகம் அதிகரிக்கும் ஓடுபாதையில் நடுத்தர வர்க்கம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

சுழற்சி சார்ந்த பொருளாதாரச் சரிவு இந்தக் கட்டமைப்புச் சவால்களை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறது. பெருந்தொற்றுக்குப் பிறகு, ஒரு பகுதியாக “பழிவாங்கும் செலவினத்தால்” தூண்டப்பட்ட மூன்றாண்டு வலுவான வளர்ச்சியை இந்தியா கண்டது. அந்த விளைவு குறைந்துவருவதால், பொருளாதாரம் சுழற்சி சார்ந்த மந்தநிலையை எதிர்கொள்கிறது. “கோவிட் பிந்தைய இந்தச் சுழற்சி சார்ந்த பொருளாதாரச் சரிவில் மிகப் பெரிய பாதிப்பை நடுத்தர வர்க்கமே சந்திக்கும் என்பது ஏறத்தாழ உறுதி,” என முகர்ஜியா எச்சரிக்கிறார். மந்தநிலை தற்காலிகமாக இருக்கலாம்; ஆனால் ஊதியத் தேக்கமும் ஆட்டோமேஷனால் ஏற்படும் வேலை இழப்புகளும் அடுத்த பத்தாண்டில் நடுத்தர வர்க்கத்தைப் பாதிக்கும் கட்டமைப்புப் பிரச்சினைகளாகும்.

உயிர்வாழக் கடன் வாங்குதல்

வருமானத்துக்கும் வாழ்க்கைச் செலவுகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளி, ஆபத்தான நிதி நடத்தையாக வெளிப்படும் நெருக்கடியை உருவாக்குகிறது. வருமானத்தில் வீட்டு வசதிக்கான கடன் அல்லாத குடும்பக் கடனின் பங்கு, அமெரிக்கா மற்றும் சீனாவை விட இப்போது அதிகமாக உள்ளது. அடமானக் கடன்களைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், உலகளவில் அதிகக் கடன்பட்டுள்ள குழுக்களில் இந்தியர்களும் அடங்குகின்றனர். 2025 நிதியாண்டில், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் வீட்டு வசதிக்கான கடன் அல்லாத குடும்பக் கடன் 32 சதவீதமாக உள்ளது; இது 2017 நிதியாண்டில் 23 சதவீதமாக இருந்தது. இந்தியக் குடும்பங்களில் கிட்டத்தட்ட பாதி தனிநபர் கடன் வாங்கியுள்ளன; கடன் வாங்கியவர்களில் 67 சதவீதம் பேர் 30 வயதுக்கு முன்பே தங்கள் முதல் கடனைப் பெற்றுள்ளனர். கடன் சுமையுள்ளவர்களின் ஆண்டு வருமானத்தில் கிட்டத்தட்ட 40 சதவீதம் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துவதற்கே செல்கிறது.

இந்தக் கடன் முதலீட்டுக்குப் பதிலாக நுகர்வுக்கும் உயிர்வாழ்வுக்குமான செலவுகளுக்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. சில்லறைக் கடன் வாங்கியவர்களில் 5 முதல் 10 சதவீதம் பேர் கடன் வலையில் சிக்கியுள்ளனர்; தெளிவான வெளியேறும் வழியின்றி, பழைய கடன்களைச் செலுத்தப் புதிய கடன்களைப் பெறுகின்றனர். கடன் தீர்வு சேவைகளை அணுகுவோரில் 60 சதவீதம் பேர் குறைந்தபட்சத் தொகையை மட்டுமே செலுத்துகின்றனர் அல்லது திருப்பிச் செலுத்துவதை முற்றிலுமாக நிறுத்திவிட்டனர் என்று சட்ட ஆதரவு நிறுவனங்களின் தரவுகள் தெரிவிக்கின்றன. மேலும் 60 சதவீதம் பேரின் சமமான மாதத் தவணைகள் குடும்பத்தின் மொத்த வருமானத்தையும் விழுங்குகின்றன; இதனால் 40 சதவீதம் பேர் சமாளிப்பதற்காகவே புதிதாகக் கடன் வாங்க வேண்டியுள்ளது. வேலை இழப்புகள், வருமானத்துடன் ஒப்பிடுகையில் மிக அதிகமான மாதத் தவணைகள், மருத்துவ அவசரநிலைகள் ஆகியவையே பெரும்பாலான கடன் தவறுதல்களுக்குக் காரணமாகின்றன.

கடன் வாங்கியவர்களில் 45 சதவீதம் பேர் உயர்ந்த ஆபத்துள்ளவர்களாக வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர் என்றும், அவர்களது கடன் தேவைகளில் கிட்டத்தட்ட பாதி முதலீட்டுக்குப் பதிலாக நுகர்வுக்குச் செல்கிறது என்றும் இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் 2024 டிசம்பர் நிதி நிலைத்தன்மை அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. தனிநபர் கடன் வாங்குவதற்கான பொதுவான காரணங்களில் விடுமுறைப் பயணம் முதலிடத்தில் உள்ளது; இத்தகைய கடன்களில் நான்கில் ஒரு பங்குக்கும் அதிகமான தொகை விடுமுறைக்காகப் பெறப்படுகிறது. நடுத்தர வர்க்கத்தின் வசதியான பிரிவினர் உயர்தரத் திறன்பேசிகள், வாழ்க்கைமுறை மேம்பாடுகள் போன்ற விருப்பக் கொள்முதல்களுக்குக் கடன் வாங்குகின்றனர். வசதி குறைந்த குடும்பங்களோ மருத்துவம், கல்வி போன்ற அத்தியாவசியச் செலவுகளுக்குக் கடன் வாங்குகின்றன. இதன் விளைவாக, மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் சதவீதமாகக் கணக்கிடப்படும் நிகர குடும்பச் சேமிப்பு 1976-க்குப் பிறகு மிகக் குறைந்த நிலையை எட்டியுள்ளது.

பட்டதாரி வேலையின்மையின் முரண்பாடு

இந்தியா இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு அதிகமான பட்டதாரிகளை, ஆண்டுக்கு 80 லட்சத்துக்கும் அதிகமானோரை உருவாக்குகிறது. இருப்பினும், பட்டதாரியாவதே வேலைவாய்ப்புக்கான வாய்ப்புகளைச் சுறுசுறுப்பாகக் குறைக்கிறது. பட்டதாரிகளுக்கான வேலையின்மை விகிதம் 29.1 சதவீதமாக உள்ளது; பள்ளிக்குச் செல்லாதவர்களைவிட இது ஒன்பது மடங்கு அதிகம். ஒரு காலத்தில் செழிப்புக்கான உத்தரவாதப் பாதையாகக் கருதப்பட்ட இந்தியத் தொழில்நுட்பக் கழகங்களிலும் நிலைமை மாறியுள்ளது. நாடு முழுவதும் உள்ள ஐஐடிகளில், 21,500 பட்டதாரிகளில் 8,000 பேர் வேலையின்றி உள்ளனர். ஐஐடி பம்பாயில் குறைந்தபட்ச வேலைவாய்ப்பு ஊதியம் 2023-இல் ஆண்டுக்கு ரூ.6 லட்சமாக இருந்தது; 2024-இல் அது ரூ.4 லட்சமாகக் குறைந்தது.

ஐஐடி மற்றும் ஐஐஐடிகளில் 2021-22 முதல் 2023-24 வரை “வழக்கத்துக்கு மாறான வகையில் வேலைவாய்ப்பு நியமனங்கள் குறைந்துள்ளன” என்று கல்வி தொடர்பான நாடாளுமன்ற நிலைக்குழுவின் 2025 மார்ச் அறிக்கை குறிப்பிட்டது. 2024 அக்டோபரில் டீம்லீஸ் நடத்திய கணக்கெடுப்பு, பொறியியல் பட்டதாரிகளில் 10 சதவீதத்தினரே அந்த ஆண்டில் வேலை பெறுவார்கள் என மதிப்பிட்டது. 2025 மார்ச் மாதத்துக்குள், பொறியியல் பட்டதாரிகளில் 83 சதவீதம் பேர் வேலையின்றி இருப்பதாகக் கணக்கெடுப்புகள் தெரிவித்தன. நௌக்ரி ஜாப்ஸ்பீக் குறியீட்டின்படி, 2020-க்கு முன்பு 11 சதவீதமாக இருந்த வெள்ளைக் காலர் வேலைவாய்ப்பு வளர்ச்சி இன்று வெறும் 1 சதவீதமாகச் சரிந்துள்ளது.

மேற்கு புனேவின் ஹின்ஜேவாடி தொழில்நுட்பப் பூங்காவில், பட்டங்களும் கடன் சுமையும் கொண்ட இளம் பொறியாளர்கள், மாதம் ரூ.18,000 சம்பளம் தரும் தரவு உள்ளீட்டுப் பணியைப் பெறும் நம்பிக்கையில், வணிகச் செயல்முறை அவுட்சோர்சிங் நிறுவனங்களில் நடைபெறும் நேர்முகத் தேர்வுகளுக்காக ஒவ்வொரு காலையும் வரிசையில் நிற்கின்றனர். இந்தியாவின் படித்த இளைஞர்களுக்கு இதுவே புதிய யதார்த்தமாக மாறியுள்ளது. இந்தியாவின் மிக உயர்ந்த கல்வி நிறுவனங்களில்கூட நெருக்கடி தெரிகிறது என ஓர் ஆய்வாளர் கூறுகிறார். நீண்டகாலமாக இந்தியாவின் மிகவும் விரும்பப்பட்ட தகுதியாக இருந்த ஐஐடி பட்டம், பொன்னான வாய்ப்புச் சீட்டைப் போல அல்லாமல், அதிர்ஷ்டத்தைச் சார்ந்த சீட்டைப் போலத் தோன்றத் தொடங்கியுள்ளது.

நுகர்வுப் பொருளாதாரத்தின் இயந்திரம் தடுமாறுகிறது

இதன் விளைவுகள் பொருளாதாரம் முழுவதும் பரவுகின்றன. வேகமாக விற்பனையாகும் நுகர்வோர் பொருட்களின் விற்பனை அளவு வளர்ச்சி, பதினான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு 11 சதவீதமாக இருந்தது; இன்று 3 சதவீதமாகக் குறைந்துள்ளது. கார் விற்பனை தேக்கமடைந்துள்ளது. நுகர்வோர் நீடித்துப் பயன்படுத்தும் பொருட்களின் வளர்ச்சி 11 சதவீதத்திலிருந்து 1-2 சதவீதமாகச் சரிந்துள்ளது. இந்தியாவின் மிகப் பெரிய நுகர்வோர் நிறுவனங்களின் தலைவர்கள் இந்தப் போக்குகள் குறித்து விவாதிக்கும்போது, குழப்பத்தையும் கவலையையும் வெளிப்படுத்துகின்றனர். இந்திய நுகர்வோர் செலவிடுவதை நிறுத்திவிட்டார். அது வாழ்க்கைமுறைத் தேர்வாக அல்ல; செலவிட முடியாததால்தான்.

இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் நுகர்வு 60 சதவீதம் பங்கு வகிப்பதால், இது மிகுந்த முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. 1991-க்குப் பிந்தைய வளர்ச்சி மாதிரி ஒரு குறிப்பிட்ட தர்க்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது: நடுத்தர வர்க்கச் செலவினம் தேவையை உருவாக்கும்; தேவை வேலைகளை உருவாக்கும்; வேலைகள் மேலும் செலவினத்தை உருவாக்கும். மூன்று தசாப்தங்களாக உருவான இந்தச் சுழற்சி முறிந்துவிட்டது. “முன்பு ஒரு நடுத்தரப் பிரிவு இருந்தது; நெஸ்லே இந்தியா உட்பட எங்களது பெரும்பாலான நுகர்வோர் பொருட்கள் நிறுவனங்கள் செயல்பட்ட பிரிவு அதுதான். அது நாட்டின் நடுத்தர வர்க்கம். அந்தப் பிரிவு சுருங்கிவருவதாகத் தெரிகிறது,” என்று நெஸ்லே இந்தியாவின் நிர்வாக இயக்குநர் சுரேஷ் நாராயணன் அண்மையில் குறிப்பிட்டார்.

2018-19-இல் விற்பனையான கார்களில் 82 சதவீதம் ரூ.10 லட்சத்துக்குக் குறைவான விலை கொண்டவை என்று மாருதி சுசுகி தலைவர் ஆர்சி பார்கவா விளக்கினார். “இப்போது அந்தப் பிரிவு வளரவில்லை. உண்மையில் அது சுருங்குகிறது,” என்று அவர் கூறினார். “அந்தப் பெரிய பிரிவு வளராமல், உண்மையில் சுருங்கும்போது, மற்ற பிரிவு எவ்வளவு வளர்ந்து இந்த 80 சதவீதப் பிரிவின் இடத்தை நிரப்ப முடியும் என்பதை நீங்களே முடிவு செய்துகொள்ளலாம்.” அத்தியாவசியப் பொருட்களின் நுகர்வுக்கும் இந்த நெருக்கடி பரவுகிறது; ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதார மாதிரியையும் அச்சுறுத்தும் தொடர் விளைவுகளை உருவாக்குகிறது.

அரசியல் மௌனமும் முன்னேறும் வழியும்

அரசின் நிதிச் சுமையைச் சுமந்தபோதிலும், நடுத்தர வர்க்கத்துக்கு அரசியலில் அதிக கவனம் கிடைப்பதில்லை. 97 கோடி வாக்காளர்களில் 4 கோடி வரி செலுத்துவோர் உள்ளனர். அரசின் செயல்பாடுகளுக்கு நிதியளிக்க இந்த மக்கள் தொகை போதுமான அளவில் பெரியது; ஆனால் கொள்கையைப் பாதிக்கும் அளவுக்கு ஒருங்கிணைந்ததாக இல்லை. அரசியல்வாதிகள் வாக்குகளுக்காக ஏழைகளையும், தேர்தல் நிதிக்காகப் பணக்காரர்களையும் நாடுகின்றனர். இரண்டுக்கும் நடுத்தர வர்க்கம் பணம் செலுத்திவிட்டு காத்திருக்கிறது.

தாராளமயமாக்கலுக்குப் பிந்தைய இந்தியாவை, நிலையான உழைப்பாலும் வரி ஒழுங்கைக் கடைப்பிடிப்பதாலும் இந்தக் குழுவினர் கட்டியெழுப்பினர். நவீன இந்தியா இந்த நடுத்தர வர்க்கத்தைத் தக்கவைக்க முடியுமா என்பதே இந்தப் பத்தாண்டின் தீர்மானகரமான கேள்வியாகும். “பிரேக்பாயிண்ட்” நூல் வாதிடுவதுபோல், “இன்று இந்தியாவில் வேலை செய்வது என்பது வரலாற்றின் ஒரு முறிவுப் புள்ளியில் நிற்பதாகும். பாதுகாப்பான வேலைவாய்ப்பையும் நிலையான நுகர்வையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட பழைய ஒழுங்கு, புதியதும் நிச்சயமற்றதுமான ஒன்றுக்கு வழிவிடும் தருணம் இது.”

உயிர்வாழ்வதற்கு மனப்போக்கிலும் திறன் வளர்ப்பிலும் அடிப்படை மாற்றங்கள் தேவை. 2030-க்குள் உலக மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 14 சதவீதம் வரை செயற்கை நுண்ணறிவின் பங்களிப்பு இருக்கக்கூடும் என்று உலகப் பொருளாதார மன்றம் மதிப்பிடுகிறது; ஆனால் அந்த ஆதாயங்கள் எவ்வாறு பகிரப்படும் என்பது இன்னும் தெளிவாகவில்லை. இந்தியத் தொழிலாளர்களுக்கு வழி தெளிவாக உள்ளது: ஆட்டோமேஷனுடன் போட்டியிடுவதற்குப் பதிலாக அதற்குத் துணைபுரியும் திறன்களை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். படைப்பாற்றல், சிக்கல் தீர்த்தல், பரிவுணர்வு, பேச்சுவார்த்தை, விமர்சனச் சிந்தனை ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய திறன்கள், வேலை இழப்பிலிருந்து அதிகப் பாதுகாப்பளிக்கின்றன. சுகாதாரம், கல்வி, வடிவமைப்பு, சேவை சார்ந்த துறைகள் வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்புகளை வழங்குகின்றன.

ஒரு துறையில் ஆழ்ந்த நிபுணத்துவத்துடன் செயற்கை நுண்ணறிவுக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தும் திறனும் கொண்டவர்களை நாடும் “டி-வடிவத் திறமை” மாதிரிகளை சில நிறுவனங்கள் ஆராய்ந்து வருகின்றன. பெருநகரங்களை விடக் குறைந்த செலவில் சிறு நகரங்களில் வசிக்கும் தொழில்நுட்பப் பணியாளர்களை வேலைக்கு அமர்த்த முடியும் என்பதை நிறுவனங்கள் உணர்வதால், இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் நிலை நகரங்களில் தொலைதூர வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகின்றன. “மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்படும், வழக்கமான, தர்க்கரீதியான எந்தப் பணியையும் செயற்கை நுண்ணறிவு முகவர்கள் செய்ய முடியும். வணிக முடிவுகளுக்காக செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்தத் தெரிந்தவர்களுக்கு இப்போது அதிக மதிப்பு அளிக்கப்படுகிறது,” என்கிறார் டீம்லீஸ் டிஜிட்டல் நிறுவனத்தின் தலைமைச் செயல் அதிகாரி நீதி சர்மா. தொழில்முறைப் பணியாளர்களைப் பொறுத்தவரை, தன்னாட்சி அமைப்புகளுடன் இணைந்து பணியாற்றவும் அவற்றை நிர்வகிக்கவும் கூடிய திறன் என்பது எதிர்காலத் திறன் மட்டுமல்ல; இன்றைய பொருளாதாரத்தில் போட்டித்திறனுக்கான அடிப்படைத் தேவையாகும்.

முக்கியக் குறிப்புகள்

• இந்தியாவின் 4 கோடி நடுத்தர வர்க்க வருமான வரி செலுத்துவோர், வேலை இழப்பு, தேக்கமடைந்த ஊதியம், அதிகரிக்கும் கடன் ஆகிய ஒரே நேர நெருக்கடிகளை எதிர்கொள்கின்றனர்
• ஆட்டோமேஷனும் செயற்கை நுண்ணறிவும் 2031-க்குள் தகவல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் வாடிக்கையாளர் சேவையில் 30 லட்சம் வேலைகள் வரை ஒழிக்கக்கூடும்; வெள்ளைக் காலர் வேலைவாய்ப்பு வளர்ச்சி 11 சதவீதத்திலிருந்து 1 சதவீதமாகச் சரிந்துள்ளது
• இந்தியா ஆண்டுக்கு 80 லட்சத்துக்கும் அதிகமான பட்டதாரிகளை உருவாக்கும் நிலையில், பட்டதாரிகளுக்கான வேலையின்மை 29.1 சதவீதத்தை எட்டியுள்ளது; இது கல்வியறிவற்ற தொழிலாளர்களைவிட ஒன்பது மடங்கு அதிகம்
• வீட்டு வசதிக்கான கடன் அல்லாத குடும்பக் கடன், அமெரிக்கா மற்றும் சீனாவின் அளவைவிட அதிகமாக உள்ளது; பல கடன் வாங்கியவர்களின் ஆண்டு வருமானத்தில் 40 சதவீதம் கடன் திருப்பிச் செலுத்துவதற்குச் செல்கிறது
• வருமானம் தேக்கமடைந்திருக்கும் நிலையில், நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களுக்கான வாழ்க்கைச் செலவு ஏறத்தாழ ஒவ்வோர் எட்டு ஆண்டுகளுக்கும் இரட்டிப்பாகிறது
• நுகர்வோர் செலவினம் தேக்கமடைந்துள்ளது; வேகமாக விற்பனையாகும் நுகர்வோர் பொருட்களின் வளர்ச்சி 11 சதவீதத்திலிருந்து 3 சதவீதமாகக் குறைந்துள்ளது, கார் விற்பனையும் தேக்கமடைந்துள்ளது. இது இந்தியாவின் நுகர்வு சார்ந்த வளர்ச்சி மாதிரியை அச்சுறுத்துகிறது
• 90 லட்சம் இந்தியர்கள் பங்குச் சந்தையின் ஊக வர்த்தகத்தில் ஆண்டுதோறும் மொத்தமாக 12 பில்லியன் டாலரை இழக்கின்றனர்; பலர் வருவாய் ஈட்டும் நோக்கில் குடும்பச் சேமிப்பைப் பயன்படுத்துகின்றனர்
• படைப்பாற்றல், விமர்சனச் சிந்தனை, உணர்வுசார் நுண்ணறிவு உள்ளிட்ட செயற்கை நுண்ணறிவால் எளிதில் மாற்றீடு செய்ய முடியாத திறன்களை வளர்த்துக்கொள்வதுடன், தொடர்ச்சியான கற்றலையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என நிபுணர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர்