சீனாவும் தைவானும்: வரலாறு, இறையாண்மை மற்றும் மோதல் அபாயம் குறித்துப் பெருகும் பதற்றம்

சீனாவும் தைவானும்: வரலாறு, இறையாண்மை மற்றும் மோதல் அபாயம் குறித்துப் பெருகும் பதற்றம்

சீனாவுக்கும் தைவானுக்கும் இடையிலான உறவு புதிய பதற்ற நிலையை எட்டியுள்ளது. வரலாறு, இறையாண்மை, ராணுவ நடவடிக்கை அச்சுறுத்தல் ஆகியவை குறித்து இரு தரப்பும் வார்த்தைப் போரில் ஈடுபட்டுள்ளன. பெய்ஜிங் மற்றும் தைபேயின் தலைவர்களிடமிருந்து அண்மையில் வெளியான அறிக்கைகள், தீவின் அந்தஸ்து, சீனாவின் உரிமைகோரல்களின் சட்டப்பூர்வத்தன்மை, உலகளாவிய தாக்கங்களை ஏற்படுத்தக்கூடிய மோதலுக்கான சாத்தியம் ஆகியவை குறித்த விவாதங்களை மீண்டும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளன. இந்தப் பிரச்சினையின் வேர்களையும் அதன் தற்போதைய போக்கையும் புரிந்துகொள்வது, உலகின் மிகவும் நிலையற்ற புவிசார் அரசியல் பதற்றப் பகுதிகளில் ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ள அவசியம்.

வரலாற்று உரிமைகோரல்கள்: போட்டியிடும் கதையாடல்கள்

சீனா-தைவான் தகராறின் மையத்தில் வரலாறு குறித்த அடிப்படை முரண்பாடு உள்ளது. சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் (CCP) தலைமையிலான சீன அரசு, பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான ஆவணங்களையும் இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய சர்வதேச ஒப்பந்தங்களையும் சுட்டிக்காட்டி, தைவான் தனது பிரிக்க முடியாத நிலப்பகுதி என வலியுறுத்துகிறது. அதிகாரபூர்வமாக சீனக் குடியரசு (ROC) என அழைக்கப்படும் தைவான், தனக்கென அரசு, அரசியலமைப்பு, தனித்துவமான வரலாற்றுப் பாதை கொண்ட இறையாண்மை மிக்க நாடு எனக் கூறுகிறது.

பெய்ஜிங்கின் கதையாடல் பல முக்கிய வரலாற்று நிகழ்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது:

• கி.பி. 239-ஆம் ஆண்டிலேயே சீன ஆவணங்களில் தைவானுக்கான பயணங்கள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. இதைத் தனது பண்டைய இறையாண்மைக்கான ஆதாரமாக பெய்ஜிங் முன்வைக்கிறது.
• டச்சு மற்றும் ஸ்பானியக் காலனிய ஆட்சிக்குப் பிறகு, தைவான் கிங் வம்சத்தால் நிர்வகிக்கப்பட்டது. ஆனால், முதல் சீன-ஜப்பானியப் போருக்குப் பிறகு 1895-இல் ஜப்பானிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.
• இரண்டாம் உலகப் போரில் ஜப்பான் தோற்கடிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, 1943-ஆம் ஆண்டின் கெய்ரோ பிரகடனமும் 1945-ஆம் ஆண்டின் பாட்ஸ்டாம் பிரகடனமும் தைவான் உட்பட ஜப்பான் கைப்பற்றிய பகுதிகள் சீனாவிடம் திருப்பி ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும் எனக் குறிப்பிட்டன. அப்போது சீனாவின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட அரசாக இருந்த ROC, 1945-இல் தீவின் கட்டுப்பாட்டைக் கைப்பற்றியது.

எனினும், சீன உள்நாட்டுப் போர் (1945–1949) அரசியல் நிலப்பரப்பை மாற்றியது. மாவோ சேதுங்கின் தலைமையிலான CCP, தேசியவாதக் கோமின்டாங் (KMT) அரசைத் தோற்கடித்தது. KMT தைவானுக்குப் பின்வாங்கி, ஒட்டுமொத்த சீனாவின் அரசாங்கம் என்ற தனது சட்டப்பூர்வ நிலையைத் தொடர்ந்து வலியுறுத்தியது. CCP, பெருநிலப்பரப்பில் சீன மக்கள் குடியரசை (PRC) நிறுவியது; ஆனால் அது தைவானை ஒருபோதும் ஆட்சி செய்ததில்லை.

தைவானின் தற்போதைய தலைமை, குறிப்பாக அதிபர் லாய் சிங்-தேவின் ஆட்சியில், தீவின் தனித்துவமான வரலாற்றையும் வளர்ச்சியையும் வலியுறுத்துகிறது. தைவான் மக்களின் பூர்வகுடி ஆஸ்திரோனேசிய வேர்களையும், ஜப்பானிய ஆட்சியின் கீழ் தீவு பெற்ற அனுபவத்தையும் அதன் தனித்த அடையாளத்துக்கான சான்றுகளாக லாய் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். தற்போது தைவானைத் தளமாகக் கொண்டுள்ள ROC, PRC-க்கு முந்தையது என்றும், தீவின் எதிர்காலத்தை அதன் 2.3 கோடி குடியிருப்பாளர்கள் மட்டுமே தீர்மானிக்க வேண்டும் என்றும் அவர் வாதிடுகிறார்.

சட்ட மற்றும் சர்வதேச பரிமாணங்கள்

தைவானின் சட்டப்பூர்வ அந்தஸ்து கடுமையான விவாதத்துக்குரியதாக உள்ளது. சீனாவின் உரிமைகோரலுக்கு சட்ட அடிப்படையாக, 1971-ஆம் ஆண்டு ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் தீர்மானம் சீனாவின் இருக்கையை தைபேயிலிருந்து (ROC) பெய்ஜிங்குக்கு (PRC) மாற்றியதை சீன அரசு சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆனால், அந்தத் தீர்மானம் ஐ.நா.வில் பிரதிநிதித்துவம் குறித்துப் பேசியதே தவிர, தீவின் இறையாண்மை குறித்து அல்ல என தைவானின் தலைவர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

அமெரிக்கா உள்ளிட்ட பெரும்பாலான நாடுகள் தைவானை இறையாண்மை மிக்க நாடாக அதிகாரபூர்வமாக அங்கீகரிப்பதில்லை; அதற்குப் பதிலாக “ஒரே சீனா” கொள்கையைப் பின்பற்றுகின்றன. ஒரே ஒரு சீனாவே உள்ளது என்ற பெய்ஜிங்கின் நிலைப்பாட்டை இந்தக் கொள்கை ஏற்றுக்கொள்கிறது; ஆனால் தைவான் மீதான சீன இறையாண்மையை வெளிப்படையாக அங்கீகரிப்பதில்லை. அமெரிக்கா தைவானுடன் அதிகாரபூர்வமற்ற உறவுகளைப் பேணுகிறது, அதற்குத் தற்காப்பு ஆயுதங்களை விற்பனை செய்கிறது. சீனா தீவைத் தாக்கினால் அமெரிக்கா ராணுவ ரீதியாகத் தலையிடுமா என்பது குறித்து “மூலோபாயத் தெளிவின்மை” என்ற கொள்கையையும் கடைப்பிடிக்கிறது.

தைவானை விலக்கிவைக்கும்படி பிற நாடுகளுக்கும் சர்வதேச அமைப்புகளுக்கும் அழுத்தம் கொடுக்க, சீனா தனது வளர்ந்து வரும் பொருளாதார மற்றும் அரசதந்திரச் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தியுள்ளது. இன்று, சில நாடுகளே தைபேயுடன் அதிகாரபூர்வ அரசதந்திர உறவுகளைப் பேணுகின்றன.

ராணுவப் பதற்றமும் படையெடுப்பு அச்சுறுத்தலும்

சமீபத்திய ஆண்டுகளில், தைவானைச் சுற்றியுள்ள தனது ராணுவ நடவடிக்கைகளை சீனா வியத்தகு அளவில் அதிகரித்துள்ளது. பெரிய அளவிலான ராணுவப் பயிற்சிகள், தைவானின் வான் பாதுகாப்பு அடையாள மண்டலத்துக்குள் போர் விமானங்கள் அடிக்கடி ஊடுருவுவது, கடற்படைப் பயிற்சிகள் ஆகியவை வழக்கமான நிகழ்வுகளாகிவிட்டன. தைவான் அரசின் “பிரிவினைவாத” நடவடிக்கைகளைத் தடுப்பதற்கும், தேவைப்பட்டால் பலத்தைப் பயன்படுத்தியாவது ஒருங்கிணைப்பை அடைவதற்கான தனது உறுதியை வெளிப்படுத்துவதற்கும் இவை அவசியம் என பெய்ஜிங் கூறுகிறது.

தைவான் விவகார அலுவலகத்தின் செய்தித் தொடர்பாளர்கள் உள்ளிட்ட சீன அதிகாரிகள், சீன நிலப்பகுதி எனத் தாங்கள் கருதும் இடத்தின் மீது “படையெடுப்பது” சாத்தியமற்றது என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறியுள்ளனர். தைவானின் சுதந்திரம் என்ற கருத்தின் சட்டப்பூர்வத்தன்மையை மறுப்பதற்கும், ராணுவ அழுத்தத்தை உள்நாட்டு விவகாரமாக நியாயப்படுத்துவதற்கும் இந்தப் பேச்சு பயன்படுத்தப்படுகிறது.

இதற்கிடையே, இந்த நடவடிக்கைகள் ஆக்கிரமிப்புத் தன்மையுடனும் நிலையற்ற தன்மையை ஏற்படுத்துவதாகவும் தைவான் அரசு கருதுகிறது. சீனாவின் ராணுவப் பயிற்சிகள் கட்டுப்பாட்டை மீறக்கூடிய தற்செயல் மோதல்களின் அபாயத்தை அதிகரிப்பதாக பாதுகாப்பு அமைச்சர் வெலிங்டன் கூ உள்ளிட்டோர் எச்சரித்துள்ளனர். தீவின் மலைப்பாங்கான நிலப்பரப்பு, நவீன ஆயுதங்கள், அமெரிக்கா மற்றும் பிற கூட்டாளிகளின் ஆதரவு ஆகியவற்றை அதன் பாதுகாப்பு உத்தி நம்பியுள்ளது.

போர்முரசு கொட்டப்பட்டாலும், அண்மைக் காலத்தில் சீனா தைவான் மீது முழு அளவிலான படையெடுப்பை நடத்துவது சாத்தியமில்லை எனப் பெரும்பாலான ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். கடல்வழிப் படையெடுப்பின் தளவாடச் சவால்கள், அமெரிக்கா தலையிடும் அபாயம், பேரழிவை ஏற்படுத்தக்கூடிய பொருளாதார மற்றும் மனித இழப்புகள் ஆகியவை தடுப்புக் காரணிகளாக உள்ளன. இருப்பினும், இரு தரப்பும் தங்கள் நிலைப்பாடுகளை மேலும் கடுமையாக்கி வரும் நிலையில், தவறான கணிப்பால் மோதல் ஏற்படுவது அல்லது பதற்றம் தீவிரமடைவது குறித்த அபாயம் அதிகமாகவே உள்ளது.

தைவான் மற்றும் சீனாவின் அரசியல் இயக்கவியல்

ஜலசந்தியின் இரு கரைகளிலும் நிலவும் உள்நாட்டு அரசியல், மோதலின் போக்கைத் தீர்மானிப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. தைவானில், “ஒரே சீனா” என்ற கட்டமைப்பை நிராகரித்து தைவானின் இறையாண்மையை வலியுறுத்தும் ஜனநாயக முன்னேற்றக் கட்சி (DPP), தொடர்ந்து மூன்று அதிபர் தேர்தல்களில் வெற்றி பெற்றுள்ளது. அதிபர் லாய் சிங்-தேவும், அவருக்கு முன்பு பதவி வகித்த சாய் இங்-வெனும், தீவின் ஜனநாயக விழுமியங்களையும் சுயநிர்ணய உரிமையையும் வலியுறுத்தியுள்ளனர்.

அதிபர் ஷி ஜின்பிங்கின் தலைமையிலான சீன அரசு, தைவானுடனான “மறுஒருங்கிணைப்பை” தனது முக்கிய இலக்காகக் கொண்டுள்ளது. “அவமானத்தின் நூற்றாண்டை” முறியடித்து, உலக வல்லரசாக சீனாவின் நிலையை மீட்டெடுக்கும் பரந்த திட்டத்துடன் இதை இணைத்துள்ளது. பலத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பை ஷி நிராகரிக்கவில்லை. “சீனக் கனவை” அடைவதற்கான குறியீட்டு இலக்காக, PRC நிறுவப்பட்ட நூற்றாண்டான 2049-ஐ அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்; தைவானுடனான ஒருங்கிணைப்பும் அந்தக் கனவில் அடங்கும்.

தைவானில் பொதுமக்களின் கருத்து சிக்கலானது. முறையான சுதந்திர அறிவிப்பின்றி, நடைமுறையில் உள்ள சுதந்திர நிலையுடன் கூடிய தற்போதைய நிலையைத் தொடரவே பெரும்பாலானோர் ஆதரிக்கின்றனர். சீனாவுடன் உடனடியாக ஒருங்கிணைவதையோ, பெய்ஜிங்கின் ராணுவப் பதிலடியைத் தூண்டக்கூடிய முறையான சுதந்திர அறிவிப்பையோ ஆதரிப்பவர்கள் சிறுபான்மையினரே.

அமெரிக்கா மற்றும் சர்வதேச சமூகத்தின் பங்கு

தைவான் ஜலசந்தியில் மிக முக்கியமான வெளிப்புறத் தரப்பாக அமெரிக்கா உள்ளது. சீனாவின் ஒரே சட்டப்பூர்வ அரசாக PRC-ஐ வாஷிங்டன் அங்கீகரித்தாலும், தைவான் உறவுகள் சட்டத்தின்படி தீவுக்குத் தற்காப்பு ஆயுதங்களை வழங்கவும், தைவானின் பாதுகாப்புக்கு ஆபத்தாக அமையும் எந்தவொரு பலப்பிரயோகத்தையும் எதிர்க்கும் திறனைப் பேணவும் அது கடமைப்பட்டுள்ளது.

சமீபத்திய ஆண்டுகளில் அமெரிக்கக் கொள்கை மாறிவந்துள்ளது. டிரம்ப் மற்றும் பைடன் நிர்வாகங்கள் இரண்டும் தைபேயுடனான உறவுகளை வலுப்படுத்தி, ஆயுத விற்பனையை அதிகரித்து, உயர் மட்டப் பயணங்களை மேற்கொண்டன. இந்த நடவடிக்கைகளுக்கு பெய்ஜிங் கடுமையாகக் கண்டனம் தெரிவித்துள்ளது. அமெரிக்கா “நெருப்புடன் விளையாடுகிறது” என்றும், சீனாவின் உள்விவகாரங்களில் தலையிடுகிறது என்றும் அது குற்றஞ்சாட்டுகிறது.

தைவான் ஜலசந்தியில் மோதல் ஏற்படும் அபாயம் குறித்து ஜப்பான் மற்றும் ஐரோப்பிய ஒன்றிய உறுப்பு நாடுகள் உள்ளிட்ட பிற நாடுகளும் கவலை தெரிவித்துள்ளன. தீவின் மூலோபாய அமைவிடமும், உலகளாவிய விநியோகச் சங்கிலிகளில், குறிப்பாக குறைக்கடத்தி உற்பத்தியில், அது வகிக்கும் மையப் பங்கும் இதற்குக் காரணமாகும்.

வரலாற்று ஒப்புமைகளும் “அவமானத்தின் நூற்றாண்டும்”

தைவான் மீது கட்டுப்பாட்டை நிலைநாட்ட சீனா கொண்டுள்ள உறுதி அதன் தேசியக் கதையாடலில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. “அவமானத்தின் நூற்றாண்டு” எனக் குறிப்பிடப்படும் காலத்தில், 1895-இல் தைவானை ஜப்பானிடம் இழந்தது, தேசிய பலவீனம் மற்றும் வெளிநாட்டின் ஆதிக்கத்தின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. சீனாவின் கண்ணியத்தையும் பிராந்திய ஒருமைப்பாட்டையும் மீட்டெடுக்க தைவானைத் திரும்பப் பெறுவது அவசியமான படியாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது.

சீனாவின் நோக்கம் உண்மையிலேயே வரலாற்று எல்லைகளை மீட்டெடுப்பதாக இருந்தால், 19-ஆம் நூற்றாண்டில் ரஷ்யா மற்றும் பிற வல்லரசுகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட பகுதிகளையும் அது மீட்க முயல வேண்டும் என்று சுட்டிக்காட்டி அதிபர் லாய் சிங்-தே இந்தக் கதையாடலைச் சவால் செய்துள்ளார். அதற்குப் பதிலாக, தைவான் மீது பெய்ஜிங் கவனம் செலுத்துவது சர்வதேச ஒழுங்கை மாற்றி, பிராந்திய மேலாதிக்கத்தை அடைவதற்காகவே என லாய் வாதிடுகிறார்.

“படையெடுப்பு இல்லை” என்ற கூற்றைச் சரிபார்த்தல்

சீனா ஒருபோதும் வேறொரு நாட்டின் மீது படையெடுத்ததில்லை என்றும், அதன் நடவடிக்கைகள் முற்றிலும் தற்காப்புக்கானவை என்றும் சீன அதிகாரிகள் கூறியுள்ளனர். ஆனால், வியட்நாம், இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகளுடன் PRC ராணுவ மோதல்களில் ஈடுபட்டதையும், தென் சீனக் கடலில் பிராந்திய உரிமைகோரல்களை நிலைநாட்ட பலத்தைப் பயன்படுத்தியதையும் வரலாற்று ஆவணங்கள் காட்டுகின்றன. இந்த முன்னுதாரணங்கள், தைவானுடன் அமைதியான ஒருங்கிணைப்பை மட்டுமே நாடுவதாக பெய்ஜிங் அளிக்கும் உறுதிமொழி குறித்த சந்தேகங்களை எழுப்புகின்றன.

பதற்றம் தீவிரமடையும் அபாயங்களும் எதிர்காலப் பாதையும்

ஜலசந்தியின் இருபுற உறவுகளின் தற்போதைய போக்கு அபாயம் நிறைந்ததாக உள்ளது. பல தசாப்தங்களாக அமைதியைப் பாதுகாத்த அரசியல் புரிதல்கள் சிதைவது, இரு தரப்பிலும் தீவிர தேசியவாதம் வளர்வது, அமெரிக்கா-சீனா போட்டி தீவிரமாவது ஆகியவை நிலையற்ற சூழலுக்குப் பங்களிக்கின்றன.

நேரடிப் படையெடுப்பு உடனடியாக நிகழும் வாய்ப்பு இல்லாவிட்டாலும், தற்செயல் மோதல், முற்றுகை போன்ற கட்டாய நடவடிக்கைகள், இணையத் தாக்குதல்கள், பொருளாதார அழுத்தம், தவறான தகவல் பரப்புதல் உள்ளிட்ட “சாம்பல் மண்டல” உத்திகள் அதிகரித்து வருவதாக நிபுணர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். தைவான் விவகாரத்தில் அமெரிக்கா-சீனா மோதல் ஏற்படுவதற்கான சாத்தியம், உலகின் மிகப் பெரிய புவிசார் அரசியல் அபாயங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. இது உலகப் பாதுகாப்புக்கும் பொருளாதாரத்துக்கும் தாக்கங்களை ஏற்படுத்தும்.

நிலையை நிர்வகிப்பதற்கான முயற்சிகள், தற்போதைய நிலையைப் பேணுதல், தடுப்புத் திறனை வலுப்படுத்துதல், பேச்சுவார்த்தையை ஊக்குவித்தல் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்துகின்றன. பரிந்துரைகளில் அடங்குபவை:

• தைவான் மீதான ராணுவ, பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அழுத்தங்களை சீனா குறைத்தல்.
• தைவானின் தற்காப்புக்கு ஆதரவளிக்கும் அதேவேளையில், “ஒரே சீனா” கொள்கைக்கான தனது உறுதிப்பாட்டை அமெரிக்கா தெளிவுபடுத்துதல்.
• சமச்சீரற்ற பாதுகாப்புத் திறன்களிலும், நெருக்கடிகளைத் தாங்கும் குடிமைத் திறன்களிலும் தைவான் முதலீடு செய்தல்.
• நம்பிக்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பவும், ஒருவருக்கொருவர் விதித்துள்ள “சிவப்புக் கோடுகளை” கடக்காமல் இருக்கவும் அனைத்துத் தரப்பினரும் முயற்சித்தல்.

சுருக்கமாக

• சீனா-தைவான் தகராறு, போட்டியிடும் வரலாற்றுக் கதையாடல்கள் மற்றும் சட்டப்பூர்வ உரிமைகோரல்களில் வேரூன்றியுள்ளது. இரு தரப்பும் தங்கள் நிலைப்பாடுகளை நியாயப்படுத்த வெவ்வேறு முக்கிய நிகழ்வுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
• தைவானை பிரிந்து சென்ற மாகாணமாக சீனா கருதுவதுடன், ராணுவ அழுத்தத்தையும் அதிகரித்துள்ளது. தைவானோ தனது இறையாண்மையையும் ஜனநாயக அடையாளத்தையும் வலியுறுத்துகிறது.
• ராணுவ நடவடிக்கைகள், அரசியல் பேச்சுகள், அமெரிக்கா மற்றும் பிற வல்லரசுகளின் ஈடுபாடு ஆகியவற்றால் மோதல் அபாயம் அதிகரித்து வருகிறது.
• பெரும்பாலான தைவான் மக்கள் தற்போதைய நிலையைத் தொடர ஆதரிக்கின்றனர்; ஆனால் ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் முறையான சுதந்திர அறிவிப்பு ஆகிய இரண்டையும் குறித்து பொதுமக்கள் எச்சரிக்கையுடன் உள்ளனர்.
• போரைத் தடுப்பதற்கான முயற்சிகள், தடுப்புத் திறன், பேச்சுவார்த்தை, பல தசாப்தங்களாக அமைதியைப் பாதுகாத்துள்ள நுட்பமான சமநிலையைப் பேணுதல் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்துகின்றன.
• பாதுகாப்பு, பொருளாதாரம், சர்வதேச ஒழுங்கு ஆகியவற்றில் உலகளாவிய தாக்கங்களை ஏற்படுத்தக்கூடிய, உலகின் மிக ஆபத்தான பதற்றப் பகுதிகளில் ஒன்றாக இந்த நிலைமை தொடர்கிறது.