வெற்றியின் பெரும் விலை: கல்வி அழுத்தம் தென் கொரியக் குழந்தைகளின் விளையாட்டு நேரத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் எவ்வாறு பறிக்கிறது

அறிமுகம்: தென் கொரியாவில் மறைந்து வரும் குழந்தைப் பருவம்

தென் கொரியாவில், குழந்தைப் பருவம் விளையாட்டு மற்றும் ஆராய்வால் அல்ல; இடைவிடாத கல்வி முயற்சியால் பெருகிய அளவில் வரையறுக்கப்படுகிறது. வறுமையிலிருந்து உலகளாவிய பொருளாதார வல்லரசாக அந்த நாடு வியக்கத்தக்க வகையில் உயர்ந்ததற்குக் காரணம் அதன் கல்வி அமைப்புதான் என்று அடிக்கடி கூறப்படுகிறது; சர்வதேச மதிப்பீடுகளில் அது தொடர்ந்து உயர்ந்த மதிப்பெண்களைப் பெறச் செய்கிறது. இருப்பினும், இந்தச் சாதனைகளுக்குப் பின்னால் கவலைக்குரிய ஓர் உண்மை உள்ளது: வளர்ந்த நாடுகளிலேயே தென் கொரியக் குழந்தைகள் மிகவும் மகிழ்ச்சியற்றவர்களில் அடங்குகின்றனர். கல்விச் சாதனையின் பலிபீடத்தில் விளையாட்டு நேரமும் மனநலமும் பலியிடப்படுகின்றன.

கல்வி அழுத்தம் அன்றாட வாழ்க்கையை எவ்வாறு வடிவமைக்கிறது

பல தென் கொரியக் குழந்தைகளுக்கு, படிப்புடனேயே நாள் தொடங்கி முடிகிறது. 11 வயதான கிம் மின்-ஜேயின் அன்றாட அட்டவணையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்: தினமும் காலையில் ஆங்கிலப் படிப்பு, பள்ளிக்குப் பிறகு பியானோ மற்றும் டேக்வாண்டோ பயிற்சி மையங்கள், படுக்கைக்குச் செல்வதற்கு முன் பல மணி நேர வீட்டுப்பாடம். வார இறுதிகளிலும் பெரிய ஓய்வு கிடைப்பதில்லை. ஓர் ஆங்கில வகுப்பைத் தவறவிட்டதால், நண்பர்களுடன் இணையவழி விளையாட்டில் சேர கிம்முக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. விளையாட்டு என்பது குழந்தைப் பருவத்தின் உரிமையாக இல்லாமல், கல்வி எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்றுவதற்கான வெகுமதியாக நிபந்தனைக்கு உட்படுத்தப்படுவதை இது காட்டும் சிறியதாயினும் கவனிக்கத்தக்க எடுத்துக்காட்டு.

இது தனிப்பட்ட ஒரு நிகழ்வு அல்ல. கொரிய ஆசிரியர்கள் மற்றும் கல்விப் பணியாளர்கள் சங்கம் நடத்திய கணக்கெடுப்பின்படி, நான்காம் வகுப்பு முதல் ஆறாம் வகுப்பு வரையிலான மாணவர்களில் 62 சதவீதத்தினருக்கு தினமும் இரண்டு மணி நேரத்துக்கும் குறைவான ஓய்வு நேரமே உள்ளது; கிட்டத்தட்ட 16 சதவீதத்தினருக்கு ஒரு மணி நேரத்துக்கும் குறைவாக உள்ளது. இந்தக் குறைந்த ஓய்வு நேரத்தின் பெரும்பகுதி, கட்டுப்பாடற்ற சமூக விளையாட்டில் செலவாவதில்லை; திரைகளைப் பார்ப்பதிலோ தனியாகச் செய்யும் செயல்களிலோதான் செலவாகிறது.

ஹாக்வான்கள்: கல்விப் போட்டியின் உந்துசக்தி

இந்தப் பண்பாட்டின் மையத்தில் ஹாக்வான்கள் உள்ளன. கணிதம், ஆங்கிலம் முதல் இசை, விளையாட்டு வரை பல்வேறு துறைகளில் பயிற்சி அளிக்கும் தனியார் பள்ளிக்குப் பிந்தைய கல்வி மையங்கள் இவை. ஆறு வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளில் கிட்டத்தட்ட பாதிப்பேர் இந்த மையங்களுக்குச் செல்கின்றனர்; நடுநிலைப் பள்ளி அளவில் இது ஏறத்தாழ அனைவருக்கும் பொதுவானதாகிவிடுகிறது. சராசரியாக, தென் கொரியக் குடும்பங்கள் தங்களின் வருமானத்தில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கைத் தனியார் கல்விக்காகச் செலவிடுகின்றன. வசதியான குடும்பங்கள் இன்னும் அதிகமாக முதலீடு செய்வதால் கல்வி ஏற்றத்தாழ்வு மேலும் தீவிரமடைகிறது.

ஹாக்வான்கள் பொதுக் கல்விக்கு வெறும் துணையாக இருப்பவை மட்டுமல்ல; பள்ளி நேரத்தை மாலை வெகுநேரம் வரை நீட்டிக்கும் இணையான அமைப்பாகவும் உள்ளன. சில மாணவர்களுக்கு இதன் பொருள், தினமும் 12 மணி நேரம் வரை படிப்பது; ஓய்வுக்கே நேரமில்லாத நிலையில் விளையாட்டுக்கு நேரம் கிடைப்பது அரிதாகிறது.

அழுத்தத்தின் வேர்கள்: பண்பாடு, கொள்கை, பெற்றோரின் கவலை

தென் கொரியாவின் “கல்வி வெறி” வரலாறு, பண்பாடு, பொருளாதாரம் ஆகியவற்றின் சிக்கலான கலவையில் வேரூன்றியுள்ளது. கன்பூசிய மதிப்பீடுகளின் மரபு, சமூக முன்னேற்றத்துக்கும் குடும்பத்தின் மதிப்புக்கும் கல்விச் சாதனையை முதன்மைப்படுத்துகிறது. 20ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் நாட்டின் வேகமான பொருளாதார வளர்ச்சி, தனிநபர் மற்றும் தேசிய வெற்றிக்கான திறவுகோல் கல்வியே என்ற கருத்தை வலுப்படுத்தியது.

ஆனால், இந்த வேகம் மிக உயர்ந்த பந்தயங்களைக் கொண்ட ஓர் அமைப்பை உருவாக்கியுள்ளது. சுனுங் என்று அழைக்கப்படும் தேசியப் பல்கலைக்கழக நுழைவுத் தேர்வு ஆண்டுக்கு ஒருமுறை நடைபெறும், மிகுந்த அழுத்தம் தரும் தேர்வாகும்; இது ஒரு மாணவரின் முழு எதிர்காலத்தையும் தீர்மானிக்கக்கூடும். தேர்வு நாளில், தேர்வெழுதுவோருக்கு ஆதரவளிக்க நாடு கிட்டத்தட்ட இயங்காமல் நிற்கிறது. இது அந்தத் தேர்வின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது.

பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புகளும் தனியார் கல்விச் சுமையும்

குழந்தைகளின் எதிர்காலம் குறித்து கவலைப்படும் பெற்றோர், அவர்களை இடைவிடாத படிப்பு மற்றும் பாடத்துக்கு அப்பாற்பட்ட செயல்பாடுகளின் சுழற்சிக்குள் தள்ளுகின்றனர். இந்த அழுத்தம் கல்வியுடன் மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை; குழந்தைகளின் முன்னேற்றத்தில் திருப்தியடையாத பெற்றோரின் கடுமையான கண்காணிப்பையும் சில நேரங்களில் தொல்லைகளையும் எதிர்கொள்ளும் ஆசிரியர்களுக்கும் இது நீள்கிறது. சில குடும்பங்கள் தங்கள் வருமானத்தில் 20 சதவீதம் வரை தனியார் கல்விக்குச் செலவிடுவதால் நிதிச் சுமையும் கணிசமாக உள்ளது. இந்தப் பொருளாதார நெருக்கடி மனச்சோர்வுக்கு வழிவகுக்கக்கூடும் என ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன; குறிப்பாக, குழந்தைகளின் கல்வி இலக்குகளுக்கான செலவை ஏற்கும் பொறுப்பு தங்களுடையது என்று கருதும் தந்தையரிடையே இது அதிகமாக இருக்கலாம்.

ஈவா மகளிர் பல்கலைக்கழகத்தின் முன்னாள் ஆசிரியரும் கல்வி நிபுணருமான இன்சூ ஓ கூறுகிறார்:
"தொடக்கப்பள்ளி நிலையில்கூட, பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புகள் மிக உயரமாக இருப்பதால் மாணவர்கள் நன்றாகப் படிக்க வேண்டும் என்ற அழுத்தத்தை உணர்கின்றனர். நடுநிலை மற்றும் உயர்நிலைப் பள்ளியை நெருங்கும்போது இந்த அழுத்தம் மேலும் அதிகரிக்கிறது."

விளையாட்டின் வீழ்ச்சி: அளவும் தரமும்

தென் கொரியக் குழந்தைகளின் விளையாட்டு நேரம் அளவிலும் தரத்திலும் கடுமையாகக் குறைந்துள்ளது. குழந்தைகள் தங்களுக்குக் கிடைக்கும் குறைந்த ஓய்வு நேரத்தின் பெரும்பகுதியைச் செயலில் ஈடுபடும் சமூக விளையாட்டில் செலவிடாமல், திறன்பேசிகள், கணினிகள், தொலைக்காட்சி போன்ற திரைகளுக்கு முன்னால் செலவிடுவதாக ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. நலத்துறை அமைச்சகத்தின் கணக்குப்படி, தொடக்கப்பள்ளி மாணவர்களில் மூன்றில் ஒருவருக்கும் அதிகமானோர் அளவுக்கு மீறிய திறன்பேசி பயன்பாட்டால் பாதிக்கப்படும் அபாயத்தில் உள்ளனர்.

பள்ளி விடுமுறைகளில்கூட பெரும்பாலான குழந்தைகள் வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கின்றனர்; பலர் பாடப்பணிகளைச் செய்கின்றனர் அல்லது இணையவழி வகுப்புகளில் பங்கேற்கின்றனர். கோவிட்-19 பெருந்தொற்று இந்தப் போக்கை மேலும் தீவிரப்படுத்தியது. விளையாட்டு மைதானங்கள் மூடப்பட்டன; அவை மீண்டும் திறக்கப்பட்ட பின்னரும், பாதுகாப்பு மற்றும் கல்வி முன்னேற்றம் குறித்த பெற்றோரின் கவலைகள் குழந்தைகளை வீட்டுக்குள்ளேயே வைத்தன.

விளையாட்டு ஏன் முக்கியம்: குழந்தை வளர்ச்சி குறித்த அறிவியல்

விளையாட்டு இல்லாமை குழந்தைகளின் உணர்ச்சி, சமூக மற்றும் அறிவாற்றல் வளர்ச்சியில் கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்று நிபுணர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். விளையாட்டு என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல; பேச்சுவார்த்தை நடத்துவது, பிறரிடம் பரிவு காட்டுவது, சிக்கல்களைத் தீர்ப்பது ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொள்வதற்கு அது இன்றியமையாதது. விளையாட்டின் மூலம் குழந்தைகள் மீண்டெழும் திறன், படைப்பாற்றல் மற்றும் பின்னடைவுகளைச் சமாளிக்கும் ஆற்றல் ஆகியவற்றை வளர்த்துக்கொள்கின்றனர்.

சியோல் தேசியப் பல்கலைக்கழக மருத்துவமனையின் குழந்தைகள் மற்றும் இளம்பருவ மனநல மருத்துவர் கிம் ஜே-வோன் வலியுறுத்துகிறார்:
"குழந்தைகளின் உணர்ச்சி மற்றும் சமூக வளர்ச்சிக்கு விளையாட்டு தவிர்க்க முடியாதது. விளையாட வாய்ப்பில்லாதபோது, சமூகத் திறன்கள் வளர்வதில் சிக்கல்கள் ஏற்படுகின்றன. விளையாட்டின் மூலம் குழந்தைகள் தங்கள் கருத்துகளைச் சரிசெய்வது, பிறரைக் கருத்தில் கொள்வது, மற்றவர்களைப் புரிந்துகொண்டு அவர்களிடம் பரிவு காட்டுவது, உணர்வுகளைப் பகிர்ந்துகொள்வது ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொள்கின்றனர். சில நேரங்களில் அவர்கள் மனம் தளர்ந்தாலும், அதைத் தாங்கிக்கொள்ளக் கற்றுக்கொள்கின்றனர். இந்த உணர்ச்சிசார் சமநிலையோ மனம் தளரும்போது தாங்கும் ஆற்றலோ இல்லையெனில், அது மனச்சோர்வு அல்லது பதற்றக் கோளாறுகளுக்கு வழிவகுக்கலாம்."

மனநல நெருக்கடி: பொருளாதார ஒத்துழைப்பு மற்றும் மேம்பாட்டு அமைப்பில் மகிழ்ச்சியற்ற குழந்தைகள்

தென் கொரியாவின் கல்விச் சாதனைக்குப் பெரிய விலை கொடுக்கப்படுகிறது. பொருளாதார ஒத்துழைப்பு மற்றும் மேம்பாட்டு அமைப்பின் (OECD) நாடுகளில், மகிழ்ச்சி மற்றும் வாழ்க்கைத் திருப்தி அளவுகளில் கொரியக் குழந்தைகள் கடைசி இடத்தில் இருப்பதாக சர்வதேசக் கணக்கெடுப்புகள் தொடர்ந்து காட்டுகின்றன. வளர்ந்த நாடுகளிலேயே இளையோரின் தற்கொலை விகிதமும் அந்த நாட்டில்தான் அதிகம்; ஒரு தசாப்தத்துக்கும் மேலாக இளைஞர்களின் மரணத்துக்கு முக்கியக் காரணமாகத் தற்கொலை நீடிக்கிறது.

கல்வி அழுத்தம் மன உளைச்சலுக்கான முக்கியக் காரணமாக உள்ளது. 2024ஆம் ஆண்டு தேசிய நாடாளுமன்ற ஆய்வு சேவை வெளியிட்ட அறிக்கையின்படி, போதுமான தூக்கம் பெறும் தொடக்கப்பள்ளி மாணவர்களின் விகிதம் குறைந்துள்ளது; அதேவேளையில், நடுநிலைப் பள்ளி மாணவர்களின் தற்கொலை முயற்சிகள் அதிகரித்துள்ளன. கல்விச் சாதனை குறித்த மன அழுத்தம் தற்கொலை எண்ணங்கள் மற்றும் முயற்சிகளுக்கான அபாயத்தை அதிகரிப்பதாக கொரிய இளைஞர் இடர் நடத்தை ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. குறிப்பாக, வீட்டிலோ பள்ளியிலோ மன அழுத்தத்தை எதிர்கொள்ளும் இளம்பருவத்தினரிடையே இந்த அபாயம் அதிகம்.

கல்விசார் இயலாமை உணர்வும் உடல் செயல்பாட்டின் பங்கும்

முயற்சி செய்தும் எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்ற முடியவில்லை என்ற உணர்வான கல்விசார் இயலாமை, மனச்சோர்வுக்கும் குறைந்த வாழ்க்கைத் திருப்திக்கும் வழிவகுக்கலாம் என ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. எனினும், உடல் செயல்பாடுகளில் பங்கேற்பது இந்த விளைவுகளைத் தணிக்கக்கூடும். குறிப்பிடத்தக்க கல்வி அழுத்தம் இருந்தாலும்கூட, ஓய்வு நேரத்தில் வழக்கமாக உடல் செயல்பாடுகளில் ஈடுபடும் இளம்பருவத்தினர், அதிக சுயமதிப்பையும் தங்கள் உடல் குறித்த மேம்பட்ட நேர்மறையான பார்வையையும் கொண்டிருப்பதாகத் தெரிவிக்கின்றனர். ஆனால், கல்வித் தேவைகள் விளையாட்டு மற்றும் பொழுதுபோக்குக்கான நேரத்தைப் பறிப்பதால் இத்தகைய செயல்பாடுகளுக்கான வாய்ப்புகள் குறைந்து வருகின்றன.

சூழப்பட்ட ஆசிரியர்கள்: பெற்றோர் அழுத்தத்தின் பக்கவிளைவுகள்

கல்விப் போட்டிப் பண்பாடு மாணவர்களை மட்டுமல்ல, ஆசிரியர்களையும் பாதிக்கிறது. சமீபத்திய ஆண்டுகளில், பெற்றோரின் தொல்லைகள் மற்றும் நியாயமற்ற கோரிக்கைகளுடன் தொடர்புடைய ஆசிரியர் தற்கொலைகள் தென் கொரியாவில் கவலைக்கிடமாக அதிகரித்துள்ளன. புகார்களால் தாங்கள் திணறுவதாகவும், சிறிய சம்பவங்களுக்காகக் காவல்துறை விசாரணைகளைக்கூட எதிர்கொள்வதாகவும் ஆசிரியர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். பெற்றோருக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் இடையிலான நம்பிக்கை சிதைந்திருப்பதால் நச்சுத்தன்மை கொண்ட சூழல் உருவாகியுள்ளது; இது மாணவர்களின் முழுமையான வளர்ச்சிக்கு ஆசிரியர்கள் ஆதரவளிப்பதைச் சிரமமாக்குகிறது.

தொடக்கப்பள்ளி ஆசிரியர் கிம் மின்-ஜுன் கூறுகிறார்:
"எனது வேலையையும் பொறுப்பையும் கவனமாகச் செய்ய முயற்சிக்கிறேன். ஆனால், குழந்தைத் துன்புறுத்தலாகப் புகாரளிக்கப்படக்கூடிய எதையும் செய்வதைத் தவிர்க்க, இப்போது மாணவர்களை நான் பெரிதாகக் கண்டிப்பதில்லை."

பொதுமக்களின் கடும் எதிர்வினைக்குப் பதிலளிக்கும் வகையில், ஆசிரியர்களுக்குச் சட்ட உதவி வழங்குவது, கல்விச் செயல்பாடுகளில் தலையிடும் பெற்றோருக்கு அபராதம் விதிப்பது உள்ளிட்ட பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை அரசு அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. இருப்பினும், ஆசிரியர்களுக்கு மீண்டும் மதிப்பளித்து, தேர்வு மதிப்பெண்களைவிடக் குழந்தைகளின் நலனுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப் பண்பாட்டில் ஆழமான மாற்றம் தேவை என நிபுணர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

சமூக விளைவுகள்: ஏற்றத்தாழ்வு, குடும்ப நெருக்கடி, மக்கள்தொகைச் சவால்கள்

கல்விச் சாதனை மீதான அளவுகடந்த பிடிவாதம் தென் கொரியச் சமூகத்தில் நீண்டகால விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. வசதியான குடும்பங்கள் கூடுதல் தனியார் கல்வியை அளிக்க முடிவதால், அவர்களின் குழந்தைகளுக்குப் போட்டியில் முன்னிலை கிடைக்கிறது; இதனால் கல்வி ஏற்றத்தாழ்வு விரிவடைகிறது. இது பெற்றோர் மற்றும் மாணவர்களிடையே போட்டி, பதற்றம் ஆகியவற்றின் சுழற்சியை மேலும் தூண்டுகிறது.

குழந்தைகளின் கல்விக்காகச் செலவிடும் நிதிச் சுமையும் உணர்ச்சிசார் நெருக்கடியும் பிறப்பு விகிதம் குறைவதுடனும் தொடர்புடையவை; செலவுகளைச் சமாளிப்பதற்காகக் குடும்பங்கள் தங்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைக்கின்றன. பொருளாதாரச் சுமை அதிகரிப்பதால், குறிப்பாகத் தந்தையரிடையே மனச்சோர்வு உயர்கிறது. இந்த அழுத்தங்கள் குடும்ப வாழ்க்கையின் அடித்தளத்தையும் நாட்டின் நீண்டகால சமூக நிலைத்தன்மையையும் அச்சுறுத்துகின்றன.

சீர்திருத்த முயற்சிகள்: அமைப்பை மாற்ற முடியுமா?

நெருக்கடியை உணர்ந்துள்ள தென் கொரியக் கொள்கை வகுப்பாளர்கள், கல்வி அழுத்தத்தைக் குறைக்கும் சீர்திருத்தங்களைச் சோதிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர். நடுநிலைப் பள்ளிகளில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ள “தேர்வில்லா பருவம்” குறிப்பிடத்தக்க முயற்சியாகும். இதில் ஒரு பருவத்துக்கு இடைத்தேர்வுகளும் இறுதித் தேர்வுகளும் நீக்கப்பட்டு, சில பாடங்கள் தொழில் வழிகாட்டல் மற்றும் படைப்பாற்றல் செயல்பாடுகளால் மாற்றப்படுகின்றன. தொடக்க முடிவுகள் நம்பிக்கையளிக்கின்றன: ஆசிரியர்களுடனான உறவு மேம்பட்டுள்ளதாகவும், கற்றலை அதிகம் விரும்புவதாகவும், மன அழுத்தம் குறைந்துள்ளதாகவும் மாணவர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

ஹாக்வான்களின் செயல்பாட்டு நேரத்துக்கு வரம்பு விதித்தல், தொழிற்கல்வியை ஊக்குவித்தல், தேர்வு மதிப்பெண்களுடன் பாடத்துக்கு அப்பாற்பட்ட செயல்பாடுகளுக்கும் தனிப்பட்ட வளர்ச்சிக்கும் மதிப்பளிக்கும் வகையில் பல்கலைக்கழகச் சேர்க்கைக் கொள்கைகளைத் திருத்துதல் ஆகியவை மற்ற சீர்திருத்தங்களில் அடங்கும். எனினும், பெற்றோரின் எதிர்ப்பும் கல்விச் சாதனையையே எதிர்கால வெற்றிக்குச் சமமாகக் கருதும் ஆழமாக வேரூன்றிய பண்பாடும் இந்த முயற்சிகளுக்குத் தடையாக உள்ளன.

ஹெச்சிங்கர் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது:
"ஒரு வகுப்பு நிலையை மட்டுமே முதன்மையாகக் குறிவைப்பதால் இந்த முயற்சியை ‘சிறியது’ என்று கருதலாம். இருப்பினும், சில ஆண்டுகளிலேயே இது தென் கொரியாவில் உள்ள 4,50,000 ஏழாம் வகுப்பு மாணவர்களையும் சென்றடைந்துள்ளது. மனிதநேயக் கல்விக்கான ஆதரவு காலூன்றுவதற்கும், இறுதியில் பரவத் தொடங்குவதற்கும் இப்போது குறைந்தபட்சம் ஒரு நம்பிக்கை உள்ளது."

உலகளாவிய பின்னணி: விளையாட்டு நேரம் பரவலாகக் குறைகிறது

குழந்தைகளின் விளையாட்டு நேரம் குறைவதை எதிர்கொள்ளும் ஒரே நாடு தென் கொரியா அல்ல. கடந்த சில தலைமுறைகளில், நீண்ட பள்ளி நேரம், அதிகரித்த கல்வித் தேவைகள், திரைப் பயன்பாட்டின் பெருக்கம், பாதுகாப்பான விளையாட்டு இடங்கள் மறைந்து வருதல் ஆகியவற்றால் உலகளவில் குழந்தைகளின் வெளிப்புற விளையாட்டு 50 சதவீதம் குறைந்துள்ளது. இருப்பினும், தென் கொரியாவில் கல்வி அழுத்தம் மிகத் தீவிரமாகவும் இளம் வயதிலேயே தொடங்குவதாலும் அங்குள்ள நிலைமை குறிப்பாகக் கடுமையாக உள்ளது.

ஆரோக்கியமான, பின்னடைவுகளைத் தாங்கும் திறனுள்ள குழந்தைகளை வளர்க்க, கல்விச் சாதனையுடன் விளையாட்டு, படைப்பாற்றல், உணர்ச்சி நலம் ஆகியவற்றையும் சமநிலைப்படுத்துவது அவசியம் என்பதில் உலகெங்குமுள்ள நிபுணர்கள் ஒருமித்த கருத்தைக் கொண்டுள்ளனர். சிறந்து விளங்குவதற்காக நாடுகள் பாடுபடும் நிலையில், மகிழ்ச்சியையும் முழுமையான வளர்ச்சியையும் விடத் தேர்வு மதிப்பெண்களுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதால் ஏற்படும் ஆபத்துகள் குறித்த எச்சரிக்கையாகத் தென் கொரியாவின் அனுபவம் விளங்குகிறது.

சுருக்கம்

• தென் கொரியக் குழந்தைகள் இளம் வயதிலிருந்தே கடுமையான கல்வி அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கின்றனர்; அவர்களின் அன்றாட அட்டவணையைப் பள்ளி, தனியார் பயிற்சி மையங்கள், வீட்டுப்பாடம் ஆகியவை ஆக்கிரமித்துள்ளன.
• விளையாட்டு நேரம் அளவிலும் தரத்திலும் கடுமையாகக் குறைந்துள்ளது; பெரும்பாலான ஓய்வு நேரம் செயலில் ஈடுபடும் சமூக விளையாட்டுக்குப் பதிலாகத் திரைகளைப் பார்ப்பதில் செலவாகிறது.
• வரலாறு, பண்பாடு, பொருளாதாரம் ஆகியவை கல்விப் போட்டிப் பண்பாட்டை உந்துகின்றன; அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தேர்வுகளும் பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புகளும் அதை வலுப்படுத்துகின்றன.
• இந்த அழுத்தத்தால் குழந்தைகள் மற்றும் இளம்பருவத்தினரிடையே மன அழுத்தம், மனச்சோர்வு, தற்கொலை ஆகியவை அதிகரித்துள்ளன; பெற்றோரின் மனச்சோர்வும் குடும்ப நெருக்கடியும் உயர்ந்துள்ளன.
• ஆசிரியர்களும் பாதிக்கப்படுகின்றனர். பெற்றோரின் தொல்லைகளையும் நியாயமற்ற கோரிக்கைகளையும் அவர்கள் எதிர்கொள்வது ஆசிரியர் தற்கொலைகள் அதிகரிக்கப் பங்களிக்கிறது.
• தேர்வில்லா பருவம், ஹாக்வான் நேரத்துக்கான வரம்புகள் போன்ற சீர்திருத்த முயற்சிகள் நம்பிக்கையளித்தாலும், பண்பாட்டுரீதியான எதிர்ப்பை எதிர்கொள்கின்றன.
• கல்விச் சாதனையுடன் விளையாட்டு, படைப்பாற்றல், நல்வாழ்வு ஆகியவற்றுக்கும் மதிப்பளிக்கும் சமநிலையான கல்வி அணுகுமுறை தேவை என்பதைத் தென் கொரியாவின் அனுபவம் வலியுறுத்துகிறது.