ஜப்பானின் மாறிவரும் இரண்டாம் உலகப் போர் நினைவுகள்: அமைதிவாதம், வரலாற்றுத் திருத்தவாதம் மற்றும் மீண்டும் ராணுவவாதம் தலைதூக்கும் என்ற அச்சம்

ஒரு திருப்புமுனையில் ஜப்பானின் இரண்டாம் உலகப் போர் நினைவுகள்

இரண்டாம் உலகப் போரில் சரணடைந்ததன் 80ஆம் ஆண்டு நிறைவை ஜப்பான் கடைப்பிடிக்கும் வேளையில், போர்க்கால கடந்தகாலத்தை நினைவுகூரும் விதத்திலும் அதிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்ளும் முறையிலும் நாடு ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையில் உள்ளது. ஒரு காலத்தில் அமைதிவாதத்திலும் வருத்தத்திலும் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்த போரின் கூட்டு நினைவு இப்போது மாறிவருகிறது. இந்த மாற்றம் கல்வித்துறை சார்ந்தது மட்டுமல்ல: ஜப்பானின் உள்நாட்டு அரசியல், அண்டை நாடுகளுடனான உறவுகள், கிழக்காசியாவின் நிலைத்தன்மை ஆகியவற்றில் இது ஆழமான தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகிறது.

பல தசாப்தங்களாக, போருக்குப் பிந்தைய ஜப்பானின் அடையாளம் அமைதிக்கான உறுதிப்பாட்டால் வரையறுக்கப்பட்டது. இது 1947ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்பில் இடம்பெற்றதுடன், ராணுவவாதத்தைக் கைவிட்ட தேசியக் கதையாடலாலும் வலுப்படுத்தப்பட்டது. எனினும், இன்று வளர்ந்துவரும் வரலாற்றுத் திருத்தவாத இயக்கம் இந்த மரபுக்கு சவால் விடுக்கிறது. நாடு மேலும் உறுதியான, ராணுவவாதம் நோக்கிய எதிர்காலத்தை நோக்கிச் செல்லக்கூடும் என்ற அச்சத்தை ஜப்பானிலும் பிராந்தியம் முழுவதிலும் இது எழுப்புகிறது.

அமைதிவாதத்திலிருந்து வரலாற்றுத் திருத்தவாதம் வரை: போர் குறித்த போட்டிக் கதையாடல்கள்

இரண்டாம் உலகப் போரைப் பற்றிய ஜப்பானின் நினைவு ஒருபோதும் ஒரே மாதிரியானதாக இருந்ததில்லை. 1945ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு பொதுமக்களின் புரிதலையும் கொள்கையையும் இரண்டு முக்கியக் கதையாடல்கள் வடிவமைத்துள்ளன: பாரம்பரிய அமைதிவாதக் கதையாடலும் வரலாற்றுத் திருத்தவாதக் கண்ணோட்டமும்.

பாரம்பரிய அமைதிவாதக் கதையாடல்

ஜப்பான் தோல்வியடைந்த பிறகு, அமெரிக்கா தலைமையிலான நேச நாடுகளின் ஆக்கிரமிப்பு நிர்வாகம் ஜப்பானியச் சமூகத்தை ராணுவமயமற்றதாக்கவும், போரைத் தூண்டிய ஆக்கிரமிப்பு தேசியவாதம் மீண்டும் தலைதூக்குவதைத் தடுக்கவும் முயன்றது. 1947ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்பு, குறிப்பாக 9ஆம் பிரிவு, இந்த முயற்சியின் அடித்தளமாக அமைந்தது. சர்வதேசத் தகராறுகளைத் தீர்ப்பதற்கான வழிமுறையாகப் போரை 9ஆம் பிரிவு வெளிப்படையாகக் கைவிடுவதுடன், ஜப்பானின் ராணுவத்தை முற்றிலும் தற்காப்புப் பணிகளுக்கு மட்டுமே கட்டுப்படுத்துகிறது.

கல்வி வழியாகவும் இந்த அமைதிவாத நெறி வலுப்படுத்தப்பட்டது. போரின் கொடுமைகளையும் கட்டுப்பாடற்ற தேசியவாதத்தின் ஆபத்துகளையும் வலியுறுத்தும் அமைதிக் கல்வித் திட்டங்களை ஜப்பானியப் பள்ளிகள் ஏற்றுக்கொண்டன. ராணுவவாத உயரடுக்கினரால் தவறாக வழிநடத்தப்பட்ட பாதிக்கப்பட்டவர்களாக ஜப்பானிய மக்களை இந்தக் கதையாடல் சித்தரித்தது. நான்ஜிங் படுகொலை, “ஆறுதல் பெண்கள்” அனுபவித்த துயரம் போன்ற போர்க்கால அட்டூழியங்கள் குறித்து ஆழ்ந்த சிந்தனை செய்யவும் அது ஊக்குவித்தது. இருப்பினும், இந்தக் குற்றங்கள் குறித்த பொதுவிவாதம் பெரும்பாலும் மந்தமாகவே இருந்தது; ராணுவவாத உணர்வு மீண்டும் தலைதூக்குவதாக அவர்கள் கருதியபோது, உயிர் பிழைத்தவர்களும் பாரம்பரியவாதிகளுமே மிக வலுவாகக் குரல் கொடுத்தனர்.

போரையோ அதன் உடனடிப் பின்விளைவுகளையோ அனுபவித்த பல வயதான ஜப்பானியர்களுக்கு இந்தக் கதையாடல் இன்னமும் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது. கடந்தகாலத் தவறுகள் மீண்டும் நிகழாமல் தடுக்கும் அரணாக 9ஆம் பிரிவை அவர்கள் கருதுகின்றனர். மேலும், சர்வதேச அமைதிப் பாதுகாப்புப் பணிகளில் போரில் ஈடுபடாத பொறுப்புகளைக்கூட பல தசாப்தங்களாகத் தவிர்த்து வந்த ஜப்பானின் அமைதிவாத வெளியுறவுக் கொள்கையை அவர்கள் ஆதரிக்கின்றனர்.

வரலாற்றுத் திருத்தவாதத்தின் எழுச்சி

1950களிலிருந்து, வரலாற்றுத் திருத்தவாதக் கதையாடல் படிப்படியாகச் செல்வாக்குப் பெற்று வருகிறது. ஜப்பானின் போர்க்கால நடவடிக்கைகள் ஓரளவுக்காவது மேற்கத்திய ஏகாதிபத்தியத்துக்கு எதிரான பதிலாக இருந்தன என்றும், குறிப்பாக ஹிரோஷிமா, நாகசாகி அணுகுண்டுத் தாக்குதல்களைக் கருத்தில் கொண்டால் ஜப்பானே ஒரு பாதிக்கப்பட்ட நாடு என்றும் இந்தக் கண்ணோட்டம் வாதிடுகிறது. மேற்கத்திய ஆதிக்கத்திலிருந்து ஆசியாவை விடுவிக்கும் தவறான வழியில் சென்றிருந்தாலும் அறம்சார்ந்த நியாயம் கொண்ட முயற்சியாகப் போரைத் திருத்தவாதிகள் அடிக்கடி சித்தரிக்கின்றனர்; ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பையும் அட்டூழியங்களையும் குறைத்து மதிப்பிடுகின்றனர் அல்லது நியாயப்படுத்துகின்றனர்.

போர்க்காலத் தலைவரான ஜெனரல் இஷிவாரா கன்ஜி, டோக்கியோ போர்க் குற்றங்கள் விசாரணை மன்றத்தில் இந்தக் கருத்தை இவ்வாறு முன்வைத்தார்:

ஜப்பான் தனது கதவுகளைத் திறந்து, மற்ற நாடுகளுடன் உறவாட முயன்றபோது, அந்த நாடுகள் அனைத்தும் அச்சமூட்டும் அளவுக்கு ஆக்கிரமிப்புப் போக்குடையவை என்பதை அறிந்தது. எனவே, தற்காப்புக்காக உங்கள் நாட்டையே ஆசிரியராகக் கொண்டு, ஆக்கிரமிப்புப் போக்குடன் நடந்துகொள்வது எப்படி என்று கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கியது. நாங்கள் உங்கள் சீடர்களாக மாறிவிட்டோம் என்று சொல்லலாம்.

ராணுவவாதத்தைத் தெளிவாகக் கண்டிக்கத் தவறுவதன் மூலம், இந்தக் கதையாடல் மீண்டும் ஆயுதமயமாக்கவும் அரசியலமைப்பைத் திருத்தவும் விடுக்கும் அழைப்புகளுக்கு வழிவகுக்கிறது. ஜப்பான் தனது ராணுவத் திறன்களை மீட்டெடுத்து, பிராந்தியப் பாதுகாப்பில் மேலும் உறுதியான பங்கை வகிக்க வேண்டும் என்று திருத்தவாதிகள் வாதிடுகின்றனர்; 9ஆம் பிரிவை காலத்துக்குப் பொருந்தாத கட்டுப்பாடாகக் கருதி அவர்கள் பெரும்பாலும் எதிர்க்கின்றனர்.

தலைமுறை மாற்றமும் அரசியல் திருப்பங்களும்

போர் நினைவுகள் குறித்த தலைமுறைப் பிளவு ஜப்பானில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. போர்க்கால உயிர் பிழைத்தவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துவரும் நிலையில், போரின் நேரடி அனுபவத்திலிருந்து வெகுதொலைவில் வளர்ந்த இளம் ஜப்பானியர்கள், வரலாற்றுத் திருத்தவாத ஊடகங்களையும் அரசியல் செய்திகளையும் அதிகமாக எதிர்கொள்கின்றனர். அண்மைய தேர்தல்களில், குறிப்பாக இளம் வாக்காளர்களிடையே, சான்செய்தோ போன்ற அதிதீவிர தேசியவாத, திருத்தவாத ஆதரவுக் கட்சிகள் கணிசமான வெற்றிகளைப் பெற்றிருப்பதில் இந்த மாற்றம் பிரதிபலிக்கிறது.

ஜப்பானின் ஏகாதிபத்தியக் கடந்தகாலத்தைப் போற்றுவதுடன் 9ஆம் பிரிவை ரத்துசெய்ய வேண்டும் என வலியுறுத்தும் சான்செய்தோ, அண்மைய மேலவைத் தேர்தலில் தேசிய வாக்குகளில் 12 விழுக்காட்டுக்கும் அதிகமானதைப் பெற்றது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அது வெறும் 3.33 விழுக்காடு மட்டுமே பெற்றிருந்தது. அந்தக் கட்சியின் எழுச்சி ஒரு பரந்த போக்கை உணர்த்துகிறது: ஜப்பானின் அமைதிவாத நிலைப்பாட்டை மறுபரிசீலனை செய்து, மேலும் உறுதியான தேசிய அடையாளத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மக்கள்தொகையின் சில பிரிவினரிடையே விருப்பம் அதிகரித்து வருகிறது.

இந்த அரசியல் மாற்றத்தை ஜப்பானின் அண்டை நாடுகள் கவனிக்காமல் இல்லை. போர்க்கால ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பின்போது பேரழிவான இழப்புகளைச் சந்தித்த சீனா, 9ஆம் பிரிவைத் திருத்தும் அல்லது வரலாற்றை வெள்ளையடிக்கும் எந்த முயற்சியையும் மீண்டும் மீண்டும் கண்டித்துள்ளது. தென் கொரியாவும் பிராந்தியத்தின் பிற நாடுகளும் ஜப்பான் வலதுசாரிப் பக்கம் நகர்வதைச் சந்தேகத்துடன் நோக்குகின்றன; ஒரு காலத்தில் கிழக்காசியாவைப் பேரழிவுக்கு இட்டுச் சென்ற ராணுவவாதம் மீண்டும் எழலாம் என அஞ்சுகின்றன.

நினைவேந்தல்கள், சர்ச்சைகள், மங்கும் போர் நினைவு

ஜப்பான் சரணடைந்ததன் 80ஆம் ஆண்டு நிறைவு, அமைதியான சடங்குகளுடனும் சிந்தனைக்கு இடமளிக்கும் தருணங்களுடனும் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது. பிரதமர் ஷிகெரு இஷிபா, போரைக் குறித்து “வருத்தம்” தெரிவித்தார். ஒரு தசாப்தத்துக்கும் மேலான காலத்துக்குப் பிறகு இந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்திய அவர், ஆசியா முழுவதும் ஜப்பான் நடத்திய ஆக்கிரமிப்புக்காக நேரடியாக மன்னிப்புக் கோருவதைத் தவிர்த்தார். கடந்தகாலத்தை ஒப்புக்கொள்வதற்கும் உள்நாட்டிலுள்ள தேசியவாத ஆதரவாளர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்கும் இடையில் ஜப்பானியத் தலைவர்கள் கையாள வேண்டிய நுட்பமான சமநிலையை இந்த விடுபடல் பிரதிபலிக்கிறது.

டோக்கியோவின் புடோகான் அரங்கில், ஆயிரக்கணக்கான அதிகாரிகளும் இறந்தவர்களின் குடும்பத்தினரும் மௌன அஞ்சலி செலுத்தினர். “போரின் கொடுமைகள் ஒருபோதும் மீண்டும் நிகழக் கூடாது” என்று பேரரசர் நருஹிதோ நம்பிக்கை தெரிவித்தார். துயர்மிகு வரலாற்றை இளைய தலைமுறையினருக்குக் கொண்டு சேர்ப்பதன் முக்கியத்துவத்தை அவர் வலியுறுத்தினார். போர்க்காலத் தலைமுறையினர் மறைந்துவரும் நிலையில், இந்தப் பணி மேலும் அவசரமாகியுள்ளது.

அதிகாரபூர்வ நினைவேந்தல்கள் அமைதியையும் நினைவுகூரலையும் வலியுறுத்தினாலும், சர்ச்சைகள் நீடிக்கின்றன. குற்றவாளிகளாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட போர்க்குற்றவாளிகள் உட்பட ஜப்பானின் போரில் உயிரிழந்தவர்களை நினைவுகூரும் யாசுகுனி ஆலயத்துக்கு வலதுசாரி அரசியல்வாதிகள் செல்வது, சீனாவிலும் கொரியாக்களிலும் தொடர்ந்து கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இந்தப் பயணங்கள் ஜப்பானின் ராணுவவாதக் கடந்தகாலத்துக்கு மறைமுக ஆதரவு அளிப்பதாகவும், போதிய வருத்தம் தெரிவிக்கப்படவில்லை என்பதற்கான அறிகுறியாகவும் விமர்சகர்கள் கருதுகின்றனர்.

இதற்கிடையில், வரலாற்றுத் திருத்தவாத எதிர்ப்புக் குரல்கள் மேலும் வலுத்துள்ளன. நான்ஜிங் படுகொலை அல்லது ஒகினாவாவில் பொதுமக்கள் பெருமளவில் கொல்லப்பட்டது போன்ற அட்டூழியங்களுக்கு ஜப்பானுக்குப் பொறுப்பில்லை என்று சில சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் மறுத்துள்ளனர். வரலாற்றை எவ்வாறு கற்பிக்கவும் நினைவுகூரவும் வேண்டும் என்பது குறித்த விவாதங்களை இது தீவிரப்படுத்தியுள்ளது. மைனிச்சி போன்ற முக்கிய நாளிதழ்களின் தலையங்கங்கள், ஆசிய அண்டை நாடுகளுடன் சமமான கூட்டாளிகளாக இணைந்து செயல்படவும், தனது சொந்த வரலாற்றைப் பற்றிய நேர்மையான சிந்தனையில் வேரூன்றிய போரற்ற உலகுக்கான தொலைநோக்குப் பார்வையை முன்வைக்கவும் ஜப்பானைக் கேட்டுக்கொண்டுள்ளன.

பிராந்தியத் தாக்கங்கள்: நினைவுகள், கூட்டணிகள், பாதுகாப்பு

இரண்டாம் உலகப் போரைப் பற்றிய ஜப்பானின் மாறிவரும் நினைவு தனிமையில் நிகழவில்லை. கிழக்காசியா முழுவதும், வரலாற்று நினைவுகள் அரசியல் நோக்கங்களுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டு, கூட்டணிகளை வடிவமைத்து பதற்றங்களைத் தூண்டுகின்றன.

சீனாவின் கதையாடலும் உத்திசார் செய்தியிடலும்

சீனாவில், “ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்புக்கு எதிரான எதிர்ப்புப் போர்” குறித்த அதிகாரபூர்வ நினைவேந்தல்கள் மேலும் முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளன. அவை தேசிய ஒற்றுமையையும் வெற்றியை அடைவதில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வகித்த தலைமையையும் வலியுறுத்துகின்றன. அதிபர் ஷி ஜின்பிங்கின் தலைமையில், வெளிநாட்டு ஆக்கிரமிப்பை வென்ற சாதனையாகத் தனது போர்க்கால அனுபவத்தைச் சீனா மறுவடிவமைத்துள்ளது. தேசப்பற்றை வலுப்படுத்தவும், உலக வல்லரசாகத் தனது எழுச்சிக்கு நியாயம் கற்பிக்கவும் வரலாற்றைப் பயன்படுத்துகிறது.

சீனாவில் ஜப்பானிய எதிர்ப்பு உணர்வு இன்னமும் வலுவாக உள்ளது. ஜப்பானின் போர்க்கால நடவடிக்கைகளை வரலாற்றிலிருந்து நீக்க முயல்வதாகக் கருதப்படும் எந்தச் செயல்பாடும் பெருமளவிலான போராட்டங்களைத் தூண்டக்கூடும். ஜப்பான் மீண்டும் ஆயுதமயமாகவும் அரசியலமைப்பைத் திருத்தவும் எடுக்கும் நடவடிக்கைகள் பிராந்திய நிலைத்தன்மையை அச்சுறுத்துவதுடன், போருக்குப் பிந்தைய சர்வதேச ஒழுங்கையும் மீறுகின்றன என்று சீன அதிகாரிகள் எச்சரித்துள்ளனர்.

ரஷ்யாவின் நினைவு அரசியல்

ரஷ்யாவும் அரசியல் நோக்கங்களுக்காக வரலாற்று நினைவுகளை ஆயுதமாக்கியுள்ளது. அதிபர் விளாடிமிர் புதினின் அரசாங்கம், ராணுவவாத ஜப்பானை சோவியத் ஒன்றியம் வென்றதை வலியுறுத்தும் தேசப்பற்று மிக்க, அரசால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட இரண்டாம் உலகப் போர் கதையாடலை முன்னிறுத்தியுள்ளது. ரஷ்யப் பாடநூல்களும் நினைவேந்தல்களும் ஜப்பானை வரலாற்று ஆக்கிரமிப்பாளராக அதிகளவில் சித்தரிக்கின்றன. போரின் “சரியான வரலாற்று நினைவைக்” காப்பதாக உறுதியளிப்பதில் மாஸ்கோவும் பெய்ஜிங்குடன் இணைந்துள்ளது. உத்திசார் ஆதாயத்துக்காக வரலாற்றுக் கதையாடல்களை வடிவமைக்கும் ஒருங்கிணைந்த முயற்சிகள் குறித்த கவலைகளை இந்த ஒத்துழைப்பு எழுப்புகிறது.

மாறிவரும் கூட்டணிகளும் அமெரிக்கக் கொள்கையும்

ஒருகாலத்தில் ஜப்பானின் அமைதிவாத ஒழுங்கை வடிவமைத்த அமெரிக்கா, சீனாவின் எழுச்சிக்கு எதிரான சமநிலையாக டோக்கியோவின் மேலும் உறுதியான நிலைப்பாட்டை படிப்படியாக ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது. அமைதியையும் ஜனநாயகத்தையும் ஊக்குவிப்பதில் கூட்டணியின் பங்கை வலியுறுத்தி, அமெரிக்கத் தலைவர்கள் ஜப்பானிய அதிகாரிகளுடன் இணைந்து நினைவேந்தல்களில் பங்கேற்றுள்ளனர். எனினும், ஜப்பானிய வரலாற்றுத் திருத்தவாதத்துக்கு வாஷிங்டன் துணைபோவதாகவும் பிராந்திய நல்லிணக்கத்தைக் குறைமதிப்புக்கு உட்படுத்துவதாகவும் குற்றஞ்சாட்டும் பெய்ஜிங்கிடமிருந்து இந்த மாற்றம் விமர்சனத்தைப் பெற்றுள்ளது.

ஜப்பான் உண்மையில் மாறிவிட்டதா? மீண்டும் ராணுவமயமாக்கப்படுவது குறித்த விவாதம்

இந்த விவாதங்களுக்கு நடுவே ஓர் அடிப்படைக் கேள்வி நீடிக்கிறது: இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு ஜப்பான் உண்மையிலேயே மாறிவிட்டதா, அல்லது ராணுவவாதத்தின் நிழல் இன்னமும் மேலோட்டத்துக்குக் கீழே நீடிக்கிறதா?

ஒருபுறம், போருக்குப் பிந்தைய ஜப்பானின் வரலாறு குறிப்பிடத்தக்கது. அந்த நாடு நீண்டகாலத் தடையற்ற அமைதியை அனுபவித்துள்ளது, துடிப்பான ஜனநாயகத்தைக் கட்டியெழுப்பியுள்ளது, உலகப் பொருளாதார வல்லரசாகவும் உருவெடுத்துள்ளது. அதன் அமைதிவாத அரசியலமைப்பும் போருக்கு எதிரான வலுவான பொதுமக்கள் நிலைப்பாடும் மீண்டும் ராணுவமயமாக்கப்படுவதைக் கட்டுப்படுத்தும் பயனுள்ள தடைகளாகச் செயல்பட்டுள்ளன. 9ஆம் பிரிவைத் திருத்துவதற்கான மிதமான முன்மொழிவுகள்கூட கணிசமான அரசியல் எதிர்ப்பையும் பொதுமக்கள் எதிர்ப்பையும் சந்திக்கின்றன.

ஆனால், ஏகாதிபத்தியக் கடந்தகாலத்தைப் பற்றிய ஜப்பானின் சுயபரிசீலனை இன்னமும் முழுமையடையவில்லை என்று விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர். அரசாங்கம் பல முறை மன்னிப்புக் கோரியதுடன் இழப்பீடுகளையும் வழங்கியிருந்தாலும், போர்க்கால மரபை ஆழமான தேசியச் சுயபரிசீலனைக்குரிய ஒன்றாகக் கருதுவதற்குப் பதிலாக, ஒரு தூதரகப் பிரச்சினையாகவே அது அடிக்கடி அணுகியுள்ளது. அட்டூழியங்களை முழுமையாக ஒப்புக்கொள்ளவோ, அவற்றைப் பற்றி இளைய தலைமுறையினருக்குக் கற்பிக்கவோ தயங்கியதால் வரலாற்றுக் காயங்கள் ஆறாமல் உள்ளன. இது அண்டை நாடுகளின் சந்தேகத்தைத் தூண்டி, “சாதாரண” வல்லரசு நிலையை அடைவதற்கான ஜப்பானின் முயற்சியையும் சிக்கலாக்குகிறது.

நவீன ஜப்பானிய தேசியவாதம் பெரும்பாலும் தற்காப்பு நோக்குடையது என்றும், பழிவாங்கும் லட்சியங்களைவிடத் தங்களுக்கு நியாயமின்றி அவதூறு செய்யப்படுவதாகக் கருதும் உணர்வால் உந்தப்படுவது என்றும் சில ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். இருப்பினும், திருத்தவாதக் கட்சிகளின் எழுச்சியும் இளைய தலைமுறையினரிடையே அமைதிவாத நெறிகள் வலுவிழப்பதும் ஜப்பானியச் சமூகமும் கொள்கையும் எந்தத் திசையில் செல்கின்றன என்பது குறித்த நியாயமான கவலைகளை எழுப்புகின்றன.

கிழக்காசியாவுக்கு என்ன பணயம்?

ஜப்பானின் மாறிவரும் நினைவுகளால் பணயம் வைக்கப்பட்டுள்ளவை அதிகம். தைவான் குறித்த பதற்றங்கள், வட கொரியாவின் ஏவுகணைச் சோதனைகள், ரஷ்யாவின் வளர்ந்துவரும் செல்வாக்கு எனப் பிராந்திய நிலைத்தன்மையை அச்சுறுத்தும் சாத்தியமான மோதல் மையங்கள் கிழக்காசியாவில் ஏற்கெனவே நிறைந்துள்ளன. ஏகாதிபத்தியக் கடந்தகாலத்தின் பாடங்களால் இனி கட்டுப்படுத்தப்படாத, மீண்டும் ராணுவமயமாக்கப்பட்ட ஜப்பான் உருவாகும் சாத்தியம் மேலும் ஓர் உறுதியற்ற தன்மையைச் சேர்க்கிறது.

அண்டை நாடுகளின் நம்பிக்கையையும் நல்லிணக்கத்தையும் பேண வேண்டிய தேவையுடன், மேலும் உறுதியான சர்வதேசப் பங்கை வகிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தையும் சமநிலைப்படுத்துவதே ஜப்பானுக்கு உள்ள சவால். பிராந்தியத்தைப் பொறுத்தவரை, ஜப்பான் தனது போர்க்கால வரலாற்றை நினைவுகூரும் மற்றும் கற்பிக்கும் விதம், கருத்துகள், கூட்டணிகள், நீடித்த அமைதிக்கான வாய்ப்புகள் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து வடிவமைக்கும்.

சுருக்கமாக

• இரண்டாம் உலகப் போரைப் பற்றிய ஜப்பானின் நினைவு, அமைதிவாதத்தையும் வருத்தத்தையும் மையமாகக் கொண்ட கதையாடலிலிருந்து, குறிப்பாக இளைய தலைமுறையினரிடையே, மேலும் திருத்தவாதக் கண்ணோட்டத்தை நோக்கி மாறிவருகிறது.
• போருக்குப் பிந்தைய அரசியலமைப்பிலும் அமைதிக் கல்வியிலும் வேரூன்றிய பாரம்பரியக் கதையாடல், ராணுவவாதத்தைக் கைவிட்டு, போர்க்கால அட்டூழியங்கள் குறித்து சிந்திப்பதை வலியுறுத்துகிறது.
• திருத்தவாதக் கதையாடல், மேற்கத்திய ஏகாதிபத்தியத்தின் பாதிப்புக்குள்ளான நாடாக ஜப்பானைச் சித்தரித்து, அதன் போர்க்கால ஆக்கிரமிப்பைக் குறைத்து மதிப்பிடுகிறது அல்லது நியாயப்படுத்துகிறது. இது மீண்டும் ஆயுதமயமாகவும் அரசியலமைப்பைத் திருத்தவும் விடுக்கும் அழைப்புகளைத் தூண்டுகிறது.
• சான்செய்தோ போன்ற அதிதீவிர தேசியவாதக் கட்சிகளின் எழுச்சி உள்ளிட்ட அரசியல் மாற்றங்கள், ஜப்பானின் ராணுவ நிலைப்பாடு மேலும் உறுதியானதாக மாறுவதற்கான ஆதரவு அதிகரிப்பதைப் பிரதிபலிக்கின்றன.
• குறிப்பாக சீனாவும் தென் கொரியாவும் அடங்கிய ஜப்பானின் அண்டை நாடுகள், இந்த முன்னேற்றங்களைச் சந்தேகத்துடன் நோக்குவதுடன், பிராந்தியப் பதற்றங்கள் அதிகரிக்கலாம் என்றும் அஞ்சுகின்றன.
• அதிகாரபூர்வ நினைவேந்தல்களும் பொதுவிவாதங்களும், ஜப்பான் தனது கடந்தகாலத்தை எவ்வாறு நினைவுகூர்ந்து அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பது குறித்த ஆழமான பிளவுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.
• கிழக்காசியா முழுவதும் வரலாற்று நினைவுகள் அரசியல் நோக்கங்களுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டு, கூட்டணிகளை வடிவமைத்து உத்திசார் போட்டியைத் தீவிரப்படுத்துகின்றன.
• இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு ஜப்பான் பெரிதும் மாறியிருந்தாலும், போர்க்கால மரபை அது எதிர்கொள்ளும் அல்லது தவிர்க்கும் விதம், பிராந்தியத்திலும் உலகிலும் அதன் பங்கைத் தொடர்ந்து வடிவமைக்கும்.