வான்செய்களின் கடைசிக் குரல்கள்: தைவானின் ஜப்பானிய ஆட்சிக்காலமும் அது விட்டுச் சென்ற நினைவுகளும்

நினைவுகளைச் சுமக்கும் வீதிகள், இன்னும் ஒலிக்கும் குரல்கள்

தைபேயின் மையப் பகுதிகளில் நடந்து செல்லும்போது, செங்கற்களிலும் மரத்திலும் கடந்தகாலம் தெரிகிறது. அதிபர் அலுவலகக் கட்டிடம், அகன்ற நெடுஞ்சாலைகள், மர வீடுகளின் தொகுப்புகள் ஆகியவை, இந்த நகரம் தைஹோகு என்று அழைக்கப்பட்ட காலத்தையும், குடியிருப்பாளர்களில் மூன்றில் ஒருவர் ஜப்பானியராக இருந்ததையும் நினைவூட்டுகின்றன. 1895 முதல் 1945 வரை அரை நூற்றாண்டு காலம், தைவான் ஜப்பானின் முதல் வெளிநாட்டுக் காலனியாக இருந்தது. பள்ளிகளில் ஜப்பானிய மொழியில் கற்பிக்கப்பட்டது; பெருநகரத் திட்டமிடலின்படி குடியிருப்புப் பகுதிகள் அமைக்கப்பட்டன; சர்க்கரை, கற்பூரம் உள்ளிட்ட முக்கியத் தொழில்களில் அரசுக்குச் சொந்தமான நிறுவனங்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தின. அந்தக் கட்டிடக்கலையும் உள்கட்டமைப்பும் இன்றும் அன்றாட வாழ்க்கையின் அடித்தளமாக உள்ளன; ஆனால் நேரடி நினைவுகள் வேகமாக மறைந்து வருகின்றன. ஜப்பானியக் குடும்பங்களில் தைவானில் பிறந்தவர்களில் உயிருடன் இருக்கும் கடைசித் தலைமுறையினர், வான்செய் என்று அழைக்கப்படுபவர்கள், இப்போது 80, 90 வயதுகளைக் கடந்துள்ளனர். அவர்களின் கதைகளும், உதய சூரியக் கொடியின் ஆட்சியில் வளர்ந்த தைவானியர்களின் கதைகளும் முன்னேற்றத்தையும் வேதனையையும் பதிவு செய்கின்றன.

அவர்களில் ஒருவர் ஹிசாஷி நீமோட்டோ; இப்போது அவருக்கு 93 வயது. ரயில்வேயுடனும் சர்க்கரைத் தொழிலுடனும் தொடர்புடைய குடும்பத்தில் தைபேயில் பிறந்தவர். தீவு முழுவதையும் இணைக்கும் ரயில் பாதைகளை அமைக்க உதவுவதற்காக அவரது தாத்தா 1896இல் அங்கு வந்தார். நவீன நகரம் அளித்த உற்சாகத்தையும் போரின் அச்சத்தையும் நீமோட்டோ நினைவுகூர்கிறார். ஜப்பான் சரணடைந்த பிறகு தாய்நாட்டுக்குத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டதாக மதிப்பிடப்படும் 200,000 வான்செய்களில் அவரும் ஒருவர். தங்களால் எடுத்துச் செல்ல முடிந்தவற்றை மட்டும் சுமந்தபடி அந்தக் குழுவினர் தைவானை விட்டுச் சென்றனர். பலர் பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகும் அந்தத் தீவைத் தங்கள் இரண்டாவது வீடாகக் குறிப்பிடுகின்றனர்.

அந்த உணர்வுடன் கடுமையான யதார்த்தமும் இணைந்திருக்கிறது. ஜப்பானிய ஆட்சியில் ஒருங்கிணைப்பு முயற்சிகள், காவல்துறையின் கட்டுப்பாடு, 1915ஆம் ஆண்டு தபானி சம்பவம் போன்ற கிளர்ச்சிகளை ஒடுக்குதல் ஆகியவை இடம்பெற்றன. ஆயிரக்கணக்கானோர் கொல்லப்பட்டனர்; பலர் கைது செய்யப்பட்டனர். இரண்டாம் உலகப் போரின்போது நேச நாட்டுப் படைகளின் வான்வழித் தாக்குதல்கள் மாவட்டங்களைப் பள்ளங்களாக மாற்றின. அதன் பின்னர் தீவு சீனக் குடியரசின் கட்டுப்பாட்டுக்குச் சென்றது; கோமின்டாங் அரசு முன்னாள் காலனித்துவச் சொத்துகளைக் கையகப்படுத்தியது; பெருநிலப்பரப்பிலிருந்து வந்த புதிய அகதிகள் காலியாக இருந்த வீடுகளை நிரப்பினர். நகரக் காட்சியைப் போலவே நினைவுகளும் பல அடுக்குகளைக் கொண்டதாகவும் கருத்து மோதல்களுக்கு உட்பட்டதாகவும் மாறின.

வான்செய்கள் யார், அவர்கள் ஏன் வெளியேற வேண்டியிருந்தது

காலனித்துவக் காலத்தில் தைவானில் பிறந்த ஜப்பானிய வம்சாவளியினரைக் குறிக்கும் ஜப்பானியச் சொல் வான்செய். குடியேறியவர்களின் குழந்தைகளும் கலப்புக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்களும் இதில் அடங்குவர். 1945ஆம் ஆண்டளவில், சுமார் ஐந்து லட்சம் ஜப்பானியக் குடியேறிகள் தீவில் வாழ்ந்தனர். அதிகாரப்பூர்வ வகைப்பாடுகளில், ஹான் சீனர்கள் ஹொன்டோஜின் என்றும் பழங்குடி மக்கள் பான்ஜின் என்றும் பிரிக்கப்பட்டனர். போரின் இறுதிக் காலத்தில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வுகள், பல ஜப்பானியக் குடியிருப்பாளர்கள் அங்கேயே தங்கியிருக்க விரும்பியிருப்பார்கள் எனக் காட்டின. ஆனால் அது நடக்கவில்லை. 1945 முதல் 1949 வரை, ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட தாயகம் திரும்பும் நடவடிக்கைகளில் கிட்டத்தட்ட அனைவரும் ஜப்பானுக்கு அனுப்பப்பட்டனர்; பலர் அவசரமாகவும் சொத்துகள் ஏதுமின்றியும் புறப்பட்டனர்.

ஜப்பானுக்குச் சென்ற வான்செய் குடும்பங்கள், தங்கள் வீடு இப்போது அந்நிய நிலமாகிவிட்டதை உணர்ந்தன. பலர் தைவானிய உச்சரிப்புடன் பேசினர்; வெளியாட்களாக நடத்தப்பட்டனர். அவர்கள் காலனித்துவக் கல்வி முறையில் வளர்ந்திருந்தனர்; சிலருக்கு உயர்கல்வி பெறுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகமாக இருந்தன, அது பின்னர் வேலைவாய்ப்புகளைப் பெற உதவியது. அந்த அனுகூலம் இருந்தபோதிலும், போரால் சீரழிந்த நாட்டில் அவர்கள் கடினமான தொடக்கத்தை எதிர்கொண்டனர். தைவானின் நினைவுகளை உயிருடன் வைத்திருக்க வான்செய் சமூக வலைப்பின்னல்கள் உருவாகின; நினைவுக் குறிப்புகள் வெளியாயின; மறுசந்திப்புகள் நடத்தப்பட்டன. வயது அதிகரிப்பதால் பயண வாய்ப்புகள் குறைந்துவரும் நிலையிலும், மூத்த வான்செய்கள் தைவானைத் தங்களின் அன்புக்குரிய பிறந்தகமெனக் குறிப்பிடுவதுடன், முடிந்தபோது அங்கு சென்று வருகின்றனர்.

காலனித்துவ ஆட்சிக்கால வாழ்க்கை: ஒருங்கிணைப்புக்கும் எதிர்ப்புக்கும் இடையே

முதலாம் சீன-ஜப்பானியப் போரில் கிங் அரசைத் தோற்கடித்த பின்னர், ஜப்பான் தைவானைக் கைப்பற்றியது. தைபே காலனித்துவத் தலைநகரானது; ஜப்பானிய அதிகாரிகளும் பொறியாளர்களும் தீவை ஒரு முன்னுதாரணக் காலனியாக உருவாக்க வழிநடத்தினர். ஆரம்பகால ஆயுத எதிர்ப்பு 1902ஆம் ஆண்டுக்குள் ஒடுக்கப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து கடுமையான காவல்துறை ஆட்சியும், உள்ளூர் மக்களைப் பேரரசின் குடிமக்களாக மாற்றும் முயற்சிகளும் இடம்பெற்றன. அரசு முக்கியத் தொழில்களைக் கட்டுப்படுத்தியதுடன், பொது சுகாதாரத்தையும் துப்புரவையும் ஊக்குவித்தது. நகர்ப்புறப் பகுதிகள் மறுசீரமைக்கப்பட்டன; ரயில்வே விரிவுபடுத்தப்பட்டது; ராணுவ மற்றும் பொருளாதார நோக்கங்களுக்காகத் துறைமுகங்கள் மேம்படுத்தப்பட்டன.

கல்வி, மொழி, அடையாளம்

பள்ளிகளில் ஜப்பானிய மொழியில் கற்பிக்கப்பட்டதுடன், பேரரசருக்கு விசுவாசமாக இருக்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தப்பட்டது. தைவானியர்களுக்கான தொடக்கக் கல்வி முதலில் வரையறுக்கப்பட்டதாக இருந்தது; போர் முடிவடையும் காலத்தில்தான் அது கட்டாயமானது. மின்னான், ஹக்கா, பழங்குடி மொழிகளிலிருந்து ஜப்பானிய மொழிக்கு மாறுமாறு மொழிக் கொள்கைகள் குடும்பங்களை ஊக்குவித்தன. இளம் தைவானியர்கள் ஜப்பானியப் பெயர்களை ஏற்றுக்கொண்டனர்; சிலர் பேரரசுடன் ஆழமான அடையாள உணர்வைக் கொண்டிருந்தனர். மற்றவர்கள் எதிர்த்தனர் அல்லது தைவானிய அடையாளத்தை வெளிப்படுத்த இலக்கியம், பண்பாடு ஆகியவற்றில் புதிய வழிகளைத் தேடினர்.

ரயில்வே, சர்க்கரை, நகரம்

காலனித்துவ அரசு ரயில் பாதைகள், அணைகள், சாலைகள் ஆகியவற்றில் பெருமளவு வளங்களைச் செலவிட்டது. கரும்பு வயல்களில் இருந்து ஆலைகளுக்கு விரைவாகச் செல்ல ரயில்வே உதவியதால், தைவானை ஆசியா முழுவதிலுமுள்ள சந்தைகளுடன் இணைத்த சர்க்கரைத் தொழில் பெரிதும் வளர்ந்தது. சர்க்கரை, கற்பூரம், உப்பு உள்ளிட்ட பொருட்களைப் பிரித்தெடுத்தல் மற்றும் பதப்படுத்துதல் ஆகியவற்றில் ஜப்பானிய நிறுவனக் குழுக்களும் அரசின் ஏகபோக நிறுவனங்களும் ஆதிக்கம் செலுத்தின. பொருளாதாரத்துடன் தைபேயின் நகர அமைப்பும் மாறியது. அரசு அலுவலகங்கள், பள்ளிகள், ஜப்பானிய பாணி வீடுகள் ஆகியவை தொகுதிகளாகத் தோன்றின. அத்தகைய பகுதிகளில் ஒன்றான, இப்போது ஜோங்ஜெங் மாவட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக உள்ள இடத்தில், எளிமையான வடிவமைப்புடைய மரக் குடியிருப்புகளில் அரசு ஊழியர்கள் வாழ்ந்தனர். அவற்றில் சில நகரின் பல பகுதிகளில் இன்றும் எஞ்சியுள்ளன.

போரின் தாக்கம் வீடுகளிலும்

இரண்டாம் உலகப் போர் தைவானை எட்டியதும் அன்றாட வாழ்க்கை சிதைந்தது. நேச நாட்டுப் படைகளின் குண்டுவீச்சு விமானங்கள், அரசு கட்டிடங்கள், ரயில் சந்திப்புகள் உள்ளிட்ட தீவின் நகரங்களையும் உள்கட்டமைப்பையும் குறிவைத்தன. 1945ஆம் ஆண்டு மே 31ஆம் தேதி தைபே மீது பெரிய தாக்குதல் நடத்தப்பட்டபோது நீமோட்டோ பதின்ம வயதுப் பையனாக இருந்தார். எச்சரிக்கை ஒலித்ததும் வெடிப்புகள் நகரை உலுக்கியதும், அவரும் வகுப்புத் தோழர்களும் தான்ஷுய் ஆற்றின் மறுகரையில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தனர். தங்குமிடத்துக்கு அருகில் 500 கிலோகிராம் குண்டு விழுந்து ஆழமான பள்ளத்தை ஏற்படுத்தியபோது, பூமியே தலைகீழாகப் புரண்டதுபோல் தோன்றியதாக அவர் பின்னர் செய்தியாளர்களிடம் கூறினார்.

போர் மோசமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தபோதும் ராணுவ சேவையை மதிக்க வேண்டும் என்று அவருக்குக் கற்பிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தப் பாடங்களின் அடிப்படையில் அந்தத் தருணத்தை நீமோட்டோ விரிவாக நினைவுகூர்ந்தார். தாக்குதலுக்குப் பிறகு, ராணுவ வீரராக விரும்புவதாக ஆசிரியரிடம் கூறினார்; அவரை மிதிவண்டித் தூதுப் படைப்பிரிவுக்கு அனுப்பினர். போரில் பங்கேற்கும் வயது அவருக்கு இன்னும் வரவில்லை; விரைவிலேயே ஜப்பான் சரணடைந்தது.

தான் பிறந்த தீவைப் பற்றிப் பேசிய நீமோட்டோ, தனது தாத்தாவும் தந்தையும் வாழ்க்கையை உருவாக்கிய அந்த இடத்தை ஒருபோதும் மறக்கவில்லை என்று டோக்கியோவிலிருந்து கூறினார். அதை அவர் இன்னும் தன் பிறந்தகமென்று அழைக்கிறார்.

என் தாத்தாவும் தந்தையும் வாழ்ந்த இடம் தைவான். அதுவே என் பிறந்தகம்.

மற்றொரு வான்செய்யான சுசுமு இடோவுக்கு நான்கு வயதாக இருந்தபோது, வான்வழித் தாக்குதல்களுக்குப் பிறகு அவரது குடும்பம் வெளியேற்றக் குழுக்களுடன் புறப்பட்டது. மக்கள் வெளியேற வரிசையில் நின்றபோது, சியாங் காய்-ஷெக்குக்கு விசுவாசமான படையினர் காவல் காத்ததையும், 1947இல் கப்பலில் ஏறுவதற்குச் சென்ற பதற்றமான பயணத்தையும் அவர் நினைவுகூர்ந்தார். எதிர்காலம் என்னவாகும் என்று அறியாமல், குடும்பம் மிகக் குறைந்த உடைமைகளுடன் புறப்பட்டது.

என் தந்தை மிதிவண்டியில் என்னைத் தேவாலயத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல முயன்றார். பிரதான சாலையோரம் சியாங் காய்-ஷெக்கின் படையினர் இருந்தனர். அவர்கள் அந்தப் பகுதியைக் கண்காணித்துக்கொண்டிருந்தனர். பதற்றமாக இருந்தது.

1945க்குப் பிறகு: காலியான வீடுகளும் புதிதாக வந்தவர்களும்

ஜப்பான் போரில் தோல்வியடைந்தபோது, அதன் அதிகாரிகளும் குடும்பங்களும் வெளியேறுமாறு உத்தரவிடப்பட்டனர். அவர்கள் விட்டுச் சென்ற வீடுகளையும் பொதுக் கட்டிடங்களையும் புதிய அதிகாரிகள் கையகப்படுத்தினர். சிறிது காலம், சில குடியிருப்புப் பகுதிகளில் ஜப்பானிய பாணி வீடுகள் காலியாக நின்றன. 1949இல் பெருநிலப்பரப்பில் நடந்த உள்நாட்டுப் போர், பத்து லட்சத்துக்கும் அதிகமான மக்களைத் தைவானுக்கு வரவழைத்தபோது நிலைமை மாறியது. காலியாக இருந்த வீடுகள் அகதிகள், ராணுவ அதிகாரிகள், அரசு ஊழியர்கள் எனப் பல்வேறு அலைகளாக வந்தவர்களுக்குப் புகலிடமாயின. பின்னர், குடியிருந்தவர்கள் இறந்தபோது பல கட்டிடங்கள் கைவிடப்பட்டன அல்லது நகர மறுகட்டமைப்பின்போது இடிக்கப்பட்டன.

பாரம்பரியக் கட்டிடங்களைப் பாதுகாக்கும் முயற்சிகள் அண்மைக் காலத்தில்தான் வலுப்பெற்றன. அகாடமியா சினிகாவின் ஆய்வாளர்கள் உள்ளிட்ட பாதுகாப்பு ஆதரவாளர்கள், இந்தக் கட்டிடங்களைப் பட்டியலிட்டு, எஞ்சியுள்ள தொகுதிகளைக் காப்பாற்ற முயன்றனர். சில இடங்களில், கவனமான மறுசீரமைப்புக்கு ஏலம் விடும் முறை ஆதரவளிக்கிறது; குடியிருப்பாளர்கள் சொத்தைப் பராமரிக்க வாடகை செலுத்துகின்றனர். நீமோட்டோவின் முன்னாள் தைபே வீடு பல ஆண்டுகள் இடிபாடாகக் கிடந்தது; பின்னர் கஃபேவாக மீண்டும் திறக்கப்பட்டது. மற்றவர்களுக்கு அவ்வளவு அதிர்ஷ்டம் இல்லை. சுசுமு இடோ திரும்பி வந்தபோது, மனுக்கள் அளிக்கப்பட்டிருந்தும் குடும்ப வீடு ஒன்று இடிக்கப்பட்டிருந்தது. மற்றொரு வீட்டைப் பாதுகாக்க ஒப்புதல் கிடைத்தும், அது காலியாகவும் சிதிலமடைந்த நிலையிலும் உள்ளது.

காலனித்துவக் கால வீடுகளைப் பாதுகாக்க இருபது ஆண்டுகளாகப் பணியாற்றிவரும் ஆய்வாளர் ஹுவாங் சிஹ்-ஹுய், இந்தக் கட்டிடங்கள் தனிப்பட்ட நினைவுகள் மட்டுமல்ல; பொதுமக்களின் வரலாறாகவும் முக்கியமானவை என்கிறார். காலனித்துவத் தலைநகரிலிருந்து நவீன நகரமாக தைபே மாறிய கதையை இந்தக் கட்டிடங்கள் கூறுவதாக அவர் சொல்கிறார்.

இது குடும்ப வரலாற்றைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. இன்றுவரை தைவானின், தைபேயின் வரலாற்றைப் பற்றியது. விடுபடுத்த முடியாத ஒரு பக்கம் இது.

ஜப்பானியச் சீருடையில் தைவானியர்கள்

ஜப்பானிய மொழியில் கல்வி கற்ற தலைமுறையில், தங்களை ஜப்பானியர்களாக அடையாளப்படுத்திக்கொண்டு பேரரசின் ராணுவத்தில் சேர்ந்த தைவானியர்களும் இருந்தனர். 200,000க்கும் மேற்பட்ட தைவானியர்கள் பணியாற்றியதாகப் பதிவுகள் தெரிவிக்கின்றன. அவர்களில் சுமார் 30,000 பேர் திரும்பி வரவில்லை என மதிப்பிடப்படுகிறது. சிலருக்கு ராணுவச் சேவை சேர்ந்திருப்பதற்கான உணர்வைக் கொடுத்தது. மற்றவர்கள் அதைத் தாங்கள் தேர்ந்தெடுக்காத போரில் கடமையாகவோ கட்டாயமாகவோ கருதினர்.

ஜப்பானியப் பெயரான ஷிகேயோ மியாகாவாவையும் பயன்படுத்திய லு ரோங்-மாவோ, காலனித்துவ அதிகாரிகள் ஏழைக் குடும்பங்களுக்கு உதவியதாக நினைவுகூர்ந்தார்; பேரரசுக்குச் சேவையாற்ற வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையும் அவருக்கு ஏற்பட்டது. மற்றொரு முன்னாள் ராணுவ வீரரான யாங் ஃபு-செங், 1943இல் சேர்ந்தார். சிங்கப்பூரில் பொருட்கள் விநியோகப் பணியில் ஈடுபட்ட அவர், மற்ற ஜப்பானிய வீரர்களைப் போலவே தாம் நடத்தப்பட்டதாகக் கூறினார். பின்னர் முற்றிலும் மாறிய தைவானுக்குத் திரும்பிய அவர், பிப்ரவரி 28 சம்பவத்தையும் வெள்ளைப் பயங்கர ஆட்சியையும் கடந்து வாழ்ந்தார். நீண்டகால ராணுவச் சட்ட ஆட்சியின்போது ஏழு ஆண்டுகள் சிறையில் இருந்தார்.

சீருடையில் இருந்தபோது உணர்ந்த நெருக்கத்தையும் நம்பிக்கையையும், 1945க்குப் பிறகு அந்த அடையாளம் எவ்வாறு சவாலுக்கு உள்ளானது என்பதையும் யாங் கூறியுள்ளார்.

ஜப்பானியக் குடிமகனாக இருந்தால், ஜப்பான் போரில் ஈடுபடும்போது நானும் பங்கேற்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். உடனடியாக என் பெயரை ஜப்பானியப் பெயராக மாற்றிக்கொண்டேன்.

நினைவுச் சின்னமில்லாத துயரம்

இப்போது 98 வயதாகும் மசாவோ கோ, 1944இல் ஜப்பானிய ராணுவப் பயிற்சிப் பள்ளியில் சேர்ந்த இளம் தைவானியர்களில் ஒருவர். தற்கொலைத் தாக்குதல் விமானியாக விரும்பினார்; ஆனால் மூத்த மகன்களுக்கு அந்த வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டது. ஜப்பான் சரணடைந்த பிறகு, சோவியத் படைகளால் பிடிக்கப்பட்டு, இன்றைய கஜகஸ்தானில் உள்ள தொழிலாளர் முகாமுக்கு அனுப்பப்பட்டார். ஜப்பானிய ராணுவத்தைச் சேர்ந்த 37,000 வீரர்கள் அங்கு கட்டாய உழைப்பில் ஈடுபடுத்தப்பட்டதாகவும், அவர்களில் சுமார் 1,500 பேர் உயிரிழந்ததாகவும் ஜப்பானின் சுகாதார அமைச்சகம் மதிப்பிடுகிறது. 1947இல் ஜப்பானுக்குத் திரும்பிய கோ, துயரத்தையும் தாயகம் திரும்பாத தைவானியர்களைப் பற்றிய விடை கிடைக்காத கேள்விகளையும் சுமந்துவந்தார்.

ராணுவச் சேவையில் உயிரிழந்த தைவானியர்களுக்கான நினைவுச் சின்னங்களைத் தேடியபோது, அவருக்கு அதிகம் கிடைக்கவில்லை. கடந்த ஆண்டு, யோகோஹாமாவில் உள்ள ஜென் மசான் ஷின்ஷோஜி கோவிலின் தலைமை மடாதிபதியான ஈகான் மிசுடானியிடம் நினைவுக் கல்தூண் அமைக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார். மடாதிபதி ஒப்புக்கொண்டார்; இந்த வசந்த காலத்தில் நினைவுச் சின்னம் திறக்கப்பட்டது.

ஜப்பானியப் பள்ளிகளில் தைவானிய வீரர்களைப் பற்றி அதிகம் கற்பிக்கப்படுவதில்லை என்று மிசுடானி விளக்கினார். அவர்களின் கதையைப் பரந்த பொதுமக்களிடம் கொண்டு செல்லும் வழியாக அந்த நினைவுச் சின்னத்தை அவர் கருதினார்.

ஜப்பானியக் கல்வியில் இது கற்பிக்கப்படவில்லை. அதனால் நினைவுக் கல்தூண் அமைக்க வேண்டும் என்ற என் விருப்பம் மேலும் வலுத்தது. தைவானிய வீரர்களைப் பற்றி பொதுமக்கள் அறிய வேண்டும்.

திரை, புத்தகங்கள், காட்சியகங்களில் நினைவுகள்

1987இல் ராணுவச் சட்டம் முடிவுக்கு வந்தபோது, பல தசாப்தங்களாக ஒடுக்கப்பட்ட தலைப்புகள் மீண்டும் பொதுவெளிக்கு வந்தன. ஜப்பானியக் காலனித்துவ வரலாறு, பழங்குடி மக்களின் அனுபவங்கள், பேரரசிலிருந்து வெள்ளைப் பயங்கர ஆட்சிவரை நீண்ட வரலாற்றுப் பயணம் ஆகியவை இதில் அடங்கும். அதன் பின்னர் திரைப்பட இயக்குநர்களும் எழுத்தாளர்களும் இந்தப் பரப்பை வெவ்வேறு வழிகளில் ஆராய்ந்துள்ளனர். வெய் தே-ஷெங்கின் வாரியர்ஸ் ஆஃப் த ரெயின்போ: சீடிக் பேல், ஜப்பானிய ஆட்சிக்கு எதிரான பழங்குடியினரின் கிளர்ச்சியை மையமாகக் கொண்டு, கயா என்ற கொள்கை உள்ளிட்ட சீடிக் மக்களின் உலகப்பார்வையை ஆராய்கிறது; ஆக்கிரமிப்பின் கீழ் இழந்த கண்ணியத்தையும் எதிர்கொள்கிறது. கடற்படைத் தளவாடத் தொழிற்சாலைகளில் குழந்தைத் தொழிலாளர்களாகப் பணியாற்றியவர்களின் கதைகளைக் கூறும் படங்களும் உள்ளன; பேரரசின் இறுதிக்கால அன்றாட வாழ்க்கையை நையாண்டி அல்லது சோகக் கண்ணோட்டத்தில் சித்தரிக்கும் படங்களும் உள்ளன.

ஜப்பானிய ஆசிரியருக்கும் தைவானியப் பெண்ணுக்கும் இடையிலான உறவை ஏக்க உணர்வுடன் சித்தரித்த கேப் நம்பர் 7 விவாதத்தைத் தூண்டியது. காலனித்துவ ஆட்சியின்கீழ் உருவான பல இனக் குழுக்களைச் சேர்ந்த பேஸ்பால் அணியைக் கொண்டாடிய கானோ, மொழி மற்றும் பூர்வீக வேறுபாடுகளைக் கடந்த குழுப் பணியைச் சித்தரித்ததால் வரவேற்பைப் பெற்றது. வான்செய் பேக் ஹோம் போன்ற ஆவணப்படங்கள், வயதான வான்செய்கள் தங்கள் குழந்தைப் பருவப் பகுதிகளுக்குத் திரும்புவதைப் பின்தொடர்ந்து, முரண்பாடுகளுடன் பார்வையாளர்கள் அமர்ந்து சிந்திக்கச் செய்கின்றன. சில படைப்புகள் காலனித்துவக் காலத்தை மிகைப்படுத்தி அழகுபடுத்துவதாகக் குற்றம்சாட்டப்படுகின்றன. மற்றவை சுரண்டல், பாகுபாடு, வன்முறை ஆகியவற்றை முன்வைக்கின்றன. தலைமுறைகள் கடந்து நினைவுகள் எவ்வாறு நிலையானவை அல்ல, மாறாக பேச்சுவார்த்தைக்கு உட்பட்டவை என்பதை இவை ஒன்றாகக் காட்டுகின்றன.

தைவானியக் கலையிலும் இந்தக் கலந்த கடந்தகாலம் இடம்பெறுகிறது. மை ஓவியக் கலையின் வல்லுநரான லின் யூ-ஷான், ஜப்பானிய ஆட்சியில் வளர்ந்தவர். ஜப்பானியப் பயிற்சி, மேற்கத்திய நுட்பங்கள், உள்ளூர் கருப்பொருள்கள் ஆகியவற்றை இணைத்து தனித்துவமான தைவானியப் பாணியை உருவாக்கினார். வான்செய் ஓவியரான ததேயிஷி தெட்சுவோமி, தனது உருவப்படங்கள் மற்றும் கிராமக் காட்சிகள் வழியாக பழங்குடி மக்களின் கலைகளையும் வழக்கங்களையும் பாதுகாத்தார். தாயகம் திரும்பும் பயணத்தின்போது அவரது படைப்புகளில் பெரும்பாலானவை தொலைந்துபோயின; இதனால் வேரோடு பிடுங்கப்பட்டு சிதறடிக்கப்பட்ட ஒரு பண்பாட்டு உலகின் உணர்வு மேலும் வலுப்பெறுகிறது.

காலனித்துவக் கால வீடுகளைப் பாதுகாத்து மறுபயன்படுத்துதல்

தைபேயின் பழைய ஷோவாச்சோ பகுதியில் சுமார் 50 ஜப்பானிய பாணி வீடுகள் எஞ்சியுள்ளன. ஷோவா காலத்தில் கட்டப்பட்ட இந்தப் பகுதியில், காலனித்துவ அதிகாரிகள் நேர்த்தியான மரக் குடியிருப்புத் தொகுதிகளில் தங்கினர். பசிபிக் போர் முடிந்த பிறகு, காலியாக இருந்த பல கட்டிடங்களை கோமின்டாங் கையகப்படுத்தி, அதிகாரிகள், அரசு ஊழியர்கள், பெருநிலப்பரப்பிலிருந்து தப்பிவந்த பொதுமக்கள் ஆகியோருக்கு ஒதுக்கியது. இதனால் சிக்கலான சொத்துரிமை மரபு உருவானது; குடியிருந்தவர்கள் இறந்த பின்னர் சிதைவும் அதிகரித்தது. இன்று, மறுசீரமைப்பு முயற்சிகள் காலத்துடனும் வளர்ச்சிக்கான அழுத்தத்துடனும் போராடுகின்றன. மறுசீரமைப்பு வெற்றிபெறும் இடங்களில், இந்த வீடுகள் கஃபேக்களாகவும் பண்பாட்டு இடங்களாகவும் சமூக மையங்களாகவும் மாறி, குடியிருப்பாளர்களை அடுக்குகள் கொண்ட கடந்தகாலத்துடன் இணைக்கின்றன.

நகரெங்கும் எஞ்சியுள்ள இந்த வீடுகள், நுட்பமான தச்சுக் கலை மரபையும், காலநிலைக்கேற்ற வடிவமைப்பையும், காலனித்துவ அதிகாரத்தையும் குடிமை வாழ்க்கையையும் உள்ளடக்கிய நகர வரலாற்றையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்தக் கட்டிடங்களைக் காப்பது பேரரசின் மீதான ஏக்கம் அல்ல என்று பாதுகாப்புப் பணியாளர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். தைபே எவ்வாறு வளர்ந்தது, வெவ்வேறு காலங்களில் குடும்பங்கள் எவ்வாறு வாழ்ந்தன, நகரத்தை உருவாக்கிய அனைவருக்கும் மரியாதை காட்டுவது எப்படி என்பதற்கான தடயங்களை முழுமையாகப் பேணுவதே இதன் நோக்கம்.

கடைசி நேரடி சாட்சிகள் வரலாற்றை எவ்வாறு வடிவமைக்கிறார்கள்

வான்செய்கள் பேசும்போது, தனிப்பட்ட அனுபவங்களையும் வரலாற்றையும் இணைக்கிறார்கள். போருக்குப் பிறகும் நீடித்த குழந்தைப் பருவச் சுவையான, புறப்படும் பயணத்தில் பையில் வைத்திருந்த யோகான் இனிப்புகளை நீமோட்டோ நினைவுகூர்கிறார். படையினரைக் கடந்து துறைமுகத்துக்குச் சென்ற பதற்றமான பயணத்தை இடோ நினைவுகூர்கிறார். பெட்டகத்தின் சாவிகளை நம்பி ஒப்படைத்த தளபதியை யாங் நினைவுகூர்கிறார். வீடு திரும்பாத நண்பர்களை கோ நினைவுகூர்கிறார். சில தைவானியக் குடும்பங்கள் தங்களுக்குத் தெரிந்த ஆசிரியர்கள், மருத்துவர்கள் மீது இன்னும் அன்பான நினைவுகளை வைத்திருப்பதையும், மற்றவர்கள் ஒடுக்குமுறையையும் இழப்பையும் நினைவுகூர்வதையும் இந்தச் சிறு நினைவுத் துணுக்குகள் விளக்குகின்றன. ஜப்பானிய மொழியில் கல்வி கற்ற மூத்த தைவானியர்களில் பலர் ஒழுங்கு மற்றும் பொது சுகாதாரம் குறித்த உணர்வை நினைவுகூர்ந்தாலும், மொழிப் பயன்பாட்டுக்கான தடைகளையும் கடுமையான காவல்துறை கட்டுப்பாட்டையும் நினைவில் வைத்திருக்கின்றனர்.

இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள கல்வியியல் ஆய்வாளர்களின் கருத்துகள் ஒரு சட்டகத்தை அளிக்கின்றன. ஜனநாயகமயமாக்கல், வரலாற்றை மறுபரிசீலனை செய்வதற்கும், காலனித்துவக் கட்டிடங்களைப் பாதுகாப்பதா இடிப்பதா என்ற விவாதங்களுக்கும் இடமளித்ததாகச் சிலர் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். வெள்ளைப் பயங்கர ஆட்சியால் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சி, ஒப்பீட்டளவில் ஜப்பானிய ஆட்சியின் நினைவுகளை மிருதுவாக்கியதாக மற்றவர்கள் வாதிடுகின்றனர். ஏக்க உணர்வு, பேரரசு முறையின்கீழ் உண்மையில் நிகழ்ந்த துன்பங்களை மறைத்துவிடக் கூடாது என இன்னும் சிலர் கூறுகின்றனர். நேரடி நினைவுகளைச் சுமக்கும் கடைசித் தலைமுறையினர் விடைபெற்றுச் செல்கின்றனர். அவர்கள் இப்போது விட்டுச் செல்வது, அந்தக் காலத்திலிருந்து தீவு எவ்வாறு பாடம் கற்றுக்கொள்கிறது என்பதை வடிவமைக்கும்.

சுருக்கம்

• 1895 முதல் 1945 வரை தைவான் ஜப்பானின் முதல் காலனியாக இருந்தது. ரயில்வே, பள்ளிகள், அரசுத் தொழில்கள் தீவை மறுவடிவமைத்தன; அதேவேளை கடுமையான கட்டுப்பாடும் ஒடுக்குமுறையும் நிலவின.
• காலனித்துவ ஆட்சியின்போது தைவானில் பிறந்த ஜப்பானியர்களே வான்செய்கள். அவர்களில் பெரும்பாலோர் 1945 முதல் 1949 வரை ஜப்பானுக்குத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டு, போரால் சீரழிந்த நாட்டில் வாழ்க்கைக்குப் பழகுவதில் சிரமப்பட்டனர்.
• 1945 மே 31ஆம் தேதி தைபே மீது நடத்தப்பட்ட பெரிய தாக்குதல் உட்பட, நேச நாட்டுப் படைகளின் வான்வழித் தாக்குதல்களில் ஆயிரக்கணக்கானோர் கொல்லப்பட்டனர்; முக்கிய உள்கட்டமைப்புகள் அழிக்கப்பட்டன.
• 1945க்குப் பிறகு முன்னாள் ஜப்பானிய வீடுகளை கோமின்டாங் கையகப்படுத்தியது. 1949இல் பெருநிலப்பரப்பிலிருந்து வந்த அகதிகள் பெருமளவில் குவிந்ததால் காலியாக இருந்த பல வீடுகள் நிரம்பின.
• 200,000க்கும் மேற்பட்ட தைவானியர்கள் ஜப்பானிய ராணுவத்தில் பணியாற்றினர். சுமார் 30,000 பேர் திரும்பவில்லை; அவர்களின் நினைவாக யோகோஹாமாவில் தற்போது புதிய நினைவுக் கல்தூண் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
• குறிப்பாக ஜோங்ஜெங், பழைய ஷோவாச்சோ பகுதி போன்ற இடங்களில் ஜப்பானிய ஆட்சிக்கால வீடுகளைப் பாதுகாக்கும் முயற்சிகள் அதிகரித்துள்ளன; இருப்பினும் இடிப்பு அச்சுறுத்தல் தொடர்கிறது.
• சீடிக் பேலில் எதிர்ப்பையும், கானோவில் குழுப் பணியையும், வான்செய்களின் நினைவுக் குறிப்புகளையும் எடுத்துரைக்கும் தைவானின் திரைப்படங்கள், புத்தகங்கள், கலைப்படைப்புகள், காலனித்துவக் காலம் குறித்த பல்வேறு பார்வைகளைப் பதிவு செய்கின்றன.
• கடைசி நேரடி சாட்சிகளுக்கு வயதாகிவரும் நிலையில், இந்தக் காலகட்டத்தைப் பற்றிய தைவானின் உரையாடல், குடும்பங்கள், ஆய்வாளர்கள், சமூகங்கள் கடந்தகாலத்தை எவ்வாறு நினைவுகூர்ந்து பாதுகாக்கத் தேர்ந்தெடுக்கின்றன என்பதைப் பொறுத்துள்ளது.