கம்போடிய அரசியலமைப்பில் பௌத்த சிந்தனையின் தாக்கம்

கம்போடியாவின் அடிப்படைச் சட்டத்தின் மையத்தில் பௌத்தக் கருத்துகள்

கம்போடியாவின் நவீன அரசியலமைப்பு அரசாங்கத்தை ஒழுங்கமைப்பதோடு மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. பல நூற்றாண்டுகளாகப் பின்பற்றப்பட்ட பௌத்த நடைமுறைகளிலிருந்து பெறப்பட்ட அறநெறி மற்றும் பண்பாட்டுப் பார்வையையும் அது உள்ளடக்கியுள்ளது. பாரிஸ் அமைதி ஒப்பந்தங்களுக்குப் பிறகு, 1993ஆம் ஆண்டு நாடு அரசியலமைப்பு முடியாட்சியை மீண்டும் நிறுவியபோது, சட்டமியற்றுவோர் பௌத்தத்தை அரச மதமாக மீண்டும் உறுதிப்படுத்தி, தேசிய அடையாளத்தை நிலைநிறுத்தும் சின்னங்களையும் நிறுவனங்களையும் மீட்டெடுத்தனர். இந்த முடிவு திடீரென எடுக்கப்பட்டதல்ல. ஃபுனான், சென்லா காலங்களிலிருந்தே கெமர் சமூகத்தைப் பௌத்தப் போதனைகள் வடிவமைத்துள்ளன; அங்கோர் காலத்தில் ஏழாம் ஜெயவர்மன் மன்னரின் ஆட்சியில் அவை செழித்தன; 13ஆம் நூற்றாண்டில் தேரவாத பௌத்தம் பரவியதும் மக்களின் பொதுவான நம்பிக்கையாக மாறின. அரசியலமைப்பின் மொழி, கட்டமைப்பு, முடியாட்சிக்கும் துறவியர் சமூகமான சங்கத்துக்கும் அது வழங்கும் பங்குகள் ஆகியவற்றில் அந்தத் தாக்கம் தென்படுகிறது.

1970களில் ஆட்சியில் இருந்தபோது கெமர் ரூஜ் இந்தப் பாரம்பரியத்தை ஏறத்தாழ அழித்துவிட்டது. துறவிகள் துறவற நிலையிலிருந்து விலக்கப்பட்டனர் அல்லது கொல்லப்பட்டனர்; கோயில்கள் அழிக்கப்பட்டன; மதச் செயல்பாடுகள் தடைசெய்யப்பட்டன. 1990களில் அரசியலமைப்பு ஆட்சி திரும்பியபோது, பாரம்பரியத்தை மீட்டெடுக்கும் திட்டமிட்ட நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. பௌத்தத்தைப் பெயரிட்டு, மதக் கல்வியைப் பாதுகாத்து, தேசிய ஒற்றுமையின் சின்னமாக மன்னரை அங்கீகரிக்கும் அரசியலமைப்புப் பிரிவுகள், கருணை, அகிம்சை, தன்னடக்கம் போன்ற அறநெறி மதிப்புகளுடன் அரச அதிகாரம் ஒத்துப்போக வேண்டும் என எதிர்பார்க்கும் அரசியல் பண்பாட்டுக்குத் திரும்பியதைக் காட்டுகின்றன. விரைவான சமூக மாற்றம், தீவிரமடைந்த கட்சி அரசியல், மாறிவரும் சர்வதேச ஒழுங்கு ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ளும் இன்றைய கம்போடியாவிலும் இந்தப் பௌத்தப் பார்வை பொதுவாழ்வை வடிவமைக்கிறது.

அரச அடையாளத்தின் மையமாகப் பௌத்தம் உருவான விதம்

கம்போடியாவில் பௌத்தத்துக்கு ஆழமான வரலாற்று வேர்கள் உள்ளன. அதன் தொடக்ககால வடிவங்கள் இந்தியக் கடல்வழி வணிக வலையமைப்புகள் வழியாகவும், பின்னர் அண்டை அரசுகள் வழியாகவும் வந்திருக்கக்கூடும். அங்கோர் காலத்தில் மகாயான பௌத்தம் பிராமணிய மரபுகளுடன் கலந்தது; பின்னர் 13ஆம் நூற்றாண்டில் இலங்கையின் செல்வாக்குடன் தேரவாத பௌத்தம் பரவலானது. கிராம வாழ்வின் மையமாகச் சங்கம் உருவானது. வாட் எனப்படும் கோயில் வளாகங்கள் வழிபாட்டுத் தலங்களாக மட்டுமின்றி, பள்ளிகளாகவும் சமூகக் கூடங்களாகவும் விளங்கின. அறநெறி நடத்தை, புண்ணியம் ஈட்டுதல், சமூக நல்லிணக்கம் ஆகியவற்றை வலியுறுத்திய பௌத்தம், அன்றாட நெறிகளையும் அரசருக்கான இலட்சியங்களையும் வடிவமைத்தது.

பிரெஞ்சுக் காலனிய ஆட்சி, சுதந்திரத்துக்கான மாற்றம், 1947க்குப் பிறகு நிலவிய குறுகிய கால பௌத்த சோசலிசக் காலம் ஆகியவற்றிலும் பொதுவாழ்வில் மதத்தின் முக்கியத்துவம் தொடர்ந்தது. 1975இல் அந்தத் தொடர்ச்சி வன்முறையால் முறிந்தது. துறவியர் அமைப்பு அழிக்கப்பட்டதும் அதைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட பண்பாட்டுத் துயரமும் நீடித்த வடுக்களை விட்டுச் சென்றன. 1979க்குப் பிறகு பௌத்தம் படிப்படியாகத் திரும்பியது. 1991ஆம் ஆண்டின் அமைதி ஒப்பந்தமும் 1993ஆம் ஆண்டு தேர்தலும் முடியாட்சியை மீட்டெடுத்து, அரசுக்கும் மதத்துக்கும் இடையிலான நீண்டகாலத் தொடர்புக்கு அரசியலமைப்பு வடிவம் அளித்தன. தேசியக் குறிக்கோள் வாசகத்தை உறுதிப்படுத்துதல், பௌத்தத்தை அரச மதமாக அங்கீகரித்தல், பௌத்தக் கல்விக்கு ஆதரவளித்தல் ஆகியவை அந்தத் தேர்வின் தெளிவான அடையாளங்கள்.

அரசியலமைப்பில் பௌத்தம் இடம்பெறும் இடங்கள்

அரசியலமைப்பு நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் பௌத்தக் கருத்துகளைத் தனது உரையில் பின்னியுள்ளது. சில பிரிவுகள் மத மரபிலிருந்து தோன்றிய சின்னங்களையும் உரிமைகளையும் அறிவிக்கின்றன. மற்றவை பௌத்தக் கல்வியையும் நடைமுறையையும் நிலைநிறுத்தும் நிறுவனங்களுக்கு ஆதரவளிக்கின்றன. இவை அனைத்தும் மதம், அரசு, சமூகம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே குறியீட்டளவிலும் நடைமுறையிலும் ஓர் உறவை உருவாக்குகின்றன.

தேசியக் குறிக்கோள் வாசகமும் அரச மதமும்

அரசியலமைப்பின் தொடக்கத்திலேயே தேசியச் சின்னங்கள் இடம்பெறுகின்றன. மக்கள், நம்பிக்கை, முடியாட்சி ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான பிணைப்பை தேசியக் குறிக்கோள் வாசகம் பிரதிபலிக்கிறது. 4ஆம் பிரிவில் அரசியலமைப்பு கூறுகிறது:

தேசியக் குறிக்கோள் வாசகம்: தேசம், மதம், மன்னர்.

43ஆம் பிரிவு பௌத்தத்தை அரச மதமாக அங்கீகரிப்பதுடன், நம்பிக்கைச் சுதந்திரத்தையும் உறுதிப்படுத்துகிறது. நடைமுறையில் இதன் பொருள், பௌத்தத்துக்கு அதிகாரபூர்வ அந்தஸ்து இருந்தாலும், அனைத்து மதத்தினருக்கும் வழிபடவும் அமைப்புகளை உருவாக்கவும் உரிமை உண்டு என்பதாகும். இந்த ஏற்பாடு பொதுமக்களின் மனநிலையையும் பிரதிபலிக்கிறது. தெற்கு மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியா முழுவதும் நடத்தப்பட்ட கருத்துக்கணிப்புகளில், பெரும்பாலான கம்போடிய பௌத்தர்கள் தங்கள் மதத்தைத் தேசிய அடையாளத்தின் அடிப்படைப் பகுதியாகக் கருதுவதும், சட்டங்கள் பௌத்த தர்மத்தைப் பிரதிபலிக்க வேண்டும் எனப் பலர் கூறுவதும் தெரியவந்துள்ளது. மதத் தலைவர்களுக்கு நேரடியாக அரசியல் பங்கு வழங்குவதற்கான ஆதரவு மிகவும் குறைவு; இது மதகுரு ஆட்சியை விட அறநெறி வழிகாட்டுதலையே மக்கள் விரும்புவதைக் காட்டுகிறது.

கல்வியும் சங்கத்தின் பாதுகாப்பும்

பௌத்த ஆய்வுகளை ஊக்குவிக்கவும் மத நிறுவனங்களைப் பாதுகாக்கவும் அரசுக்கு 68ஆம் பிரிவு வழிகாட்டுகிறது. பாலி மொழிப் பள்ளிகளும் துறவியர் கல்வியும் அங்கீகரிக்கப்படுகின்றன. எழுத்தறிவையும் அறநெறிப் போதனையையும் வளர்ப்பதில் சங்கம் வரலாற்று ரீதியாக வகித்த பங்கை இது பிரதிபலிக்கிறது. துறவியர் ஒழுங்கைப் பேண, சமய மற்றும் மத விவகார அமைச்சகம் துறவியர் தலைவர்களுடன் இணைந்து செயல்படுகிறது. கம்போடியாவின் துறவியர் சமூகத்தில் இரண்டு முக்கியப் பிரிவுகள் உள்ளன: பெரிய பிரிவான மகா நிகாயமும் தம்மயுத்திக நிகாயமும்; ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்துவமான படிநிலை அமைப்பு உள்ளது. துறவிகள் குடிமக்களாக வாக்களிக்கலாம்; எனினும், துறவியர் ஒழுங்குவிதிகள் கட்சிசார் அரசியல் நடவடிக்கைகளைத் தவிர்க்குமாறு அறிவுறுத்துகின்றன. இதன் ஒட்டுமொத்த விளைவு, மதக் கல்வியைப் பாதுகாத்து பயிற்சி பெற்ற துறவியர் சமூகத்தை நிலைநிறுத்துவதோடு, துறவியர் வாழ்வின் நிர்வாகத்தில் அரசு ஈடுபடவும் வழிவகுப்பதாகும்.

முடியாட்சி, சங்கம், அறநெறி மன்னர் என்ற கருத்து

தேரவாத அரசியல் கோட்பாட்டில், தர்மத்துக்கு இணங்க ஆட்சி செய்யும் அறநெறி மன்னரான தம்மராஜா என்ற கருத்து அடிக்கடி முன்வைக்கப்படுகிறது. கம்போடியாவின் அடிப்படைச் சட்டம் இந்த இலட்சியத்தை நவீன நிறுவனங்களுக்கு ஏற்றவாறு அமைக்கிறது. மன்னரை ஒற்றுமை மற்றும் தொடர்ச்சியின் சின்னமாகக் குறிப்பிடுவதுடன், புதிய மன்னரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் நடைமுறையில் சங்கத்துக்கு முறையான இடமும் வழங்குகிறது. இதன் நோக்கம் மகுடத்துக்கும் துறவியர் சமூகத்துக்கும் இடையே அறநெறி ஒத்திசைவை உருவாக்குவதே தவிர, அரசாங்கத்தை மதகுருமாரின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவதல்ல.

ஒற்றுமையின் சின்னமாக மன்னர்

குடிமை சார்ந்த சொற்களில் மன்னரின் பங்கை அரசியலமைப்பு வரையறுக்கிறது. மன்னரை அரசுக்கும் மக்களுக்கும் பாதுகாவலராக 8ஆம் பிரிவு குறிப்பிடுகிறது. அதில் கூறப்பட்டுள்ளதாவது:

மன்னர் தேசிய ஒற்றுமையின் சின்னமும், தேசிய சுதந்திரம், இறையாண்மை, குடிமக்களின் உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்களுக்கான உத்தரவாதமும் ஆவார்.

இந்த மொழி, அரியணையில் இருப்பவருக்கு அறநெறி சார்ந்த எதிர்பார்ப்புகளை விதிக்கிறது. இந்த மாதிரியைப் பின்பற்ற முயன்ற ஆளுமைகள் கம்போடிய வரலாற்றில் உள்ளனர். உதாரணமாக, நொரோடோம் சிஹானூக் பொதுவாழ்வில் பௌத்தச் சின்னங்களை ஏற்றுக்கொண்டதுடன், சில நேரங்களில் தன்னைத் துறவி மன்னர் என்றும் அழைத்துக்கொண்டார். இன்றும் மன்னர் பதவி கட்சி சார்பற்ற முக்கிய மையமாக இருந்து, தன்னடக்கம், கருணை, மக்களைப் பாதுகாத்தல் ஆகிய மதிப்புகளைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளது.

அரச வாரிசுரிமையில் சங்கத்தின் பங்கு

அரியணை காலியாகும்போது புதிய மன்னரைத் தேர்ந்தெடுக்க அரியணை மன்றத்தை 13ஆம் பிரிவு அமைக்கிறது. சட்டப்படி, இரண்டு முக்கிய பௌத்தப் பிரிவுகளின் மகா சங்கநாயகர்கள் மூத்த அரசு அதிகாரிகளுடன் இந்த மன்றத்தில் இடம்பெறுகின்றனர். அரச வாரிசுகள் தங்கள் உருவாக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக மடத்தில் துறவறம் மேற்கொண்டு காலம் கழிப்பது வழக்கம். வாரிசுரிமைத் தேர்வில் துறவியர் தலைவர்கள் இடம்பெறுவது, வருங்கால மன்னர் பௌத்த அறநெறியில் வேரூன்றியிருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பை வலியுறுத்துகிறது.

அறநெறி அதிகாரமும் அரசியல் குரலும்

அறநெறித் தரங்களைப் பேணும் ஆட்சியாளர்களுக்கு சங்கம் நியாயத்தன்மை அளிக்கிறது; தலைவர்கள் பௌத்தக் கோட்பாடுகளிலிருந்து விலகும்போது திருத்தக் குரலாகவும் செயல்படக்கூடும். அந்தச் செல்வாக்கு முழுமையானதல்ல. நவீன அரசுகள் மத நிறுவனங்களைப் பல்வேறு அளவுகளில் ஒழுங்குபடுத்துகின்றன; ஆன்மிக அதிகாரத்துக்கும் அரசியல் நடுநிலைக்கும் இடையே துறவியர் தலைவர்கள் கவனமாகச் செயல்படுகின்றனர். கம்போடிய அணுகுமுறை, துறவியர் படிநிலை அமைப்பில் அரசுக்கு ஒருங்கிணைப்புப் பங்கை வழங்குவதோடு, குடிமை வாழ்வில் மதகுருமார்களுக்கு அங்கீகரிக்கப்பட்ட இடத்தையும் பாதுகாக்கிறது.

சட்டங்களிலும் பொதுக் கொள்கையிலும் பௌத்த அறநெறி

மனித மாண்பு, சமூக ஒழுங்கு, வலிமையைப் பயன்படுத்துவதில் தன்னடக்கம் ஆகியவற்றை அரசியலமைப்பு கையாளும் விதத்தில் பௌத்தச் சிந்தனை தாக்கம் செலுத்துகிறது. குறிப்பிட்ட கோட்பாடுகளை அரசியலமைப்பு நேரடியாகச் சுட்டாவிட்டாலும், குறிப்பாகச் சரியான வாழ்வாதாரம், சரியான செயல் ஆகியவை அடங்கிய ஆரிய எண்வழிப் பாதை, சட்டமியற்றுவோருக்கு அறநெறிச் சொற்களஞ்சியத்தை வழங்குகிறது. குறிப்பிட்ட விதிகள் இடம்பெறும் இடங்களில், அவை கருணையிலும் தீங்கு விளைவிக்காமையிலும் வேரூன்றிய பரவலாகப் பகிரப்படும் மதிப்புகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன.

உரையில் மனித மாண்பும் அகிம்சையும்

மனிதக் கடத்தலையும் பாலியல் தொழிலுக்காகச் சுரண்டுவதையும் 46ஆம் பிரிவு தடைசெய்கிறது. துன்பத்தைத் தடுத்து நலிவுற்ற மக்களைப் பாதுகாக்கும் கடமையுடன் இது ஒத்துப்போகிறது. அணு, வேதியியல், உயிரியல் ஆயுதங்களை 54ஆம் பிரிவு தடைசெய்கிறது. பேரழிவை ஏற்படுத்தும் ஆயுதங்களுக்கு தேசியப் பாதுகாப்பில் இடமில்லை என்ற கோட்பாட்டை இந்தத் தடை பிரதிபலிக்கிறது. பிற இடங்களில், சமமாக நடத்தப்படுவதற்கான உரிமையும் நம்பிக்கைச் சுதந்திரமும் பாகுபாடின்மை, சகிப்புத்தன்மை, உயிருக்கு மரியாதை போன்ற நீண்டகால மத விழுமியங்களை எதிரொலிக்கின்றன. அரசியலமைப்பை ஒரு கோட்பாட்டு ஆவணமாக மாற்றாமல், இந்த விதிகள் பௌத்த அறநெறிப் பார்வையுடன் ஒத்துப்போகின்றன.

நடைமுறையில் உரிமைகள்

இலட்சியங்களை அன்றாட ஆட்சியில் நடைமுறைப்படுத்துவது கடினம். கம்போடிய அரசியலமைப்பு குடியுரிமை உரிமைகளையும் உரிய சட்ட நடைமுறையையும் உறுதிசெய்கிறது. எனினும், சுயாதீன மதிப்பீடுகள் நீதித்துறை நிர்வாகத்தின் செல்வாக்குக்கு உட்பட்டிருப்பதாகவும், குடிமைச் சமூகம் அழுத்தங்களை எதிர்கொள்வதாகவும் தெரிவிக்கின்றன. உரைக்கும் அமலாக்கத்துக்கும் இடையிலான இந்த இடைவெளியே முக்கியச் சவாலாக உள்ளது. சட்ட அடிப்படை இருந்தாலும் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவதில் அறநெறித் தன்னடக்கம் வேண்டும் எனப் பௌத்தப் பார்வை வலியுறுத்துகிறது. இந்த இடைவெளியைக் குறைக்க சட்டச் சீர்திருத்தங்கள், தொழில்முறை நீதிமன்றங்கள், தீவிரமான குடிமைக் கல்வி ஆகியவை தேவை; அப்போதுதான் அரசியலமைப்பின் உறுதிமொழிகள் ஏட்டிலிருந்து நடைமுறைக்கு வரும்.

மக்களின் மனநிலையும் அன்றாட மதவாழ்வும்

சட்ட உரைக்கு அப்பாற்பட்டும், அடையாளத்தையும் சமூக வாழ்வையும் பௌத்தம் வடிவமைக்கிறது. வாட்கள் சடங்குகளை நடத்துகின்றன, அறநெறிகளைக் கற்பிக்கின்றன, சமூக நலனுக்கு ஆதரவளிக்கின்றன. பொதுமக்களின் கருத்துக்கணிப்புகளின்படி, பெரும்பாலான கம்போடிய பௌத்தர்கள் தங்கள் மதத்தை நாட்டின் ஓர் அங்கமாக இருப்பதற்கு இன்றியமையாததாகக் கருதுகின்றனர்; தேசியச் சட்டங்கள் பௌத்த விழுமியங்களைப் பிரதிபலிக்க வேண்டும் என்ற கருத்தையும் ஆதரிக்கின்றனர். துறவிகளுக்கு நேரடியாக அரசியல் பங்கு வழங்குவதற்கான ஆதரவு இதைவிடக் குறைவு. மதத்தை அரசியலமைப்பு குறியீட்டளவில் நிலைநிறுத்தியபோதும், அன்றாட ஆட்சியைத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நிறுவனங்களிடம் ஏன் விட்டுள்ளது என்பதை இந்த வேறுபாடு விளக்குகிறது.

இளம் கம்போடியர்கள் தங்கள் பெற்றோரிடமிருந்து மாறுபட்ட சூழலை எதிர்கொள்கின்றனர். பலர் கல்வி, வேலை, டிஜிட்டல் வாழ்வுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கின்றனர்; பாரம்பரிய மதச் செயல்பாடுகளில் சிலர் குறைந்த நேரமே செலவிடுகின்றனர். மதப் பள்ளிகளும் பகோடாக்களும் சமூக ஊடகத் தொடர்பு, புதிய கற்பித்தல் முறைகள் ஆகியவற்றுக்கு ஏற்ப மாறுகின்றன. குடும்பப் பாரம்பரியத்தைப் பேணுவது முதல் அறநெறி வழிகாட்டுதலையும் சமூகத் தொடர்பையும் நாடுவது வரை பல்வேறு நோக்கங்கள் இதற்குக் காரணமாக உள்ளன. இதன் விளைவாக, மதத்திலிருந்து விலகுவதற்குப் பதிலாக, நவீன அன்றாட வழக்கங்களுக்கு ஏற்ப மத நடைமுறைகள் மறுசீரமைக்கப்படுகின்றன; பௌத்தம் தேசிய அடித்தளம் என்ற நிலையை அரசியலமைப்பு தொடர்ந்து குறிக்கிறது.

பௌத்தப் பாரம்பரியத்தால் வடிவமைக்கப்பட்ட கல்வியும் பண்பாடும்

பாலி மொழி மற்றும் பௌத்த ஆய்வுகளை அங்கீகரிக்கும் 68ஆம் பிரிவு, கோயில்கள் எழுத்தறிவையும் அறநெறியையும் கற்பித்த பழைய நடைமுறையைப் பிரதிபலிக்கிறது. இன்றைய தேசியக் கல்வி முறை பாடத்திட்டத்திலும் கட்டமைப்பிலும் பெரும்பாலும் மதச்சார்பற்றதாக உள்ளது; எனினும், குடிமைக் கல்வியிலும் பண்பாட்டுக் கல்வியிலும் பௌத்தக் கருத்துகள் இடம்பெறுகின்றன. மத்திய பாதை போன்ற கருத்துகள் மிதத்தன்மையை ஊக்குவித்து, பொதுவாழ்வில் தீவிரப் போக்குகளைத் தவிர்க்குமாறு வலியுறுத்துகின்றன. மோதலை விட சமூக ஒற்றுமைக்கும் படிப்படியான சீர்திருத்தத்துக்கும் முன்னுரிமை அளிக்கும் கொள்கைகளுக்கு இந்த அறநெறி ஆதரவளிக்கிறது.

சர்வதேசப் பங்காளிகளின் பெரும் ஈடுபாட்டுடன் 1980களிலிருந்து கல்வித் துறை மீண்டும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. பாலின இடைவெளிகள், சிறுபான்மை இனத்தினர், கிராமப்புறச் சமூகங்கள் ஆகியவற்றை இலக்காகக் கொண்டு உள்ளடக்கக் கொள்கைகள் செயல்படுத்தப்படுகின்றன. முன்னேற்றம் ஏற்பட்டிருந்தாலும், வளப் பற்றாக்குறை, ஆசிரியர் பற்றாக்குறை, நிர்வாகச் சிக்கல்கள் ஆகியவை தொடர்கின்றன. பொதுப் பள்ளிகளுக்கு இணையாக, மத நிறுவனங்கள் விழுமியங்களையும் சமூகச் சேவையையும் கற்பிக்கின்றன. இதனால் மதத்தையும் தேசியப் பாடத்திட்டத்தை வழங்குவதையும் ஒன்றாக்காமல், பௌத்தக் கல்விக்கு அரசியலமைப்பு அளிக்கும் முக்கியத்துவம் வலுப்பெறுகிறது.

வெளியுறவுக் கொள்கையும் பௌத்த ராஜதந்திரமும்

கம்போடியா நடுநிலைமை மற்றும் ஒத்துழைப்பின் பாதையில் செல்ல வேண்டும் என அரசியலமைப்பு வழிகாட்டுகிறது. நட்புறவையும் அமைதியான உடன்வாழ்வையும் வலியுறுத்தும் நான்காம் அத்தியாயத்தின் நிலைப்பாடு, அகிம்சை மற்றும் அனைத்து மக்களிடமும் கருணை காட்டுதல் பற்றிய பௌத்தப் போதனைகளுடன் ஒத்துப்போகிறது. பெரிய சக்திகள் சூழ்ந்துள்ள பிராந்தியத்தில் உள்ள சிறிய நாடான கம்போடியாவுக்கு இந்த அணுகுமுறை பொருத்தமானது; வெளிநாட்டு மோதல்களில் சிக்குவதைத் தவிர்க்கும் இலக்குடனும் இது இணங்குகிறது.

பண்பாட்டு ராஜதந்திரத்துக்கும் பௌத்தம் ஆதரவளிக்கிறது. இந்தியாவில் தோன்றிய பௌத்தம், இன்றைய இந்தியாவில் பெரும்பான்மையினர் இந்து மதத்தைப் பின்பற்றினாலும், கம்போடியாவை இந்தியாவுடன் இணைக்கிறது. இரு நாடுகளின் தலைவர்களும் நல்லுறவை வளர்க்க பௌத்தச் சின்னங்கள், தலங்கள், பரிமாற்றங்களைப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். புனிதப் பயணங்கள், மறுசீரமைப்புத் திட்டங்கள், இந்தியாவில் கம்போடியப் பாணி மடாலயங்கள் கட்டுதல் ஆகியவை அந்த உறவுகளை உயிர்ப்புடன் வைத்துள்ளன. அதிகார அரசியலுக்குப் பதிலாகப் பகிரப்பட்ட பண்பாட்டின் வழியாக உறவுகளை உருவாக்கும் இந்த முயற்சிகள், அமைதியான சர்வதேச நடத்தை குறித்த அரசியலமைப்பின் அழைப்புக்கு வலுசேர்க்கின்றன.

பௌத்த அரசியலமைப்பியலுக்கான பிராந்தியப் பாடங்கள்

தெற்கு மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் பௌத்தர்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் நாடுகள், அரசுக்கும் சங்கத்துக்கும் இடையிலான உறவை நிர்வகிப்பதில் வெவ்வேறு வழிகளைப் பின்பற்றியுள்ளன. இரண்டு அணுகுமுறைகள் குறிப்பிடத்தக்கவை. சில இடங்களில் ஒருமைப்பாட்டைப் பேண அரசு துறவியர் படிநிலை அமைப்பின் மீதான கட்டுப்பாட்டை மையப்படுத்துகிறது. வேறு சில இடங்களில் துறவியர் பிரிவுகள் குறிப்பிடத்தக்க தன்னாட்சியைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு, அரசு குறைந்த நிர்வாகப் பங்கையே வகிக்கிறது. மக்கள் ஆதரவு பெற்ற மத இயக்கங்கள் அதிகாரபூர்வ அமைப்புகளைச் சோதிக்கும்போதோ, தீர்வு காண ஒரே அதிகாரம் இல்லாத நிலையில் உள்முரண்பாடுகள் எழும்போதோ, இரு அணுகுமுறைகளும் ஒழுங்குமுறை சார்ந்த சிக்கல்களை எதிர்கொள்கின்றன.

கம்போடியாவின் கட்டமைப்பு இந்த இரு அணுகுமுறைகளின் கூறுகளையும் இணைக்கிறது. சமய மற்றும் மத விவகார அமைச்சகத்தின் வழியாக அரசு துறவியர் தலைவர்களுடன் கூட்டுச் செயல்படுகிறது; அரசியலமைப்பு பௌத்தத்துக்கு சிறப்பு அங்கீகாரம் அளிக்கிறது; அரியணை மன்றத்தில் மகா சங்கநாயகர்கள் இடம்பெறுகின்றனர். அதே நேரத்தில், ஆட்சியாளர்களிடம் எதிர்பார்க்கப்படும் அறநெறித் தரங்களை வெளிப்படுத்தக்கூடிய தனித்துவமான அறநெறிச் சமூகமாகச் சங்கம் தொடர்கிறது. இந்தச் சமநிலையைப் பேணுவது மதத் தலைவர்கள், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அதிகாரிகள், குடிமக்கள் ஆகியோர் இணைந்து மேற்கொள்ளும் தொடர்ச்சியான பணியாகும்.

மாறிக்கொண்டிருக்கும் சமநிலை: அண்மைய திருத்தங்களும் அதிகாரப் பகிர்வும்

அரசியலமைப்புகள் காலப்போக்கில் மாறுகின்றன. தேசியப் பாதுகாப்பு இலக்குகளுக்கும் கருணை, மனித மாண்பு ஆகியவற்றில் வேரூன்றிய உரிமைகளுக்கும் இடையிலான பதற்றத்தை அண்மைய மாற்றங்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன. 33ஆம் பிரிவுக்கான புதிய திருத்தம், குடியுரிமையை ரத்துசெய்வதை முன்பு தடைசெய்திருந்த விதியை நீக்கி, சில சூழல்களில் குடியுரிமையைப் பறிக்கக்கூடிய சட்டங்களுக்கு வழிவகுத்துள்ளது. தேசிய நலன்களையும் விசுவாசத்தையும் பாதுகாக்கும் வழியாக இந்த மாற்றத்தை ஆதரவாளர்கள் முன்வைக்கின்றனர். விரிவான அளவுகோல்களும் பலவீனமான நீதித்துறை சுதந்திரமும் எதிர்ப்பாளர்கள் அல்லது குடிமைச் சமூகக் குரல்களை இலக்காக்கும் அபாயம் உண்டு என விமர்சகர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

நாட்டைக் கீழறுப்பவர்களை இலக்காகக் கொண்ட நடவடிக்கை என பிரதமர் ஹுன் மானெட் இந்த மாற்றத்தைப் பொதுவெளியில் விளக்கினார். திருத்தத்தின் நோக்கத்தைப் பற்றிப் பேசிய அவர், தமது சொற்களில், இது பின்வருவோருக்குப் பொருந்தும் என்றார்:

நாட்டின் நலனுக்கு எதிராகச் செயல்படுவோர், வெளிநாட்டு சக்திகளுடன் சதி செய்வோர் அல்லது நாட்டை அழிக்கத் திட்டமிடுவோர்.

இந்த விவாதம் சட்டத்தின் சொற்களைத் தாண்டிச் செல்கிறது. பௌத்தச் சிந்தனையால் ஊக்கமளிக்கப்படும் அரசியலமைப்பு ஒழுங்கில், ஆட்சியாளர்கள் அதிகாரத்தைத் தன்னடக்கத்துடன், குடிமக்கள் அனைவரின் நலனுக்காகப் பயன்படுத்த வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. தன்னிச்சையான தண்டனையிலிருந்து வலுவான பாதுகாப்பும், கருத்து வேறுபாடு தெரிவிப்போரின் மாண்பைக் காக்கும் உறுதியும் இதில் அடங்கும். புதிய விதிகளை கம்போடியா எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்துகிறது என்பது, பாதுகாப்புக் கொள்கையும் அரசியலமைப்பு உறுதிப்படுத்தும் கருணை, அகிம்சை ஆகியவற்றுடன் எவ்வாறு ஒத்துப்போகின்றன என்பதைச் சோதிக்கும்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• கம்போடியாவின் 1993ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்பு முடியாட்சியை மீண்டும் நிறுவி, பௌத்தத்தை அரச மதமாக உறுதிப்படுத்தி, “தேசம், மதம், மன்னர்” என்ற தேசியக் குறிக்கோள் வாசகத்தை மீட்டெடுத்தது.
• 43ஆம் பிரிவு பௌத்தத்தை அங்கீகரிப்பதுடன், அனைத்து குடிமக்களுக்கும் நம்பிக்கைச் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கிறது.
• பாலி மொழி, பௌத்த ஆய்வுகளை ஊக்குவிக்கவும் மத நிறுவனங்களைப் பாதுகாக்கவும் அரசுக்கு 68ஆம் பிரிவு வழிகாட்டுகிறது.
• ஒற்றுமையின் சின்னமாகவும் சுதந்திரம், இறையாண்மை, குடிமக்களின் உரிமைகள், சுதந்திரங்களுக்கான உத்தரவாதமாகவும் மன்னரை 8ஆம் பிரிவு வரையறுக்கிறது.
• 13ஆம் பிரிவால் அமைக்கப்பட்ட அரியணை மன்றத்தில் சட்டப்படி மகா சங்கநாயகர்கள் இடம்பெறுகின்றனர்; இதனால் புதிய மன்னரைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் சங்கத்துக்குப் பங்கு கிடைக்கிறது.
• மனிதக் கடத்தலையும் பாலியல் தொழிலுக்காகச் சுரண்டுவதையும் 46ஆம் பிரிவு தடைசெய்கிறது; அணு, வேதியியல், உயிரியல் ஆயுதங்களை 54ஆம் பிரிவு தடைசெய்கிறது.
• பௌத்தத்தையும் தேசிய அடையாளத்தையும் பொதுமக்கள் வலுவாக இணைத்துப் பார்க்கின்றனர்; அதேவேளையில், துறவிகளுக்கு நேரடியாக அரசியல் பங்கு வழங்குவதற்கான ஆதரவு குறைவாக உள்ளது.
• தேசியப் பாடத்திட்டம் மதச்சார்பற்றதாகவும் நன்கொடையாளர் ஆதரவுடன் அமைந்ததாகவும் இருந்தாலும், பௌத்த ஆய்வுகளுக்கான ஆதரவின் மூலம் கல்விக் கொள்கை பௌத்தப் பாரம்பரியத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது.
• அகிம்சை என்ற பௌத்தக் கோட்பாடுகளுடன் ஒத்துப்போகும் வகையில், நடுநிலைமை மற்றும் அமைதியான உறவுகளை கம்போடிய வெளியுறவுக் கொள்கை வலியுறுத்துகிறது.
• 33ஆம் பிரிவுக்கான அண்மைய திருத்தம், சட்டத்தின் மூலம் குடியுரிமையை ரத்துசெய்ய வழிவகுக்கிறது; இதற்கு அதிகாரிகள் ஆதரவு தெரிவித்துள்ள நிலையில், உரிய சட்ட நடைமுறை மற்றும் தவறான பயன்பாடு குறித்துக் குடிமை உரிமை ஆதரவாளர்கள் கவலை தெரிவித்துள்ளனர்.