உச்சத்தில் டாங் சீனா: ஆட்சி, சந்தைகள் மற்றும் பன்முகக் கலாசாரம்

சீன வரலாற்றின் பன்முகத்தன்மை மிக்க உச்சம்

உலக வரலாற்றில் அரசியல் நிலைத்தன்மை, வணிகத்தின் பரவல், படைப்பாற்றல் ஆகிய மூன்றும் சீனாவின் டாங் வம்சத்தில் (618 முதல் 907 வரை) இருந்த அளவுக்கு முழுமையாக இணைந்திருந்த காலங்கள் மிகக் குறைவு. அரசவை தொழில்முறை அரசு நிர்வாகத்தைச் செம்மைப்படுத்தியது; பட்டுப்பாதை வழி வணிகம் கிழக்காசியாவைத் தொலைதூரச் சந்தைகளுடன் இணைத்தது; கலைகள் பல தலைமுறைகளாகக் கொண்டாடப்படும் உயரத்தை எட்டின. அந்தக் காலத்தின் ஆற்றல், யூரேசியாவின் பல பகுதிகளிலிருந்து வணிகர்கள், அறிஞர்கள், துறவிகள், தூதர்கள் ஆகியோரை ஈர்த்த தலைநகரான சாங்கானில் மையம் கொண்டிருந்தது.

சுய் வம்சத்திடமிருந்து ஒருமைப்பாட்டைப் பெற்ற டாங் வம்சம், அதை நீடித்த நிறுவனங்களாக மாற்றியது. சீர்திருத்தப்பட்ட சட்டத் தொகுப்பு, தகுதி அடிப்படையிலான குடிமைப் பணி, பொதுப் பணிகளுக்கான உறுதிப்பாடு ஆகியவை பரந்த கிராமப்புறங்களையும் லட்சியமிக்க நகரங்களையும் ஒருங்கிணைத்தன. வெளிநாட்டுத் தாக்கங்களை வரவேற்ற அதேவேளையில், அண்டை நாடுகளுக்கு ஆட்சி மற்றும் கலாசாரத்துக்கான தனது மாதிரிகளையும் இந்த வம்சம் அறிமுகப்படுத்தியது. தன்னம்பிக்கையும் பரிமாற்றமும் கலந்த இந்தப் போக்கு, ஜப்பான், கொரியா முதல் மத்திய ஆசியா வரை டாங் வம்சம் ஏன் ஒரு முன்னுதாரணமாகத் திகழ்கிறது என்பதையும், அருங்காட்சியகங்கள் இன்றும் அதன் வரலாற்றைக் காட்சிப்படுத்துவதையும் விளக்குகிறது.

வலிமையான அரசை டாங் வம்சம் எவ்வாறு உருவாக்கியது

சுய் வம்சத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு லி யுவான், கௌசு பேரரசர் என்ற பெயரில் டாங் வம்சத்தைத் தொடங்கினார். அவரது மகன் லி ஷிமின், தைசோங் பேரரசர், எல்லைகளை நிலைநிறுத்தி, திறமையான அதிகாரிகளை அரசவைக்கு ஈர்த்து, நடைமுறை சார்ந்த ஆட்சிக்கு வழிகாட்டினார். அவர்கள் சட்டங்களைத் தெளிவான முறையில் மறுசீரமைத்தனர்; நம்பகமான நாணயங்களை வெளியிட்டனர்; கல்விக்கும் அரசுப் பதவிகளுக்கும் பயன்பட்ட தரப்படுத்தப்பட்ட நூல்களை வெளியிட்டனர். காலப்போக்கில், பாரம்பரிய நூல்களிலும் நிர்வாக நடைமுறைகளிலும் தேர்ச்சி பெற்ற அறிஞர்களின் வளர்ந்து வந்த பிரிவினருக்கும் உயர்குடிக் குடும்பங்களுக்கும் இடையே சமநிலையைப் பேண அரசவை கற்றுக்கொண்டது.

டாங் சட்டத் தொகுப்பும் அமைச்சகங்களும்

டாங் சட்டத் தொகுப்பு, விரிவான சட்ட விதிகளையும் நெகிழ்வான தீர்ப்புகளையும் இணைத்து, குற்ற நோக்கத்துக்கும் சூழ்நிலைக்கும் ஏற்ப தண்டனைகளை வகுத்தது. இது பிற்கால சீன வம்சங்களுக்கும், சீன அரசாட்சிக் கலையிலிருந்து உத்வேகம் பெற்ற கிழக்காசிய அண்டை நாடுகளுக்கும் முன்னுதாரணமானது. மத்திய நிர்வாகம் மூன்று துறைகளையும் ஆறு அமைச்சகங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. ஒரு துறை கொள்கையை உருவாக்கியது; மற்றொன்று அதை மறுஆய்வு செய்தது; மூன்றாவது பணியாளர் நியமனம், வருவாய், சடங்குகள், ராணுவம், நீதி, பொதுப் பணிகள் ஆகியவற்றுக்குப் பொறுப்பான அமைச்சகங்கள் வழியாக அதைச் செயல்படுத்தியது. இதன் விளைவாக, பணிகள் தெளிவாகப் பிரிக்கப்பட்டதுடன் உள்மட்டக் கண்காணிப்பும் நிலவியது.

தகுதி அடிப்படையில் அதிகாரிகளைத் தேர்ந்தெடுத்தல்

தொடக்கக் காலங்களில் குடும்பப் பின்னணி முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தாலும், இலக்கியத் திறன், பாரம்பரிய நூல்களின் அறிவு, கொள்கைகளை எழுதும் திறன் ஆகியவற்றைச் சோதிக்கும் போட்டித் தேர்வுகளை அரசவை விரிவுபடுத்தியது. தேர்வில் வெற்றி பெற்றவர்களுக்கு மதிப்புமிக்க ஜின்ஷி பட்டமும் அரசுப் பதவிக்கான வாய்ப்பும் கிடைத்தன. ஆயிரக்கணக்கான டாங் கல்லறைக் கல்வெட்டுகளைப் பயன்படுத்திய சமீபத்திய ஆய்வு, படிப்படியான மாற்றத்தைக் காட்டுகிறது. ஏழாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் மேற்கொள்ளப்பட்ட சீர்திருத்தங்களுக்குப் பிறகு, தேர்வில் வெற்றி பெறுவது பணிநிலை உயர்வுக்கான வலுவான குறிகாட்டியாக மாறியது. தேர்வில் தோல்வியுற்றவர்களுக்கு தந்தையின் பதவி இன்னும் உதவியாக இருந்தபோதிலும், அதற்கு முன்பிருந்ததைவிட வம்சப் பின்னணியின் முக்கியத்துவம் குறைந்தது.

வூ பேரரசியும் ஆட்சிமுறையும்

தன் பெயரிலேயே சீனாவை ஆண்ட ஒரே பெண்ணான வூ சேதியன், திறமையான அதிகாரிகளைப் பதவி உயர்த்தத் தேர்வுகளைப் பயன்படுத்தினார். வேளாண்மை, வரிவிதிப்பு, கல்வி ஆகியவற்றில் சீர்திருத்தங்கள் செய்து மத்திய ஆட்சியை வலுப்படுத்தினார். அவரது அரசவை கல்வியையும் மதத்தையும் ஆதரித்ததுடன், வம்சத்துக்கு ஒருமைப்பாட்டை அளித்த நிர்வாக நடைமுறைகளையும் தொடர்ந்தது. அவரது நீண்டகாலப் பொது வாழ்வு, உயர்குடியினர் ஆதிக்கம், படிநிலை அமைப்பு ஆகியவை நிலவியபோதும் அன்றாட வாழ்வில் வழக்கத்திற்கு மாறாகத் திறந்திருந்த சமூகத்தில் பெண்களின் அதிகாரத்துக்கிருந்த வாய்ப்புகளையும் வரம்புகளையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது.

கண்டங்களை இணைத்த பொருளாதாரம்

வலுவான வேளாண்மை அடித்தளமும் துடிப்பான சந்தைகளும் டாங் பொருளாதாரத்தின் அடிப்படையாக இருந்தன. அரசுக் களஞ்சியங்கள் தானிய விலைகளைக் கட்டுப்படுத்தின; கால்வாய்கள் வரியாகச் சேகரிக்கப்பட்ட தானியத்தைத் தலைநகரங்களுக்குக் கொண்டு சென்றன; வேளாண் கையேடுகள் நடைமுறை உத்திகளைப் பரப்பின. வணிகம் இந்த வலிமைகளை மேலும் பெருக்கியது. பட்டுப் பொருட்கள், தேநீர், பீங்கான் பொருட்களை வணிகக் குழுக்களும் கப்பல்களும் வெளிநாடுகளுக்குக் கொண்டு சென்றன; குதிரைகள், நறுமணப் பொருட்கள், கண்ணாடிப் பொருட்கள், வெள்ளி ஆகியவற்றை மீண்டும் கொண்டு வந்தன. இவை அரசவையிலும் நகரங்களிலும் மக்களின் விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்தன.

நிலமும் வரிகளும்

டாங் வம்சத்தின் தொடக்ககால ஆட்சியாளர்கள் சமநில வயல் முறையின் கீழ் நிலத்தை நிர்வகித்தனர். குடும்பங்களுக்கு நிலப்பகுதிகளை ஒதுக்கி, வாடகையும் உழைப்புச் சேவையும் வசூலித்தனர். பதிவுகள் மீது அரசுக்கு இறுக்கமான கட்டுப்பாடும் ஒதுக்குவதற்குப் போதிய நிலமும் இருந்தபோதுதான் இந்த முறை சிறப்பாகச் செயல்பட்டது. எட்டாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதிக்குப் பிறகான கொந்தளிப்பைத் தொடர்ந்து, 780ஆம் ஆண்டில் இரண்டு வரி முறையை அரசவை ஏற்றுக்கொண்டது. ஒதுக்கப்பட்ட நில அளவு மற்றும் சேவை ஒதுக்கீடுகளுக்குப் பதிலாக, செல்வம் மற்றும் நிலத்தின் அடிப்படையில் ஆண்டுக்கு இருமுறை வரி விதிக்கப்பட்டது. இந்த மாற்றம் உள்ளூர் யதார்த்தங்களை ஏற்றுக்கொண்டதுடன், பணமாக வரி வசூலிப்பதை மேம்படுத்தி நகரங்களில் வரி அடித்தளத்தையும் விரிவுபடுத்தியது.

நாணயம், சந்தைகள் மற்றும் கடன்

நிலையான நாணயம் முக்கியமானதாக இருந்தது. பரவலாகப் புழங்கிய கை யுவான் தொங்பாவ் நாணயங்களை அரசவை வெளியிட்டது. தொலைதூரச் சந்தைகளுக்கு இடையே நிதியைப் பாதுகாப்பாக மாற்ற உதவிய பண அனுப்பீட்டுச் சீட்டான ‘பறக்கும் பணத்தையும்’ வணிகர்களும் அதிகாரிகளும் பயன்படுத்தினர். நகரப் பொருளாதாரம், பகலில் திறந்து இரவில் மூடப்படும் சுவர்களால் சூழப்பட்ட நகரப் பிரிவுகள் வழியாக இயங்கியது. பெரிய சந்தைகளில் அரசால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட இடைத்தரகர்கள், தரக் கட்டுப்பாடுகள், அறிவிக்கப்பட்ட விலைகள் ஆகியவை இருந்தன. இந்த அமைப்பு பெரிய அளவிலான வணிகத்தை ஊக்குவித்ததோடு, கைவினைக் குழுக்களும் வணிகர் வலையமைப்புகளும் வளர வழிவகுத்தது.

பட்டுப்பாதையும் கடல் வழியும்

தரைவழிப் பட்டுப்பாதை தொடர்ந்து முக்கியத்துவம் பெற்றது. வழித்தங்கல் நிலையங்களும் பாதுகாப்பு ஆட்சிப் பகுதிகளும் தாரிம் படுகையையும் மத்திய ஆசியாவுக்குச் செல்லும் வழிகளையும் காத்தன. கடல்வழி வணிகமும் வளர்ந்தது. தென்கடற்கரையில் உள்ள குவாங்சோவில் அரபு, பாரசீகச் சமூகங்கள் வாழ்ந்தன; அங்கு சுங்க அலுவலகங்களும் மொழிபெயர்ப்பாளர்களும் இருந்தனர். அங்கிருந்தும் யாங்சோ போன்ற ஆற்றுத் துறைமுகங்களிலிருந்தும் கப்பல்கள் தென்கிழக்கு ஆசியாவுக்கும் இந்தியாவுக்கும் சென்றன. இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பொருட்களும் கருத்துகளும் உணவு, இசை, உடை, அலங்காரம் ஆகியவற்றில் மக்களின் விருப்பங்களை மாற்றின.

சாங்கானிலும் பிற இடங்களிலும் நகர வாழ்வு

சாங்கான் திட்டமிட்டு அமைக்கப்பட்ட கட்டங்களும் அகன்ற வீதிகளும் கொண்ட நகரமாக இருந்தது. அதைச் சுவர்கள் சூழ்ந்திருந்தன; மடாலயங்களும் மாளிகைகளும் அதைச் சுற்றி அமைந்திருந்தன. நகரின் கிழக்கு, மேற்கு முனைகளில் இரண்டு பிரம்மாண்டச் சந்தைகள் அமைந்திருந்தன. நகரப் பிரிவுகளுக்குள் குடும்பங்கள் முற்றங்களைக் கொண்ட வீடுகளில் வாழ்ந்தன; கைவினைஞர்கள் அக்கம்பக்கக் கடைகளில் வேலை செய்தனர்; கதைசொல்லிகள் தேநீர்க் கடைகளில் நிகழ்த்தினர். நகரம் பல மொழிகளையும் இனங்களையும் கொண்டிருந்தது. கொரியா, ஜப்பான், சோக்திய வணிக நகரங்கள், பாரசீகம், இந்தியா ஆகிய இடங்களிலிருந்து வருகையாளர்கள் வந்தனர். அவர்கள் புதிய இசைக்கருவிகள், நடனங்கள், மதங்களைக் கொண்டு வந்தனர்; அவற்றை ஏற்கத் தயாராக இருந்த நகரத்தை அங்கே கண்டனர்.

இரண்டாம் தலைநகரான லுயோயாங்கும், ஆற்றுத் துறைமுகமான யாங்சோவும் சாங்கானுடன் இணைந்து வணிக முக்கோணத்தை உருவாக்கின. அவற்றின் வீதிகளில் துணிகள், காகிதம், மை, நூல்கள், பீங்கான் பொருட்கள், நுணுக்கமான உலோக வேலைப்பாடுகள் ஆகியவை கிடைத்தன. போலோ விளையாட்டு மைதானங்கள் கூட்டத்தை ஈர்த்தன. உணவகங்களில் நூடுல்ஸ், ஆட்டிறைச்சி, தட்டையான ரொட்டி, திராட்சை அல்லது சிறுதானியத்தால் தயாரிக்கப்பட்ட மதுபானம் ஆகியவை பரிமாறப்பட்டன. இரவு நேர ஊரடங்கு ஒழுங்கைப் பேணினாலும், பகல்நேர நகரச் செயல்பாடுகள் பரபரப்பாக இருந்தன. முந்தைய காலங்களில் தவிர்க்கப்பட்ட ஆடைகளை அணிந்து, குதிரை சவாரி செய்யவும் போலோ விளையாடவும் பெண்களுக்கு நகர வாழ்வு இடமளித்தது.

முழுமையாக மலர்ந்த கலாசாரம்

கலைகள் கட்டுப்பாடும் சுதந்திரமும் அரிதாகச் சமநிலையில் இணைந்த உயரத்தை எட்டின. அரசவை ரசனையுடன் வெளிநாட்டுத் தாக்கங்களும் கலந்ததில் உருவான கலைநெறிகள் கிழக்காசியா முழுவதற்கும் தரநிலைகளை வகுத்தன.

கவிதையும் உரைநடையும்

கவிதை ஒரு சமூக மொழியாக மாறியது. யாப்புக் கட்டுப்பாடுள்ள கவிதையும் குறுவடிவமான ஜூஜூ கவிதையும் நேர்த்திக்கும் நகைச்சுவைக்கும் அடையாளங்களாகின. லி பாய் மலைகளையும் மதுவையும் இலகுவான நடையில் எழுதினார். டு ஃபூ கடமை, இழப்பு, போரின் வலி ஆகியவற்றைப் பதிவுசெய்தார். வாங் வேய் பௌத்தச் சிந்தனையையும் இயற்கையையும் இணைத்தார். பாய் ஜூயி, சாதாரண மக்களின் அனுபவங்களைப் பேசும் எளிய நடைக் கவிதைகளை எழுதினார். கவிதையில் தேர்ச்சி பெறுவது கலை இலக்காக மட்டுமல்லாமல், அரசுப் பதவிக்குத் தேவையான தகுதியாகவும் இருந்தது. இதனால் இலக்கியம் அரசு நிர்வாக வாழ்வுக்குள் வந்தது.

கலையும் கைவினையும்

யான் லிபென், வூ தாவோசி போன்ற ஓவியர்கள் உருவப்படம் மற்றும் சமய ஓவியத்துக்கான முன்மாதிரிகளை வகுத்தனர். குகைக் கோயில்களில் பிரம்மாண்டமாகவும் வழிபாட்டு உருவங்களில் நெருக்கமாகவும் பௌத்தச் சிற்பக்கலை வளர்ந்தது. குதிரைகள், ஒட்டகங்கள், அரசவைப் பெண்களுக்கு உயிரோட்டமான மினுமினுப்பை அளித்த மூன்று வண்ணப் படிமப் பூச்சுகளை டாங் குயவர் கலைஞர்கள் செம்மைப்படுத்தினர். தங்கம், வெள்ளியால் செய்யப்பட்ட தட்டுகளிலும் குடங்களிலும் கொடிகள், திராட்சைகள், சிறகுடைய உயிரினங்கள், மேற்கு ஆசியாவைச் சார்ந்த பிற வடிவங்கள் ஆகியவற்றுடன் பியோனி மலர்களும் மேகச் சுருள் வடிவங்களும் கலந்திருந்தன. வெண்கலக் கண்ணாடிகளில் நேர்த்தியான வடிவங்கள் இடம்பெற்றன. நடனக் கலைஞர்கள், குதிரைப் பராமரிப்பாளர்கள், வெளிநாட்டினர், அதிகாரிகள் ஆகியோரின் தோற்றத்தைப் பல்வேறு விவரங்களுடன் கல்லறைச் சிற்பங்கள் பாதுகாத்துள்ளன.

இசை, நடனம், உடை அலங்காரம்

அரசவையின் இசை, நடனக் குழுக்கள் மத்திய ஆசியத் தாளங்களையும் இசைக்கருவிகளையும் பயன்படுத்தின. பேரிக்காய் வடிவிலான வீணையான பிபா மிகவும் விரும்பப்பட்ட இசைக்கருவியாக மாறியது. பிரம்மாண்ட ஊர்வலங்கள், நாடகம், சடங்கு நிகழ்ச்சிகள் ஆகியவை பொது வாழ்வுக்கு காட்சிக் கம்பீரத்தை அளித்தன. உடை அலங்காரத்திலும் மாற்றம் ஏற்பட்டது. சிகை அலங்காரங்கள் உயர்ந்தன; கைச்சட்டைகள் அகன்றன; ஒப்பனைகள் பிரகாசித்தன. சுவரோவியங்களில் பெண் குதிரைச் சவாரி வீரர்களும் போலோ விளையாடும் பெண்களும் தன்னம்பிக்கையுடனும் நகைச்சுவை உணர்வுடனும் தோன்றுகின்றனர்.

அறிவியல், தொழில்நுட்பம், கருத்துகள்

ஆர்வமும் ஆதரவும் இணைந்தன. மொழிபெயர்ப்புகள், தொழில்நுட்பக் கையேடுகள், கோயில் நூலகங்கள் ஆகியவை அறிவை பிராந்தியங்களுக்கும் தலைமுறைகளுக்கும் இடையே கொண்டு சென்றன.

அச்சிடுதலும் நூல்களும்

டாங் ஆட்சிக்காலத்தில் மரப்பலகை அச்சிடும் முறை முதிர்ச்சியடைந்தது. அச்சுப் பலகைகளைச் செதுக்கி பல பிரதிகளை உருவாக்க முடிந்ததும் சமய நூல்கள், நாட்காட்டிகள், தொடக்கநிலைப் பாடநூல்கள் ஆகியவை வேகமாகப் பரவின. 868ஆம் ஆண்டு அச்சிடப்பட்ட வைர சூத்திரம் இந்தத் துறையில் ஒரு முக்கியச் சான்றாகும். அச்சிடுதல் அதிகரித்ததால் நகரங்களில் எழுத்தறிவு பரவியதுடன், பள்ளிகளிலும் தேர்வுகளிலும் பங்கேற்கும் தகுதியாளர்களின் எண்ணிக்கையும் உயர்ந்தது.

மருத்துவமும் வானியலும்

மருத்துவர் சன் சிமியாவோ, ‘ஆயிரம் பொன் பெறும் மருந்துக் குறிப்புகள்’ என்ற விரிவான தொகுப்பை உருவாக்கினார். கவனமான நோயறிதல், மருந்தியல், இன்று மருத்துவ நெறிமுறைகள் என அழைப்பவை ஆகியவற்றுக்கு அந்த நூல் முக்கியத்துவம் அளித்தது. அரசவை வானியலாளர்கள் விண்மீன்களை வரைபடமாக்கி, நாட்காட்டிகளைச் செம்மைப்படுத்தி, நேரத்தைக் கணிக்கும் கருவிகளை உருவாக்கினர். கண்காணிப்பை மேம்படுத்திய கருவிகளை உருவாக்குவதில் துறவிகளும் அதிகாரிகளும் இணைந்து செயல்பட்டனர். வேளாண் எழுத்துகள், விளைச்சலை உயர்த்திய கருவிகள், பாசன முறைகள், மண் பராமரிப்பு ஆகியவற்றை விவரித்தன.

மதநம்பிக்கைகளும் வெளிநாட்டுத் தொடர்புகளும்

மத வாழ்வு பன்முகத்தன்மை கொண்டிருந்தது. பௌத்தக் கோயில்களுக்கும் தாவோயிச வழிபாட்டிடங்களுக்கும் ஆதரவளித்தபோதும், அரசு கன்பூசியச் சடங்குகளுக்கு மதிப்பளித்தது. துறைமுகப் பகுதிகளிலும் வணிகப் பாதைகளிலும் வெளிநாட்டு மதங்களுக்கும் இடமிருந்தது.

டாங் ஆட்சிக்கால மதங்கள்

பௌத்தம் கலைகளிலும் நகரங்களின் அன்றாட வாழ்விலும் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது. மடாலயங்கள் பள்ளிகளையும் மருத்துவமனைகளையும் நடத்தி, நூலகங்களைக் கட்டி, இந்தியாவுக்கான புனிதப் பயணங்களுக்கு ஆதரவளித்தன. பேரரசின் சடங்குகளுக்கும் திருவிழாக்களுக்கும் தாவோயிசம் அடிப்படையாக அமைந்தது. நெஸ்தோரிய கிறிஸ்தவர்கள், சொரோவாஸ்திரியர்கள், மணிச்சேயர்கள் ஆகியோர் தலைநகரங்களிலும் வணிக நகரங்களிலும் வழிபாட்டிடங்களைப் பராமரித்தனர். இந்தக் கலவை விவாதங்களையும் கருத்திணைவையும் உருவாக்கியதுடன், மக்கள் தங்கள் நம்பிக்கைகளைப் பல வழிகளில் வெளிப்படுத்தவும் வாய்ப்பளித்தது.

கூட்டாளிகள், போட்டியாளர்கள், எல்லைப்புறங்கள்

தாரிம் படுகையிலும் அதற்கு அப்பாலும் பாதுகாப்பு ஆட்சிப் பகுதிகளை நிறுவி வம்சம் தனது அதிகாரத்தைப் பரப்பியது. மேற்கு துருக்கியர்களைத் தோற்கடித்த பிறகு, உள்ளூர் ஆட்சியாளர்களை அரசவை அங்கீகரித்து, வணிகப் பாதைகளைக் காக்க சீனத் தளபதிகளை நியமித்தது. இன்றைய ஆப்கானிஸ்தானின் சில பகுதிகளுடன் தோராயமாக ஒத்துப்போகும், நுழைவாயிலாகத் திகழ்ந்த தோகரிஸ்தான் பகுதியில், ராணுவ ஆட்சிப் பகுதிகளும் காவல் படை முகாம்களும் கொண்ட தொடர் அமைப்பு வழியாக டாங் செல்வாக்கு நிலவியது. பிற எல்லைகளில் திபெத், புல்வெளிப் பகுதிகளின் நாடோடிக் கூட்டமைப்புகள், வியட்நாம் மற்றும் கொரியாவின் அரசுகள் ஆகியவற்றுடனான உறவுகளை அரசவை நிர்வகித்தது. 751ஆம் ஆண்டு அப்பாசிய கலீஃபகத்துக்கு எதிரான தலாஸ் போரில் ஏற்பட்ட தோல்வி, மத்திய ஆசியாவில் டாங் செல்வாக்கு விரிவடைவதற்குத் தற்காலிகத் தடையாக அமைந்தது. காகிதத் தயாரிப்பு முறை மேற்கத்திய நாடுகளுக்குப் பரவியதுடன் அந்த நிகழ்வைப் பல பிற்கால வரலாற்றுப் பதிவுகள் தொடர்புபடுத்துகின்றன. பின்வாங்கிய காலத்திலும் தூதரக மற்றும் வணிகத் தொடர்புகள் கருத்துகளும் பொருட்களும் பரவுவதைத் தொடரச் செய்தன.

நெருக்கடியும் மாற்றமும்

பிற்கால செழிப்புக்குப் பின்னால் நெருக்கடிகள் மறைந்திருந்தன. ராணுவ ஆளுநர்கள் உள்ளூரில் அதிகாரம் பெற்றனர்; வரிப் பதிவுகள் சிதைந்தன; அரசவை அரசியல் உறுதியற்றதாக மாறியது.

ஆன் லுஷான் கிளர்ச்சி

755ஆம் ஆண்டில் தளபதி ஆன் லுஷான் தனது படையை அரசவைக்கு எதிராகத் திருப்பினார். வட சீனச் சமவெளியில் போர் பெரும் அழிவை ஏற்படுத்தியதுடன், இரு தலைநகரங்களும் வீழ்ந்தன. அகதிகள் தெற்கு நோக்கித் தப்பிச் சென்றனர். இந்த அதிர்ச்சி நிதி அமைப்பைச் சிதைத்து, பிராந்தியத் தளபதிகளுக்கு வலுசேர்த்தது. திபெத்தியர்கள் சிறிது காலம் சாங்கானுக்குள் நுழைந்தனர். மீட்சி பல ஆண்டுகள் நீடித்தது; மத்திய அரசின் ஆளுமை விரிவடைவதற்குப் புதிய வரம்புகளையும் ஏற்படுத்தியது.

அதிர்ச்சிக்குப் பிந்தைய சீர்திருத்தங்கள்

கிளர்ச்சிக்குப் பிறகு, பழைய சேவை வரிகளுக்குப் பதிலாக இரண்டு வரி முறையை அரசவை அறிமுகப்படுத்தியது. பணப் பொருளாதாரமும் நகரச் செல்வமும் பழைய பதிவுமுறைகளை மிஞ்சியிருந்ததை அது ஏற்றுக்கொண்டது. மாகாண ராணுவ ஆளுநர்களையும் அரசவை அதிகம் சார்ந்தது. இந்தத் தேர்வு குறுகிய காலத்தில் எல்லைகளைப் பாதுகாத்தாலும், வலிமைமிக்க தலைவர்களைப் பிற்காலப் பேரரசர்கள் சார்ந்திருக்கச் செய்தது. 845ஆம் ஆண்டில் கோயில்கள் பெருமளவில் மூடப்பட்டன; பௌத்தச் சொத்துகளையும் துறவிகளையும் குறிவைத்து, நிதி வளங்களை மீட்பதே இதன் நோக்கமாக இருந்தது. ஒரு தலைமுறைக்குப் பிறகு நடந்த ஹுவாங் சாவ் கிளர்ச்சி துறைமுகங்களையும் நகரங்களையும் எரித்து, மத்திய அரசின் எஞ்சிய அதிகாரத்தையும் வலுவிழக்கச் செய்தது. 907ஆம் ஆண்டில் வம்சம் முடிவுக்கு வந்தாலும், அதன் பல நிறுவனங்கள், ரசனைகள், நூல்கள் அடுத்த காலகட்டத்திலும் தொடர்ந்தன.

டாங் வம்சம் இன்றும் ஏன் தாக்கம் செலுத்துகிறது

டாங் வம்சத்தின் தாக்கம் இன்றும் உணரப்படுகிறது. கிழக்காசிய நாடுகள் அதன் சட்டங்களையும் தேர்வுக் கொள்கைகளையும் தழுவின. சீனாவின் நவீனப் பள்ளிகள், கல்வி கற்ற அரசுப் பணியைப் பாராட்டிய அந்த அமைப்பில் தங்கள் வேர்களைக் கொண்டுள்ளன. டாங் ஓவியங்கள், சான்சாய் உருவங்கள், மின்னும் வெள்ளிப் பொருட்கள் ஆகியவற்றால் அருங்காட்சியகக் காட்சியகங்கள் நிரம்பியுள்ளன. டாங் கவிஞர்களைப் பற்றிய பிரம்மாண்டத் திரைப்படங்கள் முதல் ‘மேற்குப் பயணம்’ கதையை அடிப்படையாகக் கொண்ட விளையாட்டுகள் வரை, சமீப ஆண்டுகளில் இந்தக் காலகட்டத்தின் மீது மீண்டும் ஆர்வம் அதிகரித்துள்ளது. பாரிசில் நடைபெற்ற சர்வதேசக் கண்காட்சி நூற்றுக்கணக்கான தொல்பொருட்களை ஒன்றுதிரட்டி, புதிய பார்வையாளர்களுக்கு அந்தக் காலத்தை அறிமுகப்படுத்தியது. வரலாற்றின் இந்தக் காலகட்டம் மீதான ஈர்ப்பு ஒரு நாட்டுக்குள் மட்டும் சுருங்கியதல்ல என்பதை இது நினைவூட்டுகிறது.

அறிஞர்கள் இப்போது கண்டறிவது என்ன

புதிய ஆய்வு முறைகள் வரலாற்றுப் புரிதலை மேலும் செம்மைப்படுத்துகின்றன. ‘தேசிய அறிவியல் அகாடமியின் செயல்முறைகள்’ இதழில் வெளியான பெரிய ஆய்வு, தலைமுறைகள் கடந்த பணிவாழ்க்கைப் போக்குகளைக் கண்டறிய மூவாயிரத்துக்கும் அதிகமான டாங் கல்லறைக் கல்வெட்டுகளை ஆய்வு செய்தது. பிறப்புப் பின்னணி தொடர்ந்து உதவியாக இருந்தபோதிலும், ஏழாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிக்குப் பிறகு உயர் பதவி பெறுவதற்கான வழியாகத் தேர்வு வெற்றி வம்சப் பின்னணியை மிஞ்சியதைத் தரவுகள் காட்டுகின்றன. வேறு வார்த்தைகளில் கூறினால், டாங் வம்சம் செம்மைப்படுத்திய நிறுவனங்கள், குடும்பப் பெயரைவிடக் கல்விக்கும் செயல்திறனுக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் அளித்தன. தொழில்துறை வளர்ச்சிக்கு முந்தைய சமூகங்களில் சமூக நகர்வைப் புரிந்துகொள்ள இந்தக் கண்டுபிடிப்பு அந்தக் காலகட்டத்தை ஒரு மதிப்புமிக்க எடுத்துக்காட்டாக ஆக்குகிறது.

முக்கியக் குறிப்புகள்

• டாங் ஆட்சி 618 முதல் 907 வரை நீடித்தது; சுய் வம்சம் சீனாவை மீண்டும் ஒருங்கிணைத்ததன் அடிப்படையில் நீடித்த நிறுவனங்களை அது உருவாக்கியது.
• டாங் சட்டத் தொகுப்பும் மூன்று துறைகள், ஆறு அமைச்சகங்கள் கொண்ட அமைப்பும் தெளிவான, தொழில்முறை அரசு நிர்வாகத்தை வரையறுத்தன.
• காலப்போக்கில் ஏகாதிபத்தியத் தேர்வுகள் விரிவடைந்தன; அரசுப் பதவிக்கான வாய்ப்பில் தேர்வு வெற்றி வம்சப் பின்னணியை மிஞ்சியதை ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன.
• வூ சேதியன் பேரரசி மத்திய நிர்வாகத்தை வலுப்படுத்தி, திறமையாளர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தேர்வுகளைப் பயன்படுத்தினார்.
• தொடக்ககால நில ஒதுக்கீட்டுச் சமநில வயல் முறை, புதிய நிதி யதார்த்தங்களுக்கு ஏற்ப 780ஆம் ஆண்டில் இரண்டு வரி முறையாக மாறியது.
• நிலம் மற்றும் கடல் வழி வணிகம் செழித்தது; நிலையான நாணயங்களும் ‘பறக்கும் பணம்’ எனும் கடன் பரிமாற்ற முறையும் அதற்கு ஆதரவளித்தன.
• சாங்கான், கடுமையான நகரத் திட்டமிடல், துடிப்பான சந்தைகள், செழுமையான கலாசார வாழ்வு கொண்ட பன்முகப் பெருநகரமாக இருந்தது.
• கவிதை, ஓவியம், சிற்பம், மூன்று வண்ணப் பீங்கான் கலை ஆகியவை கிழக்காசியா முழுவதும் பரவிய கலைத் தரநிலைகளை வகுத்தன.
• மரப்பலகை அச்சிடுதல், மருத்துவத் தொகுப்புகள், வானியல் மற்றும் நாட்காட்டி முன்னேற்றங்கள் ஆகியவை அறிவைப் பரவலாக்கின.
• துறைமுகங்களிலும் வணிக மையங்களிலும் கன்பூசிய, பௌத்த, தாவோயிச மரபுகள் வெளிநாட்டு மதங்களுடன் இணைந்து நிலவின.
• டாங் அதிகாரம் மத்திய ஆசியா வரை பரவியது; தலாஸ் போர் போன்ற பின்னடைவுகள் அதன் விரிவாக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தின.
• ஆன் லுஷான், ஹுவாங் சாவ் கிளர்ச்சிகள் உள்ளிட்ட பெரும் அதிர்ச்சிகள் மத்திய ஆட்சியை வலுவிழக்கச் செய்து வம்சத்தின் முடிவுக்குக் காரணமாகின; எனினும் அதன் நிறுவனங்களும் கலாசாரமும் நீடித்தன.