டோக்கியோவின் மர்ம ரயில் நிலையங்களையும் அவற்றின் மறைந்த வரலாறுகளையும் ஆராய்தல்

நகரின் அடியில், டோக்கியோவின் மறைந்த நிலையங்கள் வெளிச்சத்துக்கு வருகின்றன

உஎனோ பூங்காவுக்குக் கீழே உள்ள சுரங்கப்பாதைக்குள் நுழையும்போது, கெய்செய் ஸ்கைலைனர் ரயிலின் இரைச்சல் அதிகரிக்கிறது. அதன் ஒளிமயமான பெட்டிகளுக்குள், நரிதா விமான நிலையத்துக்குச் செல்லும் பயணிகள் கைப்பேசிகளையும் பயணப்பெட்டிகளையும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ரயில் ஜன்னல்களுக்கு வெளியே, இருண்ட நடைமேடை ஒன்று கணநேரம் தெரிந்து மறைகிறது. பல தசாப்தங்களாகப் படிந்த கரும்புகையால் கான்கிரீட் கறைபட்டிருக்கிறது. மங்கிப்போன அதிவேக ரயில் சுவரொட்டியின் விளிம்புகள் சுருண்டுள்ளன. ஒருகாலத்தில் எழுத்தர் ஒருவர் காகிதப் பயணச்சீட்டுகளில் துளையிட்ட சிறிய மரக்கூண்டு, தூசி படிந்து மூடிக்கிடக்கிறது. ரயில் அங்கே நிற்பதில்லை. இதுதான் ஹகுபுட்சுகான் டோபுட்சுவென் நிலையம். கெய்செய் மெயின் ரயில் பாதையில் பயன்பாட்டிலிருந்து கைவிடப்பட்ட இந்த நிறுத்தம், முன்பு உஎனோ விலங்கியல் பூங்காவுக்கும் அருங்காட்சியகப் பகுதிக்கும் வந்துசென்ற சுற்றுலாப் பயணிகளுக்குப் பயன்பட்டது. 1933-ல் திறக்கப்பட்ட இது, பல தசாப்தங்கள் இயங்கியபின் 1990-களின் இறுதியில் அமைதியானது. டோக்கியோவின் மிகப் பரபரப்பான பூங்காக்களில் ஒன்றுக்குக் கீழே, நகரின் போக்குவரத்து வரலாற்றின் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு பகுதி இன்றும் எஞ்சியுள்ளது.

இந்த இடத்தை அறிந்த நிலையப் பணியாளர்கள், சிறப்புச் சுற்றுப்பயணங்களில் வரும் பார்வையாளர்களிடம் மேற்பரப்புகளில் இன்னும் ஒட்டியிருக்கும் இரும்புத் தூசி, எண்ணெய், சேறு ஆகியவற்றைக் கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்ளுமாறு எச்சரிக்கின்றனர். நிலநடுக்கத்தைத் தாங்கும் வகையில் வலுப்படுத்தியதைத் தவிர, நடைமேடைகளும் சுரங்கப்பாதைகளும் இருந்தபடியே விடப்பட்டுள்ளன. தரைமட்டத்தில், கண்கவர் நியோகிளாசிக்கல் நுழைவாயில் வேறொரு காலத்தின் நினைவுச்சின்னம்போல் நிற்கிறது. மரகதப் பச்சை நிறமுள்ள பிரமாண்ட எஃகு நெகிழ் கதவுகள் உஎனோ பூங்காவை நோக்கியுள்ளன. பிரமிடு போன்ற கூரையும் குவிமாடமும் கொண்ட நுழைவறையிலிருந்து, அகலமான படிக்கட்டுகள் குளிர்ச்சியும் பழைய வாசனையும் நிறைந்த நிலத்தடி இடத்துக்கு இறங்குகின்றன. உள்ளே, மர்மமும் நகர்ப்புறப் பாழ்பாடும் கலந்த சூழல், நகரம் தொடர்ந்து விரிவடைந்து, மக்களின் போக்குவரத்துப் பழக்கங்கள் மாறியபோது ரயில் பாதைகளை மாற்றி நிலையங்களை மூடிய நீண்ட வரலாற்றை எடுத்துரைக்கிறது. போர்க்காலத் தொழிற்சாலைகள் அல்லது ஒருகாலத்தில் இங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த ஏகாதிபத்திய ரயில் பெட்டி பற்றிய வதந்திகள் உலவுகின்றன; ஆனால் எதுவும் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை.

பேய் நிலையங்கள் என்று அழைக்கப்படும் இவை சுவர்கள், கதவுகள், இருள் ஆகியவற்றுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கின்றன. ஆனாலும், நகரின் அன்றாட வரைபடத்தில் அவற்றின் தடம் பதிந்துள்ளது. கான்கிரீட், செங்கல், எஃகு ஆகியவற்றால் எழுதப்பட்ட தொழில்துறை நாட்குறிப்புகள் இவை. சில நடைமேடைகள் விரைவில் கடந்துபோன ஒரு காலகட்டத்துக்காகக் கட்டப்பட்டன. மற்றவை செழித்துச் செயல்பட்டபின், புதிய முனையங்களும் நீளமான ரயில்களும் வந்ததும் மங்கிப்போயின. டோக்கியோவின் நவீன ரயில் வலையமைப்புக்கு அடியில் மறக்கப்பட்ட திட்டங்களும் நடைமேடைகளும் புதைந்திருக்கும் இடங்களில் உஎனோவின் மறைந்த நிறுத்தமும் ஒன்று. ஷிம்பாஷியின் அடியில் மூடப்பட்ட நடைமேடையும், கந்தா ஆற்றங்கரையிலுள்ள மான்செய்பாஷியின் மனதை ஈர்க்கும் எச்சங்களும் அவற்றில் அடங்கும்.

பேய் நிலையம் என்றால் என்ன?

பேய் நிலையம் என்றும் அழைக்கப்படும் மர்ம நிலையம் என்பது, மூடப்பட்ட அல்லது ஒருபோதும் திறக்கப்படாத, அல்லது வேறு காரணங்களால் பயன்பாடின்றி இருக்கும் ரயில் அல்லது சுரங்கப்பாதை நிறுத்தமாகும்; அதேவேளை ரயில்கள் அதைக் கடந்து சென்றுகொண்டிருக்கும். பயணிகளின் எண்ணிக்கை குறைந்தபோது அல்லது புதிய பாதைகளும் முனையங்களும் வழித்தடங்களை மாற்றியமைத்தபோது சில நிலையங்கள் மூடப்பட்டன. திட்டங்கள் மாறியதால் சில நிலையங்கள் ஒருபோதும் சேவையைத் தொடங்கவே இல்லை. வேறு சில இடங்களில், போர் அல்லது பேரிடர் காரணமாக ஏற்பட்ட தற்காலிக மூடல்கள் பின்னர் நிரந்தரமாகின. நகரின் அடியில், வெளிப்படையாகத் தெரிந்தும் கவனிக்கப்படாமல், நடைமேடைகளும் சுரங்கப்பாதைகளும் பல தசாப்தங்களாக எஞ்சியுள்ளன.

பெரிய ரயில் வலையமைப்புகளில் பயன்பாடற்ற நிலையங்களுக்குப் பல எடுத்துக்காட்டுகள் உள்ளன. எல்லைக் காவல் சாவடிகளுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த பெர்லினின் பனிப்போர் கால நிறுத்தங்கள் முதல், லண்டன் மற்றும் பாரிசில் மூடப்பட்ட நடைமேடைகள் வரை அவை நீள்கின்றன. டோக்கியோவுக்கும் தனக்கென ஒரு கதை உண்டு. பல தனியார் ரயில் பாதைகள், ஒவ்வொரு பாதையாக வளர்ந்த நகர சுரங்கப்பாதை, போருக்குப் பிந்தைய மறுகட்டமைப்பு ஆகியவை இங்கு அடர்த்தியான, மாற்றத்துக்கு ஏற்ற ரயில் அமைப்பை உருவாக்கின. ஒருகாலத்தில் பொருத்தமானவையாக இருந்த நிலையங்கள், சிறந்த இணைப்புகள் உருவானபோதோ பாதுகாப்புத் தரங்களுக்கு ஏற்ப நீளமான, அகலமான நடைமேடைகள் தேவைப்பட்டபோதோ தேவையற்றவையாகின. இதன் விளைவாக, இனி பயணிகளை வரவேற்காத ஒரு நடைமேடையை ரயில் ஜன்னல் வழியாகக் கணநேரம் காணக்கூடிய சில இடங்கள் உருவாகின.

ஹகுபுட்சுகான் டோபுட்சுவென்: காலத்தில் உறைந்த அருங்காட்சியகம் மற்றும் விலங்கியல் பூங்கா நுழைவாயில்

உஎனோ பூங்காவின் கலாசார மையப் பகுதிக்குச் சேவை அளிப்பதற்காக ஹகுபுட்சுகான் டோபுட்சுவென் நிலையம் 1933-ல் திறக்கப்பட்டது. அப்போது அந்த நிலம் ஏகாதிபத்தியத் தோட்டத்தின் கீழ் இருந்ததால், இந்தத் திட்டத்துக்குச் சிறப்பு அனுமதி தேவைப்பட்டது. கண்ணியமான தோற்றத்தை உறுதிசெய்ய, முன்னாள் ரயில்வே அமைச்சகத்தின் கட்டடக்கலைப் பிரிவிலும் வடிவமைப்பு பரிசீலிக்கப்பட்டது. நுழைவாயில் அந்தப் பாரம்பரியத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. பூங்காவை நோக்கி முறையான முகப்பைக் கொண்டிருந்தாலும், அந்தக் கதவுகளுக்குப் பின்னால் நிலையம் மிகவும் எளிமையான பயன்பாட்டுத் தன்மையுடன் உள்ளது. கரும்புகைக் கறைபடிந்த சுவர்களும் வெறுமையான கான்கிரீட்டும் பல தசாப்த காலப் பயன்பாட்டைக் காட்டுகின்றன. ஆரம்ப ஆண்டுகளில், டோக்கியோ ஏகாதிபத்தியக் குடும்ப அருங்காட்சியகத்துக்கும் விலங்கியல் பூங்காவுக்கும் சென்ற மக்கள் இதன் வாயில்கள் வழியாகச் சென்றனர். இதனால் பூங்காவின் அருங்காட்சியகங்களுக்கும் விலங்குகள் இருந்த பகுதிகளுக்கும் நுழைவாயிலாக இது அமைந்தது.

இந்த நிலையத்தில் பெரிய அளவிலான மேம்பாட்டுப் பணிகள் ஒருபோதும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. பிற இடங்களில் நவீன உபகரணங்கள் பரவலாகப் பயன்பாட்டுக்கு வந்த பின்னரும், பல ஆண்டுகள் இது மரத்தாலான திருப்புச்சுழல் தடுப்புகளைப் பயன்படுத்தியது. அருகிலுள்ள டோக்கியோ கலைப் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் யானை, பென்குவின் உள்ளிட்ட விலங்குகளின் சுவரோவியங்களை வரைந்தனர். அவை நிலத்தடிப் பகுதிக்கு மென்மையான உயிரோட்டத்தை அளித்தன. நான்கு பெட்டிகள் கொண்ட குறுகிய ரயில்களை மட்டுமே நடைமேடையில் நிறுத்த முடிந்தது. அதிகப் பயணிகளைப் பாதுகாப்பாகக் கொண்டு செல்ல கெய்செய் பாதையில் ரயில்கள் நீளமாக்கப்பட்டபோது இந்த வரம்பு சிக்கலானது. பயணிகள் மற்ற நிலையங்களைத் தேர்ந்தெடுத்ததால், குறிப்பாக வெறும் 900 மீட்டர் தொலைவிலுள்ள கெய்செய் உஎனோ நிலையத்தை நாடியதால், இங்கு பயணிகளின் எண்ணிக்கை குறைந்தது. குறைந்த நேரச் சேவையும் ஒரே பணியாளரும் நிலையத்தின் இறுதி ஆண்டுகளின் அடையாளங்களாக இருந்தன.

1997-ல் சேவை முடிவுக்கு வந்தது; 2004-ல் நிலையம் முறைப்படி மூடப்பட்டது. நிலநடுக்கப் பாதுகாப்புக்காக வலுப்படுத்தியதைத் தவிர, நிலத்தடி பகுதி காலப்பெட்டிபோல் அப்படியே உள்ளது. 2018-ல், டோக்கியோ பெருநகர அரசு இந்த இடத்தை வரலாற்றுக் கட்டடமாக அறிவித்தது. நகரில் ஒரு ரயில்வே வசதி இத்தகைய அந்தஸ்தைப் பெற்றது இதுவே முதல் முறை. அதன்பிறகு மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒத்துழைப்புத் திட்டங்கள் தெருமட்ட நுழைவாயிலைப் புதுப்பித்துள்ளன. அவற்றில், கலைஞர் கட்சுஹிகோ ஹிபினோ புதிதாக வடிவமைத்த பச்சைக் கதவும் அடங்கும்; அது அசல் வண்ணத் திட்டத்தை நினைவூட்டுகிறது. உள்ளே, பாதுகாக்கப்பட்ட சூழல் தனது கதையை அழுக்கு, வழிகாட்டிப் பலகைகள், வளர்ந்துவரும் பெருநகரத்துக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாத குறுகிய நடைமேடையின் வடிவமைப்பு ஆகியவற்றின் வழியாகச் சொல்கிறது.

இன்று அதை எப்படிப் பார்க்கலாம்

நிலத்தடி நடைமேடை வழக்கமான ரயில் சேவையின் பகுதியாக இல்லை; அன்றாடப் பார்வையாளர்களுக்காக மூடப்பட்டுள்ளது. சில அரிய சந்தர்ப்பங்களில், சிறப்புத் திட்டங்களின் ஒரு பகுதியாக இயக்குநர் நிறுவனம் சிறு குழுக்களை அந்த இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்றுள்ளது. உஎனோவிலிருந்து புறப்படும் கெய்செய் ரயில்களில் பயணிப்பவர்கள், ரயில் நிப்போரியை நோக்கிச் செல்லும்போது இருண்ட நடைமேடையைச் சில நேரங்களில் காணலாம். உஎனோ பூங்காவுக்கு அருகிலுள்ள முறையான நுழைவாயில் தரைமட்டத்தில் புதுப்பிக்கப்பட்டுள்ளது; விலங்கியல் பூங்கா மற்றும் அருங்காட்சியகப் பகுதிக்கான பயணங்களைச் சூழ்ந்திருந்த கட்டடக்கலையின் ஒரு காட்சியை அது வழங்குகிறது.

ஷிம்பாஷியின் குறுகிய கால ஜின்ஸா லைன் நடைமேடை

டோக்கியோவின் மிகப் பழமையான ரயில் மையங்களில் ஒன்றின் அடியில், மாறிப்போன திட்டத்தின் இன்னொரு தடயம் புதைந்துள்ளது. ஷிம்பாஷியில் உள்ள ஜின்ஸா லைன் வெளியேறும் வழி 8-க்கு அருகிலுள்ள சாதாரண உலோகக் கதவுக்குப் பின்னால், 1939-ல் கட்டி முடிக்கப்பட்ட மறைந்த நடைமேடை உள்ளது. அது சுமார் எட்டு மாதங்கள் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டது. ரயில்வே நிறுவனங்களுக்கு இடையிலான கருத்து வேறுபாடுகள் அசல் திட்டத்தைத் தடுத்து, நடைமேடையைப் பயன்பாடின்றி விட்டன. போர்க்காலத்தில், குண்டுவீச்சால் வழக்கமான செயல்பாடுகள் பாதிக்கப்பட்டபோது ரயில்களைத் திருப்பிவிடும் இடமாக அந்தப் பகுதி பயன்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

அந்தப் போர்க்காலப் பயன்பாடு டோக்கியோவின் நிலத்தடி வரலாற்றில் ஒரு தடத்தை விட்டுச் சென்றது. போக்குவரத்து அமைப்புகளை உருவாக்கியவர்கள் பெரும்பாலும் லட்சியமான விரிவாக்கங்களையும் மாற்று ஏற்பாடுகளையும் முயன்றனர்; ஆனால் சமரசங்களும் சூழ்நிலைகளும் வேறு முடிவுகளைத் தீர்மானித்தன என்பதை மூடப்பட்ட பகுதி காட்டுகிறது. இன்று, அந்தக் கதவுக்குப் பின்னால் ஒரு நடைமேடை இருப்பதை அறியாமல் பயணிகள் அதன் அருகே நடந்து செல்கின்றனர். அந்த இடம் பொதுமக்களுக்குத் திறக்கப்படவில்லை; உருவாகியிருக்கக்கூடிய ஜின்ஸா லைனின் ஒரு வடிவத்திலிருந்து எஞ்சிய துண்டாக அது உள்ளது.

மான்செய்பாஷி: பிரம்மாண்ட முனையத்திலிருந்து ஆற்றங்கரை அடையாளம் வரை

கந்தா ஆற்றங்கரையில் நடந்துசெல்லும்போது, மான்செய்பாஷியின் சிவப்புச் செங்கல் வளைவுகள் கண்ணில் படுகின்றன. இந்த இடத்தில் ஒருகாலத்தில் சூவோ லைனின் பிரம்மாண்ட முனையம் இருந்தது. நவீன ஜப்பானின் ஆரம்பகால முக்கியக் கட்டடங்களுக்குப் பின்னால் இருந்த புகழ்பெற்ற கட்டடக் கலைஞர் கிங்கோ தட்ஸுனோ இதை வடிவமைத்தார். 1912-ல் திறக்கப்பட்ட மான்செய்பாஷி, விரைவில் டிராம்கள், புறநகர் ரயில்கள், வணிகம் ஆகியவற்றின் முக்கிய மையமாகியது. 1923-ல் ஏற்பட்ட பெரும் காந்தோ நிலநடுக்கம் மத்திய டோக்கியோவைப் பேரழிவுக்கு உள்ளாக்கியது. அதன்பின்னான மறுகட்டமைப்பில், டோக்கியோ நிலையம் என்ற புதிய மையத்துக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டது. அடுத்தடுத்த தசாப்தங்களில் மான்செய்பாஷியின் முக்கியத்துவம் குறைந்து, 1943-ல் நிலையம் மூடப்பட்டது.

அந்த இடத்தில் ரயில்வே கலாசாரம் வேறொரு வடிவில் தொடர்ந்தது. ரயில்வே அருங்காட்சியகமும் பின்னர் போக்குவரத்து அருங்காட்சியகமும் அங்கு செயல்பட்டு, ஜப்பானின் ரயில்களின் கதையைப் பல தலைமுறைப் பார்வையாளர்களுக்கு எடுத்துரைத்தன. 2006-ல் போக்குவரத்து அருங்காட்சியகம் மூடப்பட்டதும், அந்த இடம் புதிய அத்தியாயத்தைத் தொடங்கியது. 2013-ல் வளைவுகளும் உயர்த்தப்பட்ட ரயில் பாதையும் புதுப்பிக்கப்பட்டன; எஞ்சிய நடைமேடைகளும் படிக்கட்டுகளும் கஃபேக்களும் வடிவமைப்புக் கடைகளும் கொண்ட வணிக வளாகத்துடன் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டன. பார்வையாளர்கள் அசல் படிக்கட்டுகளில் ஏறி, ஒருகாலத்தில் பயணிகள் காத்திருந்த இடத்தில் நிற்கலாம். ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலான கைவினைத் திறனைப் பாதுகாக்க எடுத்துள்ள கவனம், செங்கல் வேலைப்பாடுகளிலும் கல் அலங்காரங்களிலும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. மேலே ரயில்கள் இன்னும் இரைச்சலுடன் கடந்து செல்கின்றன; அவற்றின் ஒலி நகரின் சீரான துடிப்புடன் கலக்கிறது.

மான்செய்பாஷியின் இரு கதைகள்

மான்செய்பாஷி என்ற பெயர், மறைந்த சுரங்கப்பாதை வரலாற்றின் இரு பகுதிகளைச் சுட்டுகிறது. ஜின்ஸா லைன் சுரங்கப்பாதைகளில், மான்செய்பாஷி என்ற பெயருடைய தனியான பேய் நடைமேடை ஒன்று இருந்தது. கந்தா நிலையம் கட்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, 1930 ஜனவரி முதல் 1931 நவம்பர் வரை அது தற்காலிக நிறுத்தமாகச் செயல்பட்டது. பல தசாப்தங்களாக அது இருளில் கிடந்தபோது, ரயில்கள் அதைக் கடந்து சென்றன. அரிதான ஒரு முயற்சியாக, 2017-ல் இயக்குநர் நிறுவனம் இந்த மறைக்கப்பட்ட நடைமேடைக்குச் சிறிது காலம் விளக்கேற்றி, அதைக் கடந்து செல்லும் பயணிகள் பார்க்கும் வகையில் செய்தது. அதே காலகட்டத்தில், இப்போது ஒமோடெசாண்டோ நிலையத்தின் பகுதியாக உள்ள பழைய ஜிங்குமே நிலையத்தின் பயன்பாட்டிலிருந்து கைவிடப்பட்ட நடைமேடைக்கும் விளக்கேற்றப்பட்டது. ஆற்றங்கரையில் உள்ள இடமும் சுரங்கப்பாதைப் பேய் நிலையமும் வெவ்வேறு இடங்கள்; ஆனால் இரண்டுக்கும் ஒரே பெயர். இருபதாம் நூற்றாண்டு முழுவதும் மத்திய டோக்கியோவின் ரயில் வலையமைப்பு தொடர்ந்து எவ்வாறு பரிணமித்தது என்பதை இரண்டும் காட்டுகின்றன.

டோக்கியோவில் நிலையங்கள் ஏன் பேய் நிலையங்களாகின்றன?

டோக்கியோவின் ரயில் வலையமைப்பு பல தசாப்தங்களாக வெவ்வேறு நிறுவனங்களால் உருவாக்கப்பட்ட சிக்கலான வலையாகும். தனியார் ரயில்வேகள் புறநகர் பயணிகளை நகர மையத்துக்குக் கொண்டுவருகின்றன. சுரங்கப்பாதை நகரின் மையப் பகுதிகளில் குறுக்கும் நெடுக்குமாகச் செல்கிறது. ஜப்பான் ரயில்வே பாதைகள், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் அமைக்கப்பட்ட வழித்தடங்களில் இன்னும் இயங்குகின்றன. பல பாதைகள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருப்பதால், மாற்றங்கள் இடையறாது நிகழ்கின்றன. புதிய மையங்கள் உருவாகின்றன; பழைய நிறுத்தங்களில் பயணிகள் குறைகின்றனர்; ஒருகாலத்தில் சிறப்பாகச் செயல்பட்ட குறுகிய நடைமேடைகள் பாதுகாப்பு மற்றும் கொள்ளளவுத் தேவைகளை இனி பூர்த்தி செய்வதில்லை. போர்களும் நிலநடுக்கங்களும் கடினமான முடிவுகளைத் திணித்தன. நிறுவனங்களுக்கு இடையிலான கருத்து வேறுபாடுகள் நிலத்தடி திட்டங்களை மாற்றின. ஒவ்வொரு பேய் நிலையமும் பயணிகளுக்குச் சிறந்த சேவை வழங்க எடுக்கப்பட்ட முடிவின் பதிவாகவோ, சுரங்கப்பாதைக்கு அப்பாற்பட்ட நிகழ்வுகளால் பாதியில் நிறுத்தப்பட்ட திட்டத்தின் பதிவாகவோ உள்ளது.

• நீளமான ரயில்களுக்கும் நவீன பாதுகாப்பு விதிகளுக்கும் நடைமேடைகள் மிகவும் குறுகியவையாக இருந்தன.
• புதிய முனையங்களும் போக்குவரத்து மாற்ற மையங்களும் பயணிகளை வசதியான நிறுத்தங்களுக்குத் திருப்பின.
• போர்ச் சேதமும் பேரிடருக்குப் பிந்தைய மீட்புப் பணிகளும் முன்னுரிமைகளையும் வழித்தடங்களையும் மாற்றின.
• நிறுவனங்களின் திட்டங்கள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டதால், கட்டி முடிக்கப்பட்ட நடைமேடைகள் பயன்பாடின்றி விடப்பட்டன.
• அருகருகே அமைந்த நிலையங்கள் சேவையை மெதுவாக்கி, அதன் செயல்திறனைக் குறைத்தன.
• நவீனமயமாக்கலுக்காக, அதிகப் பயணிகள் பயன்படுத்தும் வழித்தடங்களுக்குத் தேவையான வளங்கள் ஒதுக்கப்பட்டன.

அதிவேக ரயில்களின் வளர்ச்சி இந்தப் பேய் நிலையங்களை உருவாக்கவில்லை; ஆனால் பரந்த போக்குவரத்து வரைபடத்தை அது மாற்றியமைத்தது. ஷின்கான்சென் பாதைகள் பிராந்தியங்களை நெருக்கமாக இணைத்தபோது, டோக்கியோவின் நகரங்களுக்கு இடையிலான போக்குவரத்து முக்கிய முனையங்களைச் சுற்றி ஒருமுகப்படுத்தப்பட்டது. அதேவேளை, உள்ளூர் இயக்குநர்கள் அடிக்கடி இயங்கும் நம்பகமான சேவைக்காக நகர்ப்புற வலையமைப்புகளை மேம்படுத்தினர். இந்த அழுத்தம் மாற்றியமைக்கக்கூடிய உள்கட்டமைப்புக்குச் சாதகமாக அமைந்ததுடன், நெரிசலான பழைய நிறுத்தங்களின் கவர்ச்சியைக் குறைத்தது. வரலாறும் கட்டமைப்பும் அனுமதித்த இடங்களில், சில பகுதிகள் புதிய பொதுப் பயன்பாடுகளுக்கு மாற்றப்பட்டன. மற்றவை மூடப்பட்டு, அப்படியே விடப்பட்டன.

பாதுகாப்பு, பாதுகாத்தல், பொதுமக்கள் அணுகல்

பேய் நிலையங்கள் கவர்ச்சிகரமானவை. அவை கடந்தகால நினைவுகள், கட்டடக்கலை நுணுக்கங்கள், சிறிதளவு மர்மம் ஆகியவற்றைக் கலக்கின்றன. பாதுகாப்புக்கும் சட்ட விதிகளுக்கும் முதலிடம் அளிக்க வேண்டும். இவற்றில் பெரும்பாலான இடங்கள் தடைசெய்யப்பட்டவை; நல்ல காரணங்களுக்காகப் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. நடைமேடைகள் நவீன தரநிலைகளின்படி கட்டப்படவில்லை. காலப்போக்கில் சுரங்கப்பாதைகளில் தூசியும் எண்ணெயும் படியலாம். அவற்றைக் கடந்து செல்லும் ரயில்களுக்கான அவசர வெளியேற்றப் பாதை தெளிவாக இருக்க வேண்டும். ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட நிகழ்ச்சிகள், அதிகாரப்பூர்வச் சுற்றுப்பயணங்கள் மூலமாக மட்டுமே அங்கு செல்ல வேண்டும். அத்துமீறி நுழைய வேண்டாம். பொதுமக்களின் ஆர்வத்தையும் பாதுகாப்பு, செயல்பாட்டுத் தேவைகளையும் ரயில் இயக்குநர்களும் நிலைய நிர்வாகிகளும் சமநிலைப்படுத்துகின்றனர்.

ஹகுபுட்சுகான் டோபுட்சுவென் 2018-ல் வரலாற்றுக் கட்டடமாக அறிவிக்கப்பட்டது, பழைய ரயில்வே இடங்களின் கலாசார மதிப்பைப் பற்றிய விரிவான அங்கீகாரத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. நுழைவாயில் கவனமாகப் புதுப்பிக்கப்பட்டுள்ளது; நிலத்தடிப் பகுதியோ, அசல் வடிவத்தை மதிக்கும் நிலநடுக்கப் பாதுகாப்பு மேம்பாடுகளுடன் பாதுகாக்கப்பட்ட பணித்தளமாகவே உள்ளது. மான்செய்பாஷியில், சிந்தனையுடன் மேற்கொள்ளப்பட்ட மறுபயன்பாடு, இயங்கும் ரயில் பாதைகளுக்குள் செல்லாமல் அசல் படிக்கட்டுகளிலும் நடைமேடைகளிலும் நடக்கப் பார்வையாளர்களுக்கு அனுமதிக்கிறது. வரலாற்றைப் பாதுகாத்து, அதைத் தொடர்ந்து பயனுள்ளதாகவும் கண்ணுக்குப் புலப்படுவதாகவும் வைத்திருக்கும் அதேவேளையில், பயணிகளையும் பணியாளர்களையும் பாதுகாக்கும் மாற்றம் இதுவாகும்.

டோக்கியோவின் மறைந்த நிலையங்கள் குறித்து ஆர்வமுள்ளவர்களுக்குப் பாதுகாப்பான பல வழிகள் உள்ளன. கெய்செய் ரயில்களில் பயணிக்கும்போது, உஎனோவுக்கும் நிப்போரிக்கும் இடையே உள்ள இருண்ட நடைமேடையைக் கவனியுங்கள். மான்செய்பாஷியின் ஆற்றங்கரை வளைவுகளில் நடந்து, பொதுவெளியின் பகுதியாக மாறியுள்ள அசல் நடைமேடைப் பிரிவுகளில் ஏறிச் செல்லுங்கள். குறிப்பிட்ட காலங்களில் நடைபெறும் நிகழ்ச்சிகளைக் கவனியுங்கள்; இயக்குநர்கள் அவ்வப்போது மூடப்பட்ட நடைமேடைகளுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு விளக்கேற்றவோ அவற்றைத் திறக்கவோ செய்கின்றனர். ஷிம்பாஷியில், ஜின்ஸா லைன் வெளியேறும் வழி 8-க்கு அருகிலுள்ள கதவு கண்ணுக்குத் தெரியாத நடைமேடையைச் சுட்டுகிறது; ஆனால் பார்வையாளர்களுக்கு அது திறக்கப்படவில்லை.

கதைகளிலிருந்து இலக்கியம் வரை

ஜப்பானின் ரயில்வேகள் பயணிகளையும் சுற்றுலாப் பயணிகளையும் மட்டுமல்ல, கதைகளையும் சுமந்து செல்கின்றன. நாடு முழுவதிலும் உள்ள சில நிலையங்கள் அச்சமூட்டும் பெயர்பெற்றவை. குன்மாவில் உள்ள ஆழமான எதிரொலி நிறைந்த டோஐ நிலையமும், போர்க்கால வடுக்களைக் கொண்ட யோகோஹாமாவின் அமைதியான கொக்குடோ கீழ்ப்பாதையும் அவற்றில் அடங்கும். நள்ளிரவுக்குப் பிறகு ஷின்ஜுகு போன்ற பிரம்மாண்ட மையங்களைச் சுற்றி நகர்ப்புறக் கதைகள் உலவுகின்றன. அந்த இடங்கள் பேய் நிலையங்களிலிருந்து வேறுபட்டவை; ஆனாலும், பழைய சுரங்கப்பாதைகள் தூண்டும் வரலாறு, தனிமை, கற்பனை ஆகியவற்றின் கலவையிலிருந்தே அவையும் உருவாகின்றன.

உஎனோ பூங்காவைச் சுற்றியுள்ள இடங்களை எழுத்தாளர்கள் வலிமையான கதைக்களப் பின்னணியாகக் கண்டுள்ளனர். யூ மிரியின் ‘டோக்கியோ உஎனோ நிலையம்’ நாவல், வாழ்க்கையின் விளிம்புகளில் நழுவிச் செல்லும் ஒருவரைப் பின்தொடர்ந்து, பூங்கா, நிலையப் பகுதி, கொண்டாட்டம் மற்றும் துயரத்தின் நகரச் சுழற்சிகள் ஆகியவற்றை ஒன்றிணைக்கிறது. வீடற்ற நிலை, இழப்பு, அதிகார மையத்துக்கும் நவீன டோக்கியோவைக் கட்டிய அன்றாடத் தொழிலாளர்களுக்கும் இடையிலான தூரம் ஆகியவற்றை இந்தக் கதை சிந்திக்கிறது. பூங்கா மற்றும் அதன் சுற்றுப்புறங்களின் மீது, பலர் கவனிக்காத இடங்கள் உட்பட, நாவல் செலுத்தும் கவனம், போக்குவரத்து மையங்கள் என்ற அடையாளத்தைத் தாண்டி இந்தப் பகுதிகளுக்குக் குரல் அளிக்கிறது.

நகரங்கள் தங்கள் கடந்தகாலத்தை எவ்வாறு நினைவில் வைத்திருக்கின்றன என்பதை இந்த ஈர்ப்பு உணர்த்துகிறது. மறைந்த நடைமேடைகளும் மூடப்பட்ட கதவுகளும் முந்தைய திட்டத்தின் நேரடித் தடயங்கள். மீண்டும் பயன்படுத்தப்படும் வளைவுகளும் புதுப்பிக்கப்படும் நுழைவாயில்களும் புதிய கூட்டத்தினரை வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இடங்களுக்குள் வரவேற்கின்றன. இலக்கியம், புகைப்படம் அல்லது வழிகாட்டியுடனான சுற்றுப்பயணம் வழியாக, டோக்கியோவின் பேய் நிலையங்கள் தலைநகரம் எவ்வாறு வளர்ந்தது, தெருமட்டத்துக்குக் கீழே நினைவின் அடுக்குகளைச் சுமந்தபடி அது எவ்வாறு தொடர்ந்து தன்னை மாற்றியமைக்கிறது என்பதைப் பார்க்க குடியிருப்பாளர்களுக்கும் பார்வையாளர்களுக்கும் உதவுகின்றன.

முக்கிய அம்சங்கள்

• உஎனோ பூங்காவுக்குச் சேவை அளிக்க ஹகுபுட்சுகான் டோபுட்சுவென் நிலையம் 1933-ல் திறக்கப்பட்டது; 1997-ல் ரயில் போக்குவரத்து நிறுத்தப்பட்டு, 2004-ல் முறைப்படி மூடப்பட்டது.
• நிலையத்தின் நியோகிளாசிக்கல் நுழைவாயில், முன்பு ஏகாதிபத்திய நிலமாக இருந்த இடத்தில் அமைந்துள்ளது; அதற்குச் சிறப்பு அனுமதியும் கண்ணியமான வடிவமைப்பும் தேவைப்பட்டன.
• 2018-ல், டோக்கியோ பெருநகர அரசால் வரலாற்றுக் கட்டடமாக அறிவிக்கப்பட்ட முதல் ரயில்வே வசதி என்ற பெருமையை இது பெற்றது.
• உஎனோவுக்கும் நிப்போரிக்கும் இடையிலான இருண்ட நடைமேடையைக் கடந்து கெய்செய் ரயில்கள் இன்னும் செல்கின்றன; சிறப்புத் திட்டங்களைத் தவிர, பாதுகாக்கப்பட்ட உட்பகுதி பார்வையாளர்களுக்கு மூடப்பட்டுள்ளது.
• ஷிம்பாஷியின் அடியில் மூடப்பட்ட ஜின்ஸா லைன் நடைமேடை 1939-ல் சுமார் எட்டு மாதங்கள் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டது; பின்னர் போர்க்காலத்தில் ரயில்களைத் திருப்பிவிடும் இடமாகப் பயன்பட்டது.
• மான்செய்பாஷியின் சிவப்புச் செங்கல் உயர்த்தப்பட்ட ரயில் பாதை 1912-ல் திறக்கப்பட்டு, 1943-ல் மூடப்பட்டது. 2013-ல் அது படிக்கட்டுகளையும் நடைமேடைப் பகுதிகளையும் பாதுகாத்த ஆற்றங்கரை வளாகமாகப் புதுப்பிக்கப்பட்டது.
• மான்செய்பாஷி என்ற பெயருடைய தனியான ஜின்ஸா லைன் பேய் நடைமேடைக்கும், ஒமோடெசாண்டோவில் பயன்பாட்டிலிருந்து கைவிடப்பட்ட நடைமேடைக்கும் 2017-ல் சிறிது காலம் விளக்கேற்றப்பட்டது.
• பேய் நிலையங்கள் உருவாகும் பொதுவான காரணங்களில் குறுகிய நடைமேடைகள், வழித்தட மாற்றங்கள், பாதுகாப்புத் தரநிலைகள், போர்ச் சேதம், அருகருகே அமைந்த நிறுத்தங்கள் ஆகியவை அடங்கும்.
• பொதுமக்கள் அணுகல், மூடப்பட்ட சுரங்கப்பாதைகள் அல்லது நடைமேடைகளுக்குள் அத்துமீறி நுழைவதை அல்ல; பாதுகாப்பான, ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட நிகழ்ச்சிகளையும் மாற்றுப் பயன்பாட்டையும் மையமாகக் கொண்டுள்ளது.
• டோக்கியோவின் பேய் நிலையங்கள் போக்குவரத்து வரலாற்றையும் கலாசாரத்தையும் இணைக்கின்றன; இலக்கியத்தில் இடம்பெற்று, நகரம் தனது கடந்தகாலத்தை நினைவுகூரும் விதத்தையும் வடிவமைக்கின்றன.