மலேசியாவின் கடைசி தீப்பெட்டி தொழிற்சாலைக்குள்: கெலந்தானின் அணையாத சுடர்

வேறொரு காலத்தைச் சேர்ந்த தொழிற்சாலை; இன்னும் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது

கோத்தா பாருவின் புறநகரில், தாழ்வான கட்டிடங்களைக் கொண்ட வளாகத்தில், கன்வேயர் பட்டைகளின் இடைவிடாத ஓசையும் கந்தகத்தின் மெல்லிய மணமும் பல தசாப்தங்களாகப் பெரிதும் மாறாத அன்றாடப் பணிச்சூழலைக் குறிக்கின்றன. 1933இல் தொடங்கப்பட்ட கெலந்தான் தீப்பெட்டி தொழிற்சாலை, ஒரு காலத்தில் ஒவ்வொரு மலேசிய சமையலறையிலும் இருந்த சிறிய பெட்டிகளைத் தயாரிக்க, மெல்லிய குச்சிகளையும் அட்டைகளையும் இன்னும் பயன்படுத்துகிறது. நாட்டில் தொடர்ந்து இயங்கிவரும் கடைசி தீப்பெட்டி உற்பத்தியாளர் இதுவே எனப் பரவலாகக் கருதப்படுகிறது. உற்பத்தி குறைந்தும் பணியாளர்களின் எண்ணிக்கை சுருங்கியும் இருந்தாலும், பெட்டிக்குப் பெட்டி, நாள்தோறும் உற்பத்தி வரிசை தொடர்ந்து இயங்குகிறது.

தொழிற்சாலை மேலாளரான 76 வயது நபரை, அவருடன் பணிபுரிபவர்கள் ‘தீக்குச்சி வீ’ என்று அழைக்கிறார்கள். அவர் இந்தத் தளத்தில் முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பணியாற்றியுள்ளார். சில தசாப்தங்களுக்கு முன்பு, தொழிற்சாலை மூன்று வேலை நேரச் சுழற்சிகளில் இயங்கி, சுமார் 1,000 பேரைப் பணியமர்த்தியிருந்தது. இன்று சுமார் 25 முதல் 30 தொழிலாளர்களே எஞ்சியுள்ளனர். ஒருமுறை பயன்படுத்தித் தூக்கி எறியும் லைட்டர்கள், அன்றாடத் தேவைக்கான தீப்பெட்டிப் பயன்பாட்டை மாற்றிவிட்டன. உள்ளூர் மரப்பொருள் பற்றாக்குறையும் மரம் வெட்டுதல் மற்றும் பதப்படுத்துதல் மீதான கடுமையான விதிகளும் சேர்ந்து, பெரும்பாலான மூலப்பொருட்களைச் சீனாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்ய நிறுவனத்தை நிர்ப்பந்தித்தன. முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்ததை ஒப்பிடும்போது விற்பனை சுமார் 50 முதல் 70 சதவீதம் வரை குறைந்துள்ளதாக மேலாளர் மதிப்பிடுகிறார்.

நீண்டகால அனுபவத்தால் வந்த அமைதியான, எதையும் மிகைப்படுத்தாத அணுகுமுறையுடன் வீ இன்னும் செயல்பாடுகளை வழிநடத்துகிறார். எல்லா நேரங்களிலும் முற்றம் நிரம்பியிருந்த நாட்களை அவர் நினைவுகூர்கிறார்.

முன்பு மூன்று வேலை நேரச் சுழற்சிகளில் தொழிலாளர்கள் இருந்தார்கள். இப்போது பாருங்கள், 30 தொழிலாளர்கள்தான் எஞ்சியிருக்கிறார்கள்.

சரிவு இருந்தபோதிலும், இந்தத் தொழிற்சாலை எதிர்பாராத விதமாகப் பார்வையாளர்களின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. முன்பதிவின்றி பேருந்துகளும் கார்களும் வந்து நிற்கின்றன. உள்ளே எட்டிப் பார்க்கவும், புகைப்படம் எடுக்கவும், வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்லச் சில பெட்டிகளை வாங்கவும் மக்கள் கேட்கிறார்கள். எரிவாயு அடுப்புகள், கரி அடுப்புகள், கொசுவர்த்திச் சுருள்கள் ஆகியவை பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படும் கிராமப்புறங்களில் தீப்பெட்டிகளுக்கு இன்னும் தேவை உள்ளது. ஹோட்டல்களும் அறைகளில் வைப்பதற்காகத் தொடர்ந்து பெட்டிகளை வாங்குகின்றன.

1933இல் தொடங்கி தேசிய அளவில் தனித்துவம் பெற்ற தொழிற்சாலை

கெலந்தான் தீப்பெட்டி தொழிற்சாலை 1933இல் கோத்தா பாருவுக்கு அருகிலுள்ள சுங்கை கெலாடியில் தொடங்கப்பட்டது. அக்காலத்தில் மலாயா பெரும்பாலான தீப்பெட்டிகளை ஸ்வீடன், பிரிட்டன், ஜப்பான், சீனா ஆகிய நாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்துவந்தபோது, உள்ளூரிலேயே தீப்பெட்டி தயாரிக்கும் வாய்ப்பைக் கண்ட மும்பையைச் சேர்ந்த வணிகர் ஒருவரே இதைத் தொடங்கியதாகக் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. 1995இல் தொழிலதிபர் டான் சோன் சான் பொறுப்பேற்பதற்கு முன்பு, இதன் உரிமை பலமுறை கைமாறியது. போர், சுதந்திரம், நகரமயமாக்கலின் வேகமான வளர்ச்சி ஆகியவற்றைக் கடந்து, சந்தை மாறியபோது விரிவடைந்தும் சுருங்கியும் இந்தத் தொழிற்சாலை நீடித்தது.

ஒரு காலத்தில் மலேசியாவில் சில தீப்பெட்டி ஆலைகள் இருந்தன. பேராக் தீப்பெட்டி தொழிற்சாலை 1936இல் தொடங்கப்பட்டது; போருக்குப் பிறகு சரவாக்கில் ஒரு சிறிய ஆலை இயங்கியது. ஆனால் இரண்டும் இருபதாம் நூற்றாண்டில் மூடப்பட்டன. மலேசியர்கள் சிறுவயதிலிருந்தே அறிந்திருந்த பெயர்களில் தீப்பெட்டிகளைத் தயாரித்து, கெலந்தான் தொழிற்சாலை தொடர்ந்து இயங்கியது. அதன் தயாரிப்புப் பட்டியலில் டைகர் ஹெட், டூ டைகர்ஸ் ஆகியவற்றுடன் கேப் லாடா (மிளகாய் சின்னம்), கேப் ஹெலாங் (கழுகு), கேப் கெரிஸ் (குத்துவாள்), கேப் 99, கேப் பிந்தாங் (நட்சத்திரம்) ஆகிய பெயர்களும் இடம்பெற்றுள்ளன. ஹோட்டல்கள் தொடர்ந்து வாடிக்கையாளர்களாக உள்ளன; இந்தப் பெட்டிகள் நாடு முழுவதும் உள்ள கடைகளை இன்னும் சென்றடைகின்றன.

உச்சகட்டத்தில் இந்த ஆலை சுமார் 1,000 பேரைப் பணியமர்த்தி, மூன்று வேலை நேரச் சுழற்சிகளில் இயங்கியது. இன்று இந்த வளாகத்தில் மூன்று முக்கிய உற்பத்தி வரிசைகள் உள்ளன: ஒன்று தீக்குச்சிகளுக்கும், ஒன்று பெட்டிகளுக்கும், மற்றொன்று பொதி செய்வதற்கும். ஆர்டர்கள் தேவைப்படும்போது, நாளொன்றுக்கு சுமார் 96,000 பெட்டிகள் வரை உற்பத்தி செய்யப்படுவதாக மேற்பார்வையாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

சுடரைத் தொடர்ந்து உயிர்ப்புடன் வைத்திருப்பவை

எளிய சுடர் போதுமான அன்றாடச் சிறு வேலைகளுக்குத் தீர்வளிப்பதால் தீப்பெட்டிகள் தொடர்ந்து பயன்பாட்டில் உள்ளன. ஒரு பெட்டி விலை குறைவானது; எரிபொருள் தீர்ந்துபோகாது; மலிவான லைட்டர் திணறும் ஈரமான காலைப் பொழுதுகளிலும் இது வேலை செய்யும். கிராமப்புறக் குடும்பங்கள் கரி, மண்ணெண்ணெய் அடுப்புகள், கொசுவர்த்திச் சுருள்கள் ஆகியவற்றைப் பற்றவைக்கத் தீப்பெட்டிகளைப் பயன்படுத்துகின்றன. நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும் சமையல்காரர்கள் அடுப்பருகே இன்னும் தீப்பெட்டிகளை வைத்திருக்கிறார்கள். மெழுகுவர்த்தி அல்லது ஊதுபத்தியை ஏற்ற விரும்பும் விருந்தினர்களுக்காக ஹோட்டல்கள் நிறுவனத்தின் பெயருடன் கூடிய தீப்பெட்டிகளை வைக்கின்றன.

இந்தப் பெட்டிகளைத் தயாரிக்கும் பலர் தங்கள் வயதுவந்த வாழ்க்கை முழுவதையும் இங்கேயே கழித்துள்ளனர். நீண்டகாலமாகப் பணியாற்றிவரும் ஊழியர்களில் ஒருவரான 55 வயது சித்தி மஸீனா, தீப்பெட்டிப் பெட்டிகளில் லேபிள் ஒட்டி அவற்றை வகைப்படுத்துகிறார். திங்கள் முதல் வெள்ளி வரை வழக்கமான வேலை நேரத்தில் பணிபுரிகிறார்.

இங்கே வேலை செய்வது எனக்குப் பிடிக்கும். விரும்பினால் எங்கள் பணிப் பொறுப்பை மாற்றிக்கொள்ள அனுமதிக்கிறார்கள்; உற்பத்தி முறைகளைப் பற்றி நிறைய கற்றுக்கொள்கிறேன்.

இளைய தொழிலாளர்கள் குறைவாக இருந்தாலும், இருக்கிறார்கள். 26 வயதான ஃபக்ருல் சியாமி, திருமணத்துக்குப் பிறகு பணியில் சேர்ந்தார். தொழிற்சாலை இன்னும் திறந்திருப்பதைக் கண்டு வியந்தார்.

இந்தத் தீப்பெட்டி தொழிற்சாலையில் வேலை செய்கிறேன் என்று சொன்னபோது என் நண்பர்கள்கூட அதிர்ச்சியடைந்தார்கள். அது மூடப்பட்டுவிட்டதாக அவர்கள் நினைத்தார்கள்.

இந்தத் தயாரிப்புக்கு இன்னும் தேவை இருப்பதாக அனுபவமிக்க தொழிலாளர்கள் கூறுகின்றனர். பல தசாப்தங்களாக நுகர்வோர் விருப்பங்கள் மாறுவதைத் தொழிற்சாலை மேற்பார்வையாளர் மஹ்மூத் முகமது நோர் பார்த்திருக்கிறார். இருந்தாலும், விசுவாசமான வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து தொடர்ந்து கோரிக்கைகள் வருவதை அவர் கேட்கிறார்.

தீப்பெட்டிகள் இன்னும் தேவையானவையே. நெருப்பைப் பற்றவைக்கவும், சிலர் சிகரெட் பற்றவைக்கவும் பயன்படுத்துகிறார்கள். தரம் சீராக இருப்பதால்தான் வாடிக்கையாளர்கள் தொடர்ந்து வாங்குகிறார்கள்.

தொழிற்சாலைக்குள்: படிப்படியான தயாரிப்பு முறை

தாள்களாகவோ மெல்லிய பலகைகளாகவோ கொண்டு வரப்படும் மரத்திலிருந்து தயாரிப்பு தொடங்குகிறது. பொருத்தமான உள்ளூர் மரப்பொருள் அரிதாக இருப்பதால், இன்று பெரும்பாலானவை சீனாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படுகின்றன. இயந்திரங்கள் மரப்பலகைகளை மெல்லிய குச்சிகளாக வெட்டி, உலர்த்தி, ரசாயனக் கலவையில் முக்குவதற்காக அடுக்குகளில் வரிசைப்படுத்துகின்றன. பெட்டிகளுக்கான அட்டைகள் வெட்டப்பட்டு மடிக்கப்படுகின்றன; பின்னர் லேபிள்கள் ஒட்டப்பட்டு, ஒரு பக்கத்தில் உராய்வுப் பட்டை சேர்க்கப்படுகிறது. தொழிலாளர்கள் அட்டைப்பெட்டிகளை கையால் சரிபார்த்து, தயாரான பெட்டிகளை உயரமான சேமிப்புக் கலனில் இடுகின்றனர். அனுப்புவதற்கு முன்பு சேதமடையாமல் இருக்க அவை அங்கே வைக்கப்படுகின்றன.

ஒவ்வொரு தீக்குச்சியிலும் தீ பரவுவதற்கு வசதியாக மெழுகின் மெல்லிய பூச்சு இடப்படுகிறது. பின்னர் அதன் முனை, பிரகாசமாகவும் அதிக வெப்பத்துடனும் எரியும் கலவையில் முக்கப்படுகிறது. ஒரு வழக்கமான பாதுகாப்புத் தீக்குச்சியின் தலைப்பகுதியில் ஆக்சிஜனேற்றி, நிரப்புப் பொருட்கள், பிணைப்புப் பொருட்கள் ஆகியவை கலந்து இருக்கும். பெட்டியின் உராய்வுப் பரப்பில் இழுக்கும்போது அது விரைவாகப் பற்றிக்கொள்ள இவை உதவுகின்றன. சீரான தரம் முக்கியம். கலவை மிகவும் ஈரமாக இருந்தால் தலைப்பகுதி நொறுங்கிவிடும்; மிகவும் உலர்ந்திருந்தால் தீப்பற்றாது. தொழிலாளர்கள் மாதிரிகளைத் தொடர்ந்து சோதித்து, தரம் குறைந்த தொகுதிகளை அகற்றுகின்றனர்.

பல தொழிற்சாலைகளில் அரிதாகக் காணப்படும் வகையில், வேலை நேரம் ஒழுங்காக உள்ளது. சித்தி போன்ற ஊழியர்கள் வாரநாட்களில் காலை 9 மணி முதல் மாலை 4 மணி வரை பணிபுரிகிறார்கள். ஆர்டர்களைப் பொறுத்து தொழிற்சாலை வாரத்தில் ஆறு நாட்கள் இயங்கலாம். தேவை உச்சமடையும்போது, உற்பத்தி வரிசைகள் நாளொன்றுக்கு சுமார் 96,000 பெட்டிகள் வரை தயாரிக்கும் திறன் கொண்டவை. ஒவ்வொரு பெட்டியும் 20 மில்லிமீட்டர் உயரம் கொண்டது; அதில் சுமார் 50 தீக்குச்சிகள் இருக்கும்.

மரப்பொருள் பற்றாக்குறையும் கடுமையான விதிகளும் விநியோகத்தை மாற்றுகின்றன

ஒரு காலத்தில் கோத்தா பாருவுக்கு வெகு தொலைவில் இல்லாத காடுகளிலிருந்து மரம் கிடைத்தது. பல தசாப்த கால வளர்ச்சியும், மரம் வெட்டுதல் மற்றும் பதப்படுத்துதல் மீதான கடுமையான விதிகளும் அந்த நிலையை மாற்றியுள்ளன. தீக்குச்சிக்கான மரம் நேரான இழைகளைக் கொண்டும் ஒரே சீராகவும் இருக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் முக்கி உலர்த்தும்போது அது பிளவுபடாது. பொருத்தமான மரவகைகள் உள்ளூரில் குறைவாகக் கிடைப்பதுடன், அதிக மதிப்புள்ள பிற பயன்பாடுகளுக்காக அவை பெரும்பாலும் ஒதுக்கப்படுகின்றன. சீனாவிலிருந்து மரத்தை இறக்குமதி செய்வது தொழிற்சாலையை இயங்க வைத்துள்ளது. ஆனால் சரக்குக் கட்டணங்கள் முதல் நாணய மாற்று விகித ஏற்ற இறக்கங்கள் வரை, உலகளாவிய செலவுகளின் தாக்கத்துக்கு அதன் மிகச் சிறிய தயாரிப்புகள்கூட உள்ளாகின்றன.

இந்த அழுத்தங்கள் ஒரு சிறிய பெட்டியின் செலவுக் கணக்கிலேயே தெரிகின்றன. ரசாயனப் பொருட்கள், ஆற்றல், பொதி பொருட்கள் ஆகிய அனைத்தின் விலையும் உயர்ந்துள்ளது. அன்றாடப் பயன்பாட்டுப் பொருளை குறைந்த விலைக்கு விற்கும் நிறுவனத்துக்கு, இந்த உயர்வுகளைத் தானே ஏற்றுக்கொள்ள அதிக வாய்ப்பில்லை. விலையை அதிகமாக உயர்த்தினால், இன்னும் அட்டைப்பெட்டிக் கணக்கில் வாங்கும் கிராமப்புற வாடிக்கையாளர்களை இழக்க நேரிடும் என மேலாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

சிறிய பெட்டிகளில் பிராண்டுகளும் கலைத்திறனும்

இந்தத் தொழிற்சாலையின் ஈர்ப்பில் ஒரு பகுதி அதன் லேபிள்களில் உள்ளது. ‘பிலுமெனிஸ்ட்கள்’ எனப்படும் சேகரிப்பாளர்கள், ஒவ்வொரு காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த வடிவமைப்புகளையும் சேகரித்து, பரிமாறி, ஆவணப்படுத்துகின்றனர். மலாயாவிலும் பின்னர் மலேசியாவிலும் புலிகள், கழுகுகள், குத்துவாள்கள் ஆகியவை பரிச்சயமான சின்னங்களாகின. டைகர் ஹெட், டூ டைகர்ஸ் போன்ற புலி தொடர்பான லேபிள்களுடன் கெலந்தான் தொழிற்சாலை அறியப்படுகிறது. தற்போதைய தயாரிப்புப் பட்டியலில் கேப் லாடா, கேப் ஹெலாங், கேப் கெரிஸ், கேப் 99, கேப் பிந்தாங் ஆகியவை இடம்பெறுகின்றன. காகிதத்தின் சிறிய செவ்வகங்கள், இடம் மற்றும் காலத்தைப் பற்றிய செய்தியைச் சொல்கின்றன. கடை அலமாரியில் இன்றும் கண்ணைக் கவரும் சிவப்பு, மஞ்சள் வண்ணங்களில் அவை அச்சிடப்பட்டுள்ளன.

1998ஆம் ஆண்டு கோலாலம்பூரில் நடைபெற்ற காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட தீப்பெட்டிகள் உள்ளிட்ட, சிறப்பு நிகழ்வுகளுக்கான நினைவுப் பதிப்புகளையும் நிறுவனம் வெளியிட்டுள்ளது. பல மலேசியர்களுக்கு, கேப் லாடா அல்லது கேப் ஹெலாங் என்று குறிக்கப்பட்ட பெட்டியைத் திறப்பது வெறும் வாங்குதல் மட்டுமல்ல; அது ஒரு நினைவும்கூட. அந்தப் பிணைப்பு கண்ணுக்குத் தெரியாததாக இருந்தாலும், ஒரு அட்டைப்பெட்டியின் விலைக்கே கிட்டத்தட்ட ஒரு லைட்டரை வாங்கிவிட முடியும் என்ற நிலையில், அது தொழிலைத் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்த உதவுகிறது.

சுற்றுலாத் திட்டமின்றி பார்வையாளர்களை ஈர்க்கும் இடம்

கெலந்தானைச் சுற்றிப் பார்க்கும் பயணிகளுக்கான ஓர் இடமாக இந்தத் தொழிற்சாலை அமைதியாக மாறியுள்ளது. கதவிடுக்குகள் வழியாக எட்டிப் பார்க்கும் அல்லது இயந்திரங்கள் எப்படிச் செயல்படுகின்றன என்று கேட்கும் பார்வையாளர்களை ஊழியர்கள் பழகிக்கொண்டுள்ளனர். இந்த இடத்தை நிறுவனம் அதிகாரபூர்வமான அருங்காட்சியகமாக மாற்றவில்லை.

பார்வையாளர்கள் முன்அறிவிப்பின்றி, அவ்வப்போது அலைபோல் வருவதாக வீ கூறுகிறார்.

அவர்கள் எங்கிருந்தோ திடீரென்று வந்துவிடுகிறார்கள். தினமும் வருகிறார்கள். சில நேரங்களில் நிறைய பேர் வருகிறார்கள்.

இத்தகைய ஆர்வத்துக்கு கோத்தா பாரு ஏற்ற இடமாக உள்ளது. இந்த நகரம் பாடிக், சொங்தேக் நெசவு, மரச் செதுக்கல், வாவ் பட்டம் தயாரித்தல், வேயாங் கூலித் தோற்பாவைக் கூத்து ஆகியவற்றின் மையமாகும். இந்தப் பரந்த கைவினை வரைபடத்தில் தீப்பெட்டி தொழிற்சாலையும் இடம்பெறுகிறது. மக்களின் அன்றாடத் தேவையுடன் தொடர்புடைய, பயன்பாட்டில் உள்ள ஒரு தொழிற்சாலையாக இது விளங்குகிறது.

அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளைத் தாக்குப்பிடிக்குமா?

சந்தைப் போக்குகளைப் புறக்கணிப்பது கடினம். ஒரு தலைமுறைக்கு முன்பிருந்த விற்பனையில் பாதி அல்லது அதற்கும் குறைவாகவே தற்போது இருப்பதாக மேலாளர் கணக்கிடுகிறார். தேவை தொடர்ந்து சுருங்கினால், மூன்று முதல் ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் தொழிற்சாலை மூடப்பட வேண்டிய நிலை ஏற்படலாம் என்று செய்திகள் எச்சரித்துள்ளன. குறைந்த பணியாளர் எண்ணிக்கையும் பழைய உபகரணங்களும் நெகிழ்வுத்தன்மையைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன. இறக்குமதி செய்யப்படும் மரத்தின் செலவு ஒவ்வொரு ஆர்டரிலும் அபாயத்தை அதிகரிக்கிறது.

நிலைமையை மேம்படுத்த உதவும் வழிகளும் உள்ளன. ஹோட்டல்கள் மற்றும் பாரம்பரியச் சந்தைகளுக்கான சிறப்புப் பிரிவு விற்பனை, உற்பத்தி அளவை நிலையாக வைத்திருக்கலாம். சேகரிப்பாளர்கள் மற்றும் சுற்றுலாத் துறை கூட்டாளர்களுக்கான சிறப்புத் தயாரிப்புகள், பெரும் முதலீடு இன்றியே லாப விகிதத்தை உயர்த்தலாம். திறன் பரிமாற்றத் திட்டங்கள், பயிற்சிப் பணியிடங்கள், மரபுத் தொழில் என்ற அங்கீகாரம் ஆகியவை பொறுமையும் துல்லியமும் தேவைப்படும் இந்தத் தொழிலுக்கு இளைய தொழிலாளர்களை ஈர்க்க உதவலாம்.

இப்போதைக்கு, உற்பத்தி வரிசைகளை இயங்க வைப்பவர் தொடர்ந்து பணியாற்றத் திட்டமிட்டுள்ளார்.

இது இன்னும் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாது. இப்போதைக்கு, தொடர்ந்து வேலை செய்வேன்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• கோத்தா பாருவிலுள்ள கெலந்தான் தீப்பெட்டி தொழிற்சாலை, மலேசியாவில் இன்னும் இயங்கிவரும் கடைசி தீப்பெட்டி உற்பத்தியாளர் எனப் பரவலாகக் கருதப்படுகிறது
• 1933இல் நிறுவப்பட்ட இந்த ஆலை, ஒரு காலத்தில் சுமார் 1,000 பேரைப் பணியமர்த்தியது; இப்போது சுமார் 25 முதல் 30 தொழிலாளர்களுடன் இயங்குகிறது
• முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்ததை ஒப்பிடும்போது விற்பனை 50 முதல் 70 சதவீதம் வரை குறைந்துள்ளதாகத் தொழிற்சாலை மேலாளர் கூறுகிறார்
• உள்ளூர் மரப்பொருள் பற்றாக்குறை மற்றும் கடுமையான விதிமுறைகள் காரணமாக, பெரும்பாலான மூலப்பொருட்கள் சீனாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படுகின்றன
• ஆர்டர்கள் தேவைப்படும்போது, தொழிற்சாலை நாளொன்றுக்கு சுமார் 96,000 பெட்டிகள் தயாரிக்க முடியும்
• தயாரிப்புப் பட்டியலில் கேப் லாடா, கேப் ஹெலாங், கேப் கெரிஸ், கேப் 99, கேப் பிந்தாங் ஆகிய பிராண்டுகள் உள்ளன; புலி தொடர்பான லேபிள்களையும் தொழிற்சாலை தயாரித்துள்ளது
• கிராமப்புறங்களிலும் ஹோட்டல்களிலும் தீப்பெட்டிகள் இன்னும் விற்பனையாகின்றன; தொழிற்சாலைக்கு சுற்றுலாப் பயணிகள் அடிக்கடி வருகிறார்கள்
• தேவை தொடர்ந்து குறைந்தால், மூன்று முதல் ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் தொழிற்சாலை மூடப்படலாம் என்று செய்திகள் எச்சரிக்கின்றன