கொரியாவின் பாரம்பரிய பனிக் கொண்டாட்டங்களும் வழக்கங்களும்

கொரியாவில் முதல் பனி: அன்றும் இன்றும்

இந்த வாரம் சியோலில் பெய்த முதல் பனி, கனமாகவும் வேகமாகவும் பொழிந்து சாலைகளை மூடியதுடன், பயணங்களையும் தாமதப்படுத்தியது. பல குடியிருப்பாளர்கள் அதில் வியப்பைக் காட்டிலும் சிரமத்தையே கண்டனர். பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு, பனி முற்றிலும் வேறொரு பொருளைக் கொண்டிருந்தது. அரசவைகளிலும், விவசாயக் கிராமங்களிலும், மலைச்சரிவுகளிலும், குளிர்காலத்தின் முதல் பனித்துளிகள் பல அடுக்கான அர்த்தங்களைச் சுமந்துவந்தன. அது ஓர் அருட்கொடையாகவும், விளையாட்டாகவும், பயிர்களுக்கான முன்னறிவிப்பாகவும், விருந்துக்கான காரணமாகவும், சமூக வேட்டைக்கான அறிகுறியாகவும் இருந்தது. கொரியாவின் கோரியோ மற்றும் ஜோசான் காலகட்டங்களில் (918 முதல் 1910 வரை), இயற்கை, சடங்கு, அன்றாட வாழ்க்கை ஆகியவற்றை பனி இணைத்தது. இன்றைய நகரப் பரபரப்பிலிருந்து அந்த வாழ்க்கை வெகுதொலைவில் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

முதல் பனியின் பரிசு: ஒரு சமூக விளையாட்டு

ஜோசான் வம்சத்தின் உண்மைப் பதிவுகள் எனப்படும் அரசவை ஆண்டுக்குறிப்புகள், மன்னர்களின் வாழ்க்கையையும் முடிவுகளையும் பதிவுசெய்தன. நண்பர்கள், ஆதரவாளர்கள், மேலதிகாரிகளுக்கு முதல் பனியை அனுப்பும் வழக்கத்தையும் அவை விவரிக்கின்றன. கோரியோ இராச்சியத்தில் தொடங்கி, பின்னர் ஜோசான் காலத்திலும் தொடர்ந்ததாக ஆதாரங்கள் கூறும் இந்த மரபு, பகிர்ந்துகொள்ளும் அளவுக்கு பனியைப் பொக்கிஷமாகக் கருதியது. மன்னர் சேஜோங் ஆட்சிக்காலத்தில் நிகழ்ந்த நன்கு அறியப்பட்ட ஒரு சம்பவத்தில், ஓய்வுபெற்ற மன்னர் டேஜோங்கும் அவரது சகோதரரும் முன்னாள் மன்னருமான ஜோங்ஜோங்கும் முதல் பனியை விளையாட்டுத்தனமான குறும்பாக மாற்றினர். குளிர்காலத்தின் அடையாளத்தை ஒருவருக்கொருவர் கொண்டுசெல்ல ஓர் அரசவை அதிகாரியை அனுப்பினர்.

பரிமாற்றம் நடந்த விதம்

முதல் பனி பெய்ததும், அனுப்புபவர்கள் சிறிதளவு பனியைச் சேகரித்து, கவனமாகப் பொட்டலமிட்டு, தேர்ந்தெடுத்த பெறுநருக்கு விரைவாக அனுப்புவார்கள். இந்த நடைமுறை நட்பான பந்தயமாக அமைந்தது. பனிப் பொட்டலம் சேர வேண்டிய இடத்தை அடைந்தால், பெறுநர் அனுப்பியவருக்கு விருந்து அளிக்க வேண்டும். ஒப்படைப்பதற்கு முன்பே பெறுநர் தூதரைப் பிடித்துவிட்டால், அனுப்பியவர்தான் விருந்து அளிக்க வேண்டும். குளிர்காலத் தொடக்கத்தில் உறவுகளை வலுப்படுத்தவும், அக்கறையைக் காட்டவும் உருவான, நகைச்சுவை கலந்த பருவகால அறிமுகச் சடங்கு இது.

துணிவான ஆட்சியாளராகவும் சேஜோங்கின் தந்தையாகவும் நினைவுகூரப்படும் மன்னர் டேஜோங், இந்தச் செயலுக்கு நகைச்சுவைத் தொனியையும் சேர்த்தார். முதல் பனியைப் பருவத்துக்கான ஒருவகை மருந்து என்று அவர் அழைத்ததாகப் பதிவுகள் கூறுகின்றன. அரசவையினரும் உறவினர்களும் அந்த நகைச்சுவையைப் புரிந்துகொண்டனர். உடையக்கூடிய தங்கள் சுமையுடன் தூதர்கள் அரண்மனை வளாகத்தில் விரைந்தனர்.

ஓய்வுபெற்ற மன்னர் டேஜோங் முதல் பனியை “மருந்து” என்று குறிப்பிட்டு, வானிலை நிகழ்வை விளையாட்டுத்தனமான பரிசாக மாற்றினார்.

பனி அச்சுறுத்தலாகத் தோன்றியபோது

பனி எப்போதும் நல்ல அதிர்ஷ்டத்தின் அறிகுறியாகக் கருதப்படவில்லை. மன்னர்கள் அந்தப் பரிசை மறுத்த தருணங்களையும் ஆண்டுக்குறிப்புகள் பதிவு செய்கின்றன. 1417இல், முதல் பனியைத் தனது அதிகாரிகள் அளித்தபோது, அதைக் கொண்டாடலாமா என்ற தயக்கத்தில் டேஜோங் அதை ஏற்க மறுத்தார். அறிவியலுக்கும் இலக்கியத்துக்கும் ஆதரவளித்த மன்னரான சேஜோங், இயற்கையின் அறிகுறிகளையும் கவனமாகப் படித்தார். இடிமுழக்கமும் நிலநடுக்கமும் உள்ளிட்ட விசித்திரமான குளிர்கால நிகழ்வுகள் இருந்ததால், ஒருமுறை முதல் பனியைச் சிறப்பிக்க அவர் மறுத்தார். ஒழுக்க ஒழுங்கைப் போற்றிய கன்பூசிய அரசவையில், வழக்கத்திற்கு மாறான வானிலை சீர்கேட்டைக் குறிக்கக்கூடும். அதனால் சில நேரங்களில் கொண்டாட்டத்துக்குப் பதிலாக எச்சரிக்கை முன்னுரிமை பெற்றது.

இந்த முடிவுகள் ஒரு பரந்த உலகக் கண்ணோட்டத்தைப் பிரதிபலித்தன. முற்காலக் கொரியாவில் இயற்கையும் ஆட்சியும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருந்தன. தீவிரமான வானிலை, முன்கூட்டிய பனிப்பொழிவு அல்லது பருவத்துக்கு ஒவ்வாத புயல்கள் எச்சரிக்கைகளாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டன. சடங்குகளை எப்போது நடத்துவது, சமநிலையை எப்படிக் காப்பது, மக்களின் மனநிலையை எவ்வாறு கருத்தில் கொள்வது ஆகியவற்றுடன் சேர்த்து ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் எதிர்வினையைத் தீர்மானித்தனர்.

ஹ்வாங்பியோங்சான் மலையில் குளிர்கால வேட்டை

மலைப்பகுதிகளில் பெய்த கனமான பனி வேறொரு கதையைச் சொன்னது. காங்வோன் மாகாணத்தில், ஆழ்ந்த குளிர்காலம் ஒரு காலத்தில் கொரியத் தீபகற்பத்தின் மிகப் பிரம்மாண்டமான பருவகாலக் கூடுகைகளில் ஒன்றுக்கு மேடையாக அமைந்தது. பியோங்சாங்கில் உள்ள ஹ்வாங்பியோங்சான் மலையில் பனிப்படலம் சுமார் ஒரு மீட்டர் உயரத்தை எட்டியதும், உள்ளூர் மேல்தட்டினர் ஹ்வாங்பியோங்சான் சான்யாங் எனப்படும் பிரம்மாண்டக் குழு வேட்டையை ஏற்பாடு செய்தனர். திறமை, சடங்கு, சமூகப் பங்கேற்பு ஆகியவை ஒன்றிணைந்த நிகழ்வு அது. மலை ஆவிகளைப் போற்றுவதற்காகப் பங்கேற்பாளர்கள் முதலில் ஒரு கோவிலில் கூடினர். பின்னர், காற்றால் அரிக்கப்பட்ட மலைமுகடுகள் மற்றும் பள்ளத்தாக்குகள் வழியாக வேட்டையைத் தொடங்க சுமார் 700 மீட்டர் உயரத்துக்கு ஏறினர்.

மலையில் பயன்படுத்திய கருவிகளும் ஆபத்துகளும்

வேட்டைக்காரர்கள் நீண்ட ஈட்டிகளை ஏந்தி, வைக்கோலால் பின்னப்பட்ட பனிக்காலணிகளை அணிந்தனர். பலர், பனிப்பொடியிலும் உறைந்த மேற்பரப்பிலும் சறுக்கிச் செல்ல பனிச்சறுக்கு பலகைகளைப் போன்ற மரச் சறுக்கிகளைப் பயன்படுத்தினர். ஜோசான் அறிஞர் யி சிக்கின் குறிப்புகள், அசைவையும் வேகத்தையும் படம்பிடிக்கின்றன: வெள்ளைச் சரிவுகளில் விலங்குகள் பாய்ந்தோட, ஆண்கள் நெருக்கமாகப் பின்தொடர்ந்தனர். வேட்டை கடினமானதும் ஆபத்தானதுமாக இருந்தது. 1419இல் சாதனை அளவில் பனி பெய்த பிறகு, ஆழமான பனிக்குவியல்களால் பாதைகள் மறைந்தபோது உயிருக்கும் உடல் உறுப்புகளுக்கும் ஆபத்து ஏற்படலாம் என்று கூறி, மன்னர் சேஜோங் இந்த வழக்கத்துக்கு இடைக்காலத் தடை விதித்தார். பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு, அதன் வரலாற்று நினைவையும் பிராந்திய அடையாளத்தில் அது கொண்டிருக்கும் நீடித்த இடத்தையும் அங்கீகரிக்கும் வகையில், 2007இல் காங்வோன் மாகாணம் இந்த மரபை அருவப் பண்பாட்டு மரபாக அங்கீகரித்தது.

இந்த வேட்டைக்கு சமூக முக்கியத்துவமும் இருந்தது. உள்ளூர் மேல்தட்டினரிடையே உறவுகளை வலுப்படுத்தியது; மலைகளுக்கான மரியாதையை உறுதிப்படுத்தியது; குளிர்காலத்தில் உயிர்வாழும் திறன்களையும் வெளிப்படுத்தியது. சடங்கு நிகழ்வின் தொனியை அமைத்தது; ஆனால் அன்றைய வெற்றியைத் தீர்மானித்தது குழு ஒத்துழைப்பே.

அரச சமையலறை முதல் தெரு இனிப்புகள் வரை: பனிக்கால உணவுகள்

பனிப்பொழியும் நாட்களில் ஜோசான் கால உணவு மேசைகளில் குளிரும் நெருப்பும் சந்தித்தன. உயர்குடியினரின் விருப்ப உணவுகளில் ஒன்றான சொல்யாம்யுக் (சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்: பனி பெய்யும் இரவில் ஆசைப்படும் உணவு), மெதுவான தீயில் மெல்ல வாட்டப்பட்ட, மசாலா ஊறவைத்த மாட்டிறைச்சியின் மெல்லிய துண்டுகளைக் கொண்டது. சமையல்காரர்கள் மென்மையாக வாட்டுவதையும், பொட்டிய பனியில் விரைவாகக் குளிர்விப்பதையும் மாறிமாறிச் செய்தனர். வெப்பமும் குளிர்ச்சியும் மாறிமாறி அளிக்கப்பட்டதால் இறைச்சியின் பதம் இறுகி, அது மென்மையாகவும் சீராக வெந்ததாகவும் ஆனது. சில சமையல்காரர்கள் இறுதியாக வாட்டுவதற்கு முன் துண்டுகளைச் சிறிது நேரம் ஊறவைத்து, எள்ளெண்ணெய் தடவினர். சுவையூட்டலையும் வாயில் உணரப்படும் பதத்தையும் சமநிலைப்படுத்திய உத்தி அது.

அரசவையின் பனியிலிருந்து இன்றைய பிங்சு வரை

கோடைக்காலச் சுவைகளையும் பனி வடிவமைத்தது. ஜோசான் காலத்தில், பனியைச் சேகரித்து சேமிக்கும் பொறுப்பில் சொபிங்கோ என்ற அலுவலகத்தை அரசவை வைத்திருந்தது. முதலில் நன்றாக நொறுக்கிய பனியுடன் செம்பயறு விழுதைச் சேர்த்த எளிய உணவாக இருந்த சுரண்டிய பனி இனிப்புகள், காலப்போக்கில் வளர்ச்சியடைந்தன. இன்றைய பிங்சு, புதிதாகப் பெய்த பனியைப் போல மென்மையாகவும் லேசாகவும் இருந்து, அந்த மரபைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. நவீன வகைகளில் பழங்கள், செறிவூட்டிய பால் அல்லது ஐஸ்கிரீம் அடுக்குகளாகச் சேர்க்கப்படுகின்றன. ஆனால் அடிப்படைக் கருத்து மாறவில்லை. கவனமாகக் கையாளப்படும் பனி, பனிப்பொழிவைப் போலவே மென்மையாக உணரலாம். குளிர்கால உழைப்பையும் துல்லியமான சேமிப்பையும் ஒருகாலத்தில் சார்ந்திருந்த பருவகால இன்பம் அது.

சுரண்டிய பனி இனிப்புகள் உலகம் முழுவதும் வழக்கத்தில் உள்ளன; ஒவ்வொன்றும் உள்ளூர் சுவைக்கேற்ப மாறுபடுகின்றன. கொரிய வகை, தொடும்போதே உருகும் கிட்டத்தட்ட பொடிபோன்ற பதத்தால் தனித்து நிற்கிறது. அரசவையின் பனிக் கிடங்குகளுடனான அதன் தொடர்பு, பனி உருகிய நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகும் குளிர்காலம் உணவு மரபை எவ்வாறு வடிவமைத்தது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

விவசாயிகள், நீர்த்தேக்கங்கள், ஐந்து தானியங்களின் உயிர்ச்சத்து

விவசாயிகளுக்கு, பனி நீரையும் வளத்தையும் உறுதியளித்தது. உருகிய பனியில் “ஐந்து தானியங்களின் உயிர்ச்சத்து” இருப்பதாக நாட்டுப்புற நம்பிக்கை கூறியது. தூய்மையான பனி மெதுவாக உருகி வயல்களுக்கு ஊட்டமளிக்கும் என்பதைக் கவித்துவமாகச் சொன்ன வழி அது. நடைமுறையில், வசந்தகாலச் சாகுபடிக்குக் கூடுதல் ஈரப்பதம் கிடைக்கும் என்பதே அதன் பொருள். பயிரிடும் பருவத்தில் நீரின் ஓட்டத்தைச் சீராக்கவும், வழிந்தோடும் நீரைச் சேகரிக்கவும் செப்டம்பர் மாதத்திலேயே சமூகங்கள் சிறிய அணைகளையும் நீர்த்தேக்கங்களையும் கட்டின. விவசாய ஆண்டின் அடித்தளமாக நீர்வழிகளைப் பாதுகாக்கும் பணியைப் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் எழுதப்பட்ட ஒரு பதிவு விவரித்தது.

நீர் மேலாண்மை உத்தியாகப் பனி

குளிர்காலத்துக்குப் பின் ஏற்படும் வறண்ட காலங்களுக்கு இந்தச் சிறிய நீர்த்தேக்கங்கள் பாதுகாப்பாக இருந்தன. பனி உருகிய நீர் நீர்வழிகளை மீண்டும் நிரப்பி, பாசனத் தேவையைக் குறைத்து, வளரும் பருவத்தின் தொடக்கத்தைச் சீராக்கியது. விவசாயிகள் குளிர்கால வானிலைப் போக்குகளை உன்னிப்பாகக் கவனித்தனர். மென்மையாகவும் சீராகவும் படியும் பனி, மண்ணுக்குள் ஊறும் மெதுவான உருகலைக் குறித்தது. வறண்ட குளிர்காலத்தில் ஆறுகளையும் சேமித்த நீரையும் நம்பியிருக்க வேண்டியிருந்தது; வசந்தப் புயல்கள் முக்கியமானதாக மாறும்போது ஆபத்தும் அதிகரித்தது. நம்பிக்கைகள் பனிக்கு ஆன்மிக மொழியை அளித்தாலும், நீரைச் சேமிக்கும் பொறியியல் நடைமுறைகள் உறுதியானவையாகவும் உள்ளூர்ச் சூழலுக்கு ஏற்றவையாகவும் இருந்தன. மதிப்புமிக்க நீரைத் தேக்க மண் தடுப்புகள், மதகுகள், கவனமான பராமரிப்பு ஆகியவை பயன்படுத்தப்பட்டன.

அறுவடைக்கான குறியீடாகப் பனி

குளிர்காலம் எதைக் கட்டியம் கூறுகிறது என்று அரச குடும்பத்தினர் கேட்டறிந்தனர். பருவகாலக் கவனிப்புகள் திட்டமிடல், வரி முடிவுகள், சடங்குகளின் நேரம் ஆகியவற்றுக்கு வழிகாட்டின. 1469இல், அந்த ஆண்டின் பனிப்பொழிவு வரவிருக்கும் பயிருக்கு எதைக் குறிக்கிறது என்று பேரரசி அன்னை ஆலோசனை கேட்டார். அந்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் மன்னர் சேஜோங்கும் இதேபோன்ற கேள்வியைக் கேட்டிருந்தார். அதிகாரிகள் எப்போதும் ஒரே கருத்தில் இருக்கவில்லை. எனினும், அனுபவத்தையும் சகுனம் வாசிப்பையும் இணைத்து அவர்களின் ஆலோசனைகள் துல்லியமாக அமைந்தன.

சேஜோங் ஆட்சிக்காலத்தில் போரமைச்சராகப் பணியாற்றிய சோ மால் செங், மிதமான குளிர்காலங்களும் வயல்களும் குறித்த அத்தகைய ஒரு கேள்விக்குத் தெளிவான பதிலளித்தார். குளிரும் வெப்பமும் ஒரு பருவத்தின் இடர்ப்பாடுகளை மற்றொரு பருவத்துக்கு மாற்றக்கூடும் என்றும், அதேவேளையில் சில முக்கியப் பயிர்களில் நல்ல விளைச்சல் கிடைக்கலாம் என்றும் அவர் வாதிட்டார்.

குளிர்காலம் கடுமையாக இல்லாவிட்டால் வசந்தத்தில் பனிப்படலம் உருவாகும்; ஆனால் பார்லியும் மாவுப் பயிர்களும் செழிப்பாக விளையும் என்று அமைச்சர் சோ மால் செங் அறிவுறுத்தினார்.

இந்தக் கருத்துகள் பரந்த பருவகால வழக்கங்களின் எதிரொலியாக இருந்தன. 24 சூரியப் பருவக் கட்டங்கள் ஆண்டின் மாற்றங்களைக் குறித்தன. வசந்தத்தின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கும் இப்சுன் போன்ற முக்கிய நாள்களையும் மக்கள் கவனித்தனர். அந்நாளில் நல்ல வானிலை நிலவுவது ஆரோக்கியத்துக்கும் அறுவடைக்கும் நல்ல அறிகுறியாகப் பொருள்கொள்ளப்பட்டது; பனியோ மழையோ கடினமான பருவத்தைக் குறிப்பதாகக் கருதப்பட்டது. அரசவையிலும் நாட்டுப்புறத்திலும் நிலவிய ஞானம் ஒரு பொதுக் கருதுகோளில் இணைந்தது: இயற்கை தனது போக்குகளால் பேசுகிறது. மக்கள் கவனித்தனர், ஒப்பிட்டனர், திட்டமிட்டனர்.

கலையிலும் அறிஞர் மரபிலும் பனி

வகை ஓவியங்கள் மற்றும் அறிஞர்களின் கலை வழியாகக் குளிர்காலக் காட்சிகள் கொரியாவின் காட்சிக் கலாசாரத்துக்குள் நுழைந்தன. ஜோசான் காலத்தில் இயங்கிய கிம் ஹொங் தோ, ஷின் யுன் போக் போன்ற கலைஞர்கள் அன்றாட வாழ்க்கையைத் துடிப்பான தூரிகைத் தீற்றல்களில் பதிவுசெய்தனர். விளையாடும் குழந்தைகள், பொருள்களை எடுத்துச் செல்லும் வணிகர்கள், பனிபடர்ந்த சாலைகளில் செல்லும் பயணிகள் ஆகிய காட்சிகள், மக்கள் வாழ்ந்த அனுபவத்தில் குளிர்காலத்தின் தன்மையை வெளிப்படுத்தின. குளிருக்கு ஏற்ற ஆடைகள், சறுக்கிகளும் காலணிகளும் கொண்ட வடிவம், பனி பெய்யும்போது நெருப்பையும் சந்தைகளையும் சுற்றி மக்கள் கூடும் விதம் ஆகியவற்றை இந்த ஓவியங்கள் பதிவுசெய்தன.

ஓவியங்கள், விசிறிகள், இயற்கை பற்றிய ஆய்வு

அறிஞர்கள் இயற்கையை உத்வேகமாக மட்டுமல்ல, கற்கும் இடமாகவும் கருதினர். மடிப்பு விசிறிகள் நிலக்காட்சிகளுக்கும் கவிதைகளுக்கும் களமாகின. இலைகளற்ற கிளைகள் அல்லது வெண்மூட்டத்தில் மறைந்த தொலைதூர மலைச்சிகரங்கள் போன்ற குளிர்காலக் குறியீடுகள், மனவுறுதியையும் அமைதியையும் வெளிப்படுத்தின. அண்மைக் காலங்களில் கொரிய அருங்காட்சியகங்கள் இந்த மரபுகளை முன்னிறுத்தி, நாட்டுப்புற ஓவியங்களும் அறிஞர்களின் படைப்புகளும் பருவகால நினைவுகளையும் சமூகக் கருத்துரைகளையும் எவ்வாறு தலைமுறைதோறும் எடுத்துச் சென்றன என்பதைக் காட்டியுள்ளன. மலைகளுக்கும் ஆறுகளுக்கும் அருகில் அமைந்த நவகன்பூசியக் கல்விக்கூடங்களான சொவோன்களின் அறிஞர் மரபு, கற்றலுக்கும் நிலக்காட்சிக்கும் உள்ள தொடர்பை வலியுறுத்துகிறது.

கட்டிடக்கலையும் சுற்றுச்சூழலும் இணைந்து நற்பண்பையும் புரிதலையும் வளர்த்த இடங்களாக இந்தக் கல்விக்கூடங்களை யுனெஸ்கோ விவரிக்கிறது. ஓடைகளுக்கும் மரங்கள் நிறைந்த குன்றுகளுக்கும் அருகிலிருந்த அவற்றின் அமைவிடம், பருவங்களை உன்னிப்பாகக் கவனிக்க ஊக்கமளித்தது. பனி பழக்கப்பட்ட முற்றங்களையும் பாதைகளையும் மாற்றியதையும் அவ்வாறு கவனித்தனர்.

கொரியாவில் நவகன்பூசிய மரபுகளுடன் தொடர்புடைய பண்பாட்டு மரபுகளுக்கு “தனிச்சிறப்பான சான்று” என சொவோன்களை யுனெஸ்கோ அழைக்கிறது. அவற்றின் கட்டிடங்களும் நிலக்காட்சிகளும் இயற்கையைப் போற்றும் உணர்வை வளர்த்தன.

பனியை ஏன் அரசவைகள் ஓர் அறிகுறியாக வாசித்தன, அறிஞர்கள் குளிர்காலத்தை ஏன் கவிதையிலும் ஓவியத்திலும் வடித்தனர், மலைச் சமூகங்கள் ஆழமான பனிக்குவியல்களை ஏன் சடங்குடனும் திறமையுடனும் எதிர்கொண்டன என்பவற்றை அந்த நெறி விளக்குகிறது.

சொவோன்கள் பற்றி மேலும் அறிய, யுனெஸ்கோவின் அதிகாரப்பூர்வப் பட்டியலை whc.unesco.org என்ற முகவரியில் காணலாம்.

இன்றும் எதிரொலிக்கும் மரபுகள்

இன்றைய கொரியாவும் பனியை வியப்புடனும் நடைமுறைத் தேவையுடனும் எதிர்கொள்கிறது. நகராட்சி ஊழியர்கள் விரைந்து சாலைகளில் உப்புத் தூவி, பாதைகளைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றனர்; பயணிகள் தங்கள் கைப்பேசிகளில் தாமதங்களைக் கண்காணிக்கின்றனர்; பாதுகாப்பைக் கருத்தில் கொண்டு பள்ளிகள் விடுமுறை அறிவிப்பது குறித்து ஆலோசிக்கின்றன. அதேவேளையில், சமூக ஊடகங்களில் முதல் பனியின் படங்கள் நிரம்புகின்றன; காதலர்கள் அமைதியான நடைப்பயணங்களின் மூலம் அந்தத் தருணத்தைக் கொண்டாடுகின்றனர்; புதிதாகப் பெய்த பனியின் பதத்தை ஒத்த பனிக்கட்டி பிங்சுவுடன் சூடான சூப்புகளையும் கஃபேக்கள் வழங்குகின்றன. பழைய வழக்கங்கள் ஒற்றைச் சடங்காக அல்ல, பல கூறுகளாக இன்றும் வாழ்கின்றன. மலைகளில் குளிர்கால நடைப்பயணம், நவீனச் சாதனங்களுடன் நிலப்பரப்புக்கான மரியாதையையும் இணைக்கிறது. பனிவேட்டைகளைப் பாதுகாப்பான, குறியீட்டு வடிவில் மீண்டும் நிகழ்த்துவது உள்ளிட்ட உள்ளூர் மரபுகளைப் பண்பாட்டு விழாக்கள் கொண்டாடுகின்றன. சொல்யாம்யுக்கை நினைவூட்டும் உணவுகள் மெதுவான சமையலையும் அனைவரும் பகிர்ந்து உண்ணும் முறையையும் போற்றுகின்றன. பனி பெய்யும் இரவில் ஏதாவது சிறப்பானதைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் உணர்வு இன்னும் நிலைத்திருக்கிறது.

காலநிலை புதிய மாறியைச் சேர்த்துள்ளது. சில ஆண்டுகளில் வெப்பமான குளிர்காலங்களால் தாழ்நில நகரங்களில் பனிநாட்களின் எண்ணிக்கை குறைகிறது; அதேவேளையில், உயர்நிலப் பகுதிகளில் காற்றால் அடித்து நிரம்பிய ஆழமான பனிப்பொழிவு இன்னும் ஏற்படுகிறது. இந்த மாறுபாடு, கொரியர்கள் முன்பு கேட்ட அதே கேள்விகளை இன்னும் கூர்மையாக்குகிறது: வானிலை வயல்களையும் ஆற்றின் நீர்மட்டத்தையும் எவ்வாறு பாதிக்கும்; சமூகங்கள் எப்படித் தயாராக வேண்டும்? நகராட்சித் திட்டமிடல் வானிலை முன்னறிவிப்புகளையும் உள்கட்டமைப்பையும் சார்ந்துள்ளது. குறிப்பாக வறண்ட குளிர்காலத்துக்குப் பிறகு, கிராமப்புற மாவட்டங்கள் பழைய விவசாயிகளின் அவசர உணர்வுடன் நீர்த்தேக்கங்களின் அளவைக் கண்காணிக்கின்றன.

நீடித்திருப்பது, பனி மக்களை ஒன்றிணைக்கிறது என்ற உணர்வு. கடந்த காலத்தில், பனிக்கட்டிப் பரிசுகளைப் பொட்டலமிட்டு எடுத்துச் செல்ல தூதர்களை அது விரையச் செய்தது. வெண்மையான மலைப்பாதையில் பாதுகாப்பாகச் செல்ல வழிபட, பிரபுக்களை அது கோவில்களில் ஒன்றுகூட்டியது. குளிர்காலத்தில்தான் சிறப்பாகச் சுவைத்த உணவைச் சமைக்கவும் உண்ணவும் சமையல்காரர்களையும் விருந்தினர்களையும் அடுப்பருகே அது கூட்டியது. இன்று, நண்பர்கள் செய்திகளைப் பரிமாறவும் குடும்பத்தினர் ஆவி பறக்கும் பாத்திரங்களைச் சுற்றிக் கூடவும் பனி தூண்டுகிறது. போக்குவரத்து நின்று, அட்டவணைகள் மாறினாலும், பனி இன்னும் ஒரு கதையுடன்தான் வருகிறது. பதிவுகள், சமையல் குறிப்புகள், கலை ஆகியவற்றில் கொரியர்கள் பல நூற்றாண்டுகளாகச் சொல்லிவரும் கதை அது.

முக்கிய அம்சங்கள்

• முதல் பனியைப் பரிசாக அனுப்பும் வழக்கம் கோரியோவில் தொடங்கி ஜோசான் காலத்திலும் தொடர்ந்தது; விருந்து பணயம் வைக்கப்பட்ட இலகுவான சமூக விளையாட்டாக அது மாறியது.
• ஓய்வுபெற்ற மன்னர் டேஜோங் ஒருமுறை முதல் பனியை “மருந்து” என்று அழைத்தார். எனினும், குளிர்காலம் அச்சுறுத்தலாகத் தோன்றியபோது அவரும் சேஜோங்கும் பனிப் பரிசுகளை ஏற்க மறுத்தனர்.
• காங்வோன் மாகாணத்தின் ஹ்வாங்பியோங்சான் சான்யாங் ஒரு பெரிய சமூகக் குளிர்கால வேட்டை. பாதுகாப்புக் காரணங்களால் சேஜோங் 1419இல் அதற்கு இடைக்காலத் தடை விதித்தார்; 2007இல் அது பண்பாட்டு மரபாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது.
• பனிப்பொழியும் இரவில் உண்ணும் மாட்டிறைச்சி உணவான சொல்யாம்யுக், மென்மையான பதத்தைப் பெற மிதமாக வாட்டுவதையும் பனியில் குளிர்விப்பதையும் மாறிமாறிச் செய்தது.
• சொபிங்கோவில் அரசவைக்காகச் சேமிக்கப்பட்ட பனி, பனியைச் சுரண்டிச் செய்யும் தொடக்ககால இனிப்புகளுக்குப் பயன்பட்டது. அவை பனியை ஒத்த பதமுடைய இன்றைய பிங்சுவாக வளர்ந்தன.
• விவசாயிகள் நீருக்கும் வளத்துக்கும் பனியுருகிய நீரை மதித்தனர். வசந்தகாலப் பயிரிடலுக்காக வழிந்தோடும் நீரைச் சேகரிக்கச் சிறிய நீர்த்தேக்கங்களைக் கட்டினர்.
• அதிகாரிகள் பனிப்பொழிவை அறுவடைக்கான சகுனமாகக் கருதினர். மிதமான குளிர்காலம் வசந்தப் பனிப்படலத்தைக் கொண்டுவரும், ஆனால் பார்லியும் மாவுப் பயிர்களும் செழிக்கும் என்று அமைச்சர் சோ மால் செங் கூறினார்.
• ஜோசான் கால ஓவியங்களிலும் அறிஞர்களின் கலைகளிலும் குளிர்காலக் காட்சிகள் இடம்பெற்றன. இயற்கையை ஆராயும் மரபை சொவோன் கல்விக்கூடங்கள் எடுத்துக்காட்டின.
• மரபுத் திருவிழாக்கள், குளிர்கால மலைநடை, பிங்சு கலாசாரம், முதல் பனிப்பொழிவின்போது பகிரப்படும் தருணங்கள் ஆகியவற்றில் அதன் நவீன எதிரொலிகளைக் காணலாம்.