மாபெரும் டாங் வம்சக் கல்வெட்டைத் திருப்பி அளிக்க ஜப்பானுக்கு கூட்டுக் கோரிக்கை

பெரும் கல்லும் கனமான வரலாறும்

9.5 டன் எடையுள்ள பிரம்மாண்டக் கல் நினைவுச் சின்னம், சீனாவுக்கும் ஜப்பானுக்கும் இடையிலான புதுப்பிக்கப்பட்ட தூதரக மற்றும் கலாசார இயக்கத்தின் மையப்புள்ளியாக மாறியுள்ளது. 1,300 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செதுக்கப்பட்ட நினைவுச் சின்னமான டாங் ஹொங்லு கிணற்றுக் கல்வெட்டு, தற்போது டோக்கியோவில் உள்ள ஏகாதிபத்திய அரண்மனை வளாகத்தில் அமைந்துள்ளது. ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் முன்பு அது அகற்றப்பட்ட சீனாவுக்கே திருப்பி அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று ஆய்வாளர்களும் ஆர்வலர்களும் வாதிடுகின்றனர். வெள்ளிக்கிழமை, ஷாங்காய் பல்கலைக்கழகத்தின் வெளிநாடுகளில் உள்ள சீன நினைவுச் சின்னங்கள் குறித்த ஆய்வு மையம் ஜப்பானிய கலாசார அமைப்புகளுடன் இணைந்து கூட்டறிக்கை வெளியிட்டது. “வரலாற்றுத் தவறுகளைச் சரிசெய்து”, கல் நினைவுச் சின்னத்தை அதன் பிறப்பிடத்துக்குத் திருப்பி அளிக்குமாறு டோக்கியோவிடம் அவை வலியுறுத்தின.

இந்தக் கோரிக்கை, டாங் ஹொங்லு கிணற்றுக் கல்வெட்டு குறித்த காப்பக ஆவணங்களின் தொகுப்பு என்ற புதிய நூல் வெளியிடப்பட்டுள்ளதுடன் இணைந்துள்ளது. இந்தப் பொருளின் தோற்றத்தையும் அது அகற்றப்பட்ட சூழ்நிலைகளையும் நிரூபிக்கத் தேவையான வரலாற்றுச் சான்றுகளை வழங்குவதே இந்நூலின் நோக்கம். சீன அரசுச் செய்தி நிறுவனமான சின்ஹுவாவின் தகவலின்படி, இந்தக் கூட்டறிக்கை மோதல் காலங்களில் இழந்த கலாசாரச் சொத்துகளை மீட்பதற்கான பெய்ஜிங்கின் தொடர்ச்சியான தேசிய இயக்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றமாகும்.

இந்த முயற்சி வெறும் கனமான கல்லை இடம் மாற்றுவது பற்றியது மட்டுமல்ல. இது தேசிய அடையாளம், வரலாற்று நினைவு, ஆசியாவின் இரு வலிமைமிக்க நாடுகளுக்கு இடையிலான சிக்கலான உறவு ஆகியவற்றைப் பற்றியது. இந்தக் கல்வெட்டு கம்பீரமான தோற்றமுடையது; ஏறத்தாழ 1.8 மீட்டர் உயரமும் 3 மீட்டர் அகலமும் கொண்டது. எனினும், அதன் வரலாற்றுச் சுமை, உடல் எடையைவிடப் பல மடங்கு அதிகமானது. இது சீன நாகரிகத்தின் பொற்காலத்துடனும், வடகிழக்குப் பகுதிகளில் அதன் வரலாற்றுச் செல்வாக்குடனும் நேரடியாகத் தொடர்புபடுத்தும் சான்றாக விளங்குகிறது.

கொள்ளையடிக்கப்பட்ட சீனப் பொருள்களைத் திருப்பி அளிப்பது கடந்த நூற்றாண்டிலேயே தீர்க்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். அது தொடர்ந்து தாமதமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. ஜப்பானியக் குடிமக்களாக, அரசாங்கத்தை நடவடிக்கை எடுக்க வலியுறுத்துவது எங்கள் பொறுப்பு என்று நாங்கள் கருதுகிறோம். இந்தச் சுமையை அடுத்த தலைமுறையிடம் ஒப்படைக்க முடியாது.

இந்தக் கருத்தைத் தெரிவித்தவர், ஜப்பானிய வழக்கறிஞரும் கலாசார நினைவுச் சின்னங்களைத் திரும்பப் பெறுவதற்காகச் செயல்படும் குடிமை அமைப்பின் நிறுவனருமான கெய்ச்சிரோ இச்சினோசே. இந்தக் கோரிக்கை சீன அரசாங்கத்திடமிருந்து மட்டுமல்ல, ஜப்பானின் குடிமைச் சமூகத்திடமிருந்தும் எழுகிறது என்பதை அவரது பங்கேற்பு எடுத்துக்காட்டுகிறது.

பொற்காலத்தின் நினைவுச் சின்னம்

டாங் ஹொங்லு கிணற்றுக் கல்வெட்டின் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள, கி.பி. 618 முதல் 907 வரை நீடித்த டாங் வம்ச ஆட்சிக் காலத்தைப் பார்க்க வேண்டும். ஆசியா முழுவதும் கலை, இலக்கியம், அரசியல் ஆகியவற்றில் செல்வாக்குச் செலுத்திய சீனக் கலாசாரமும் அதிகாரமும் உச்சத்தை எட்டிய காலமாக இதை வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர். இந்தச் செழிப்பான காலகட்டத்தில், கி.பி. 714-ல் இந்தக் கல்வெட்டு நிறுவப்பட்டது.

இந்த நினைவுச் சின்னம் வெறும் அலங்காரப் பொருள் அல்ல. இதில் உள்ள கல்வெட்டுப் பொறிப்புகள் முக்கியமான வரலாற்றுப் பதிவுகளாக விளங்குகின்றன. வடகிழக்குப் பகுதிகள் மீது சீனா தொடக்கக் காலத்திலேயே இறையாண்மை கொண்டிருந்ததற்கான சான்றுகளாக இந்தச் செதுக்கல்களை ஆய்வாளர்கள் அடையாளம் காண்கின்றனர். குறிப்பாக, டாங் அரசவைக்கும் போஹாய் அரசுக்கும் இடையிலான தொடர்புகளை இந்த வாசகம் பதிவு செய்கிறது. போஹாய் என்று வரலாற்றில் அறியப்பட்ட லுஷுன் பகுதியைச் சுற்றியுள்ள இடத்துக்குப் பயணம் செய்த குய் சின் என்ற டாங் தூதரை இது குறிப்பிடுகிறது.

இருபது ஆண்டுகளாக இந்தக் கல்வெட்டைப் பற்றி ஆய்வு செய்துவரும் சீன வரலாற்றாசிரியர் வாங் ரென்ஃபு, அதன் முக்கியத்துவத்தை விளக்குகிறார். அப்பகுதி மக்களிடையே சீனாவின் இறையாண்மையை நிலைநாட்டுவதற்காக குய் சின் அங்கு சென்றதை இந்தப் பொருள் நிரூபிப்பதாக அவர் கூறுகிறார். இரண்டு கிணறுகளைத் தோண்டுவதற்கான வழிமுறைகளை விவரிக்கும் 29 சீன எழுத்துகள் கல்வெட்டில் இடம்பெற்றுள்ளன. சாதாரணமானதாகத் தோன்றும் இந்த நிர்வாகப் பணியின் பதிவு, அப்பகுதியில் டாங் அரசின் இருப்பையும் அதிகாரத்தையும் முறைப்படுத்துவதற்காகக் கல்லில் பொறிக்கப்பட்டது.

இன்றைய லியோனிங் மாகாணத்தின் தெற்கே நீண்டுசெல்லும் லியாடோங் தீபகற்பத்தில் இந்தக் கல்வெட்டு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இருந்தது. மிங், சிங் காலங்களைக் கடந்து, வம்சங்களின் எழுச்சிக்கும் வீழ்ச்சிக்கும் அமைதியான சாட்சியாக அது நிலைத்தது. மண்டபத் தூண்களில் காணப்படும் முறிவுக் குறிகளும், வெவ்வேறு வம்சங்களின் அடுக்கடுக்கான கல்வெட்டுப் பொறிப்புகளும், 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அது அகற்றப்படும் வரை நீடித்த அதன் வரலாற்றையும் உறுதியையும் எடுத்துரைக்கின்றன.

லியோனிங்கிலிருந்து டோக்கியோவுக்கு

லியோனிங்கில் இருந்த இடத்திலிருந்து டோக்கியோவின் ஏகாதிபத்திய அரண்மனைக்கு இந்தக் கல்வெட்டு கொண்டுசெல்லப்பட்ட பயணம், போரும் வெற்றிகொள்ளலும் நிறைந்த கதை. வடகிழக்கு ஆசியாவில் கடுமையான ராணுவ மோதல்கள் நிலவிய 1906 முதல் 1908 வரையிலான காலத்தில் அது அகற்றப்பட்டது. ரஷ்யா-ஜப்பான் போருக்குப் பிறகு இந்தக் காலம் வந்தது. அப்போரில் ஜப்பான் ரஷ்யாவைத் தீர்மானகரமாக வென்றது.

ஜப்பானிய ராணுவம் இந்தக் கல்வெட்டைத் தங்கள் வெற்றியின் அடையாளமாகக் கருதியதாக வரலாற்று ஆவணங்கள் தெரிவிக்கின்றன. அப்போது போர்ட் ஆர்தர் என்று அழைக்கப்பட்ட லுஷுனிலிருந்து டோக்கியோவுக்கு அது “போர்க் கோப்பையாக” கொண்டுசெல்லப்பட்டது. 1894-ல் உருவாக்கப்பட்ட ஜப்பானியப் போர்க்கால விதிமுறைகள் இதற்கு வழிவகுத்தன. ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பகுதிகளிலிருந்து பொக்கிஷங்களை “சேகரிப்பதை” இந்த விதிகள் நடைமுறையில் சட்டபூர்வமாக்கி, கலாசாரப் பாரம்பரியத்தைப் போரில் கைப்பற்றிய பொருளாக மாற்றின.

மெய்ஜி காலப் பதிவுகளில், கல்வெட்டு மண்டபம் ஜப்பானிய ஏகாதிபத்திய அரண்மனைக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்ட “போர்க் கோப்பை” எனத் தெளிவாகப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது. 9.5 டன் எடையுள்ள கல்லை நகர்த்துவதற்கு கணிசமான போக்குவரத்து ஏற்பாடுகள் தேவைப்பட்டன. ஆய்வாளர்கள் பின்னர் கண்டறிந்த பதிவுகளின்படி, 1908 ஏப்ரல் 30 அன்று அது அரண்மனையிடம் முறைப்படி ஒப்படைக்கப்பட்டது. அன்றிலிருந்து, இந்தப் பொருள் பொதுமக்களின் பார்வையிலிருந்து மறைக்கப்பட்டு, பேரரசரும் ஏகாதிபத்தியக் குடும்பத்தினரும் மட்டுமே அணுகக்கூடியதாக உள்ளது.

இந்தச் சம்பவம் நடந்த சிறிது காலத்திலேயே, 1911-ல் சீன அறிஞர் கியாவ் டெஷியு அதை முதன்முதலில் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்தார். எனினும், அவரது எச்சரிக்கைகள் அந்தப் பொருள் திருப்பி அளிக்கப்படுவதற்கு வழிவகுக்கவில்லை. 120 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்தக் கல்வெட்டு ஜப்பானிலேயே உள்ளது. ஜப்பானிய ஏகாதிபத்திய அரண்மனையின் வசமுள்ள கொள்ளையடிக்கப்பட்ட சீனக் கலாசாரப் பொருள்களில் இது மிகப் பெரியதும் அதிக எடையுள்ளதுமாகும். சட்டவிரோதமாகப் பறிமுதல் செய்யப்பட்டதற்கான மறுக்க முடியாத சான்றுகளை முன்வைத்து, இந்த வரலாற்றுத் தவறை இறுதியாகச் சரிசெய்வதே அண்மைய கூட்டறிக்கையின் நோக்கம்.

ஏகாதிபத்தியத் தோட்டங்களில் மறைக்கப்பட்டது

இன்று, டோக்கியோவில் உள்ள ஏகாதிபத்திய அரண்மனையின் ஃபுகியேஜ் தோட்டத்தில் டாங் ஹொங்லு கிணற்றுக் கல்வெட்டு உள்ளது. சீனாவில் அதன் அசல் இடத்திலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட பாதுகாப்பு மண்டபத்துக்குள் அது வைக்கப்பட்டுள்ளது. போரின்போது கைப்பற்றப்பட்டு பெரும்பாலும் அருங்காட்சியகங்களைச் சென்றடையும் பல பொருள்களைப் போலல்லாமல், இந்தக் கல்வெட்டு “தேசியச் சொத்தாக” வைக்கப்பட்டு, பொதுமக்கள் முற்றிலும் அணுக முடியாத நிலையில் உள்ளது.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஜப்பானிய அமைதிக் குழுவொன்றுக்கு ஏகாதிபத்திய அரண்மனை வெளியிட்ட புகைப்படங்கள், இந்தப் பொருளைப் பற்றிய அரிய காட்சியை வழங்குகின்றன. அரண்மனைத் தோட்டங்களுக்குள் அமைந்துள்ள பிரம்மாண்டக் கல்லையும், வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கட்டமைப்பு அதற்குப் பாதுகாப்பளிப்பதையும் படங்கள் காட்டுகின்றன. அது மறைத்து வைக்கப்பட்டிருப்பது, அதைத் திரும்பப் பெற விரும்புவோரின் அதிருப்தியை அதிகரித்துள்ளது. கலாசாரப் பொக்கிஷங்கள் உலகத்துடன் பகிரப்பட வேண்டுமே தவிர, மறைந்துபோன ஏகாதிபத்தியக் காலத்தின் தனிப்பட்ட வெற்றிப் பொருள்களாகப் பூட்டி வைக்கப்படக்கூடாது என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

ஏகாதிபத்திய அரண்மனை வளாகத்தில் கல்வெட்டு அமைந்திருப்பது, எந்தவொரு தூதரகப் பேச்சுவார்த்தைக்கும் கூடுதல் சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறது. அரண்மனை வளாகத்தையும் பேரரசரின் விவகாரங்களையும் நிர்வகிக்கும் ஏகாதிபத்தியக் குடும்ப முகமை அந்த இடத்தை மேற்பார்வையிடுகிறது. இந்த அமைப்புடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவது மிகவும் கடினமானது. ஆதரவளிக்கும் ஜப்பானிய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர் வழியாகப் பேச்சுவார்த்தை நடத்த ஆர்வலர்கள் முயன்றனர். ஆனால், அந்த அரசியல்வாதி தனது பதவியை இழந்தபோது பேச்சுவார்த்தை நின்றுவிட்டது.

இந்தத் தனிமைப்படுத்தல், சர்ச்சைக்குரிய பொருள்களை மற்ற நாடுகள் கையாளும் விதத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபடுகிறது. உலகெங்கிலும் உள்ள பல நிறுவனங்கள் திருப்பி அளிப்பது குறித்த வெளிப்படையான உரையாடல்களில் ஈடுபட்டு, பொருள்களைத் தீர்வு எட்டப்படாத நிலையில் வைத்திருக்கின்றன அல்லது முன்வந்து திருப்பி அளிக்கின்றன. ஆனால் ஜப்பானில், இந்தக் கல்வெட்டு பார்வைக்கு அப்பால் உள்ளது. அண்மைக்காலம் வரை அதன் தோற்றம் குறித்த பொதுமக்களின் கவனத்திலிருந்தும் பெருமளவில் விலகியிருந்தது.

குரல் எழுப்பும் ஜப்பானிய ஆர்வலர்கள்

இழந்த பொருள்களைத் திரும்பப் பெற சீன அரசாங்கம் நீண்டகாலமாக முயன்று வந்தாலும், இந்தக் குறிப்பிட்ட இயக்கத்துக்கான முக்கிய ஆதரவு ஜப்பானுக்குள்ளிருந்தே வருகிறது. 2021-ல் நிறுவப்பட்ட சீனக் கலாசாரப் பொருள்கள் மீட்பு இயக்க ஊக்குவிப்பு அமைப்பு, இந்த விவகாரம் குறித்து விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தத் தொடர்ந்து பாடுபட்டு வருகிறது. இந்தப் பொருள்களைத் திருப்பி அளிப்பது, தனது ஏகாதிபத்திய மற்றும் காலனிய கடந்தகாலத்தை ஜப்பான் முழுமையாக எதிர்கொள்வதற்கான அவசியமான படி என்று அந்த அமைப்பு வாதிடுகிறது.

அந்த அமைப்பின் நிறுவனரான கெய்ச்சிரோ இச்சினோசே, போர்க்கால நடவடிக்கைகளுக்குப் பரிகாரம் கோருவதில் அனுபவம் கொண்டவர். சோங்கிங் குண்டுவீச்சில் உயிர் தப்பியவர்களுக்கும், பிரபலமற்ற கிருமிப் போர்ப் பிரிவான 731-ஆம் படையின் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் அவர் முன்னர் உதவியுள்ளார். மனித உரிமை மீறல்களைச் சரிசெய்வதைப் போலவே, கலாசாரக் குற்றங்களுக்குத் தீர்வு காண்பதும் முக்கியம் என்ற நம்பிக்கையிலிருந்தே அவர் கலாசாரப் பொருள்களை மீட்கும் போராட்டத்துக்கு மாறினார்.

இந்த அமைப்பு கணிசமான எதிர்ப்பை எதிர்கொள்கிறது. சீனக் கல் சிங்கங்கள் போன்ற கொள்ளையடிக்கப்பட்ட பிற பொருள்கள் தொடர்பாக யாசுகுனி ஆலயத்துக்கு அவர்கள் முறைப்படியான கோரிக்கைகளை அனுப்பியுள்ளனர். பல மனுக்களுக்கும், 2023-ல் நடந்த ஒரே ஒரு சந்திப்புக்கும் பிறகும், “தெரிவிப்பதற்கு எந்த முன்னேற்றமும் இல்லை” என்று கூறி அந்த ஆலயம் அவர்களது முயற்சிகளைப் பெரும்பாலும் முடக்கியுள்ளது. இந்த விவகாரத்தைப் புறக்கணிக்க முடியாது என்று வலியுறுத்தும் இச்சினோசே, மனம் தளரவில்லை.

அந்த அமைப்பின் இணைப் பிரதிநிதியான தககாகே ஃபுஜிதா, பிற நாடுகளை ஆக்கிரமித்த பல வளர்ந்த நாடுகள் கொள்ளையடிக்கப்பட்ட பொருள்களைப் படிப்படியாகத் திருப்பி அளித்து வருவதாகக் குறிப்பிட்டார். கடந்தகாலத் தவறுகளைச் சரிசெய்வதே நல்லிணக்கத்தை நோக்கிய முதல் படி என்றும் அவர் கூறினார். ஜப்பானிய மக்களுக்குத் தகவலளிக்க அந்தக் குழு வழக்கமான கூட்டங்களையும் பொதுக் கூடுகைகளையும் நடத்துகிறது. அவர்கள் பணியைத் தொடங்கியபோது, சீனக் கலாசாரச் சொத்துகள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டது குறித்து ஜப்பானியக் குடிமக்களில் சிலருக்கே தெரிந்திருந்தது. ஆனால் அது மெதுவாக மாறிவருகிறது.

கலாசாரப் பொருள்களை மீட்கும் உலகளாவிய இயக்கம்

டாங் கல்வெட்டைத் திருப்பி அளிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை, உலகளவில் வளர்ந்துவரும் மிகப் பெரிய போக்கின் ஒரு பகுதியாகும். காலனிய ஆட்சிக் காலங்களிலும் போர்களிலும் கொள்ளையடிக்கப்பட்ட கலாசாரப் பாரம்பரியத்தைத் திருப்பி அளிக்குமாறு உலகெங்கிலும் உள்ள நாடுகள் அதிகரித்துவரும் அளவில் கோரி வருகின்றன. இந்த மீளளிப்பு அலை, முன்னாள் காலனியாதிக்க நாடுகளுக்கும் காலனிய ஆட்சிக்கு உட்பட்ட நாடுகளுக்கும் இடையிலான உறவை மறுவடிவமைத்து வருகிறது.

எகிப்தில், 2014 முதல் 30,000-க்கும் மேற்பட்ட கலைப்பொருள்களை அந்நாட்டு அரசாங்கம் வெற்றிகரமாக மீட்டுள்ளது. இந்தப் பொருள்கள் தேசியக் கலாசார அடையாளத்தின் இன்றியமையாத கூறுகள் என்று எகிப்தின் தொல்லியல் துறை உச்சக் கவுன்சிலின் பொதுச் செயலாளர் முகமது இஸ்மாயில் காலித் வலியுறுத்தினார். அண்மையில், அறிவியல் ஆய்வில் அதன் தோற்றம் உறுதிப்படுத்தப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, நெதர்லாந்திலிருந்து பதப்படுத்தப்பட்ட தலை ஒன்றை எகிப்து மீட்டது.

அதேபோல், 1897-ல் பிரிட்டிஷ் படைகளால் கொள்ளையடிக்கப்பட்ட பெனின் வெண்கலச் சிற்பங்களை மீட்க நைஜீரியா பல தசாப்தங்களாக முயன்று வருகிறது. கலை, கலாசாரம், சுற்றுலா மற்றும் படைப்புப் பொருளாதார அமைச்சகத்தைச் சேர்ந்த ரெவரெண்ட் அனாமா என்.யு.பி, இந்தப் பொருள்களைத் திருப்பி அளிப்பது ஆப்பிரிக்க மக்களின் கண்ணியத்தை மீட்டெடுப்பது பற்றியது என்று கூறினார். ஜெர்மனி, அமெரிக்கா, ஐக்கிய இராச்சியம் போன்ற நாடுகள் ஏற்கெனவே இத்தகைய பொருள்களைத் திருப்பி அளித்துள்ளன அல்லது அளிப்பதாக உறுதியளித்துள்ளன.

எனினும், இந்த இயக்கங்கள் குறித்து ஜப்பான் ஒப்பீட்டளவில் எதிர்மறையான அணுகுமுறையைக் காட்டுகிறது. அரசாங்கம் தனது ஆக்கிரமிப்பு வரலாற்றை முழுமையாகச் சிந்தித்துப் பார்க்கத் தவறியதே இந்தத் தயக்கத்துக்குக் காரணம் என்று இச்சினோசே போன்ற ஆர்வலர்கள் கருதுகின்றனர். மேற்கத்திய நிறுவனங்கள் திருப்பி அளிப்பதை நியாயப்படுத்த பெரும்பாலும் தார்மிக மற்றும் நெறிமுறை சார்ந்த வாதங்களை முன்வைக்கும் நிலையில், ஜப்பானிய அரசாங்கத்தின் செயலற்ற அணுகுமுறை நீடித்துவரும் வரலாற்று அநீதிகளை எதிர்கொள்ள அது தயங்குவதைக் காட்டுகிறது. இதனால், கலாசாரப் பாரம்பரியம் குறித்த சர்வதேச ஒருமித்த கருத்தின் பரிணாமத்துக்கு முரணாக ஜப்பான் நிற்கிறது.

கலாசார நீதிக்கான போராட்டம்

கல்வெட்டைத் திருப்பி அளிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை, பிராந்திய அரசியலுடன் ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது. கலாசாரப் பாரம்பரியத்தை மீட்பதற்கான பெய்ஜிங்கின் தொடர்ச்சியான தேசிய இயக்கம், பிராந்தியப் பதற்றங்கள் அதிகரித்துவரும் சூழலுடன் ஒரே நேரத்தில் நடைபெறுகிறது. டயாவு/சென்காகு தீவுகள் போன்ற பிராந்தியத் தகராறுகளும், யாசுகுனி ஆலயத்துக்குச் செல்வது உள்ளிட்ட வரலாற்று நினைவு சார்ந்த விவகாரங்களும் சீன-ஜப்பானிய உறவுகளைப் பாதிக்கின்றன. கல்வெட்டைத் திருப்பி அளிப்பது உறவுகளை மேம்படுத்த உதவும் ஒரு நல்லெண்ண நடவடிக்கையாக இருக்கலாம் என்று ஆர்வலர்கள் முன்வைக்கின்றனர்.

ஜப்பானிடமிருந்து இழப்பீடு கோரும் சீனக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் டோங் செங், பல ஆண்டுகளாக இந்தப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளார். 2014-ஆம் ஆண்டிலேயே ஜப்பானிய அரசாங்கத்திடம் முதல் கோரிக்கைகளைச் சமர்ப்பித்த அவர், 2019-ல் பேரரசருக்கும் கடிதம் எழுதினார். பதில் எதுவும் கிடைக்காதபோதும், ஜப்பானிய அறிஞர்களுடனும் குடிமைக் குழுக்களுடனும் அவர் தொடர்ந்து பணியாற்றி வருகிறார். தனது அமைப்பு அரசாங்கத்துடன் தொடர்புடையதல்ல என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார். எனினும், இந்தக் கோரிக்கையின் அரசியல் தன்மையை மறுக்க முடியாது.

சட்டரீதியான சவால்களும் இந்தச் செயல்முறையைச் சிக்கலாக்குகின்றன. இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு உருவாக்கப்பட்ட சர்வதேச ஒப்பந்தங்களே பொருள்களைத் திருப்பிப் பெறுவதற்கான தற்போதைய சட்டக் கட்டமைப்பு என்று சீன அரசியல் அறிவியல் மற்றும் சட்டப் பல்கலைக்கழகத்தின் சட்டப் பேராசிரியர் ஹுவோ செங்சின் விளக்கினார். அதன் விளைவாக, ரஷ்யா-ஜப்பான் போர் போன்ற முந்தைய மோதல்களின்போது நடந்த செயல்களுக்குப் பொருந்துமாறு அவற்றைப் பயன்படுத்துவது கடினம். வலுவான சட்டக் கட்டமைப்பு இல்லாத நிலையில், இந்தப் போராட்டம் தார்மிக அழுத்தம், வரலாற்றுச் சான்றுகள், தூதரகப் பேச்சுவார்த்தை ஆகியவற்றையே சார்ந்துள்ளது.

“காப்பக ஆவணங்களின் தொகுப்பு” வெளியிடப்படுவது, சட்டத் தெளிவின்மையால் ஏற்பட்டுள்ள இடைவெளியை நிரப்பும் நோக்கம் கொண்டது. கல்வெட்டு போர்க் கோப்பையாகச் சட்டவிரோதமாகப் பறிமுதல் செய்யப்பட்டது என்பதை நிரூபிப்பதன் மூலம், தார்மிகப் பொறுப்பை ஏற்குமாறு வலியுறுத்த சீன ஆய்வாளர்கள் நம்புகின்றனர். கலாசாரப் பாரம்பரியம் என்பது வெறும் சொத்து அல்ல; அதை உருவாக்கிய மக்களுக்குச் சொந்தமான வரலாற்றுக் கருவூலம் என்பதை இந்தக் கூட்டறிக்கை நினைவூட்டுகிறது.

சுருக்கமாக

• டாங் ஹொங்லு கிணற்றுக் கல்வெட்டை ஜப்பான் திருப்பி அளிக்க வேண்டும் என்று சீன ஆய்வாளர்களும் ஜப்பானிய ஆர்வலர்களும் கூட்டறிக்கை வெளியிட்டனர்.
• 9.5 டன் எடையுள்ள இந்தக் கல்வெட்டு டாங் வம்ச காலத்தில், கி.பி. 714-ல் நிறுவப்பட்டது; 1906 முதல் 1908 வரையிலான காலத்தில் சீனாவிலிருந்து அகற்றப்பட்டது.
• ரஷ்யா-ஜப்பான் போரில் ஜப்பான் வெற்றி பெற்றதைத் தொடர்ந்து, இது போர்க் கோப்பையாக டோக்கியோவுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டது.
• பொதுமக்கள் அணுக முடியாத வகையில், இந்தப் பொருள் தற்போது ஏகாதிபத்திய அரண்மனையின் ஃபுகியேஜ் தோட்டத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது.
• டாங் ஹொங்லு கிணற்றுக் கல்வெட்டு குறித்த காப்பக ஆவணங்களின் தொகுப்பு என்ற புதிய நூல், இது சட்டவிரோதமாகப் பறிமுதல் செய்யப்பட்டதற்கான கோரிக்கையை ஆதரிக்கும் சான்றுகளை வழங்குகிறது.
• ஜப்பானுக்குள் இந்தப் பொருளைத் திரும்பப் பெறுவதற்கான முயற்சிகளை சீனக் கலாசாரப் பொருள்கள் மீட்பு இயக்க ஊக்குவிப்பு அமைப்பு முன்னெடுத்து வருகிறது.
• காலனிய ஆட்சிக் காலங்களில் இழந்த கலாசாரப் பாரம்பரியத்தை நாடுகள் மீட்டுவரும் உலகளாவிய போக்கின் ஒரு பகுதியாகவே இந்த மீளளிப்புக் கோரிக்கை உள்ளது.