உற்பத்தித்திறன் முரண்பாடு
பல ஆண்டுகளாக, வியட்நாமில் செயல்படும் வெளிநாட்டு நேரடி முதலீட்டு (FDI) நிறுவனங்கள், வாரத்திற்கு ஐந்து நாட்கள், 40 மணி நேரம் வேலை செய்வது ஆடம்பரச் சலுகை அல்ல; அடிப்படை நிர்வாகத் தரநிலை என்பதை அமைதியாக நிரூபித்து வருகின்றன. இந்த நிறுவனங்கள் சனிக்கிழமை வேலை முறையை நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே கைவிட்டு, நிலையான அமைப்புகள், வலுவான ஒழுங்கு, நீடித்த உற்பத்தித்திறன் ஆகியவற்றுடன் இயங்கி வருகின்றன. இருப்பினும், உள்நாட்டு நிறுவனங்கள் இத்தகைய வேலை அட்டவணையைத் தங்களால் ஏற்க முடியாது என்று தொடர்ந்து வலியுறுத்துகின்றன; போட்டியிட இன்னும் போராடிக்கொண்டிருப்பதாக அவை கூறுகின்றன. இந்த வெளிப்படையான பிளவு, பொருளாதார மதிப்பு எவ்வாறு உருவாகிறது என்பது குறித்த அடிப்படையான தவறான புரிதலை வெளிப்படுத்துகிறது. வேலை செய்த மணிநேரத்துக்கு உருவாக்கப்படும் மதிப்பைக் கொண்டே உற்பத்தித்திறன் அளவிடப்படுகிறது; மேசையில் செலவிட்ட மணிநேரங்களின் எண்ணிக்கையைக் கொண்டு அல்ல. இந்தக் கணக்கீட்டில் வேலை நேரம் வகுப்பானாக இருக்கும்போது, மேலும் மணிநேரங்களைச் சேர்ப்பதால் மட்டும் ஈவு அதிகரிக்காது. பல வியட்நாமிய நிறுவனங்களில், நீண்ட வேலை நேரம் வளர்ச்சியைத் தூண்டுவதற்குப் பதிலாக, குறைந்த செயல்திறனுக்கு ஈடாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. தொழிலாளர் செலவு ஒப்பீட்டளவில் குறைவாகவும் தொழிலாளர்கள் அதிக அளவில் கிடைக்கக்கூடியவர்களாகவும் இருக்கும் நிலையில், நிறுவனங்கள் தானியக்கம், இயந்திரங்கள், மின்னணு அமைப்புகள் ஆகியவற்றில் முதலீடு செய்வதைத் தள்ளிப்போடுகின்றன. வேலை எப்படிச் செய்யப்படுகிறது என்பதை மறுபரிசீலனை செய்வதற்குப் பதிலாக, கூடுதல் பணி நேரங்களை அல்லது வேலை நாட்களைச் சேர்த்து உற்பத்தி இலக்குகள் எட்டப்படுகின்றன. காலப்போக்கில், இந்த அணுகுமுறை பரந்த பொருளாதாரம் முழுவதும் உற்பத்தித்திறன் வளர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்தி, குறைந்து வரும் பலன்களையே அளிக்கும் அதேவேளையில், தொழிலாளர்களைச் சோர்வுச் சுழற்சிகளில் சிக்கவைக்கிறது.
உள்ளடக்கம்
உலகளாவிய மாற்றம், உள்ளூர் தேக்கம்
தனியார் துறையின் வேலை நேரத்தை வாரத்திற்கு 48 மணிநேரத்திலிருந்து 40 மணிநேரமாகக் குறைப்பது குறித்து வியட்நாம் விவாதித்துக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், உலகின் பெரும்பாலான பகுதிகள் இந்த அளவைக் கடந்து ஏற்கெனவே முன்னேறிவிட்டன. உலகிலேயே அதிக உற்பத்தித்திறன் கொண்ட நாடான லக்சம்பர்க், வாரத்திற்கு சராசரியாக வெறும் 29 மணி நேரமே வேலை செய்கிறது. ஆண்டுக்கு 2,226 மணி நேரம் என்ற நீண்ட வேலை நேரத்துடன் OECD தரவரிசையில் முதலிடத்தில் உள்ள மெக்சிகோ, அதேசமயம் மிகக் குறைந்த தொழிலாளர் உற்பத்தித்திறனையும் கொண்டுள்ளது. அந்நாடு, 2030ஆம் ஆண்டுக்குள் தனது வேலை வாரத்தை 48 மணிநேரத்திலிருந்து 40 மணிநேரமாகப் படிப்படியாகக் குறைக்கும் சட்டத்தை அண்மையில் அங்கீகரித்தது. ஐக்கிய இராச்சியம், வாரத்திற்கு நான்கு நாள் வேலை முறையைப் பெரிய அளவில் சோதித்துள்ளது. உற்பத்தித்திறனும் ஊழியர் நலனும் மேம்பட்டதாகத் தெரிவித்த பங்கேற்ற நிறுவனங்களில் 92 சதவீதம், குறைக்கப்பட்ட வேலை நேரத்தைத் தொடரத் தேர்வு செய்தன. 2019ஆம் ஆண்டு, வாரத்திற்கு நான்கு நாள் வேலை முறையின் சோதனைத் திட்டத்தின்போது உற்பத்தித்திறன் 40 சதவீதம் உயர்ந்ததாக மைக்ரோசாஃப்ட் ஜப்பான் தெரிவித்தது. 2015 முதல் 2019 வரை ஐஸ்லாந்து நடத்திய வெற்றிகரமான சோதனைகளின் விளைவாக, தொழிலாளர் படையில் கிட்டத்தட்ட 90 சதவீதத்தினருக்கு குறுகிய வேலை நேரத்தைக் கோரும் உரிமை கிடைத்தது. வரலாற்றுப் போக்கு தெளிவாக உள்ளது. 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் நடந்த தொழிலாளர் இயக்கங்களும் தொழில்துறைப் புதுமைகளுமே 40 மணி நேரத் தரநிலையை உருவாக்கின. அதிக நேரம் வேலை செய்வதால் உற்பத்தித்திறன் சிறிதளவு மட்டுமே, அதுவும் குறுகிய காலத்திற்கே உயர்வதைக் கண்டறிந்த பிறகு, ஹென்றி ஃபோர்டு 1926ஆம் ஆண்டில் வாரத்திற்கு ஐந்து நாட்கள், 40 மணி நேர வேலை முறையைப் பிரபலப்படுத்தினார். பல தசாப்த காலத் தொழிலாளர் போராட்டங்களுக்குப் பிறகு, அமெரிக்கா 1938ஆம் ஆண்டின் நியாயமான தொழிலாளர் தரநிலைச் சட்டத்தில் இந்த முறையைச் சட்டமாக்கியது. ஆனால் வியட்நாமில் விவாதம் இன்னும் தொடக்க நிலையிலேயே தேங்கியுள்ளது. அதே வேலையை எப்படிக் குறைந்த நேரத்தில் முடிக்கலாம் என்று கேட்டு, ஆபத்தைத் தவிர்க்க வேலை நேரத்தை நீட்டிப்பதிலிருந்து செயல்திறனையும் முடிவுகளையும் மேம்படுத்துவதற்கு உலகளாவிய விவாதம் மாறியுள்ளது. வியட்நாமோ, நீண்ட வேலை நேரத்தை வளர்ச்சிக்குத் தடையாக அல்லாமல், போட்டி நன்மையாகவே தொடர்ந்து கருதுகிறது.
நீண்ட வேலை நேரத்தின் மனித விலை
வியட்நாமில் நடைமுறையில் உள்ள வாரத்திற்கு 48 மணி நேர வேலை முறை, கட்டாயக் கூடுதல் நேரத்தால் பல சமயங்களில் மேலும் நீட்டிக்கப்படுகிறது; இது தொழிலாளர் உடல்நலத்துக்கும் பாதுகாப்புக்கும் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. தொழிலாளர் அறிவியல் மற்றும் சமூக விவகாரங்களுக்கான நிறுவனத்தின் ஆய்வின்படி, தொழிலாளர் செறிவு அதிகமுள்ள துறைகளில் நீண்ட பணி நேரத்தின் முடிவில் அல்லது கவனம் குறையும் அதிகப்படியான கூடுதல் நேரப் பணியின்போது பணியிட விபத்துகள் அதிகம் நிகழ்கின்றன. மாதந்தோறும் 40 முதல் 50 மணி நேரம் வரை கூடுதல் நேரம் தொடர்ந்து வேலை செய்பவர்களுக்கு, வழக்கமான வேலை அட்டவணையைக் கொண்டவர்களைவிட நீடித்த சோர்வு, தலைவலி, கவனக் குறைவு ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்க அளவில் அதிகம் காணப்படுகின்றன. இதனால் பாதுகாப்பு விதிமீறல்களும் பணிசார் தவறுகளும் நிகழும் சாத்தியம் அதிகரிக்கிறது. வேலைப் பாதுகாப்பு மற்றும் சுகாதார அறிவியல், தொழில்நுட்பத்துக்கான வியட்நாம் சங்கத்தின் தலைவர் லே வான் திரின், வேலை நேரமும் ஓய்வு நேரமும் அடிப்படைத் தொழிலாளர் உரிமைகள்; அவை ஊழியர் சலுகைகள் அல்ல என்று வலியுறுத்தியுள்ளார். உற்பத்தித்திறன் நீடிக்க, மீண்டும் வளம் பெற அனுமதிக்கப்பட வேண்டிய விவசாய நிலத்துடன் அவர் தொழிலாளர்களை ஒப்பிடுகிறார். தொழிற்பேட்டைகளில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வுகள், பல தொழிலாளர்கள் வருமானத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள இந்த நீண்ட வேலை நேரத்தை ஏற்றுக்கொள்வதாகவும், அதற்காகத் தங்கள் உடல்நலம், குடும்ப வாழ்க்கை, ஓய்வு நேரம் ஆகியவற்றைத் தியாகம் செய்வதாகவும் காட்டுகின்றன. உற்பத்தி உச்சத்தை எட்டும் காலங்களில், குறிப்பாக ஆண்டு இறுதியில், ஊழியர்கள் வாரக்கணக்கில் நாளொன்றுக்கு 16 மணி நேரம் வரை வேலை செய்யக்கூடும். ஹோ சி மின் நகரைச் சேர்ந்த ஒரு தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர் தனது வேலை அட்டவணையை இவ்வாறு விவரித்தார்: நான் நாளொன்றுக்கு 12 மணி நேரம் வேலை செய்கிறேன்; சில நேரங்களில் 16 மணி நேரம் வரை. வீட்டுக்குச் சென்றடையும் நேரத்தில், என் குழந்தைகள் ஏற்கெனவே தூங்கிவிடுகிறார்கள்.
வேலை நேரமும் ஓய்வு நேரமும் அடிப்படைத் தொழிலாளர் உரிமைகள்; அவை ஊழியர் சலுகைகள் அல்ல. உற்பத்தித்திறன் நீடிக்க, மீண்டும் வளம் பெற அனுமதிக்கப்பட வேண்டிய விவசாய நிலத்தைப் போன்றதே தொழிலாளர் வளம்.
உடனடி உடல்நலப் பாதிப்புகளுக்கு அப்பால், நீண்ட வேலை நேரக் கலாசாரம் உள்நாட்டுப் பயன்பாட்டைக் குறைக்கிறது. இதனால் தொழிலாளர்கள் சம்பாதிக்கும் பணத்தைச் செலவிட முடியாத அளவுக்கு சோர்வடையும் முரண்பாடு உருவாகிறது. நுகர்வோர் பொருட்கள், சுற்றுலா அல்லது சேவைகள் ஆகியவற்றின் விநியோகத்தில் வியட்நாமுக்குக் குறை இல்லை. குறைந்த வருமானம் மட்டுமல்லாமல், நுகர்வதற்குத் தொழிலாளர்களுக்கு நேரமும் ஆற்றலும் இல்லாததால் தேவை கட்டுப்படுகிறது. வார இறுதிகளில் பயணம், பொருள்கள் வாங்குதல் அல்லது மருத்துவச் சேவைகளைப் பெறுதல் ஆகியவற்றுக்குப் பதிலாக, இழந்த தூக்கத்தை ஈடுகட்டுவதிலேயே நேரம் செலவாகிறது. பொருளாதாரத்தில் சுழலக்கூடிய பணம் முடங்கிக் கிடக்கிறது அல்லது சேமிப்பு, ஊக முதலீடு சார்ந்த வழிகளில் செல்கிறது. இதனால் நிலையான வளர்ச்சிக்குத் தேவையான உள்நாட்டுத் தேவை பாதிக்கப்படுகிறது.
மாற்றம் ஏன் சாத்தியமற்றதாகத் தெரிகிறது
குறுகிய வேலை நேரத்தின் தெளிவான பலன்கள் இருந்தபோதிலும், 40 மணி நேரத் தரநிலைக்கு மாறுவது குறித்து முதலாளிகளும் தொழிலாளர்களும் ஆழ்ந்த தயக்கங்களை வெளிப்படுத்துகின்றனர். போட்டித் திறன் பாதிக்கப்படும் என்று உற்பத்தியாளர்கள் அஞ்சுகின்றனர். குறைந்தபட்ச ஊதிய உயர்வும் கூடுதல் பொது விடுமுறைகளும் தொழில்துறைக்கு கடும் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துவதாக வியட்நாம் ஜவுளி மற்றும் ஆடைச் சங்கத்தின் துணைத் தலைவர் நுயென் சுவான் ஜுவாங் எச்சரிக்கிறார். ஜவுளி உற்பத்தியாளர்கள் ஆண்டு இறுதியில் உற்பத்தி கடுமையாக உச்சமடைவதை அடிக்கடி எதிர்கொள்கின்றனர் என்றும், வழக்கமான வேலை நேரத்தைக் குறைப்பது கூடுதல் நேரப் பணியை அதிகமாகச் சார்ந்திருக்கச் செய்யும் என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். இதனால் தொழிலாளர் செலவுகள் உயரும்; அதேவேளையில் சட்டப்பூர்வ கூடுதல் நேர வரம்புகளும் கட்டுப்பாடாக இருக்கும். சரியான நேரத்தில் பொருள்களை வழங்க முடியாவிட்டால், சர்வதேச வாங்குநர்களுடனான உறவுகள் பாதிக்கப்படலாம். வியட்நாம் தேசிய ஜவுளி மற்றும் ஆடை குழுமத்தின் பொது இயக்குநர் காவ் ஹியூ ஹியுவும் இதே கவலையைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார். வியட்நாமில் உற்பத்தித்திறனைவிட ஊதியம் வேகமாக உயர்ந்துள்ளதாகவும், வேலை நேரத்தை மேலும் குறைப்பது நிறுவனங்களின் வாழ்வாதாரத்தையே அச்சுறுத்தும் என்றும் அவர் கூறுகிறார். வருமானம் குறையும் என்ற அச்சத்தால் தொழிலாளர்களும் பெரும்பாலும் குறுகிய வேலை நேரத்தை எதிர்க்கின்றனர். பலர் வாழ்வாதாரத்திற்காகக் கூடுதல் நேர ஊதியத்தைப் பெரிதும் சார்ந்துள்ளனர். நின்பின் மாகாணத்தைச் சேர்ந்த தொழிற்சாலைத் தொழிலாளி திரான் தி யென், நாளொன்றுக்கு எட்டு மணி நேரம் வேலை செய்து மாதந்தோறும் சுமார் 6.5 மில்லியன் வியட்நாமிய டாங் சம்பாதிக்கிறார்; ஆனால் வழக்கமான கூடுதல் நேரப் பணியுடன் அவரது வருமானம் கிட்டத்தட்ட 10 மில்லியன் டாங்கை எட்டுகிறது. அடிப்படை ஊதியத்தை உயர்த்தாமல் வாராந்திர வேலை நேரத்தைக் குறைத்தால், தனது வருமானம் 6 மில்லியன் டாங்காகக் குறைந்து வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்படும் என்று அவர் கவலைப்படுகிறார். இது ஒரு தீய சுழற்சியை உருவாக்குகிறது: வாழ்வதற்கு தொழிலாளர்களுக்குக் கூடுதல் நேரம் தேவைப்படுகிறது; ஆனால் கூடுதல் நேரம் அவர்களின் உடல்நலத்தையும் உற்பத்தித்திறனையும் பாதிக்கிறது; உற்பத்தியைத் தக்கவைக்க மேலும் பல மணி நேரம் உழைக்க வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.
வெளிநாட்டு அனுபவத்திலிருந்து பாடங்கள்
சர்வதேச அனுபவம் நம்பிக்கையையும் எச்சரிக்கையையும் ஒருசேர வழங்குகிறது. நீண்ட வேலை நேரம் கொண்ட மற்றொரு வளரும் பொருளாதாரமான மெக்சிகோ, வியட்நாமுக்கு பொருத்தமான ஒப்புமையாக உள்ளது. அந்நாட்டு செனட் அண்மையில் ஒப்புதல் அளித்த 40 மணி நேர வேலை வாரத் திட்டம், 2030ஆம் ஆண்டு வரை ஒவ்வோர் ஆண்டும் இரண்டு மணி நேரம் குறைக்கும் படிப்படியான நடைமுறையை உள்ளடக்கியுள்ளது; இதனால் நிறுவனங்களுக்குத் தங்களை மாற்றியமைக்க அவகாசம் கிடைக்கும். வியட்நாமுக்கு இந்தக் கட்டப்படியான அணுகுமுறை ஒரு முன்மாதிரியாக அமையக்கூடும். நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு 2030ஆம் ஆண்டு மிகவும் யதார்த்தமான காலக்கெடு என்று தொழிலாளர் துறையின் முன்னாள் துணை அமைச்சர் பாம் மின் ஹுவான் கூறுகிறார். ஐக்கிய இராச்சியத்தின் விரிவான நான்கு நாள் வேலை வாரச் சோதனைகள் குறிப்பிடத்தக்க வெற்றியை வெளிப்படுத்தின. வேலைச்சோர்வு 71 சதவீதம் குறைந்ததாகவும், வருகையின்மை 65 சதவீதம் குறைந்ததாகவும், வேலை நேரம் குறைந்தபோதிலும் வருவாய் நிலையாக இருந்ததாக அல்லது அதிகரித்ததாகவும் நிறுவனங்கள் தெரிவித்தன; சராசரியாக 1.4 சதவீத வளர்ச்சி பதிவானது. எனினும், இந்தச் சோதனைகள் துறை சார்ந்த வரம்புகளையும் வெளிப்படுத்தின. வாடிக்கையாளர்களை நேரடியாகச் சந்திக்கும் நிறுவனங்களும் உற்பத்தி நிறுவனங்களும் பணியாளர் பற்றாக்குறையை எதிர்கொண்டன. க்ளோஸ்டரில் உள்ள பொறியியல் பொருள் நிறுவனத்தின் நிர்வாக இயக்குநர் மார்க் ரோடரிக், இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு சோதனைத் திட்டத்தைக் கைவிட்டார். அவரது நிறுவனம் ஏற்கெனவே பணியாளர் பற்றாக்குறையை எதிர்கொண்டிருந்ததால், ஊழியர்களுக்கு வாரந்தோறும் ஒரு நாள் விடுமுறை வழங்க முடியவில்லை. வழக்கமான பத்து வேலை நாட்களுக்குப் பதிலாக, ஊழியர்கள் ஒன்பது நாட்கள் மிகக் கடுமையாக உழைக்க நேர்ந்ததால் சோர்வடைந்தனர். சில்லறை விற்பனை அல்லது உற்பத்தி போன்ற, 24 மணி நேரமும் பணியாளர்கள் நேரில் இருக்க வேண்டிய நிறுவனங்களில், சுருக்கப்பட்ட வேலை அட்டவணைகளைச் செயல்படுத்த கூடுதல் பணியாளர்களை நியமிக்க வேண்டும்; அல்லது வேலை தீவிரத்தை அதிகரிக்க வேண்டும். இவ்விரண்டும் ஓய்வின் பலன்களை இல்லாமல் செய்யக்கூடும்.
மைக்ரோசாஃப்ட் ஜப்பானின் 2019ஆம் ஆண்டு சோதனை வேறொரு மாதிரியை வழங்குகிறது. கடுமையான விதிமுறைகள், 30 நிமிடக் கூட்ட வரம்பு, தொலைதூரத் தகவல் தொடர்பு ஆகியவற்றுடன் வாரத்திற்கு நான்கு நாள் வேலை முறையைச் செயல்படுத்தி, நிறுவனம் உற்பத்தித்திறனை 40 சதவீதம் உயர்த்தியது; அதேவேளையில் மின்சாரப் பயன்பாடு 23 சதவீதம் குறைந்தது. வேலை நேரத்தைக் குறைப்பது மட்டுமல்லாமல், பணிச் செயல்முறைகளைத் திட்டமிட்டு மறுவடிவமைத்ததே இதில் முக்கிய வேறுபாடு. 2015 முதல் 2019 வரை ஐஸ்லாந்தில் பல்வேறு துறைகளைச் சேர்ந்த 2,500 தொழிலாளர்களுடன் நடத்தப்பட்ட சோதனைகள், முறையான திட்டமிடல் இருந்தால் தொழிலாளர் நலன் கணிசமாக மேம்படும் அதேவேளையில் உற்பத்தித்திறனைப் பராமரிக்கவோ அதிகரிக்கவோ முடியும் என்பதை நிரூபித்தன.
தொழில்நுட்பமும் நேரப் பொறியும்
செயற்கை நுண்ணறிவு மற்றும் தானியக்கத்தில் அண்மைக் காலமாக ஏற்பட்ட முன்னேற்றங்கள், வேலை நேரம் குறித்த கணக்கீட்டை அடிப்படையாகவே மாற்றியுள்ளன. அறிக்கைகள் தயாரித்தல், தரவுகளைத் தொகுத்தல், தொடக்கநிலைப் பகுப்பாய்வு செய்தல் அல்லது ஆவணங்களை வரைதல் போன்ற, முன்பு பல மணி நேரம் எடுத்துக்கொண்ட பணிகளை இப்போது சில நிமிடங்களில் முடிக்கலாம். பல அறிவுசார் பணியாளர்களுக்கு நவீன வேலை நாள் முடிவில்லாததாக மாறிவிட்டதாக மைக்ரோசாஃப்ட் ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. பயனர்களில் 40 சதவீதம் பேர் காலை 6 மணிக்கே மின்னஞ்சலைப் பார்க்கிறார்கள்; இரவு 8 மணிக்குப் பிறகான கூட்டங்கள் ஆண்டுக்கு ஆண்டு 16 சதவீதம் அதிகரித்துள்ளன; வார இறுதிப் பணியும் அதிகரித்து வருகிறது. வேலைச்சுமையைக் குறைக்கும் தொழில்நுட்பத் திறன் இருந்தபோதிலும், சேமிக்கப்படும் நேரம் ஓய்வுக்கோ செயல்திறன் உயர்வுக்கோ பயன்படுவதற்குப் பதிலாக, அதிகரிக்கும் தகவல் தொடர்புத் தேவைகளால் பெரும்பாலும் பயன்படுத்திக்கொள்ளப்படுகிறது. சராசரித் தொழிலாளர் நாளொன்றுக்கு 117 மின்னஞ்சல்களையும், ஒவ்வொரு வேலை நாளிலும் 153 டீம்ஸ் செய்திகளையும் பெறுகிறார்; ஒவ்வொரு இரண்டு நிமிடங்களுக்கும் கவனம் திசைதிருப்பப்படுகிறது. இந்தத் துண்டுதுண்டான பணிச்சூழலில் நீண்ட வேலை நேரத்தை அப்படியே தொடர்வது, தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தின் பலன்களை வீணாக்குகிறது. ஒதுக்கப்பட்ட நேரத்தை நிரப்பும் வகையில் வேலை விரிவடையும் என்ற பார்கின்சனின் விதி சுட்டிக்காட்டுவதுபோல், கட்டமைப்பு மாற்றங்கள் இல்லாமல் செயற்கை நுண்ணறிவு உடைந்த அமைப்பைச் சரிசெய்வதற்குப் பதிலாக அதனை மேலும் வேகப்படுத்தும். தொழில்நுட்பம் குறுகிய வேலை நேரத்தைச் சாத்தியமாக்குகிறதா என்பது கேள்வியல்ல; அந்தப் பலன்களைப் பெற நிறுவனங்கள் பணிப்பாய்வுகளை மறுசீரமைக்குமா என்பதே கேள்வி. வேலை நேரம் கண்டிப்பாக வரையறுக்கப்பட்டால், ஒவ்வொரு மணிநேரமும் அதிக மதிப்புமிக்கதாகிறது. இது செயல்பாடுகளை எளிமைப்படுத்தவும், பணிப்பாய்வுகளை மறுசீரமைக்கவும், தொழில்நுட்பத்தில் தீவிரமாக முதலீடு செய்யவும் ஊக்குவிக்கிறது. ஊழியர்கள் உடல்ரீதியாகப் பணியிடத்தில் செலவிடும் நேரத்தைக் கொண்டு தங்கள் பங்களிப்பை அளவிடுவதற்குப் பதிலாக, அதிக கவனத்துடன் பணியாற்ற முனைகிறார்கள்.
முன்னேறும் வழி
வியட்நாமின் வழக்கமான வேலை வாரத்தைக் குறைப்பதற்கு சட்ட ஆணை மட்டும் போதாது. உற்பத்தித்திறன், ஊதியம், நிறுவனங்களின் மாற்றச் செலவுகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய விரிவான செயல்திட்டம் தேவை. தொழிலாளர் நிபுணர் பாம் தி து லான் கூறுகையில், தொழிலாளர் எண்ணிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்ட வளர்ச்சி மாதிரியிலிருந்து தரம் மற்றும் உற்பத்தித்திறனை மையமாகக் கொண்ட மாதிரிக்கு வியட்நாம் மாறும் நிலையில், குறுகிய வேலை நேரம் தவிர்க்க முடியாததாகவே உள்ளது. இருப்பினும், வேலை நேரத்தைக் குறைப்பதால் நிறுவனங்கள் உற்பத்தியை மறுசீரமைக்கவும், தொழில்நுட்பத்தில் முதலீடு செய்யவும், நிர்வாகத்தை மேம்படுத்தவும், தொழிலாளர் திறன்களை உயர்த்தவும் வேண்டியிருக்கும் என்றும், இவை அனைத்தும் குறுகிய காலத்தில் செலவுகளை அதிகரிக்கும் என்றும் அவர் எச்சரிக்கிறார். வாராந்திர வேலை நேர வரம்புகள், நடைமுறைப்படுத்தும் காலக்கெடு, திறன் மேம்பாட்டுக்கான ஆதரவுக் கொள்கைகள் ஆகியவற்றை கொள்கை வகுப்பாளர்கள் கவனமாக மதிப்பிட வேண்டும். குறைந்தபட்ச மணிநேர ஊதிய விதிகளைத் திருத்த வேண்டும் என்று ஹனோய் தொழிலாளர் கூட்டமைப்பின் துணைத் தலைவர் நுயென் ஹுய் கான் முன்மொழிகிறார். அரசு 40 மணி நேர வேலை வாரத்தை ஊக்குவித்தால், மாதாந்திர வேலை நேரம் 160 மணியாகக் குறையும். அப்போது அதிகாரிகள் மாதாந்திர குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை 160 மணிநேரத்தால் வகுத்து, பணியில் இருந்த நேரத்தின் அடிப்படையில் அல்லாமல் உற்பத்தித்திறனின் அடிப்படையில் நியாயமான ஊதியத்தை உறுதிசெய்யலாம். விருப்ப இலக்குகளுக்குப் பதிலாக, சட்டப்பூர்வமாகக் கட்டுப்படுத்தும் செயல்திட்டம் தேவை என்று லே வான் திரின் வலியுறுத்தியுள்ளார். 48 மணிநேரத்திலிருந்து 44 மணிநேரமாகவும், பின்னர் படிப்படியாக 40 மணிநேரமாகவும் மாறும் தெளிவான கட்டங்கள் அதில் இடம்பெற வேண்டும் என்றும் அவர் கோரியுள்ளார். அதற்கேற்ற உற்பத்தித்திறன் உயர்வு இல்லாவிட்டால், அதிகரிக்கும் தொழிலாளர் செலவுகள் வியட்நாமிய நிறுவனங்களின் போட்டித்திறனை அரித்துவிடக்கூடும் என்றும் அவர் வலியுறுத்துகிறார். தற்போது பிற துறைகளின் 200 மணிநேர வரம்புடன் ஒப்பிடுகையில், ஆண்டுக்கு 300 மணிநேரம் வரை கூடுதல் நேரம் அனுமதிக்கப்படுவதால் பயனடையும் ஜவுளி மற்றும் ஆடைத் துறைக்கு, மாற்றத் திட்டமிடலில் குறிப்பிட்ட கவனம் தேவை. செயல்திறனைவிடப் பணியிடத்தில் இருப்பதற்கே மதிப்பளிக்கும் மனப்போக்கை மாற்றுவதே அடிப்படைச் சவால். நிறுவனங்கள் பணிச் செயல்முறைகளை மறுவடிவமைத்து, குறைந்த மதிப்புள்ள கூட்டங்களை நீக்கி, வேலை நேரத்தைவிட வெளியீட்டில் கவனம் செலுத்தும்போதுதான் குறுகிய வேலை வாரங்கள் வெற்றியடைகின்றன என்பதை உலகளாவிய சோதனைகள் காட்டுகின்றன. வியட்நாமைப் பொறுத்தவரை, 40 மணி நேர வேலை வாரம் மிகவும் குறைவா என்பதல்ல கேள்வி; பல ஆண்டுகளாக உற்பத்தித்திறன் சவால்களுக்கு, வேலை ஒழுங்கமைக்கப்படும் மற்றும் செய்யப்படும் முறையை மேம்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, வேலை நேரத்தை நீட்டிப்பதன் மூலம் ஏன் இன்னும் பதிலளிக்கப்படுகிறது என்பதே கேள்வி.
முக்கிய அம்சங்கள்
- வியட்நாமில் உள்ள வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் பல ஆண்டுகளாக 40 மணி நேர வேலை வாரத்தை வெற்றிகரமாகச் செயல்படுத்தி வருகின்றன; குறுகிய வேலை நேரத்தை உள்நாட்டு நிறுவனங்களால் ஏற்க முடியாது என்ற கூற்றை இது மறுக்கிறது
- வியட்நாமின் 48 மணி நேரத் தரநிலை, வளர்ந்த பொருளாதாரங்களில் பெரும்பாலானவை கிட்டத்தட்ட ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு ஏற்றுக்கொண்ட 40 மணி நேர வழக்கமான அளவைவிட அதிகம்; உலகில் முன்னணியில் உள்ள லக்சம்பர்க் போன்ற நாடுகள் 29 மணி நேர வேலை வாரத்தைக் கொண்டுள்ளன
- மாதந்தோறும் 40 முதல் 50 மணி நேரம் கூடுதல் நேரம் வேலை செய்யும் தொழிலாளர்களுக்கு, குறிப்பாக தொழிலாளர் செறிவு அதிகமுள்ள துறைகளில், நீடித்த சோர்வும் பணியிட விபத்துகளும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் அதிகமாக உள்ளன
- சோர்வடைந்த தொழிலாளர்களுக்குச் செலவிட நேரமும் ஆற்றலும் இல்லாததால், நீண்ட வேலை நேரம் உள்நாட்டுப் பயன்பாட்டைக் குறைத்து, பொருளாதார வளர்ச்சியைத் தடுக்கிறது
- உற்பத்தித்திறன் உயர்வு குறுகிய வேலை நேரத்தை ஈடுசெய்யும் என்பதற்கான ஆதாரங்கள் இருந்தபோதிலும், போட்டித்திறன் குறையும், வருமானம் குறையும் என்ற அச்சத்தால் முதலாளிகளும் தொழிலாளர்களும் மாற்றத்தை எதிர்க்கின்றனர்
- உற்பத்தித்திறனும் ஊழியர் நலனும் மேம்பட்ட அனுபவத்துக்குப் பிறகு, நிறுவனங்களில் 92 சதவீதம் குறைக்கப்பட்ட வேலை நேரத்தைத் தொடர்ந்ததாக சர்வதேசச் சோதனைகள் காட்டுகின்றன
- செயற்கை நுண்ணறிவும் தானியக்கமும் வேலைச்சுமையைக் கணிசமாகக் குறைக்கின்றன; ஆனால் கட்டமைப்பு சீர்திருத்தம் இல்லாவிட்டால், சேமிக்கப்படும் நேரம் செயல்திறன் உயர்வுக்குப் பதிலாக அதிகரிக்கும் தகவல் தொடர்புக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது
- 160 மணி நேர மாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு மணிநேர ஊதியத்தைக் கணக்கிடும் ஊதியச் சீர்திருத்தங்களுடன், 2030ஆம் ஆண்டுக்குள் 40 மணி நேர வேலை வாரத்தை நோக்கிப் படிப்படியான செயல்திட்டத்தை நிபுணர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர்; இது 192 மணி நேர மாதத்தைக் கணக்கில் கொள்ளும் முறைக்கு மாற்றாகும்
