நவீன அழகுத் தரங்களுக்கு சவால் விடுத்த புன்னகை
ப்ளீச்சிங் பட்டைகள், பற்களை வெண்மையாக்கும் பற்பசை ஆகியவற்றின் மூலம் பளிச்சென்ற வெள்ளைப் புன்னகையை இன்றைய அழகுப் பிரசாரங்கள் ஊக்குவிக்கின்றன. ஆனால், வடக்கு வியட்நாமின் பண்டைய சமூகங்கள் இதற்கு முற்றிலும் மாறான அழகுக் கோட்பாட்டைப் பின்பற்றின. சுமார் 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இரும்புக் காலத்தில், செம்பட்டாறு கழிமுகப் பகுதி மக்கள் நுட்பமான வேதியியல் செயல்முறைகளைப் பயன்படுத்தித் தங்கள் பற்களைப் பளபளப்பான கருமையாக மாற்றியதைத் தொல்லியல் சான்றுகள் தற்போது உறுதிப்படுத்துகின்றன. 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை நவீன வியட்நாமில் ஆவணப்படுத்தப்பட்ட இந்தப் பழக்கம், ஆயிரமாண்டுகளைக் கடந்து, வியப்பூட்டும் வகையில் ஒரே மாதிரியான நுட்பங்களுடன் நீடித்த மனிதகுலத்தின் மிக நீண்டகால அழகுசார் மரபுகளில் ஒன்றாகும்.
உள்ளடக்கம்
ஹனோயிலிருந்து சுமார் 70 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ள தொல்லியல் தளமான டோங் சாவில் அண்மையில் கிடைத்த கண்டுபிடிப்பு, பண்டைய பல் மாற்றங்களையும் இன்றும் வாழும் பண்பாட்டு நடைமுறைகளையும் இணைக்கும் மிகப் பழமையான நேரடி அறிவியல் சான்றை வழங்குகிறது. ஆஸ்திரேலிய தேசியப் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர்களும் அவர்களுடன் இணைந்த நிறுவனங்களும், இன்றிலிருந்து 2,157 முதல் 1,830 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய மனித எச்சங்களை ஆய்வு செய்து, இரும்பு உப்புகளையும் தாவரச் சாறுகளையும் உள்ளடக்கிய விரிவான அழகுச் சடங்கைக் காட்டும் வேதியியல் தடயங்களைக் கண்டறிந்தனர். பண்டைய பற்களின் நிறமாற்றம் உணவுப் பழக்கத்தாலோ, இறப்புக்குப் பிந்தைய சுற்றுச்சூழல் காரணிகளாலோ மட்டுமே ஏற்பட்டது என்ற கருதுகோள்களுக்கு இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் சவால் விடுக்கின்றன.
வியட்நாமியச் சமூகங்கள் ஏன் பற்களை வெண்மையாக்குவதற்குப் பதிலாகக் கருமையாக்கின என்பதைப் புரிந்துகொள்ள மேற்கத்திய பார்வையாளர்கள் பல நூற்றாண்டுகளாகச் சிரமப்பட்டனர். 1800களின் பிற்பகுதியில் பிரெஞ்சுக் காலனிய எழுத்தாளர்கள் கருமையாக்கப்பட்ட பற்களை, “வாய்க்குள் இருக்கும் முற்றிலும் இருண்ட பாதாளம்” என்று வர்ணித்தனர். இது புரிதலைவிடப் பண்பாட்டுச் சார்புநிலையையே வெளிப்படுத்தியது. இந்த அழகியல் தேர்வு ஆழமான சமூகப் பொருளைக் கொண்டிருந்தது என்பதையும், முதிர்ச்சி, பண்பாட்டு அடையாளம், இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட உலகிலிருந்து மனிதர்களை வேறுபடுத்துதல் ஆகியவற்றைக் காட்டும் வெளிப்படையான குறியீடாகச் செயல்பட்டது என்பதையும் புதிய ஆய்வு காட்டுகிறது.
டோங் சா இடுகாட்டில் அகழாய்வு
1994 முதல் 1997 வரை வேளாண் கால்வாய் கட்டுமானத்தின்போது, பல அடக்கங்களைக் கொண்ட பெரிய மரப்பெட்டி இடுகாட்டைத் தொழிலாளர்கள் கண்டறிந்ததைத் தொடர்ந்து டோங் சா தளம் முதன்முதலில் வெளிச்சத்துக்கு வந்தது. 2001, 2004ஆம் ஆண்டுகளில் வியட்நாம் மற்றும் ஆஸ்திரேலியக் குழுக்கள் நடத்திய முறையான அகழாய்வுகளில் 72 மனித எச்சங்கள் மீட்கப்பட்டன. அவற்றில் பலவற்றின் பற்கள் ஆழ்ந்த கருப்பு முதல் சிவப்பு கலந்த பழுப்பு வரையிலான வழக்கத்திற்கு மாறான நிறமாற்றத்தைக் கொண்டிருந்தன. இந்தக் குடியிருப்பு, வெண்கல வார்ப்பில், குறிப்பாகப் பண்டைய வியட்நாமியப் பண்பாட்டின் அடையாளங்களாக மாறிய பிரம்மாண்ட வெண்கல முரசுகளில் புகழ்பெற்ற நாகரிகமான, டோங் சோன் பண்பாட்டின் பிற்பகுதிக் காலத்தைச் சேர்ந்தது.
கி.மு. 500 முதல் கி.பி. 50 வரை செழித்த டோங் சோன் பண்பாடு, வடக்கு வியட்நாமில் தீவிரமான தொழில்நுட்பப் புதுமையும் சிக்கலான சமூக அமைப்பும் நிலவிய காலத்தைக் குறிக்கிறது. புகழ்பெற்ற வெண்கல முரசுகள் மட்டுமல்லாமல் ஆயுதங்கள், கருவிகள், அடுக்குநிலைச் சமூக அமைப்பைக் காட்டும் நுட்பமான கல்லறைப் பொருட்கள் ஆகியவற்றையும் உருவாக்கிய இந்தச் சமூகங்கள் மேம்பட்ட உலோகவியல் நுட்பங்களை வளர்த்தன. கயிற்றுப் பதிப்புள்ள மட்பாண்டங்கள், அரக்கு பூசப்பட்ட இறக்கை வடிவக் கிண்ணங்கள், கி.மு. 118ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த வுஜு நாணயங்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு பொருட்களுடன் டோங் சா இடுகாட்டில் அடக்கங்கள் காணப்பட்டன. இவை எச்சங்களுக்கான காலவரிசையைத் தெளிவாக நிறுவுகின்றன.
இந்த அகழாய்வுகளில் இருந்து, தீவிர ஆய்வுக்காக மூன்று குறிப்பிட்ட பல் மாதிரிகளை ஆராய்ச்சியாளர்கள் தேர்ந்தெடுத்தனர். இரண்டு மாதிரிகள் இரும்புக் கால அடக்கங்களிலிருந்து கிடைத்தவை (04DXD1K2 மற்றும் 04DXUI2); மூன்றாவது மாதிரி (04DXMPK) சுமார் 17ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது. இரண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலான கால இடைவெளியிலும் வேதியியல் தடயங்கள் ஒரேமாதிரியாக இருந்தனவா என்பதை ஆராய இந்தக் காலவரிசை விஞ்ஞானிகளுக்கு உதவியது. மாதிரிகளில் கடைவாய்ப் பற்களும் ஒரு கோரைப் பல்லும் அடங்கும். அவற்றின் மேற்பூச்சில் ஒட்டியிருந்த கருப்பு நிறக் கறை, பல நூற்றாண்டுகள் புதையுண்டிருந்தபோதும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. மாதிரிகளுக்கிடையே பாதுகாப்பு நிலை மாறுபட்டது. 17ஆம் நூற்றாண்டு மாதிரியில், இன்றைய பற்கள் கருமையாக்கும் முறையை ஒத்த தனித்துவமான கருநிறப் பூச்சு இருந்தது. இரும்புக் கால மாதிரிகளில், படிவ மாசு இல்லாத பல் மேற்பூச்சுப் பகுதிகளை மிகக் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்து ஆய்வு செய்ய வேண்டியிருந்தது.
தற்செயலான நிறமாற்றத்திலிருந்து நோக்கமுள்ள மாற்றத்தை வேறுபடுத்துதல்
பண்டைய எச்சங்களிலிருந்து கிடைக்கும் நிறம் மாறிய பற்களைப் புரிந்துகொள்வதில் தொல்லியலாளர்கள் நீண்டகாலமாகச் சவால்களை எதிர்கொண்டுள்ளனர். பல காரணங்களால் பற்களில் கறை படியலாம்: பல நூற்றாண்டுகளாக எச்சங்களுக்குள் ஊடுருவும் இரும்புச்சத்து நிறைந்த புதைகுழி மண், பாக்கு போன்ற டானின் கொண்ட தாவரங்களைத் தொடர்ந்து உட்கொள்வது, அல்லது அழகுக்காக வேண்டுமென்றே பூசுவது. ஆசிய-பசிபிக் பிராந்தியம் முழுவதும் பரவலாக உள்ள பாக்கு மெல்லும் பழக்கம் பற்களிலும் ஈறுகளிலும் சிவப்புக் கலந்த பழுப்பு நிறக் கறைகளை ஏற்படுத்தும். அதேவேளை, உணவால் தற்செயலாகப் படியும் கறைகள் டோங் சாவில் காணப்படும் ஆழ்ந்த பளபளப்பான கருமைக்குப் பதிலாக, சீரற்ற பழுப்பு நிறமாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்.
பண்டைய வியட்நாமியர்களின் பற்களில் காணப்பட்ட நிறமாற்றம் அழகுக்காகச் செய்யப்பட்டதா, உணவுப் பழக்கத்தால் ஏற்பட்டதா, அல்லது இறப்புக்குப் பின் சுற்றுச்சூழல் காரணிகளால் உருவானதா என்பதைத் தீர்மானிக்க, சேதமில்லாத நுட்பமான ஆய்வு தேவைப்பட்டது. மாற்ற முடியாத இந்த மாதிரிகளைச் சேதப்படுத்தாமல் பல் மேற்பூச்சின் தனிமக் கலவையை ஆராய, ஆய்வுக் குழு ஒன்றுக்கொன்று துணைபுரியும் இரண்டு நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தியது. ஆற்றல் சிதறல் நிறமாலை அளவீட்டுடன் கூடிய வருடும் மின்னணு நுண்ணோக்கி (SEM EDS), மேற்பூச்சின் நுண்ணிய பகுதிகளில் எலக்ட்ரான்களைச் செலுத்தி, குறிப்பிட்ட வேதியியல் தனிமங்களுக்குரிய எக்ஸ் கதிர்களை உருவாக்க ஆய்வாளர்களுக்கு உதவியது. கையடக்க எக்ஸ் கதிர் ஒளிர்வு முறை (p XRF), உயர் ஆற்றல் கதிர்வீச்சுக்கு மாதிரிகளை உட்படுத்தும்போது அவற்றிலிருந்து வெளிப்படும் ஒளிரும் எக்ஸ் கதிர்களைக் கண்டறிந்து கூடுதல் அளவீடுகளை வழங்கியது.
கால இடைவெளி இருந்தபோதிலும் மூன்று பண்டைய மாதிரிகளிலும் ஒரேமாதிரியான கூறுகள் இருப்பதை இந்த முறைகள் வெளிப்படுத்தின. அடையாளம் காணப்பட்ட முக்கியத் தனிமங்களில் கால்சியம், பாஸ்பரஸ், ஆக்சிஜன் ஆகியவை அடங்கும்; இவை இயற்கையான பல் மேற்பூச்சை உருவாக்கும் கனிமக் கட்டமைப்பான ஹைட்ராக்ஸிஅபடைட்டுடன் பொருந்துகின்றன. ஆனால், நிறமடைந்த பகுதிகளில் தனித்துவமான வேறுபாடுகள் இருந்தன. குறிவைத்து ஆய்வு செய்த பகுதிகளில் இரும்பின் செறிவு 2.37% முதல் 3.95% வரை இருந்தது; அதனுடன் கந்தகத்தின் அளவு 1.11% முதல் 1.75% வரை இருந்தது. ஓர் இரும்புக் கால மாதிரியில், ஆய்வு செய்த மேற்பரப்பின் கலவையில் இரும்பு ஆக்சைடு 25% வரை இருந்தது. மண் மாசு அல்லது இயற்கையான உணவுச் சேர்க்கையால் விளக்க முடியாத அளவுக்கு இவை அதிகம் இருந்தன. மாறாக, இரும்பு சார்ந்த பொருட்கள் மீண்டும் மீண்டும் பூசப்பட்டதையே இவை சுட்டிக்காட்டின.
Fe மற்றும் S சமிக்ஞைகள் இரண்டும் இணைந்து இருப்பது, இரும்பு உப்புகள் பயன்படுத்தப்பட்டதற்கான வலுவான அறிகுறி என நாங்கள் கருதுகிறோம்.
ஆஸ்திரேலிய தேசியப் பல்கலைக்கழகத்தின் தொல்லியலாளரும் ஆய்வின் முதன்மை ஆசிரியருமான யூ ஜாங் கூறிய இந்தக் கருத்து, இந்த வேதியியல் தடயங்களின் கண்டறியும் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இரும்பும் கந்தகமும் இணைந்திருப்பது இரும்பு சல்பேட் சேர்மங்களை (FeSO4 அல்லது Fe2(SO4)3) சுட்டுகிறது. இரும்பு, கந்தகம் நிறைந்த பொருட்களுடன் அல்லது அமிலச் சூழலுடன் வினைபுரியும்போது இச்சேர்மங்கள் உருவாகின்றன. இந்தக் குறிப்பிட்ட சேர்மங்கள் இருப்பது, பற்களை வேண்டுமென்றே கருமையாக்கியதற்கான வேதியியல் அடையாளமாக அமைகிறது; தற்செயலான கறையிலிருந்தும் சுற்றுச்சூழல் மாசிலிருந்தும் இந்தப் பழக்கத்தை வேறுபடுத்த உதவுகிறது.
பண்டைய வேதியியலை மீளமைத்தல்
கண்டறியப்பட்ட தனிமங்கள் தற்செயலான சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பால் அல்லாமல், பற்களை வேண்டுமென்றே கருமையாக்கியதால் ஏற்பட்டவை என்பதை உறுதிப்படுத்த, ஆய்வுக் குழு பரிசோதனைத் தொல்லியலை மேற்கொண்டது. இரும்பு உப்புகளும் டானின்களும் கொண்ட வரலாற்றுப் பழமையான நிறமியான இரும்பு-கால் மையை நவீன விலங்குகளின் பற்களில் அவர்கள் பூசினர். பண்டைய வியட்நாமிய நடைமுறைக்காகக் கருதப்படும் அதே வேதியியல் கோட்பாடுகள் மூலம் இந்தப் பொருள் ஆழ்ந்த கருப்பு நிறத்தை உருவாக்குகிறது. பரிசோதனைப் பல்லின் வேதியியல் நிறமாலை, பண்டைய டோங் சா மாதிரிகளுடன் கிட்டத்தட்ட ஒரேமாதிரியாக இருந்தது; அவற்றில் தொல்லியல் மாதிரிகளுக்குப் பொருந்தும் வகையில் இரும்பு, கந்தகத்தின் அளவுகள் உயர்ந்திருந்தன.
இந்த மாற்றத்துக்குப் பின்னுள்ள வேதியியல், இரும்பு அயன்களுக்கும் பல தாவரங்களில் காணப்படும் இயற்கையான பல்பீனாலான டானிக் அமிலத்துக்கும் இடையிலான ஒருங்கிணைப்பு பிணைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது. சூடான அல்லது அமிலச் சூழலில் டானின்கள் இரும்புடன் பிணையும்போது, நிலையான இரும்பு-பல்பீனால் கூட்டுப்பொருட்கள் உருவாகின்றன. பின்னர் காற்றில் படும்போது நிகழும் ஆக்சிஜனேற்றம், ‘இரும்பு டானேட்’ எனப்படும் தனித்துவமான கருமையான நிறமியை உருவாக்குகிறது. இந்த வினை பல நூற்றாண்டுகளாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது; இடைக்கால இரும்பு-கால் மை தயாரிப்பு முறைகளிலும், 14ஆம் நூற்றாண்டுச் சீனத் துணி சாயமிடும் மரபுகளிலும் இது காணப்படுகிறது. இந்தச் சேர்மங்களின் நிலைத்தன்மையே, ஒருவரின் வாழ்நாள் முழுவதும் நிறம் மாறாமல் இருந்ததற்கும், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் புதையுண்டிருந்தும் நீடித்ததற்கும் காரணமாகிறது.
பண்டைய சமூகங்கள் திட்டமிட்ட, வேதியியல் ரீதியாக நுட்பமான முறையைப் பயன்படுத்தின என்பதற்கு இந்தப் பரிசோதனைப் பொருத்தம் வலுவான சான்றளித்தது. ஓர் இரும்புக் காலப் பல்லில், இரும்பு ஆக்சைடு அளவு அதிகமாக இருந்தது; மேற்பூச்சில் இரும்பு தீவிரமாகப் படிந்திருந்ததை இது காட்டுகிறது. ஒருமுறை மட்டும் படிந்ததற்குப் பதிலாக, பசை போன்ற கலவையைத் தொடர்ந்து பூசியதுடன் இது பொருந்துகிறது. மண்ணால் ஏற்பட்ட கறையோ பாக்கு மெல்லுதலோ இந்த வடிவத்துக்கு ஒத்திருக்கவில்லை; அவை வேறுபட்ட வேதியியல் தடயங்களையும் தோற்றத்தையும் உருவாக்குகின்றன. ஜாங் குறிப்பிட்டதுபோல், பாக்கு மெல்லுவதால் பழுப்பு கலந்த கருமை ஏற்படுமே தவிர, வியட்நாமிய மாதிரிகளில் காணப்பட்ட ஆழ்ந்த கருமை ஏற்படாது.
இருபது நாள் மாற்றம்
19ஆம் நூற்றாண்டு மற்றும் 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்ககால இனவரைவியல் பதிவுகள், விரும்பப்பட்ட கருமையான புன்னகையைப் பெறுவதற்கான மிக விரிவான முறையை விவரிக்கின்றன. தற்செயலாகச் சிவப்புக் கலந்த பழுப்பு நிறக் கறையை உருவாக்கும் எளிய பாக்கு மெல்லுதலைப் போலல்லாமல், வியட்நாமியப் பற்களைக் கருமையாக்குவது குறிப்பிட்ட படிநிலைகளைப் பின்பற்றி, மிகக் கவனமாக 20 நாட்கள் வரை செய்ய வேண்டிய சிகிச்சையாக இருந்தது. முதலில் சுத்திகரிப்பு செய்யப்பட்டது. அப்போது, சுண்ணாம்புச் சாறு அல்லது வினிகர் போன்ற அமிலப் பொருட்களாலும், சில நேரங்களில் கரி அல்லது பொடித்த கண்ணாடி போன்ற உராய்வுப் பொருட்களாலும் பல் மேற்பரப்பு சொரசொரப்பாக்கப்பட்டது. சுமார் மூன்று நாட்கள் நீடித்த இந்தப் பொறித்தல் கட்டம், நுண்ணிய சீரற்ற தன்மைகளை உருவாக்கி சாயம் நன்கு ஒட்டுவதற்கு உதவுவதன் மூலம் பல் மேற்பரப்பைத் தயாராக்கியது.
இரண்டாம் கட்டத்தில் சிவப்பு சாயம் பூசப்பட்டது. சூடாக்கப்பட்ட, டானின் நிறைந்த பசைகளால் தடவப்பட்ட இலைத் துண்டுகள் இரவு முழுவதும் பற்களில் ஒட்டவைக்கப்பட்டு, எட்டு முதல் பதினைந்து நாட்கள் வரை வைக்கப்பட்டன. இதனால் அடிப்படை சிவப்பு நிற அடுக்கு உருவானது. இப்பசைகள் லாக் பிசின், மாதுளைத் தோல் அல்லது டானிக் அமிலம் அதிகமுள்ள பிற தாவரப் பொருட்களிலிருந்து தயாரிக்கப்பட்டன. முக்கியமான கருப்பு சாயம் பூசும் கட்டத்தில் இரும்பு ஆதாரங்கள் சேர்க்கப்பட்டன. இதற்குப் பொடித்த விட்ரியால் (இரும்பு சல்பேட்டுகள்) பயன்படுத்தப்பட்டன; அல்லது இரும்புப் பாத்திரங்களில் தாவரச் சாறுகளைச் சூடாக்கி உலோகச் சேர்மங்கள் பிரித்தெடுக்கப்பட்டன. தேன் அல்லது பசையரிசி போன்ற ஒட்டுப்பொருட்களுடனும், இலவங்கப்பட்டை, நட்சத்திர சோம்பு போன்ற மணப்பொருட்களுடனும் கலந்த இந்தப் பசை வேதியியல் வினைபுரிந்து ஆழ்ந்த கருப்பு நிறத்தை உருவாக்கியது. விரும்பிய கருமையின் அளவைப் பொறுத்து இந்தக் கட்டம் இரண்டு முதல் எட்டு நாட்கள் வரை நீடித்தது.
இறுதியில், எரித்த தேங்காய்ச் சிரட்டைப் பொடி அல்லது தாரால் மெருகேற்றப்பட்டு, இந்தச் செயல்முறையின் அடையாளமான பளபளப்பான கண்ணாடி போன்ற தோற்றம் உருவாக்கப்பட்டது. சில பதிவுகளின்படி, முழுச் செயல்முறையும் 20 நாட்களுக்கும் மேலாக நீடித்திருக்கலாம். இந்த நிறம் ஏற்பட்ட பிறகு, ஒருவரின் வாழ்நாள் முழுவதும் நிலைத்திருந்தது; அதன் பளபளப்பைப் பராமரிக்க இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை சிறிய திருத்தம் மட்டும் தேவைப்பட்டது. இதன் விளைவாகப் பற்கள், பாக்கு பயன்பாட்டுடன் தொடர்புடைய சிவப்புக் கலந்த பழுப்பு நிறத்துக்குப் பதிலாக, ஆழ்ந்த கருப்பாகத் தோன்றின. அழகு நடைமுறை நிறைவடைந்து, வயதுவந்த நிலையை அடைந்ததைக் குறிக்கும் வகையில் இந்தத் தோற்றம் தனித்துவமான காட்சி வேறுபாட்டை உருவாக்கியது.
அழகைத் தாண்டி: அடையாளக் குறியீடுகள்
பண்டைய வியட்நாமில் பற்களைக் கருமையாக்குவது வெறும் அழகியல் விருப்பமாக மட்டும் இருக்கவில்லை; டோங் சோன் பண்பாட்டுப் பரப்பில் சிக்கலான சமூகக் குறியீடாகச் செயல்பட்டது. வடக்கு வியட்நாம் முழுவதும் இரும்புத் தொழில்நுட்பம் பரவி, தெற்கு சீனாவுடனான பரிமாற்ற வலைப்பின்னல்கள் தீவிரமடைந்த ஆழமான தொழில்நுட்ப, சமூக மாற்றக் காலத்தில் இந்தப் பழக்கம் உருவானது. கிழக்கு ஹான் வம்சத்தின் (கி.பி. 25–220) சீன வரலாற்று நூல்கள் மத்திய வியட்நாமில் “பற்களைக் கருமையாக்கியவர்களின் நாடு” என்று விவரிக்கின்றன. டோங் சாவின் தொல்லியல் சான்றுகளுடன் நெருக்கமாகப் பொருந்தும் எழுத்துப்பூர்வ ஆவணத்தை இது வழங்குகிறது. பின்னர் வந்த டாங், மிங் வம்சங்களின் பதிவுகளும் தென்மேற்கு சீனாவிலும் வடக்கு வியட்நாமிலும் இந்தப் பழக்கம் தொடர்ந்ததை உறுதிப்படுத்துகின்றன.
உடலை மாற்றும் இந்த நடைமுறைக்கு பல பண்பாட்டுச் செயல்பாடுகள் இருந்ததாக மானிடவியல் ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. சில மரபுகளில், கருமையாக்கப்பட்ட பற்கள் மனிதர்களை விலங்குகளிடமிருந்தோ, வாய்மொழி வரலாறுகளில் குறிப்பிடப்படும் “மனித உருவப் பேய்கள்” உள்ளிட்ட இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட உயிர்களிடமிருந்தோ வேறுபடுத்தின. குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து வயதுவந்த நிலைக்கு மாறுவதைக் குறிக்கும் சடங்காகவும், சமூக உறுப்பினர்களை வெளியாட்களிடமிருந்தோ வெளிநாட்டுப் படையெடுப்பாளர்களால் கடத்தப்பட்டவர்களிடமிருந்தோ வேறுபடுத்தும் அடையாளமாகவும் இது செயல்பட்டது. அதிகரித்துவந்த பிராந்தியத் தொடர்புகளும் இடம்பெயர்வும் நிலவிய காலத்தில், இந்தக் காட்சி எல்லை சமூக ஒற்றுமையை வலுப்படுத்தியது.
பற்களைக் கருமையாக்கும் பழக்கம், முந்தைய நடைமுறைகளிலிருந்து ஏற்பட்ட தொழில்நுட்ப மற்றும் பண்பாட்டு மாற்றத்தையும் குறிக்கக்கூடும். புதிய கற்காலத்தில், தென்கிழக்காசியச் சமூகங்கள் பல, பல் நீக்கம் எனப்படும் ஆரோக்கியமான முன்பற்களைச் சடங்காக அகற்றும் முறையைப் பின்பற்றின. பற்களை அகற்றியதற்கான சான்றுகளைக் காட்டிலும் கருமையாக்கியதற்கான சான்றுகள் கிடைப்பதற்கான வாய்ப்பு இரும்புக் காலத்துக்குள் 22 மடங்கு அதிகரித்ததாகப் புள்ளிவிவர ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. பல் நீக்கத்துடன் தொடர்புடைய நிரந்தர உடல் இழப்போ உடல்நல அபாயங்களோ இன்றி, அதேபோன்ற வெளிப்படையான குழு அடையாளத்தை கருமையாக்குதல் வழங்கியது; ஒப்பிடத்தக்க சமூகக் குறியீட்டுச் செயல்பாடுகளைப் பேணிய அதீதமற்ற மாற்றாக இது அமைந்தது. பாக்கு உட்கொள்வதால் ஏற்படும் காட்சித் தாக்கத்தை அதிகரிக்கவோ, பற்களின் செயல்திறனைப் பாதுகாத்தபடி பல் நீக்கத்தைப் போன்ற தோற்றத்தைப் பெறவோ இந்தப் பழக்கம் உருவாகியிருக்கலாம்.
ஆயிரமாண்டுகளைக் கடந்த தொடர்ச்சியும் மாற்றமும்
டோங் சா கண்டுபிடிப்பு, வியட்நாமியப் பண்பாட்டு நடைமுறைகளில் வியப்பூட்டும் தொடர்ச்சியை நிலைநாட்டுகிறது. இரும்புக் காலம் முதல் 19ஆம் நூற்றாண்டு வரை, குறிப்பிட்ட நுட்பங்கள் மாறியபோதும் அடிப்படை வேதியியல் செயல்முறை மாறாமல் இருந்தது. 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்துக்குள், வியட்நாமின் பெரும்பான்மை இனக்குழுக்களிடையிலும் பல சிறுபான்மைச் சமூகங்களிடையிலும், பாலினம் அல்லது சமூக வகுப்பு வேறுபாடின்றிப் பற்களைக் கருமையாக்கும் பழக்கம் பரவலாக இருந்தது. ஜப்பானின் எடோ காலத்தைச் சேர்ந்த வரலாற்று ஓவியங்களில், இதேபோல் பற்களைக் கருமையாக்கிய பெண்கள் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளனர். கிழக்கு ஆசியா முழுவதும் ஒரே வேதியியல் கோட்பாடுகளைப் பயன்படுத்தி, பண்பாட்டு பரவலோ அல்லது தனித்தனியான ஒத்த வளர்ச்சியோ நிகழ்ந்திருக்கலாம் என்பதை இது சுட்டுகிறது.
ஆனால், காலனிய அழுத்தங்களும் நவீனமயமாக்கலும் இந்த மரபின் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்தன. 1800களின் பிற்பகுதியில் பிரெஞ்சுப் பார்வையாளர்கள் கருமையாக்கப்பட்ட பற்களைப் பிற்போக்கானவை என நிராகரித்தனர்; வெள்ளைப் பற்களை விரும்பிய ஐரோப்பிய மைய அழகுத் தரங்களையே இது பிரதிபலித்தது. 20ஆம் நூற்றாண்டு முழுவதும் மேற்கத்திய பண்பாட்டுச் செல்வாக்கு இந்தப் பழக்கத்தைப் படிப்படியாகப் பின்னுக்குத் தள்ளியது. எனினும், தென்கிழக்காசியாவின் சில தொலைதூரச் சமூகங்களில் இன்றும் இது நீடிக்கிறது. டோங் சோன் பண்பாட்டைச் சேர்ந்த மற்றொரு தளமான நுய் நாப் பகுதியில் கிடைத்த பண்டைய மரபணுத் தரவுகள், இந்தப் பண்டைய மக்களுக்கும் நவீன வியட்நாமியர்களான கின் மக்களுக்கும், சீனாவின் யுன்னான் மாகாண மக்களுக்கும் (டாய்) இடையே மரபணுத் தொடர்புகள் இருப்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. அங்கும் வரலாற்றில் பற்களைக் கருமையாக்கும் மரபு இருந்தது. இந்த மரபணு மற்றும் பண்பாட்டுத் தொடர்பு, தென்கிழக்காசிய இரும்புக் காலத்தின் அடையாளமாக இருந்த ஆழமான பிராந்தியத் தொடர்புகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
டோங் சாவில் கிடைத்த வேதியியல் சான்றுகள், தொல்லியல் எச்சங்களையும் வரலாற்று நூல்களையும் இப்போது இணைக்கின்றன. பண்டைய சீன வரலாற்றுக் குறிப்புகளில் விவரிக்கப்பட்ட “பற்களைக் கருமையாக்கியவர்களின் நாடு” இலக்கிய மிகைப்படுத்தல் அல்ல, துல்லியமான இனவரைவியல் பதிவே என்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. வெண்கலப் பொருட்களால் முதன்மையாக அறியப்பட்ட டோங் சோன் மக்களின், இதுவரை அதிகம் அறியப்படாத உடல் அலங்கார நடைமுறையை இந்த ஆய்வு நெருக்கமாகப் பார்க்க உதவுகிறது. வாயை அலங்கரித்த இந்த நடைமுறை, வேதியியல் குறித்த நுட்பமான அறிவையும், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் நீடித்த பண்பாட்டு அடையாள உறுதியையும் வெளிப்படுத்துகிறது. இந்தப் பழக்கம் எவ்வாறு, எப்போது பரவியது என்பதைக் கண்டறிய, தென்கிழக்காசியாவின் பிற அடக்கங்களையும் எதிர்கால ஆய்வுகள் ஆராயலாம். இதன் மூலம், இன்றைய மேற்கத்திய நெறிமுறைகளுக்குச் சவால் விடுக்கும் அழகுத் தரங்கள் குறித்த விரிவான புரிதல் கிடைக்கும்.
முக்கிய அம்சங்கள்
- வியட்நாமில் 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இரும்புக் காலத்திலேயே பற்கள் வேண்டுமென்றே கருமையாக்கப்பட்டதைத் தொல்லியலாளர்கள் உறுதிப்படுத்தினர்
- டோங் சா தளத்திலிருந்து கிடைத்த பற்களின் வேதியியல் ஆய்வில் அதிக அளவு இரும்பும் கந்தகமும் கண்டறியப்பட்டன; இது இரும்பு உப்புகள் பயன்படுத்தப்பட்டதைக் காட்டுகிறது
- இரும்பு உப்புகளை டானின் நிறைந்த தாவரங்களுடன் வினைபுரியச் செய்து, நிரந்தரக் கருநிறத்தை உருவாக்குவதே இந்தச் செயல்முறை
- சுத்திகரித்தல், சிவப்பு சாயம் பூசுதல், கருப்பு சாயம் பூசுதல், மெருகேற்றுதல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய சிக்கலான 20 நாள் நடைமுறையை இனவரைவியல் பதிவுகள் விவரிக்கின்றன
- பண்பாட்டு அடையாளக் குறியீடாகவும் வயதுக்கு வரும் சடங்காகவும் இந்தப் பழக்கம் செயல்பட்டது; ஆவிகளிடமிருந்து மனிதர்களையும், சமூக உறுப்பினர்களை வெளியாட்களிடமிருந்தும் வேறுபடுத்தியது
- பண்டைய பல் மாற்றத்தையும் இன்றும் வாழும் பண்பாட்டு மரபுகளையும் இணைக்கும் மிகப் பழமையான தொல்லியல் சான்று இதுவாகும்
