சீனாவின் புதிய பிரபுத்துவம்: பரம்பரை உயரடுக்கின் எழுச்சியைத் தடுக்க கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தவறுவது எப்படி

மாபெரும் செல்வப் பரிமாற்றம் தொடங்குகிறது

கடந்த அரை நூற்றாண்டில், சீனா பொருளாதார அதிசயத்தை நிகழ்த்தி, கோடிக்கணக்கான மக்களை வறுமையிலிருந்து மீட்டதுடன், கிட்டத்தட்ட ஒரே இரவில் பெரும் செல்வத்தையும் உருவாக்கியது. மனித வரலாற்றில் வேறு எந்த நாகரிகமும் ஐம்பது ஆண்டுகளில் உருவாக்காத அளவுக்கு செல்வத்தைச் சீனா குவித்துள்ளது. பெரும்பாலும் விவசாயத்தைச் சார்ந்திருந்த சமூகத்திலிருந்து, உலகின் உற்பத்தி மையமாகவும் இரண்டாவது பெரிய பொருளாதாரமாகவும் அது மாறியுள்ளது. ஷென்சென் போன்ற நகரங்கள், மீன்பிடிக் கிராமங்களிலிருந்து வளர்ந்த நாடுகளுக்கு இணையான தனிநபர் வருமானம் கொண்ட பெருநகரங்களாக உருவெடுத்தன. தொழில்நுட்ப ஜாம்பவான்கள் முதல் ரியல் எஸ்டேட் பேரரசுகள் வரை, தனியார் நிறுவனங்கள் பல இறையாண்மை நாடுகளின் கருவூலங்களைவிடப் பெரிய மூலதன இருப்புகளைக் குவித்துள்ளன. இப்போது, இந்த வெற்றிக் கதையின் முன்னேற்றத்தையே சீர்குலைக்கக்கூடிய சவாலை அது எதிர்கொள்கிறது: சீனாவின் நவீன வரலாற்றில் முதல் பெரிய தலைமுறைதோறும் நடைபெறும் செல்வப் பரிமாற்றம் தொடங்கியுள்ளது. சீர்திருத்தக் காலத்தில் பேரரசுகளைக் கட்டிய தொழில்முனைவோர் வயதாகி, தங்கள் செல்வத்தைப் பிள்ளைகளிடம் ஒப்படைக்கத் தயாராகும் நிலையில், பல தலைமுறைகள் நீடிக்கக்கூடிய பரம்பரை உயரடுக்கு உருவாகி வருகிறது.

இந்த மாற்றம் பொருளாதாரத்தைத் தாண்டிய அபாயங்களையும் ஏற்படுத்துகிறது. தற்போதைய போக்கு தொடர்ந்தால், இந்தச் செல்வப் பரிமாற்றம் ஏற்றத்தாழ்வை அதிகரித்து, தலைமுறைதோறும் சலுகைகளை உறுதிப்படுத்தி, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் நிலைத்தன்மைக்கே சவாலாக அமையக்கூடிய சமூக அதிருப்தியை வளர்க்கும். முதல் தலைமுறை கோடீஸ்வரர்களின் பிள்ளைகள் இப்போது வயதுக்கு வந்துள்ளனர். உலகளாவிய மூலதன வட்டாரங்களுடன் தொடர்புகளை ஏற்படுத்தியபடி, முன்னணி சர்வதேசக் கல்வி நிறுவனங்களில் பயின்றுள்ள அவர்கள், பில்லியன் கணக்கான டாலர் மதிப்புள்ள குடும்பக் குழுமங்களின் கட்டுப்பாட்டை ஏற்கத் தயாராக உள்ளனர். எளிய பின்னணியிலிருந்து விடாமுயற்சியாலும் சரியான தருணத்தைப் பயன்படுத்தியதாலும் உயர்ந்த அவர்களின் பெற்றோரைப் போலன்றி, இந்த வாரிசுகள் பிறப்பின் காரணமாகவே அளப்பரிய பொருளாதார அதிகாரத்தைப் பெறுவார்கள். இதில் உள்ள முரண்பாடு கவனிக்கத்தக்கது. “பொதுவான செழிப்பு” மீது பற்றுறுதி கொண்டதாகக் கூறும் ஓர் அரசு, நிரந்தரப் பிரபுத்துவ வர்க்கம் உருவாவதைத் தடுக்கும் வழிமுறைகள் குறித்து அதிர்ச்சியளிக்கும் வகையில் அக்கறையற்றதாகத் தெரிகிறது. செல்வ இடைவெளியைக் குறைத்து, அனைவரும் முன்னேறுவதை உறுதிசெய்வது குறித்து அதிபர் ஷி ஜின்பிங் மீண்டும் மீண்டும் பேசினாலும், பரம்பரைச் செல்வக் குவிப்பைத் தடுப்பதற்கான மிக அடிப்படையான வழிமுறையான பயனுள்ள மரபுரிமை வரியை அவரது நிர்வாகம் நடைமுறைப்படுத்தவில்லை. சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் இடையிலான இந்த இடைவெளி, நவீன சீன ஆட்சிமுறையின் மையத்தில் உள்ள முரண்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது.

வரலாற்றுத் தலைகீழ் மாற்றம்

இன்று நிகழ்வதன் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள, சீனாவின் ஏகாதிபத்தியக் கடந்தகாலத்தையும் அதன் குறிப்பிடத்தக்க தகுதி அடிப்படையிலான மரபுகளையும் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டும். 1644 முதல் 1911 வரை ஆட்சி செய்த கிங் வம்சம், நிர்வாகப் பதவிகளில் பரம்பரை ஆட்சியை நிராகரித்ததாலேயே வரலாற்றின் மிகச் செம்மையான அதிகாரத்துவ அமைப்புகளில் ஒன்றைப் பராமரித்தது. பட்டங்களும் அதிகாரமும் இரத்த உறவின் வழியே தானாகக் கைமாறிய ஐரோப்பியப் பிரபுத்துவங்களைப் போலன்றி, கிங் ஆட்சி கடுமையான தேர்வு முறையைச் சார்ந்திருந்தது. அதில் பிறப்புரிமையை விட கல்வி மற்றும் தகுதியின் அடிப்படையில் சாதாரண மக்களும் உயர் பதவிகளுக்கு முன்னேற முடிந்தது.

கேஜு எனப்பட்ட இந்தத் தகுதி அடிப்படையிலான முறை, அதிகாரிகளாக விரும்பியவர்கள் செவ்வியல் கன்பூசிய நூல்களில் தேர்ச்சி பெறவும், மாவட்ட, மாகாண, தேசிய அளவில் நடத்தப்பட்ட போட்டித் தேர்வுகள் வழியாக ஒழுக்கம் மற்றும் நிர்வாகத் திறனை நிரூபிக்கவும் கோரியது. செல்வந்தக் குடும்பங்களால் ஆசிரியர்களையும் நூல்களையும் ஏற்பாடு செய்ய முடிந்தபோதிலும், எளிய பின்னணியைச் சேர்ந்த திறமைசாலிகள் அதிகாரத்துக்கு உயரக்கூடிய அளவுக்கு இந்த முறை திறந்திருந்தது. தத்துவம், கவிதை, ஆட்சிமுறை ஆகியவற்றைத் தேர்வுகள் பரிசோதித்ததால், அதிகாரிகளுக்கு அறிவுத்திறனும் அறநெறி அடிப்படையும் இருப்பது உறுதிசெய்யப்பட்டது. மிக உயர்ந்த நிலைத் தேர்வுகளில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள், பரந்த பேரரசை ஆட்சி செய்த சிறிய உயரதிகாரக் குழுவான மாண்டரின்களில் இணைந்தனர்.

உறவினர் ஆதரவையும் உள்ளூர் சார்புநிலையையும் குறைப்பதற்காக, அதிகாரிகள் தங்கள் சொந்த மாகாணங்களில் பணியாற்றுவதைத் தடுக்கும் “பணி ஒதுக்கீட்டுத் தவிர்ப்பு விதியையும்” கிங் ஆட்சி அமல்படுத்தியது. மூன்று ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை அதிகாரிகள் பணியிட மாற்றம் செய்யப்பட்டனர். இதனால், மத்திய அதிகாரத்துக்குச் சவால் விடுக்கக்கூடிய அல்லது குடும்ப நலன்களுக்கு ஆதரவளிக்கக்கூடிய உள்ளூர் அதிகாரத் தளங்களை அவர்கள் உருவாக்குவது தடுக்கப்பட்டது. வரலாற்றாசிரியர்கள் “உயரடுக்கு சாதாரண மக்கள்” என்று அழைக்கும் ஆட்சியாளர்கள் அடங்கிய அரசாங்க அமைப்பு இதன் மூலம் உருவானது; அவர்கள் மூடிய சாதியாக மாறாமல், பரந்த சமூகத்துடனான தொடர்பைப் பேணினர்.

மானுடவியலாளரும் பொருளாதார அமைப்புகளின் விமர்சகருமான டேவிட் கிரேபர், வரலாற்றில் தகுதி அடிப்படையிலான வழிமுறைகள் பெரும்பாலும் கொள்கை இலட்சியத்தால் அல்ல, அரசியல் தேவையால் உருவாயின என்று குறிப்பிட்டார். உலகளாவிய முதலாளித்துவம் குறித்த தனது ஆய்வில், ஒப்பீட்டளவில் சமத்துவம் நிலவிய காலகட்டங்களுக்கு ஆளும் உயரடுக்கினர் மீதான வெளிப்புற அழுத்தம் பொதுவாகத் தேவைப்பட்டதாக அவர் சுட்டிக்காட்டினார். கிங் வம்சத்தின் தேர்வு முறையும், ஆட்சியாளர்களுக்கும் அவர்கள் நிர்வகித்த சமூகங்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பைப் பேணுவதன் மூலம் ஏகாதிபத்திய ஆட்சிக்கு நியாயத்தன்மை அளித்தது. இன்று, இந்த வரலாற்றுப் போக்கின் தலைகீழ் நிலையைச் சீனா காண்கிறது. உயர் அதிகாரிகளின் பிள்ளைகளும் வெற்றிகரமான தொழில்முனைவோரின் வாரிசுகளுமான “இளவரசர்கள்” வணிகத்திலும் அரசியலிலும் பெருகிய முறையில் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றனர். உயர்கல்வி, சமூக வலைப்பின்னல்கள், வாய்ப்புகள் ஆகியவற்றைப் பெறுவதைத் தேர்வு மதிப்பெண்களைவிடச் செல்வமே தீர்மானிக்கிறது. 21ஆம் நூற்றாண்டின் சிவப்பு பிரபுத்துவம், 1949இல் ஆட்சிக்கு வந்தபோது கம்யூனிஸ்ட் கட்சி கோட்பாட்டளவில் எதிர்த்த பரம்பரை உயரடுக்குகளைப் போன்றுள்ளது.

மூலதனத்தின் வருமானம் வளர்ச்சியை மிஞ்சும்போது

இந்தச் செல்வக் குவிப்புக்குப் பின்னால் உள்ள கணித உண்மையை, பிரெஞ்சுப் பொருளாதார நிபுணர் தாமஸ் பிக்கெட்டி தனது முக்கிய நூலான “இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டில் மூலதனம்” என்பதில் அடையாளம் காட்டினார். மூலதனத்தின் வருமானம் ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதார வளர்ச்சியைவிட அதிகமாக இருக்கும்போது, ஏற்கெனவே செல்வம் வைத்திருப்பவர்களின் கைகளில் அது இயல்பாகவே குவியும் என்பதைப் பிக்கெட்டி விளக்கினார். r > g எனக் குறிப்பிடப்படும் இந்தச் சூத்திரத்தில், r என்பது மூலதனத்தின் வருமான விகிதத்தையும் g என்பது பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சி விகிதத்தையும் குறிக்கிறது. திருத்த நடவடிக்கைகள் இல்லாதபோது சந்தைப் பொருளாதாரங்கள் ஏன் ஏற்றத்தாழ்வை நோக்கிச் செல்கின்றன என்பதை இது விளக்குகிறது.

சீனாவில், 2000களின் தொடக்கத்தில் இருந்த இரட்டை இலக்க வளர்ச்சி விகிதங்கள் குறைந்து, இன்று மிதமான அளவை எட்டியுள்ளன. இதற்கிடையில், ஏற்கெனவே மூலதனம் வைத்திருப்பவர்களுக்கு சொத்து, தொழில்நுட்பம், நிதித் துறைகளில் முதலீட்டின் வருமானம் கணிசமாகவே உள்ளது. இதன் விளைவாக, சொத்துகள் நிறைந்தவர்களுக்கும் மற்ற அனைவருக்கும் இடையிலான இடைவெளி விரிவடைகிறது. அதிவேக வளர்ச்சிக் காலத்தில் சீனக் கோடீஸ்வரர்கள் தங்கள் செல்வத்தை உருவாக்கினர்; அவர்களின் வாரிசுகள் நாட்டின் வரலாற்றிலேயே முன்னெப்போதும் இல்லாத செல்வக் குவிப்பைப் பெறவுள்ளனர். தலையீடு இல்லாவிட்டால், இந்தச் செல்வங்கள் தலைமுறைதோறும் பெருகி, உற்பத்திப் பங்களிப்புக்குப் பதிலாக முதலீட்டு வருமானத்தில் வாழும் நிரந்தர வாடகை வருவாய் வர்க்கத்தை உருவாக்கும்.

முதலாளித்துவம் குறித்த கிரேபரின் விமர்சனம், சீனாவின் பாதையைப் புரிந்துகொள்ள கூடுதல் பின்னணியை வழங்குகிறது. மேற்கத்திய முதலாளித்துவம் பரந்த செழிப்பை ஏற்படுத்தி ஏற்றத்தாழ்வைக் குறைத்த 1917 முதல் 1975 வரையிலான காலம், அந்த அமைப்பின் இயல்பான போக்கைக் காட்டியதல்ல; மாறாக, வரலாற்றில் ஏற்பட்ட விதிவிலக்கான காலம் என்று அவர் வாதிட்டார்.

முதலாளித்துவம் தன்னைத்தானே நாகரிகப்படுத்திக்கொள்ளும் உள்ளார்ந்த போக்கைக் கொண்டிருக்கவில்லை. அதைக் கட்டுப்பாடின்றி விட்டுவிட்டால், ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதார வளர்ச்சி விகிதத்தைவிட முதலீட்டு வருமான விகிதம் மிக அதிகமாக இருக்கும் நிலையை அது உருவாக்கும் என எதிர்பார்க்கலாம். அதன் ஒரே விளைவாக, மேலும் மேலும் செல்வம் பரம்பரை முதலீட்டாளர் உயரடுக்கின் கைகளுக்குச் செல்லும்.

அந்தப் பத்தாண்டுகளில், சோசலிச மாற்று வழிகளின் நம்பகமான அச்சுறுத்தல், வலுவான தொழிலாளர் இயக்கங்கள், சோவியத் ஒன்றியத்தின் போட்டி அழுத்தம் ஆகியவற்றை முதலாளித்துவ உயரடுக்கினர் எதிர்கொண்டனர். இந்த அழுத்தங்கள் அவர்களைச் சலுகைகள் வழங்கச் செய்தன; அவை நடுத்தர வர்க்கச் செழிப்பை உருவாக்கின. உயர்ந்த விளிம்பு வரி விகிதங்கள், வலுவான சொத்து மரபுரிமை வரிகள், வலுவான தொழிற்சங்கங்கள் ஆகியவை செல்வம் வம்சாவளிக் கருவூலங்களில் குவியாமல், புழக்கத்தில் இருப்பதை உறுதிசெய்தன. இன்று சீனாவில் இத்தகைய சமநிலைப்படுத்தும் சக்திகள் இல்லை. தொழிலாளர் அமைப்புகள் மீது கம்யூனிஸ்ட் கட்சி கடுமையான கட்டுப்பாட்டை வைத்துள்ளது; தற்போதைய அமைப்புக்கு அச்சுறுத்தலாக அமையக்கூடிய கருத்தியல் மாற்று வழியும் இல்லை. வெளிப்புற அழுத்தமின்றி, மூலதனம் இயல்பாகக் குவியும் போக்கு தடையின்றித் தொடர்கிறது.

இல்லாத மரபுரிமை வரி

சீனாவின் கொள்கைக் கட்டமைப்பில் மிகத் தெளிவாகத் தென்படும் குறைபாடு, வலுவான மரபுரிமை வரி இல்லாததே. அமெரிக்கா, ஜப்பான், ஐரோப்பிய நாடுகள் உள்ளிட்ட பெரும்பாலான வளர்ந்த நாடுகள், வம்சாவளிச் செல்வக் குவிப்பைத் தடுக்கப் பெரும் சொத்துகளுக்கு கணிசமான வரி விதிக்கின்றன. ஆனால் சீனாவில் அத்தகைய வழிமுறை இல்லை. சமத்துவத்துக்கான கருத்தியல் உறுதிப்பாட்டையும் “பொதுவான செழிப்பு” என்ற முழக்கத்தையும் கொண்டிருந்தபோதிலும், மரபுரிமையாகக் கிடைக்கும் செல்வத்துக்கு வரி விதிக்க கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மறுத்துள்ளது. வம்சாவளிச் சலுகைகளைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காகச் சொத்து வரிகள் நீண்டகாலமாகப் பயன்படுத்தப்படும் பிற வளர்ந்த பொருளாதார நாடுகளின் நடைமுறைக்கு இது முற்றிலும் மாறானது.

இந்தச் செயலின்மை நிர்வாக இயலாமையைவிட அரசியல் கணக்கீட்டிலிருந்தே தோன்றியதாகத் தெரிகிறது. கட்சி உயரடுக்கில் பாதுகாக்க வேண்டிய சொத்துகளைக் கொண்ட பல செல்வந்தர்கள் உள்ளனர். மேலும், பொருளாதார வளர்ச்சியை இயக்கும் வணிக வர்க்கம் குடும்பச் செல்வத்தை அச்சுறுத்தும் கொள்கைகளை எதிர்க்கக்கூடும். ஆனால் இந்த அரசியல் எச்சரிக்கைக்கு நீண்டகால விலை உண்டு. பரம்பரைச் செல்வத்துக்கு வரி விதிக்காவிட்டால், சீனாவின் முதல் தலைமுறை கோடீஸ்வரர்கள் பல தலைமுறைகள் நீடிக்கக்கூடிய குடும்ப வம்சங்களை நிறுவுவார்கள். இது கட்சியின் தொடக்கக் கொள்கைகளுக்கு முரணான கடினமான சமூகப் படிநிலையை உருவாக்கும். பொருளாதார வளர்ச்சி எவ்வளவு இருந்தாலும் தகர்க்க முடியாத வர்க்கத் தடையாகச் செல்வ இடைவெளி உறைந்துவிடும்.

20ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் இருந்த மேற்கத்திய சமூக ஜனநாயக நாடுகளுடனான ஒப்பீடு இதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில், அமெரிக்காவிலும் ஐக்கிய இராச்சியத்திலும் சில ஆண்டுகளில் உச்சபட்ச விளிம்பு வரி விகிதங்கள் 90 சதவீதத்தைத் தாண்டின. மேலும், சொத்து வரிகள் ராக்ஃபெல்லர், கார்னகி குடும்பங்களின் கில்டட் ஏஜ் காலச் செல்வங்கள் மீண்டும் ஒருங்கிணைவதைத் தடுத்தன. இந்தக் கொள்கைகள் பொருளாதார வளர்ச்சியைத் தடுக்கவில்லை; மாறாக, வம்சாவளிக் கருவூலங்களில் செல்வம் குவியாமல் பொருளாதாரத்தில் மீண்டும் புழங்குவதை உறுதிசெய்து, பரந்த அடிப்படையிலான செழிப்புக்கான சூழலை உருவாக்க உதவின. ஒட்டுண்ணித்தனமான வாடகை வருவாய் வர்க்கம் உருவாவதைத் தடுக்க, பெரிய வருமானங்களுக்கு 80 சதவீதம் வரை வரி விதிப்பது உள்ளிட்ட, குவிந்த செல்வத்துக்கு வரி விதித்து ஒழுங்குபடுத்தும் சர்வதேச வழிமுறைகளை உருவாக்க உறுதியான அரசுகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் இடதுசாரிகள் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று தாமஸ் பிக்கெட்டி வாதிட்டுள்ளார்.

சமூக நல்லிணக்கத்தைப் பேண, தன்னார்வ நன்கொடைகளும் செல்வந்தர்கள் மீதான முறைசாரா அழுத்தமும் போதும் என்று சீனாவின் தற்போதைய தலைமை நம்புவதாகத் தெரிகிறது. ஒழுங்குமுறை நடவடிக்கைகளுக்குப் பிறகோ, பொதுமக்களின் அழுத்தப் பிரச்சாரங்களுக்குப் பிறகோ, தொழில்நுட்பத் துறை கோடீஸ்வரர்கள் சமூகக் காரணங்களுக்காக அவ்வப்போது பெரிய நன்கொடைகள் அளிக்கின்றனர். ஆனால் இத்தகைய செயல்கள், மரபுரிமையைவிடத் தகுதிக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் வகையில் பொருளாதாரத்தை வடிவமைக்கும் முறையான வரிக் கொள்கைக்கு மாற்றாக இருக்க முடியாது. பரம்பரைச் செல்வத்துக்கு வரி விதிக்கக் கட்சி தயங்குவது, தான் ஒழுங்குபடுத்துவதாகக் கூறும் முதலாளிகளுடன் மறைமுகக் கூட்டணி வைத்திருப்பதைக் காட்டுகிறது. நீண்டகாலச் சமத்துவத்தைவிடக் குறுகியகால நிலைத்தன்மைக்கு அது முன்னுரிமை அளிக்கிறது.

அதிருப்தியின் அபாயம்

சீனாவில் ஆட்சியின் வரலாற்று நியாயத்தன்மை எப்போதும் “வானின் ஆணை” என்ற கருத்தைச் சார்ந்திருந்தது. அதாவது, ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் அதிகார உரிமையைத் தக்கவைக்கத் திறமையாகவும் நியாயமாகவும் ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என்பதே அது. ஏற்றத்தாழ்வையோ ஊழலையோ கட்டுப்படுத்தத் தவறினால், அது கிளர்ச்சிக்கும் ஆட்சி மாற்றத்துக்கும் நியாயம் அளிக்கக்கூடும் என்பதை கிங் வம்சக் கால அதிகாரிகள் புரிந்திருந்தனர். நவீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, பொருளாதார வளர்ச்சியையும் உயர்ந்து வரும் வாழ்க்கைத் தரத்தையும் சார்ந்த செயல்திறன் அடிப்படையிலான நியாயத்தன்மையால், இந்தப் பாரம்பரியக் கருத்தியலைப் பெருமளவில் மாற்றியுள்ளது. பொருளாதாரம் செழித்தபோது, மக்களுக்கு வளத்தை வழங்கியதற்குத் தானே காரணம் எனக் கட்சி கூற முடிந்தது. வளர்ச்சி மந்தமடைந்து, ஏற்றத்தாழ்வு தற்காலிகமல்லாமல் கட்டமைப்பு சார்ந்ததாக மாறும்போது, சமூக ஒப்பந்தம் வலுவிழக்கிறது; தன் தார்மிக அதிகாரத்தை இழக்கும் அபாயத்தை கட்சி எதிர்கொள்கிறது.

வீட்டு விலைகள் எட்ட முடியாத அளவுக்கு உயர்வதையும் முன்னேற்ற வாய்ப்புகள் குறைவதையும் எதிர்த்து, இளம் சீனத் தொழிலாளர்கள் “படுத்துக் கிடத்தல்” என்பதை ஒரு வகைப் போராட்டமாகப் பேசுகின்றனர். தனிநபர் முயற்சியைவிட குடும்பப் பின்னணியே செல்வத்தை அதிகமாகத் தீர்மானிக்கிறது என்ற புரிதல், 1978இல் சீர்திருத்தக் காலம் தொடங்கியதிலிருந்து கட்சி ஊக்குவித்த தகுதி அடிப்படையிலான முன்னேற்றக் கதையைப் பலவீனப்படுத்துகிறது. பல்கலைக்கழகப் பட்டதாரிகள் வேலைகளுக்குக் கடுமையான போட்டியைச் சந்திக்கின்றனர்; அதேவேளையில், செல்வந்தர்களின் பிள்ளைகள் முன்னணி கல்வி நிறுவனங்களில் வெளிநாட்டில் படித்து, குடும்ப நிறுவனங்களிலோ அரசுத் தொழில் நிறுவனங்களிலோ பதவிகளை ஏற்கத் திரும்புகின்றனர். கடின உழைப்பு இனி முன்னேற்றத்துக்கு உத்தரவாதமல்ல என்பதை உணரும் விரக்தி, முயற்சி செய்வதில் பயனில்லை எனக் கருதும் இளைஞர் தலைமுறையை உருவாக்குகிறது.

இது பொருளாதார அபாயம் மட்டுமல்ல, அரசியல் அபாயமும் ஆகும். கடினமான வர்க்க எல்லைகளும் உயரடுக்கினர் குறைவாகவே மாறும் சமூகங்களும் வரலாற்றில் நிலையற்ற தன்மையை உருவாக்கியுள்ளன. எளிய பின்னணியைச் சேர்ந்த திறமைசாலிகளின் பாதையைப் பரம்பரைச் சலுகைகள் தடுக்கும்போது, அதனால் உருவாகும் அதிருப்தி தீவிரவாதத்துக்கு வலுவூட்டலாம். 1949க்கு முந்தைய காலத்தின் நிலப்பிரபுக்கள் மற்றும் முதலாளித்துவ வர்க்கங்களுக்கு எதிரான இத்தகைய அதிருப்தியைத் திரட்டியதன் மூலமே கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தது. ஒரு காலத்தில் தூக்கியெறிந்த பழைய ஒடுக்குமுறையாளர்களைப் போலவே இருக்கும் புதிய பிரபுத்துவத்தின் காவலராக அது மாறும் அபாயம் இப்போது உள்ளது.

“பொதுவான செழிப்பு” குறித்த ஷி ஜின்பிங்கின் பேச்சு இந்த அபாயத்தை உணர்த்துகிறது. “நியாயமற்ற வருமானத்தை” இலக்காகக் கொண்டு, “அளவுக்கு மீறிய” செல்வக் குவிப்பை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும் என இந்தப் பிரச்சாரம் வலியுறுத்துகிறது. ஆனால் மரபுரிமை வரி போன்ற கட்டமைப்புச் சீர்திருத்தங்கள் இல்லாவிட்டால், இத்தகைய பிரச்சாரங்கள் முறையான தீர்வுகளாக இல்லாமல் அவ்வப்போது மேற்கொள்ளப்படும் தலையீடுகளாகவே இருக்கும். தனிப்பட்ட கோடீஸ்வரர்களைத் தண்டிக்கக்கூடும்; ஆனால் ஒரு வர்க்கமாக கோடீஸ்வரர்களை உருவாக்கும் அடிப்படைப் போக்கைத் தீர்க்காது. வரும் பத்தாண்டுகளில் சமூக நிலைத்தன்மைக்கு இதனால் ஏற்படக்கூடிய விளைவுகள் குறித்து அரசாங்கம் அதிர்ச்சியளிக்கும் வகையில் கவலையற்றதாகத் தெரிகிறது.

உலகளாவிய சூழலும் எதிர்காலமும்

சீனாவின் சவால், உலகளவில் காணப்படும் ஒரு பரந்த போக்கின் பகுதியாகும். அமெரிக்கா முதல் இந்தியா வரை, பரம்பரைச் செல்வம் மீண்டும் தலைதூக்குவதையும் சமூக முன்னேற்ற வாய்ப்புகள் குறைவதையும் நாடுகள் எதிர்கொள்கின்றன. 20ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் நிலவிய ஒப்பீட்டளவிலான சமத்துவ முதலாளித்துவம், போரின் அழிவு, உயர்ந்த வரிகள், பனிப்போர் போட்டி ஆகியவற்றால் உருவான தனித்துவமான காலகட்டமாகவே இப்போது தோன்றுகிறது. அந்த அழுத்தங்கள் குறையும்போது, மூலதனம் குவியும் இயல்பான போக்கு பல்வேறு அரசியல் அமைப்புகளிலும் மீண்டும் வலுப்பெறுகிறது.

அதிகாரப்பூர்வக் கருத்தியலும் மையப்படுத்தப்பட்ட அரசின் வலிமையும் இருப்பதால், இந்தப் போக்கை எதிர்க்கச் சீனாவுக்குத் தனித்துவமான வாய்ப்பு இருப்பதாகத் தோன்றலாம். மேற்கத்திய அரசுகளைக் கட்டுப்படுத்தும் தேர்தல் வரம்புகள் இன்றி, கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பொருளாதாரக் கொள்கையை வழிநடத்த முடியும். மிக உயர்ந்த சொத்து வரிகளை விதிக்கவோ, சொத்துகளைப் பொதுவுடைமையாக்கும் மாற்றங்களைத் திணிக்கவோ, தீவிரமான செல்வ மறுபங்கீட்டைச் செயல்படுத்தவோ அது முடியும். ஆனால் அவ்வாறு செய்யாதது, கட்சி செல்வந்தர்களின் நலன்களால் கைப்பற்றப்பட்டுவிட்டதையோ அல்லது முதலீடு மற்றும் வளர்ச்சியில் தீவிர மறுபங்கீடு ஏற்படுத்தும் பொருளாதார விளைவுகளுக்கு அது அஞ்சுவதையோ காட்டுகிறது.

இவ்விரு விளக்கங்களும் கடினமான எதிர்காலத்தையே சுட்டுகின்றன. தற்போதைய பாதையில் சீனா தொடர்ந்தால், புரட்சிக்கு முந்தைய காலத்தை ஒத்த சமூக அமைப்பை உருவாக்கும்; அதில் சிறிய பரம்பரை உயரடுக்கு, அளவுக்கு மீறிய பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கட்டுப்படுத்தும். இது உச்சக்கட்ட முரண்பாடாக இருக்கும்: ஒழிக்கத் தொடங்கப்பட்ட அதே வர்க்க உறவுகளை உருவாக்கும் கம்யூனிஸ்ட் அரசு. சீனாவின் முதல் தலைமுறை முதலாளிகள், இடர்பாடுகளை ஏற்று புதுமைகளைப் புகுத்தி செல்வத்தை உருவாக்கினர். அவர்களின் பேரப்பிள்ளைகள் தங்கள் திறன்களையோ முயற்சிகளையோ பொருட்படுத்தாமல், பிறந்ததன் காரணமாகவே அந்தச் செல்வத்தைப் பெறுவார்கள். இந்தச் செல்வக் குவிப்புகளைக் கலைக்க வரி விதிக்கப்படாவிட்டால், திறனைவிடப் பிறப்புக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் சமூகமாக மாறும் அபாயம் சீனாவுக்கு உள்ளது; நவீன அரசு ஆதரிப்பதாகக் கூறிய அனைத்துக்கும் இது தலைகீழான நிலையாகும்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• சீனாவில் தலைமுறைகளுக்கிடையிலான முதல் பெரிய செல்வப் பரிமாற்றம் நடைபெறுகிறது; இதனால் கோடீஸ்வர வாரிசுகளும் “இளவரசர்களும்” அடங்கிய பரம்பரை உயரடுக்கு உருவாகிறது
• வம்சாவளிச் செல்வக் குவிப்பைத் தடுப்பதற்கான மரபுரிமை வரி உள்ளிட்ட வழிமுறைகளை நடைமுறைப்படுத்த கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தவறியுள்ளது
• குறிப்பாக, கல்விச் சாதனையின் அடிப்படையில் சமூக முன்னேற்றத்தை அனுமதித்த கிங் வம்சத்தின் தேர்வு முறை உள்ளிட்ட, தகுதி அடிப்படையிலான சீனாவின் வரலாற்று மரபுகளை இந்தப் போக்கு தலைகீழாக்குகிறது
• மூலதனத்தின் வருமானம் வளர்ச்சி விகிதத்தைவிட அதிகமாக இருக்கும்போது, திருத்தும் வரிகள் இல்லையெனில் செல்வம் இயல்பாகவே குவியும் எனப் பொருளாதார ஆய்வு காட்டுகிறது
• ஷி ஜின்பிங்கின் “பொதுவான செழிப்பு” பிரச்சாரத்தில் ஏற்றத்தாழ்வின் அடிப்படைக் காரணங்களை எதிர்கொள்ளும் கட்டமைப்புச் சீர்திருத்தங்கள் இல்லை
• நிரந்தரப் பிரபுத்துவ வர்க்கம் உருவாவது சமூக அதிருப்தியை வளர்த்து, கட்சியின் அரசியல் நியாயத்தன்மையைப் பலவீனப்படுத்தும் அபாயம் உள்ளது