வாய்ப்புகளுக்காக நீண்ட காத்திருப்பு
ஷோர்யா நிலேஷ் லோந்தே, 2023ஆம் ஆண்டு மும்பையின் புகழ்பெற்ற கல்லூரி ஒன்றில் வெகுஜன ஊடகத் துறையில் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்றார். நல்ல மதிப்பெண்களுடன் தேர்ச்சி பெற்ற அவர், எதிர்காலம் குறித்த இயல்பான லட்சியங்களையும் கொண்டிருந்தார். ஆனால், பணியைத் தொடங்குவதற்குப் பதிலாக, தற்காலிகப் பணிகளிலும் நிலையற்ற பயிற்சிப் பணிகளிலும் ஏறக்குறைய மூன்று ஆண்டுகளைக் கழித்தார். கார் விற்பனையகத்தில் சந்தைப்படுத்தல் பணியில் சேர்ந்த அவர், மாதம் 10,000 ரூபாய், அதாவது சுமார் 120 டாலர் ஊதியம் பெற்றார். அடுத்த ஓராண்டில், விளையாட்டுச் செயலி ஒன்றில் கிரிக்கெட் வர்ணனையாளராகப் பணியாற்றியதுடன், ஜியோ ஸ்டாரின் கிரிக்கெட் நிகழ்ச்சிப் பிரிவில் தயாரிப்புப் பயிற்சியாளராகவும் இருந்தார். ஒவ்வொரு பணியும் சில மாதங்களே நீடித்தன; எந்த நிறுவனமும் அவருக்கு முழுநேரப் பணி வழங்கவில்லை.
உள்ளடக்கம்
பின்னர், ஷோர்யா சேவியர் தகவல் தொடர்பு நிறுவனத்தில் ஒலிபரப்பு இதழியலுக்கான முதுநிலைப் பட்டயப் படிப்பில் சேர்ந்தார்; கல்விச் சிறப்புடன் படிப்பை முடித்தார். உயர்கல்வித் தகுதிகளும் வாய்ப்புகளைப் பெற்றுத்தரவில்லை. இறுதியில், ஒரு பேராசிரியரின் தலையீட்டால் மெக்டொனால்ட்ஸ் இந்தியாவின் மக்கள் தொடர்புக் குழுவில் அவருக்கு வேலை கிடைத்தது. ஐந்து மாதங்களுக்கு முன்புதான் தொலைக்காட்சி நிலையம் ஒன்றில் தயாரிப்பு உதவியாளராக முழுநேரப் பணியைப் பெற்றார். தன்னை அதிர்ஷ்டசாலியாகக் கருதுகிறார். அசிம் பிரேம்ஜி பல்கலைக்கழகத்தின் ‘இந்தியாவின் தொழிலாளர் நிலை 2026’ அறிக்கையின்படி, இளம் ஆண் வேலைதேடுவோரில் 41 சதவீதத்தினர் மூன்று ஆண்டுகள் தேடிய பிறகும் வேலை பெற முடியாமல் உள்ளனர்.
முதுநிலைப் பட்டங்கள், சராசரிக்கும் குறைவான பணிகளுக்கான குறைந்தபட்சத் தகுதியாகிவிட்டன என்றும், அவற்றைப் பெறுவதற்குக்கூட பல நேரங்களில் தனிப்பட்ட தொடர்புகள் தேவைப்படுகின்றன என்றும் அந்த அறிக்கை வெளிப்படுத்துகிறது. ஷோர்யாவுக்குக் கல்விக் கடன் பத்து லட்சம் ரூபாயைத் தாண்டியுள்ளது. தற்போதைய ஊதியத்தில் அதைத் திருப்பிச் செலுத்த ஒரு தசாப்தத்துக்கும் மேல் ஆகும். அவரது பெற்றோர் மருத்துவர்கள் என்றாலும், இந்த நடுத்தர வர்க்கப் பின்னணியால்கூட வேலைவாய்ப்புச் சந்தையில் அவர் விரைவாக நுழைய முடியவில்லை.
கல்வியறிவு பெற்றோரின் வேலையின்மை அளவு
இந்தியா தனது பொருளாதார எதிர்காலத்தையே அச்சுறுத்தும் முரண்பாட்டை எதிர்கொள்கிறது. நாட்டில் கல்வி அடைவு முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவை எட்டியுள்ளபோதும், 25 வயதும் அதற்குக் குறைவான வயதும் கொண்ட பட்டதாரிகளில் சுமார் 40 சதவீதத்தினர் வேலையின்றி உள்ளனர். 25 முதல் 29 வயதுக்குட்பட்டவர்களில் ஏறத்தாழ 20 சதவீதத்தினர் இன்னும் வேலை தேடுகின்றனர். 2023ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, 20 முதல் 29 வயதுக்குட்பட்ட சுமார் 1.1 கோடி பட்டதாரிகள் வேலையின்றி இருந்தனர். அந்த வயதுப் பிரிவில் வேலையற்ற இளைஞர்களில் இது மூன்றில் இரண்டு பங்காகும். 2000ஆம் ஆண்டில், வேலையற்றோரில் கல்வியறிவு பெற்றவர்கள் 35 சதவீதமாக இருந்த நிலையில், இந்த விகிதம் தற்போது ஏறத்தாழ இருமடங்காகியுள்ளது.
இந்த நெருக்கடி சமூகத்தின் எல்லா அடுக்குகளிலும் வேலையின்மையைப் பரவலாக்கியுள்ளது. 26 வயதான அஷ்வினி ருத்ரப்பா, கர்நாடகத்தின் சித்ரதுர்கா மாவட்டத்தில் நிலக்கடலை விவசாயக் குடும்பத்தில் வளர்ந்தார். அரசுக் கல்லூரிகளில் கல்வியியலில் இளங்கலைப் பட்டமும் பொருளாதாரத்தில் முதுநிலைப் பட்டமும் பெற்ற அவர், பேராசிரியர் பணிக்காக இரண்டு ஆண்டுகள் தேடிய பிறகு, உள்ளூர் உயர்நிலைப் பள்ளியில் ஒப்பந்த ஆசிரியர் பணியை ஏற்றுக்கொண்டார். அவரது மாத ஊதியம் 12,000 ரூபாய்; பேராசிரியர் பெறும் ஊதியத்தில் இது மூன்றில் ஒரு பங்கே. பெற்றோர் மற்றும் மூன்று சகோதரர்களுடன் சிக்கமனஹள்ளி கிராமத்தில் வசிக்கும் அவர், தன் சகோதரர்கள் ஒவ்வொருவரும் வேலை தேடுவதில் வெவ்வேறு கட்டங்களில் இருப்பதாகக் கூறுகிறார்.
‘இந்தியாவின் தொழிலாளர் நிலை 2026’ அறிக்கையின் முதன்மை ஆசிரியரும் உதவிப் பேராசிரியருமான ரோசா ஆபிரகாம், பட்டதாரி வேலையின்மை நான்கு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக 35 முதல் 40 சதவீதம் வரை நீடித்துள்ளதாக விளக்குகிறார்.
என்று அவர் அண்மைய நேர்காணல் ஒன்றில் கூறினார். தற்போது இந்தியாவில் ஆண்டுக்கு சுமார் 80 முதல் 90 லட்சம் பட்டதாரிகள் உருவாகின்றனர்; இந்த எண்ணிக்கையில் சீனாவுக்கு அடுத்தபடியாக இந்தியா உள்ளது. ஆனால், அவர்களுக்குப் பொருத்தமான வேலைகள் ஆண்டுக்கு 28 லட்சம் மட்டுமே உருவாகின்றன.நாம் பட்டதாரிகளை அளவுக்கு அதிகமாக உருவாக்கவில்லை; நல்ல வேலைகளைப் போதுமான அளவில் உருவாக்கவில்லை,
பொருளாதாரக் கட்டமைப்பில் சமநிலையின்மை
இந்த நெருக்கடியின் வேர்கள் இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சியில் உள்ள சமச்சீரற்ற கட்டமைப்பில் உள்ளன. கிழக்காசியப் பொருளாதாரங்கள் பெருந்திரளான தொழிலாளர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பளிக்கப் பெரிய அளவிலான உற்பத்தித் துறைகளைக் கட்டியெழுப்பின. ஆனால், இந்தியாவின் வளர்ச்சி, குறிப்பாகத் தகவல் தொழில்நுட்பம் உள்ளிட்ட அதிகத் திறன் தேவைப்படும் சேவைகளைப் பெரிதும் சார்ந்துள்ளது. இதனால், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிறுபான்மையினருக்கு உயர்திறன் வேலைவாய்ப்புகளும் பெரும்பான்மையினருக்குக் குறைந்த வாய்ப்புகளும் கொண்ட இரு பிரிவுகளாகத் தொழிலாளர் சந்தை பிளவுபட்டுள்ளது. இளம் தொழிலாளர்கள், முந்தைய தலைமுறையினரைவிட வேகமாக விவசாயத்தை விட்டு வெளியேறி உற்பத்தி மற்றும் சேவைத் துறைகளில் வேலை தேடுகின்றனர். ஆனால், இந்தத் துறைகளில் போதுமான வாய்ப்புகளைப் பொருளாதாரம் வழங்கவில்லை.
வேலைவாய்ப்பு வழங்கலுக்கும் தேவைக்கும் இடையே கடுமையான பொருத்தமின்மை இருப்பதைத் தரவுகள் காட்டுகின்றன. இந்தியாவில் ஆண்டுக்கு சுமார் 50 லட்சம் பட்டதாரிகள் உருவாகின்றனர்; ஆனால், சந்தையில் ஆண்டுக்கு ஏறத்தாழ 17 லட்சம் நிலையான, சம்பளத்துடன் கூடிய பணிகளே உருவாகியுள்ளன. 2021 முதல் 2023 வரையில் இந்தியாவில் 8.3 கோடி வேலைகள் உருவானபோதும், அவற்றில் நான்கு கோடிக்கும் அதிகமானவை விவசாயத் துறையில் இருந்தன. அத்துறையில் கிடைக்கும் குறைந்த வருமானத்தைப் பட்டதாரிகள் பலரும் விரும்பி ஏற்கமாட்டார்கள். கல்வியறிவு பெற்ற தொழிலாளர்கள் அதிகமாக இருப்பதால், உயர்கல்வியின் பொருளாதார மதிப்பு நீர்த்துப்போயுள்ளது; இதனால் வருவாய் வளர்ச்சி தேக்கமடைந்ததுடன், பட்டம் பெற்றவர்களுக்கான ஊதிய முன்னிலையும் குறைந்துள்ளது. தொழில்துறை மதிப்பீடுகளின் அடிப்படையில், பட்டதாரிகளில் 51.25 சதவீதத்தினர் மட்டுமே வேலைக்குத் தகுதியானவர்கள் என 2024ஆம் ஆண்டின் இந்தியத் திறன்கள் அறிக்கை கண்டறிந்தது. 2014ஆம் ஆண்டின் 34 சதவீதத்திலிருந்து இது சிறிதளவு முன்னேற்றம்தான்; திறன்களில் பெரும் குறைபாடுகள் இன்னும் நீடிப்பதை இது காட்டுகிறது.
பெரும்பாலானோருக்கு முறைசார்ந்த துறை எட்டாக்கனியாகவே உள்ளது. பட்டம் பெற்ற ஓராண்டுக்குள் 6.7 சதவீதத்தினர் மட்டுமே நிலையான, சம்பளத்துடன் கூடிய வேலையைப் பெறுகின்றனர்; அலுவலகப் பணிகளைப் பெறுவோர் விகிதம் 3.7 சதவீதமாகக் குறைகிறது. தொழிலாளர் படையில் சுமார் 82 சதவீதத்தினர் முறைசாராத் துறையில் சிக்கியுள்ளனர். இதனால், தகுதிக்கு அதிகமாகப் படித்த பொறியாளர்கள்கூட விநியோகப் பணியாளர்களாகவோ கடை உதவியாளர்களாகவோ வேலை செய்ய வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. இதர வளரும் நாடுகளில் விவசாயத்திலிருந்து சேவைத் துறைக்கு மாறுவதற்கு உதவிய வலுவான உற்பத்திக் கட்டத்தை இந்தியா தவிர்த்துவிட்டதால், பொருளாதாரத்தில் ஒரு நடுத்தரப் பாதை விடுபட்டுள்ளது. இதன் விளைவாக, கிராமப்புற விவசாயப் பணிக்கும் நகர்ப்புற உயர்தரச் சேவைப் பணிகளுக்கும் இடையில் பட்டதாரிகளுக்கு நடைமுறைக்கு ஏற்ற இடைநிலை வாய்ப்பு எதுவும் இல்லை.
கல்வித் தர நெருக்கடி
கல்வி நிறுவனங்களின் எண்ணிக்கை பெருமளவில் அதிகரித்துள்ள அதேவேளையில், அவற்றின் தரம் சரிந்துள்ளது. தனியார் முதலீட்டால் பெருமளவில் உந்தப்பட்டு, கல்லூரிகள் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களின் எண்ணிக்கை 1990களில் 1,650 ஆக இருந்ததிலிருந்து தற்போது ஏறத்தாழ 70,000 ஆக உயர்ந்துள்ளது. ஆனால், மாணவர் சேர்க்கை அதிகரித்த வேகத்துக்கு ஏற்ப ஆசிரியர் நியமனங்கள் நடைபெறவில்லை. ஒவ்வொரு ஆசிரியருக்கும் 15 முதல் 20 மாணவர்கள் என்ற விகிதத்தை அகில இந்திய தொழில்நுட்பக் கல்வி கவுன்சில் நிர்ணயித்துள்ளது. இருப்பினும், அரசுத் தொழில்நுட்பக் கல்லூரிகளில் தற்போது ஓர் ஆசிரியருக்கு சராசரியாக 47 மாணவர்கள் உள்ளனர்; தனியார் நிறுவனங்களில் இந்த விகிதம் 28:1 ஆக உள்ளது.
தொழில்துறைப் பயிற்சி நிறுவனங்களின் எண்ணிக்கை இரண்டு தசாப்தங்களில் 300 சதவீதம் அதிகரித்து, 2025ஆம் ஆண்டில் சுமார் 14,582ஐ எட்டியுள்ளது; எனினும், அவற்றின் தரம் வீழ்ச்சியடைந்துள்ளது. இந்த நிறுவனங்களுக்குப் பெரும்பாலும் உற்பத்தி நிறுவனங்களுடன் தொடர்புகள் இல்லை. இதனால், தற்போதைய வேலைவாய்ப்புகள் மற்றும் திறன் தேவைகள் குறித்து அவை அறியாமல் உள்ளன. 14 முதல் 18 வயதுக்குட்பட்ட இளைஞர்களில் 42 சதவீதத்தினரால் எளிய ஆங்கில வாக்கியங்களைக்கூட வாசிக்க முடியவில்லை என்றும், பாதிக்கும் மேற்பட்டோர் அடிப்படை வகுத்தல் கணக்குகளில் சிரமப்படுகின்றனர் என்றும் ‘கல்வியின் வருடாந்திர நிலை அறிக்கை’ தெரிவித்தது. இருப்பினும், 14 வயதில் பள்ளிச் சேர்க்கை விகிதம் 96 சதவீதமாக உள்ளது.
இந்தக் கல்விக் குறைபாடு விளிம்புநிலைச் சமூகங்களையே மிகக் கடுமையாகப் பாதிக்கிறது. பட்டதாரிகளாக உள்ள பட்டியல் பழங்குடியின இளைஞர்கள் 7 சதவீதம் மட்டுமே; பட்டியல் சாதி இளைஞர்களில் இது 10 சதவீதம். மற்ற சமூகப் பிரிவுகளில் இந்த விகிதம் 18 சதவீதத்துக்கும் அதிகமாக உள்ளது. குடும்ப வருமானத்துக்கு உதவுவதற்காக இளம் ஆண்கள் அதிகளவில் கல்வியை விட்டு வெளியேறுகின்றனர். உயர்கல்வியில் அவர்களின் பங்கு 2017ஆம் ஆண்டின் 38 சதவீதத்திலிருந்து 2024ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் 34 சதவீதமாகக் குறைந்தது. 14 முதல் 18 வயதுக்குட்பட்டோரிடையே இடைநிற்றல் விகிதம் சுமார் 30 சதவீதமாக உள்ளது; இதற்கு நிதி நெருக்கடியே முக்கியக் காரணமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
வேலைவாய்ப்புக்கான பாலம் மறைதல்
பல தசாப்தங்களாக, கல்வியில் கற்ற கோட்பாட்டுக்கும் தொழில்முறைப் பயிற்சிக்கும் இடையிலான முக்கியப் பாலமாகப் பயிற்சிப் பணிகள் இருந்து வந்தன. அந்தப் பாதை பெரும்பாலும் மறைந்துவிட்டது. இந்த இடைவெளியைச் சரிசெய்ய அரசால் தொடங்கப்பட்ட பிரதமரின் பயிற்சித் திட்டத்துக்கு 2024ஆம் ஆண்டு 6,21,000 விண்ணப்பங்கள் வந்தன. ஆனால், அதில் 8,760 பேர் மட்டுமே சேர்ந்தனர்; வெறும் 3,605 பேர் மட்டுமே பயிற்சியை முடித்தனர். நிறைவு விகிதம் 0.58 சதவீதம் மட்டுமே. 2026 மார்ச் மாதத்துக்குள், 7,290க்கும் அதிகமானோர் பயிற்சியை முடிப்பதற்கு முன்பே விலகியிருந்தனர்.
தனியார் நிறுவனங்கள், பயிற்சித் திட்டங்களுக்குப் பதிலாகப் பயிற்சி ஊதியம் வழங்கும் பயிற்சிப் பணியிடங்களை அதிகளவில் உருவாக்கியுள்ளன. ஆனால், அவற்றில் வேலை உத்தரவாதமோ சட்டப் பாதுகாப்போ இல்லை. முன்பைவிடக் குறைவான எண்ணிக்கையிலான பயிற்சியாளர்களைத் தேர்வுசெய்வதையே நிறுவனங்கள் விரும்புவதாகத் தொழில்துறையினர் தெரிவிக்கின்றனர். இதனால், கல்வியறிவை பணியிடத் திறனாக மாற்றி வந்த பாரம்பரிய வழி தடைபடுகிறது.
எஞ்சியுள்ள சில பயிற்சிப் பணிகளைக்கூடப் பெற, தனிப்பட்ட தொடர்புகளோ சலுகை பெற்ற பின்னணியோ அதிகளவில் தேவைப்படுகின்றன. ஜாமியா மில்லியா இஸ்லாமியாவில் பி.டெக். இறுதியாண்டு படிக்கும் முகமது எம்ரோஸ், டஜன் கணக்கான விண்ணப்பங்களை அனுப்பி, மும்பைக்குச் செல்லும் செலவையும் தானே ஏற்றுக்கொண்ட பிறகுதான், இயந்திரங்களை நேரடியாகக் கையாளும் 20 நாள் அனுபவத்தைப் பெற்றார்.
என்கிறார் தொழில் மேலாண்மை நிபுணர் அங்கூர் அகர்வால். இதனால், திறமையைவிடத் தொடர்புகளுக்கே அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கும் அமைப்பு உருவாகி, ஏற்கெனவே உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகள் மேலும் ஆழமடைகின்றன.உங்கள் திறனைப் பொறுத்து, பயனுள்ள பயிற்சிப் பணி கிடைக்கலாம்; அல்லது சிரமப்பட்டு எப்படியோ ஒரு சான்றிதழைப் பெறலாம்,
நிதி நெருக்கடியும் குறையும் பலன்களும்
வேலை கிடைத்த பட்டதாரிகள்கூட பொருளாதாரப் பலன்கள் குறைவதை எதிர்கொள்கின்றனர். தொடக்க நிலையில் பட்டதாரிகள், பட்டம் பெறாதவர்களைவிட ஏறத்தாழ இருமடங்கு சம்பாதித்தாலும், இந்த முன்னிலை இனி அதிகரிக்கவில்லை. இளம் ஆண் மற்றும் பெண் பட்டதாரிகளுக்கு இடையிலான ஊதிய இடைவெளி குறைந்திருப்பதற்கு, பெண்களின் ஊதியம் கணிசமாக உயர்ந்ததைவிட ஆண்களின் ஊதியம் சரிந்ததே முக்கியக் காரணம் எனச் சம்பளத் தரவுகள் காட்டுகின்றன. பணவீக்கத்தைக் கணக்கில் கொண்டால், 2023-24ஆம் ஆண்டில் பட்டதாரி ஆண்களின் சராசரி மாத ஊதியம் 19,573 ரூபாயாக இருந்தது. 2011-12ஆம் ஆண்டில் பதிவான 21,383 ரூபாய் உச்சத்தைவிட இது கணிசமாகக் குறைவு. பட்டதாரிகளின் வருவாய் முன்னிலை சுருங்கியுள்ளது; பட்டதாரி ஆண்கள், பட்டம் பெறாதவர்களைவிட இப்போது மாதம் 9,000 ரூபாய் மட்டுமே அதிகம் சம்பாதிக்கின்றனர். 2011-12ஆம் ஆண்டில் இந்த வேறுபாடு 12,000 ரூபாயாக இருந்தது.
இந்த நெருக்கடிக்கு நடுத்தர வர்க்கம் அதிகக் கடன் வாங்கியும் நுகர்வைக் குறைத்தும் பதிலளிக்கிறது. வருமானத்தில் வீட்டுவசதிச் செலவுகளைத் தவிர்த்த குடும்பக் கடனின் பங்கு, அமெரிக்கா மற்றும் சீனாவைவிட இந்தியாவில் தற்போது அதிகமாக உள்ளது. இந்தியக் குடும்பங்களில் ஏறத்தாழ பாதிப் பேர் தனிநபர் கடன் பெற்றுள்ளனர்; கடன் வாங்குவோரில் 67 சதவீதத்தினர் 30 வயதுக்கு முன்பே முதல் கடனைப் பெற்றுள்ளனர். கடன் சுமையில் இருப்போர் தங்கள் ஆண்டு வருமானத்தில் ஏறத்தாழ 40 சதவீதத்தைத் திருப்பிச் செலுத்துவதற்கே செலவிடுகின்றனர். சில்லறைக் கடன் பெற்றோரில் 5 முதல் 10 சதவீதத்தினர் கடன் சுழலில் சிக்கியுள்ளனர்; தெளிவான தீர்வுப் பாதையின்றி பழைய கடனைச் செலுத்தப் புதிய கடன் வாங்குகின்றனர். வேகமாக விற்பனையாகும் நுகர்வோர் பொருட்களின் விற்பனை அளவு வளர்ச்சி, 14 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த 11 சதவீதத்திலிருந்து தற்போது 3 சதவீதமாகக் குறைந்துள்ளது. கார் விற்பனை தேக்கமடைந்துள்ளதுடன், நுகர்வோர் நீடித்த பயன்பாட்டுப் பொருட்களின் வளர்ச்சியும் 11 சதவீதத்திலிருந்து 1 முதல் 2 சதவீதமாகச் சரிந்துள்ளது.
புனே நகரின் மேற்குப் பகுதியில் உள்ள ஹிஞ்சேவாடி தொழில்நுட்பப் பூங்காவில், பட்டம் பெற்ற இளம் பொறியாளர்கள் ஒவ்வொரு காலையும் வணிகச் செயல்முறை வெளியீட்டு நிறுவனங்களில் நேர்முகத் தேர்வுக்காக வரிசையில் நிற்கின்றனர். மாதம் 18,000 ரூபாய் ஊதியம் தரும் தரவு உள்ளீட்டுப் பணிகள் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் அவர்கள் காத்திருக்கின்றனர். கிராமப்புற மகாராஷ்டிரத்தில், 42 வயதான சிவானந்த் சாவாலே அறிவியலில் முதுநிலைப் பட்டமும் கல்வியியலில் பட்டயமும் பெற்றிருந்தும், தனியார் பள்ளி ஆசிரியராக மாதம் 7,500 ரூபாய் சம்பாதிக்கிறார். அவரது கிராமத்தில் நிலமற்ற விவசாயத் தொழிலாளர்கள் நாளொன்றுக்கு 300 முதல் 400 ரூபாய் சம்பாதிக்கின்றனர்; இது அவரது வருமானத்தைவிட அதிகம்.
என்கிறார் சாவாலே. இந்தியாவில் பல லட்சம் பேருக்கு கல்வி இனி பொருளாதாரப் பாதுகாப்புடன் தொடர்புடையதாக இல்லை என்பதை அவரது நிலைமை காட்டுகிறது.எனது நண்பர்கள் என்னைக் கேலி செய்கிறார்கள்; மூலையில் உள்ள கடைகளில் கல்வியறிவில்லாத தொழிலாளர்கள்கூட என்னைவிட அதிகம் சம்பாதிக்கிறார்கள் என்கிறார்கள்,
தொழில்நுட்ப அச்சுறுத்தல் வேகமாதல்
செயற்கை நுண்ணறிவும் தானியக்கமும் உலகப் பொருளாதாரத்தை மாற்றியமைப்பதால், வேலைவாய்ப்பு நெருக்கடி மேலும் தீவிரமடைகிறது. 2025ஆம் ஆண்டில் மட்டும், செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான கட்டமைப்பில் கவனம் செலுத்திய நிறுவனங்கள், உலகளவில் 1,22,000க்கும் மேற்பட்ட பணியிடங்களை நீக்கின. இந்தியாவில், 2022ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு முதல்முறையாக டாடா கன்சல்டன்சி சர்வீசஸின் பணியாளர் எண்ணிக்கை ஆறு லட்சத்துக்குக் கீழே சரிந்தது. ஒரு காலத்தில் லட்சக்கணக்கான பட்டதாரிகளுக்கு வேலை அளித்த பாரம்பரிய வெளியீட்டு மாதிரி உடைந்து வருவதை இது உணர்த்துகிறது.
தற்போதைய கல்விப் பாடத்திட்டங்கள் இந்த மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப தகவமைத்துக்கொள்ளவில்லை. பத்து லட்சம் செயற்கை நுண்ணறிவுத் துறை நிபுணர்கள் தேவைப்படுவார்கள் என நாஸ்காம் கணித்துள்ளது. ஆனால், இந்தியப் பட்டதாரிகளில் சுமார் 55 சதவீதத்தினர் மட்டுமே அத்தகைய பணிகளுக்குத் தொழில்துறைத் தயார்நிலையில் இருப்பதாகக் கருதப்படுகின்றனர். செயற்கை நுண்ணறிவு ஏற்கெனவே செய்து வரும் அடிப்படைக் குறியீட்டாக்கம், தளவாடத் திட்டமிடல் போன்ற திறன்களையே பாடத்திட்டங்கள் இன்னும் கற்பிக்கின்றன. ஒரு காலத்தில் பொதுப் பட்டதாரிகளுக்கு வேலைவாய்ப்புப் பாதையாக இருந்த தொடக்கநிலை அறிவுசார் பணிகளை இந்தத் தொழில்நுட்ப மாற்றம் இல்லாமல் செய்யக்கூடும்.
காலவரம்பும் இந்தச் சவால்களின் அவசரத்தன்மையை அதிகரிக்கிறது. சார்ந்திருப்போருடன் ஒப்பிடுகையில் வேலை செய்யும் வயதினரின் விகிதம் உச்சத்தை எட்டும் காலமான இந்தியாவின் மக்கள்தொகைப் பலன், 2030ஆம் ஆண்டை ஒட்டி உச்சத்தை எட்டும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அதன் பிறகு, வேலை செய்யும் வயதுடைய குடிமக்களின் பங்கு குறையும். சராசரி வயது 29 ஆக உள்ள இந்தியா, சீனா (40), அமெரிக்கா (38), ஜப்பான் (49) ஆகிய நாடுகளைவிட ஒப்பீட்டளவில் இளமையான நாடாக உள்ளது. ஆனால், இந்த முன்னிலை தற்காலிகமானது. அடுத்த பத்தாண்டுகளில் இந்தத் தலைமுறைக்கான வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகும் வேகமே, மக்கள்தொகைப் பலன் பொருளாதார வளர்ச்சியாக மாறுமா அல்லது சமூக நிலையற்ற தன்மைக்கான காரணமாகுமா என்பதைத் தீர்மானிக்கும்.
அரசியல் தாக்கங்களும் சமூக நிலைத்தன்மையும்
பட்டதாரி வேலையின்மை நெருக்கடி குறிப்பிடத்தக்க அரசியல் அபாயங்களைக் கொண்டுள்ளது. குறைந்த வேலைவாய்ப்புகளால் விரக்தியடைந்த மாணவர்கள் தலைமையில் வங்கதேசத்தில் அண்மையில் நிகழ்ந்த வன்முறைப் போராட்டங்கள், பிரதமர் ஷேக் ஹசீனா பதவி விலகுவதற்கு வழிவகுத்தன. அர்த்தமுள்ள நடவடிக்கை எடுக்காவிட்டால், இதேபோன்ற அழுத்தங்கள் இந்தியாவிலும் வெடிக்கக்கூடும் என்று இந்திய எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் எச்சரித்துள்ளனர்.
என்று மகாராஷ்டிரத்தின் முன்னாள் முதலமைச்சர் உத்தவ் தாக்கரே கூறினார்.வங்கதேசத்தில் நடந்தது அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு ஒரு செய்தியைத் தந்துள்ளது. மக்களின் பொறுமையைச் சோதிக்காதீர்கள்,
பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் அரசு, ஐந்து ஆண்டுகளில் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்க 24 பில்லியன் டாலர் ஒதுக்குவது, பயிற்சித் திட்டங்களை விரிவுபடுத்துவது உள்ளிட்ட முயற்சிகளை அறிவித்துள்ளது. ஆனால், அவற்றைச் செயல்படுத்துவதில் தடைகள் ஏற்பட்டுள்ளன. 2021 முதல் 2023 வரையில் இந்தியாவில் 8.3 கோடி வேலைகள் உருவானபோதும், நான்கு கோடிக்கும் அதிகமானவை விவசாயத் துறையில் இருந்தன. அத்துறையின் குறைந்த வருமானத்தைப் படித்த இளைஞர்கள் பொதுவாக ஏற்க விரும்புவதில்லை. தேசிய தகுதி மற்றும் நுழைவுத் தேர்வில் ஏற்பட்ட முறைகேடுகள் உள்ளிட்ட பரவலான தேர்வு ஊழல்களால், திறமை அடிப்படையிலான முன்னேற்றத்தின் மீதான நம்பிக்கை தளர்ந்துள்ளது. இந்த முறைகேடுகள் 25 லட்சத்துக்கும் அதிகமான தேர்வர்களைப் பாதித்தன.
வேலைகளை உருவாக்குவது மட்டுமல்ல; பொருத்தமான பணியிடங்களைப் பெருமளவிலும் விரைவாகவும் உருவாக்குவதே சவால். கல்வி விளைவுகளைச் சந்தைத் தேவைகளுடன் இணைக்காமலும், அதிகத் தொழிலாளர்கள் தேவைப்படும் துறைகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் தொழில்துறைக் கொள்கையை உருவாக்காமலும் இருந்தால், மக்கள்தொகைப் பலனைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்புச் சாளரம் மூடிவிடும். இதனால், பொருளாதார எதிர்காலத்துக்கான நடைமுறை வாய்ப்புகளின்றி லட்சக்கணக்கான இளைஞர்கள் தவிப்பார்கள்.
தெரிந்துகொள்ள வேண்டியவை
- இந்தியாவில் 20 முதல் 29 வயதுக்குட்பட்ட சுமார் 1.1 கோடி பட்டதாரிகள் தற்போது வேலையின்றி உள்ளனர்; இந்த வயதுப் பிரிவில் வேலையற்ற இளைஞர்களில் இது மூன்றில் இரண்டு பங்காகும்
- படிப்பை முடித்த ஓராண்டுக்குள் பட்டதாரிகளில் 6.7 சதவீதத்தினர் மட்டுமே நிலையான, சம்பளத்துடன் கூடிய வேலையைப் பெறுகின்றனர்; அலுவலகப் பணிகளைப் பெறுவோர் வெறும் 3.7 சதவீதத்தினர் மட்டுமே
- பட்டதாரி வேலையின்மை விகிதம் சுமார் 29 சதவீதமாக உள்ளது; பள்ளிக்குச் செல்லாதவர்களைவிட இது ஒன்பது மடங்கு அதிகம்
- இந்தியாவில் ஆண்டுக்கு சுமார் 80 முதல் 90 லட்சம் பட்டதாரிகள் உருவாகின்றனர்; ஆனால், பொருளாதாரத்தில் ஆண்டுக்கு 28 லட்சம் பொருத்தமான பணிகளே உருவாகின்றன
- நாட்டின் மக்கள்தொகைப் பலன் 2030ஆம் ஆண்டை ஒட்டி உச்சத்தை எட்டும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது; கல்விக்கும் வேலைவாய்ப்புக்கும் இடையிலான கட்டமைப்புப் பொருத்தமின்மையைச் சரிசெய்ய ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் குறைவான காலமே உள்ளது
- அரசுத் தொழில்நுட்பக் கல்லூரிகளில் மாணவர்-ஆசிரியர் விகிதம் 47:1 வரை உள்ளது; நிர்ணயிக்கப்பட்ட 15:1 முதல் 20:1 வரம்பைவிட இது மிக அதிகம், இதனால் கல்வித் தரம் பாதிக்கப்படுகிறது
- தொழில்துறைத் தரநிலைகளின்படி பட்டதாரிகளில் 51 சதவீதத்தினர் மட்டுமே வேலைக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர்; செயற்கை நுண்ணறிவின் தாக்கத்தால் பாடத்திட்டங்கள் காலத்துக்கு ஒவ்வாதவையாகும் வேகம் அதிகரிக்கிறது
- இந்த நெருக்கடி எல்லா வருமான நிலைகளையும் சமூகக் குழுக்களையும் பாதிக்கிறது; இளம் ஆண் வேலைதேடுவோரில் 41 சதவீதத்தினர் மூன்று ஆண்டுகள் தேடிய பிறகும் வேலை பெறுவதில்லை
