கனவு நகரம் வாழ முடியாத இடமாகிறது
சனிக்கிழமை காலை 9 மணிக்கு, டெல்லியின் ஆனந்த் விஹார் ரயில் நிலையம் 2020-ஆம் ஆண்டின் காட்சியைப் போல் இருக்கிறது. குடும்பத்தினர் மெத்தைகள், எஃகுப் பாத்திரங்கள், மூட்டையாகக் கட்டிய துணிகளைத் தோள்களில் சுமக்கிறார்கள்; குழந்தைகள் தங்களால் எடுத்துச் செல்ல முடிந்த உடைமைகளைப் பற்றிக்கொண்டு பின்னால் வருகின்றனர். முப்பத்தைந்து வயதான ராஜு பிரசாத், கூட்டத்தினூடே அவசரமாகச் செல்கிறார்; மனைவி கையில் இளைய மகளையும் வெள்ளைப் பிளாஸ்டிக் வாளியையும் ஏந்தியிருக்கிறார். மற்ற மூன்று குழந்தைகள் பின்னால் வருகின்றனர்; அவர்களில் ஒருவர் சக்கரப் பையை இழுத்துச் செல்கிறார். பிரசாத்தின் சகோதரருடன் சேர்ந்து ஏழு பேர் கொண்ட குடும்பம், ஒன்பது மாதங்களாகப் போராடியும் வழியின்றி, தலைநகரைக் கைவிட்டு உத்தரப் பிரதேசத்தின் கோரக்பூருக்குத் திரும்புகிறது.
உள்ளடக்கம்
இந்திய நகர்ப்புறப் பரப்பை மாற்றிவரும், சொந்த ஊர்களுக்குத் திரும்பும் புலம்பெயர்வோரின் பெருகும் அலையைப் பிரசாத் குடும்பம் பிரதிபலிக்கிறது. தினக்கூலியும் குழந்தைகளுக்குக் கல்வி வாய்ப்புகளும் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் ஒரு காலத்தில் டெல்லிக்கு வந்த அவர்கள், இப்போது அடிப்படை வாழ்வாதாரமே சாத்தியமற்றதாக்கிய நெருக்கடியிலிருந்து வெளியேறுகிறார்கள். அவர்களுடைய கடைசி எரிவாயு உருளை பதினைந்து நாட்களுக்கு முன்பே தீர்ந்துவிட்டது. விறகுகளைச் சேகரித்தது தற்காலிக நிவாரணமாக இருந்தது. ஆனால் சேமிப்பு கரைந்துவிட்ட நிலையில், திரவப் பெட்ரோலிய எரிவாயுவின் (LPG) கறுப்புச் சந்தை விலை வழக்கத்தைவிட நான்கு அல்லது ஐந்து மடங்காக உயர்ந்துள்ளதால், குடும்பம் கடினமான முடிவை எதிர்கொள்கிறது.
ஆயிரக்கணக்கானோர் இதே முடிவை எடுக்கத் தூண்டும் அவலத்தைப் பிரசாத் விவரிக்கிறார்.
இன்னும் சில நாட்கள் இங்கேயே இருந்தால், எங்கள் குழந்தைகள் பசியால் இறந்துவிடக்கூடும். இந்த நெருக்கடி என்னவென்று அவர்களுக்குப் புரியவில்லை. உணவு கேட்டு அவர்கள் அழுவதைத்தான் நாங்கள் பார்க்கிறோம்.
புது டெல்லி ரயில் நிலையத்திலும் இதே போன்ற காட்சிகள் அரங்கேறுகின்றன. பீகார், ஜார்க்கண்ட், மேற்கு வங்கம், ராஜஸ்தான் ஆகிய மாநிலங்களைச் சேர்ந்த தொழிலாளர்கள், பெட்டிகளைவிடப் பெரிய, பொருள்கள் நிரம்பிய முதுகுப்பைகளைச் சுமந்து நடைமேடைகளில் கூட்டமாக நிற்கின்றனர். 29 வயதான சுமன் வர்மா, திருமணத்துக்குச் செல்வதாகக் கூறியதைப் போல, சிலர் குடும்ப நிகழ்ச்சிகளைச் சாக்காகக் கூறித் தங்கள் புறப்பாட்டை மறைக்கிறார்கள். ஆனால் அவரது சிறுவன் அன்ஷு, வயதுக்கு மீறிய முதிர்ச்சியுடன் உண்மையை வெளிப்படுத்தினான்.
உண்மையான காரணம் எங்களுக்கெல்லாம் தெரியும். ஊரடங்கு வரப்போகிறது. எல்லாக் கடைகளும் மூடப்படும், அதன் பிறகு எங்களால் திரும்பி வர முடியாது என்று அப்பா சொன்னார். எரிவாயுவும் ஏற்கெனவே தீர்ந்துவிட்டது; அம்மா தற்காலிக அடுப்பில் சமைத்துக்கொண்டிருந்தார்.
வாழ்வாதாரக் கணக்குகள்: சமையல் ஆடம்பரமாகும் போது
இந்தியாவின் கோடிக்கணக்கான உள்நாட்டுப் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுக்கு, நகர்ப்புற வறுமையின் கணக்கு எப்போதுமே கடுமையானதாகவே இருந்துள்ளது. நாளொன்றுக்கு ரூ.500 முதல் ரூ.800 வரை சம்பாதிக்கும் தொழிலாளர்கள், ஒரு வேளை உணவுக்கே அரைநாள் ஊதியம் செலவாகும் நிலையை இப்போது எதிர்கொள்கிறார்கள். இருபத்தைந்து வயதான சர்ஃபராஸ், ஆனந்த் விஹாரில் தனது பைகளுக்கு அருகில் அமர்ந்து, பீகாருக்குத் திரும்புவதற்கான பயணச்சீட்டை வாங்க, குடும்பத்தினர் ரூ.300 அனுப்புவதற்காகக் காத்திருக்கிறார். "என் குடும்பத்தை ஆதரிக்கத்தான் இங்கே வந்தேன். ஆனால் இப்போது திரும்பிச் செல்ல அவர்களிடமே பணம் கேட்கிறேன்," என்கிறார் அவர். பதினெட்டு வயதில் திருமணம் செய்துகொண்டு நான்கு குழந்தைகளுக்குத் தந்தையான அவர், ஜேவர் நொய்டா சர்வதேச விமான நிலையக் கட்டுமானத் தளத்தில் வேலைசெய்து நாளொன்றுக்கு ரூ.550 சம்பாதிக்க டெல்லிக்கு வந்தார். அவரது எரிவாயு இருப்பு இருபது நாட்களாகத் தீர்ந்துள்ளது. கறுப்புச் சந்தையில் உருளைகளின் விலை ரூ.900-லிருந்து ரூ.4,500 ஆக உயர்ந்துள்ளதுடன், உணவுப் பொருள்களின் விலையும் இரட்டிப்பாகியுள்ளது.
முறையான ஆவணங்கள் இல்லாதவர்களையே இந்த நெருக்கடி மிகக் கடுமையாகப் பாதிக்கிறது. இந்தியாவில் சட்டபூர்வமான LPG இணைப்பைப் பெற, குடும்பங்கள் அங்கீகரிக்கப்பட்ட விநியோகஸ்தர்கள் மூலம் அடையாளச் சான்றையும் முகவரிச் சான்றையும் அளித்து, உருளைகளை முன்பதிவு செய்ய வேண்டும். முறைசாரா துறையில் பணிபுரியும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களிடம் உள்ளூர் ஆவணங்கள் பெரும்பாலும் இருப்பதில்லை; வீட்டு உரிமையாளர்கள் முகவரிச் சான்று வழங்க மறுப்பதும் இதற்குக் காரணம். டெல்லியைச் சேர்ந்த தொழிற்சங்கவாதி ராஜேஷ் குமார், இந்தக் கட்டமைப்புசார் தடையை விளக்குகிறார்.
புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் அடிக்கடி இடம்பெயர்வதால், ஆவணங்களைத் தொடர்ந்து புதுப்பித்துக்கொண்டிருக்க முடியாது. சில வீட்டு உரிமையாளர்களும் முகவரிச் சான்று வழங்க மறுக்கிறார்கள். அதனால் அவர்கள் இடம்பெயரும் நகரங்களில் முறையான ஆவணங்களைப் பெறுவது பெரும்பாலும் கடினமாகிறது.
இதனால், நிரந்தர இணைப்பு தேவையில்லாத, பொதுவாக 5 கிலோ எடையுள்ள சிறிய உருளைகளுக்கு, பலர் முறைசாரா நிரப்பும் மையங்களையே சார்ந்துள்ளனர். மத்திய கிழக்கு மோதல் உலகக் கப்பல் போக்குவரத்துப் பாதைகளைச் சீர்குலைத்ததிலிருந்து, இந்த மையங்கள் மூடப்பட்டுவிட்டன அல்லது விலையை நான்கு மடங்காக உயர்த்திவிட்டன. டெல்லி குடிசைப்பகுதியில் அண்டை வீட்டாராக வசித்து, மாதம் ரூ.15,000 சம்பாதிக்கும் வீட்டு வேலை செய்பவர்களான ஷகுந்தலா தேவி, ஷகிபா பீபி ஆகியோர் மூன்று வாரங்களாக எரிவாயுவைத் தேடி வருகின்றனர். "இன்னும் சில நாட்களுக்கு இப்படியே நீடித்தால், எங்கள் சமையலறைகளில் எரிவாயு தீர்ந்துவிடும்; ஊர்களுக்குத் திரும்ப வேண்டியிருக்கும்," என்கிறார் ஷகுந்தலா.
பீகாரைச் சேர்ந்த லலிதா தேவி, குடும்பத்துடன் டெல்லியில் தினக்கூலி வேலை செய்து மாதம் ரூ.10,000 வருமானம் ஈட்டுகிறார். உள்ளூர் சில்லறைச் சந்தையில் LPG விலை கிலோவுக்கு ரூ.400-500 ஆக உயர்ந்ததால், இப்போது பச்சைக் கொண்டைக்கடலையை உண்டு உயிர்வாழ்கிறார். ரயில் பயணச்சீட்டைக்கூட வாங்க அவரால் முடியவில்லை. நாளொன்றுக்கு ரூ.800 சம்பாதிக்கும் பீகாரைச் சேர்ந்த கட்டுமானத் தொழிலாளி உதய் குமார், கோடிக்கணக்கானோரை வாட்டும் கேள்வியை எழுப்புகிறார்.
நாளொன்றுக்கு ரூ.800 சம்பாதிக்கும் ஒருவர், ஒரே எரிவாயு உருளையை நிரப்ப ரூ.400 முதல் ரூ.500 வரை செலவிட வேண்டியிருந்தால், தனது குழந்தைகளுக்கு அவர் எப்படி உணவளிப்பார்? அறை வாடகை கொடுக்க வேண்டும்; பருப்பு, அரிசி, காய்கறிகள் வாங்க வேண்டும்; குழந்தைகளின் பள்ளிக் கட்டணத்தையும் செலுத்த வேண்டும். இதையெல்லாம் எப்படிச் சமாளிக்க முடியும்?
மாணவர்களும் இதேபோன்ற நிச்சயமற்ற நிலையை எதிர்கொள்கிறார்கள். மேற்கு வங்கத்தைச் சேர்ந்த, ஜாமியா மில்லியா இஸ்லாமியா பல்கலைக்கழகத்தில் ஊடகப் படிப்பு பயிலும் ஃபர்ஹீன் நாஸ், மற்ற ஐம்பது பெண்களுடன் தங்குமிடத்தில் வசிக்கிறார். "கடந்த 10 நாட்களாக என்னிடம் எரிவாயு இல்லை; இப்போதெல்லாம் பெரும்பாலான நேரங்களில் காலை உணவைத் தவிர்க்கிறேன்," என்கிறார் அவர். "பல்கலைக்கழகத்தில் பல உணவகங்கள் மூடப்பட்டுவிட்டன; கிடைக்கும் உணவும் விலை உயர்ந்துவிட்டது. நாங்கள் குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்களிலிருந்து வருகிறோம்; இதை எங்களால் சமாளிக்க முடியாது. இது எங்கள் உடல்நலத்தைப் பாதிக்கத் தொடங்கியுள்ளது." காசியைச் சேர்ந்தவரும் காசியாபாத்தில் வசிப்பவருமான BTech மாணவர் சயீத் குர்ஷித், அவரது விடுதி உணவகத்தில் சப்பாத்திகளும் காய்கறிகளும் நீக்கப்பட்டு, உணவு பருப்பு, அரிசி எனக் குறைக்கப்பட்டுள்ளதாகக் கூறுகிறார். இதனால் மாணவர் போராட்டங்கள் வெடித்துள்ளன.
சமையலறைகளிலிருந்து சந்தைகள் வரை: மூடல்களின் தொடர் விளைவு
சமையல் எரிபொருள் கிடைக்காமல் போனது, தனிப்பட்ட குடும்பங்களைக் கடந்து பொருளாதார அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. தொழிலாளர்களுக்கு மலிவான உணவு வழங்கும் தாபாக்கள், தெருவோர விற்பனையாளர்கள், சிறு உணவகங்கள் என அடர்த்தியான வலையமைப்பைச் சார்ந்த டெல்லியின் உணவுப் பொருளாதாரம் சரிவைச் சந்திக்கிறது. எரிவாயு கிடைக்காமலும் உணவுச் செலவுகள் கட்டுக்கடங்காமல் உயர்வதாலும், இந்த நிறுவனங்கள் உணவுப் பட்டியலைக் குறைக்கின்றன, விலைகளை உயர்த்துகின்றன, ஊழியர்களை வேலையிலிருந்து நீக்குகின்றன அல்லது முற்றிலுமாக மூடுகின்றன.
நேரு பிளேஸில் அனில் முப்பது ஆண்டுகளாக உணவகம் நடத்தி வருகிறார். "என் வாழ்நாளில் முதன்முறையாக, கறுப்புச் சந்தையில் எரிவாயு உருளையின் விலை ரூ.4,500 ஆகியுள்ளது," என்கிறார் அவர். "மீண்டும் பாரம்பரியமான திறந்தவெளி விறகு அடுப்புக்குச் சென்றுவிட்டோம். இதற்கு அதிக நேரம் ஆகிறது; இந்த நிலை தொடர்ந்தால், எனது தொழிலாளர்களும் பாதிக்கப்படுவார்கள்." வாடிக்கையாளர்கள் குறைந்து வருவதால், அவரது பத்து ஊழியர்களின் எதிர்காலம் நிச்சயமற்றதாகியுள்ளது.
ஆசியாவின் மிகப்பெரிய ஆயத்த ஆடைச் சந்தை அமைந்துள்ள காந்திநகரில், இதன் தாக்கம் பேரழிவை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஆயத்த ஆடை வணிகர் சங்கத் தலைவர் ஸ்ரீ கிஷன் கோயல், தொழிலாளர் பற்றாக்குறையால் 70 முதல் 80 சதவீத கடைகளும் சிறு தொழிற்சாலைகளும் மூடப்பட்டுள்ளதாகக் கூறுகிறார். "இங்குள்ள உற்பத்தி அலகுகளில் உற்பத்தி 30 சதவீதத்துக்கும் அதிகமாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது; சில வணிகங்கள் 50-60 சதவீதப் பாதிப்பைச் சந்தித்துள்ளன," என்கிறார் கோயல். சிறிய தையல் அலகு நடத்தும் முகமது சலீம் அக்தரின் ஐந்து ஊழியர்களும் தங்கள் ஊர்களுக்குத் திரும்பிவிட்டனர். இப்போது அவர் தனியாக வேலைசெய்து, நாளொன்றுக்கு ரூ.10,000 முதல் ரூ.12,000 வரை இழப்பைச் சந்திக்கிறார். எரிவாயு வாங்குவதை முற்றிலுமாக நிறுத்திவிட்டு, ஹோட்டல் உணவையே நம்பியிருக்கிறார்.
ஷகுர் பஸ்தியில் பிரியாணிக் கடை நடத்தும் தாஜ்தர் அகமது, விலையை கிலோவுக்கு ரூ.240-லிருந்து ரூ.280 ஆக உயர்த்தி, செலவைக் குறைக்க மாலை 5 மணிக்கே கடையை மூடுகிறார். விற்பனை 50 சதவீதம் குறைந்துள்ளது. அருகில் தேநீர், இனிப்புக் கடை நடத்தும் ஹாஜி சாஹிப், வணிகப் பயன்பாட்டுக்கான உருளைகளைப் பெறுவதில் சிரமப்பட்டபடி, மூன்று தொழிலாளர்களுக்கு தனது சொந்தப் பணத்தில் ஊதியம் வழங்குகிறார். "எங்களுக்கு தினமும் ஓர் உருளை தேவை; ஆனால் விநியோகம் சீராக இல்லை," என்கிறார் அவர். "ஒரு மாதம் ஆகியும் அரசாங்கம் இன்னும் தீர்வு காணவில்லை."
வேளாண் விநியோகச் சங்கிலியும் இதேபோல் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. லூதியானாவின் சப்ஸி மண்டியில், கிடங்குகளிலிருந்து தெருவோர விற்பனையாளர்களிடம் விளைபொருள்களைக் கொண்டு செல்லும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் வெளியேறியதால், மொத்த வியாபாரம் 30 சதவீதம் சரிந்துள்ளதாக வணிகர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். "பொருள்களைத் தெருவுக்குக் கொண்டு செல்லும் விற்பனையாளர்கள் குறைந்துள்ளதால், நகருக்குள் விநியோகச் சங்கிலி பாதிக்கப்படுகிறது," என்கிறார் தக்காளி மொத்த விற்பனையாளர் தமன்ப்ரீத் சிங். அறுவடைக் காலத்தில் தொழிலாளர்கள் வெளியேறுவதும் எரிபொருள் நெருக்கடியும் சேர்ந்து, சந்தைக்கு உழைப்புச் சக்தியையும் விநியோக வலையமைப்பையும் இல்லாமல் செய்துள்ளன.
உலகளாவிய மோதல், உள்ளூர் பேரழிவு
இந்த உள்நாட்டு நெருக்கடியின் வேர்கள், எட்டாயிரம் கிலோமீட்டர் தொலைவில் ஈரானுக்கும் அமெரிக்கா-இஸ்ரேல் கூட்டணிக்கும் இடையே நடைபெறும் ராணுவ மோதலில் உள்ளன. இந்தியாவின் LPG தேவையில் கிட்டத்தட்ட 60 சதவீதம் வெளிநாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படுகிறது; அந்த இறக்குமதிகளில் 90 சதவீதம் ஹோர்முஸ் நீரிணை வழியாக வருவதால், புவிசார் அரசியல் அதிர்வுகளுக்கு நாடு எளிதில் பாதிக்கப்படும் நிலை உருவாகியுள்ளது. தாக்குதல்களுக்குப் பதிலடியாக ஈரான் இந்த முக்கியக் கப்பல் போக்குவரத்துப் பாதையை மூடியபோது, உலக எரிசக்திச் சந்தைகள் கொந்தளித்தன.
பலவீனமான போர் நிறுத்தம் தற்போது நடைமுறையில் இருந்தாலும், பல கப்பல்களுக்கு நீரிணை இன்னும் மூடப்பட்டுள்ளது; எண்ணெய் விலை பேரலுக்கு சுமார் 100 டாலராக உள்ளது. இந்தக் குறுகிய பாதை வழியாக வரும் LPG இறக்குமதிகளை இந்தியா பெரிதும் சார்ந்துள்ளது. ஈரானிய அதிகாரிகள் தற்போது இந்தியக் கப்பல்களுக்கு வழி அனுமதித்தாலும், பல கப்பல்கள் நீரிணைக்கு அருகே காத்திருப்பதால் நிச்சயமற்ற நிலை தொடர்கிறது.
விநியோகம் சீராக இருப்பதாக அரசாங்கம் கூறுகிறது. மார்ச் 1 முதல் 180 மில்லியனுக்கும் அதிகமான உருளைகள் விநியோகிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும், நாளொன்றுக்கு சராசரியாக ஐந்து மில்லியன் உருளைகள் வழங்கப்படுவதாகவும், இப்போது 97 சதவீத முன்பதிவுகள் இணையத்தில் செய்யப்படுவதாகவும் தெரிவிக்கிறது. புலம்பெயர் தொழிலாளர்களைக் குறிவைத்து, சந்தை விலையில் விற்கப்படும் 5 கிலோ உருளைகளுக்கான தினசரி ஒதுக்கீட்டை அதிகாரிகள் இரட்டிப்பாக்கியுள்ளனர்; கறுப்புச் சந்தை சேமிப்பு இடங்களிலும் சோதனைகள் நடத்தியுள்ளனர். சவால்களை ஒப்புக்கொண்டபடியே அவற்றுக்குத் தீர்வு காணப்படும் என உறுதியளிக்கிறார், பாஜகவின் டெல்லி செய்தித் தொடர்பாளர் பிரவீண் ஷங்கர் கபூர்.
வீட்டு உபயோக மற்றும் வணிக LPG விநியோகச் சங்கிலிகளில் நிலவும் பற்றாக்குறையைத் தீர்க்க நாங்கள் தீவிரமாக முயன்று வருகிறோம். ஆம், 5 கிலோ LPG பிரிவில் தற்போது கடுமையான சவால்கள் உள்ளன. குறிப்பாக, அன்றாடச் சமையலுக்கு இதை நம்பியிருக்கும் புலம்பெயர் மற்றும் குறைந்த வருமானம் கொண்ட குழுக்கள் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தப் பிரச்சினைகள் விரைவில் தீர்க்கப்படும் என்று நம்புகிறோம்.
அரசியல் பிளவுகளும் அதிகாரபூர்வ மறுப்புகளும்
அதிகாரபூர்வ உறுதிமொழிகளுக்கும் கள நிலவரத்துக்கும் இடையே பெரும் இடைவெளி உள்ளது. பெருமளவிலான புலம்பெயர்வு குறித்த செய்திகளை "தவறானவை", "கற்பனையானவை" என்று டெல்லி பாஜக நிராகரித்துள்ளது. மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையிலானவர்களே வெளியேறியுள்ளதாக அதன் துணைத் தலைவர் தினேஷ் பிரதாப் சிங்கும் பூர்வாஞ்சல் மோர்ச்சா தலைவர் சந்தோஷ் ஓஜாவும் கூறுகின்றனர். முந்தைய புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் திரும்பிச் செல்லலுக்குத் டெல்லி அரசின் அறிவிப்புகளே காரணம் எனக் கூறப்படும் கோவிட்-19 காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, மக்களைத் தவறாக வழிநடத்தும் கதைகளை ஆம் ஆத்மி கட்சி (AAP) சட்டமன்ற உறுப்பினர் சஞ்சீவ் ஜா புனைவதாக அவர்கள் குற்றம்சாட்டுகின்றனர்.
பாஜக, ஏழை புலம்பெயர் தொழிலாளர்களைத் தங்கள் சொந்த மாநிலங்களுக்குத் திருப்பி அனுப்பி, அவர்களின் வாக்குகளைக் கையாளும் நோக்கில் LPG நெருக்கடியை மத்திய அளவில் திட்டமிட்டு உருவாக்கியதாக ஜா கடுமையான குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைக்கிறார். "அரசின் பாதுகாப்புடன் கறுப்புச் சந்தை ஊக்குவிக்கப்படுகிறது," என்கிறார் ஜா. "எரிவாயு கிலோ ரூ.500 முதல் ரூ.1,000 வரை விற்கப்படுகிறது. இதனால் புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் எரிபொருளும் வேலையும் இழந்து நகரத்தைவிட்டு வெளியேறத் தள்ளப்படுகிறார்கள்."
மார்ச் 23 அன்று நாடாளுமன்றத்தில் உரையாற்றிய பிரதமர் நரேந்திர மோடி, கொரோனா பெருந்தொற்று காலத்தை நினைவுகூர்ந்து அமைதி காக்குமாறு வலியுறுத்தினார்.
"உலகளாவிய கடினமான சூழ்நிலைகள் தொடர்ந்து நீடிக்கலாம்" என்றும் அவர் எச்சரித்தார். இந்தக் கருத்துகள் சமூக ஊடகங்களில் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தின; X தளத்தில் "இந்தியாவில் மீண்டும் ஊரடங்கு" என்பது பிரபலமானது. நெருக்கடியின்போது சமூகச் சமையலறைகளையோ ரேஷன் விநியோகத்தையோ ஏற்படுத்தத் தவறியதாகத் தொழிலாளர் உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்கள் அரசாங்கத்தை விமர்சிக்கின்றனர். கொத்தடிமைத் தொழிலாளர் ஒழிப்புக்கான தேசியப் பிரசாரக் குழுவின் ஒருங்கிணைப்பாளர் நிர்மல் கோரானா, இந்த நிலைமையை "முற்றிலும் அநீதி" என்கிறார். 1979-ஆம் ஆண்டின் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் சட்டத்தின் கீழ் முறைசாரா தொழிலாளர்களைப் பதிவு செய்யத் தொடர்ந்து தவறிவருவதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.கோவிட் காலத்தில் இதுபோன்ற சவால்களை ஒற்றுமையுடன் எதிர்கொண்டோம்; இப்போது மீண்டும் தயாராக இருக்க வேண்டும்.
வறுமையின் கண்ணுக்குப் புலப்படாத கட்டமைப்பு
உடனடி எரிபொருள் பற்றாக்குறைக்கு அப்பால், இந்தியாவின் முறைசாரா தொழிலாளர் படையைப் பாதிக்கும் கட்டமைப்புசார் பலவீனங்களை இந்த நெருக்கடி வெளிப்படுத்துகிறது. 2011 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, சுமார் 54 மில்லியன் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் நாட்டின் நகரங்களை இயக்கினர்; தற்போதைய எண்ணிக்கை இதைவிடப் பெரிதும் அதிகமாக இருக்கும் என ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். ஆவணத் தடைகள் காரணமாக மானிய விலையில் கிடைக்கும் அத்தியாவசிய சேவைகளையும் சமூகப் பாதுகாப்பையும் பெற முடியாமல், அவர்களில் பலர் நிர்வாகக் கவனத்துக்கு எட்டாத நிலையில் வாழ்கின்றனர்.
இந்தியத் தொழில்துறை கூட்டமைப்பின் தொழில்துறை உறவுகள் குழுவின் இணைத் தலைவரான அரவிந்த் கோயல், தொடர்ச்சியான பொருளாதாரப் பாதிப்புகள் ஏற்படலாம் என்று எச்சரிக்கிறார்.
இந்தத் தலைகீழ் புலம்பெயர்வு தொடர்ந்தால், குறிப்பாகக் கட்டுமானம், ஜவுளி, உற்பத்தி போன்ற தொழிலாளர் அதிகம் தேவைப்படும் துறைகளில் உள்ள குறு, சிறு, நடுத்தர நிறுவனங்கள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படும்.
புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுக்குப் பேரிடர்களைச் சமாளிக்கும் ஆற்றல் மிகக் குறைவு என்றும், அவர்களுக்கு அரசியல் குரலோ கொள்கை ரீதியான கவனமோ இல்லை என்றும் சமூக அறிவியலாளர் புஷ்பேந்திர குமார் வாதிடுகிறார். "குறிப்பாக ஏழை புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுக்கு அரசியல் குரல் இல்லை," என்கிறார் குமார். "இந்த மக்களின் தேவைகளைப் பூர்த்திசெய்யவோ அவர்களின் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கவோ அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு அழுத்தம் எதுவும் இல்லை."
நகர்ப்புற ஏழைகளுக்கு மாற்றுத் தீர்வுகள் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாதவையாகவே உள்ளன. ரூ.1,300-க்கு விற்கப்பட்ட மின்தூண்டல் அடுப்புகளின் விலை இப்போது ரூ.5,000 ஆகிவிட்டது. குழாய் வழி இயற்கை எரிவாயு (PNG) இணைப்பைப் பொருத்த சுமார் ரூ.7,000 செலவாகும்; அதற்கு வீட்டு உரிமையாளரின் ஒத்துழைப்பு தேவை. ஆனால் டெல்லியின் மக்கள்தொகையில் மூன்றில் ஒரு பங்கினர் வசிக்கும் அங்கீகரிக்கப்படாத குடியிருப்புப் பகுதிகளில் உள்ள வாடகைதாரர்களுக்கு அத்தகைய ஒத்துழைப்பு கிடைப்பதில்லை. நெருக்கமான குடிசை வீடுகளில் விறகு அடுப்பில் சமைப்பது சாத்தியமற்றது; திறந்த நெருப்பை வீட்டு உரிமையாளர்கள் தடைசெய்யும் நெரிசலான வாடகைக் குடியிருப்புகளில் அது ஆபத்தானதும்கூட. பீகாரைச் சேர்ந்த, 43 வயதான புலம்பெயர் தொழிலாளியான ஜரீனா கதூன், பாலம் காலனியில் வீட்டு வேலை செய்கிறார். வழக்கமாக லாரியில் எரிவாயு கொண்டு வரும் முகவர், மிதிவண்டியில் வந்து அவருக்கு 10 கிலோ எரிவாயு மட்டுமே வழங்கினார். அது ஒரு மாதத்துக்குப் போதாது என அவர் கருதுகிறார்.
இயல்பு நிலைக்காகக் காத்திருப்பு
தலைநகரின் ரயில் நிலையங்களில் புறப்படும் மனநிலை ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுபடுகிறது. ஜார்க்கண்டைச் சேர்ந்த அமேசான் கிடங்குத் தொழிலாளி பிரிஜ் குமார் போன்ற சிலர், மோதல் தீர்ந்து சந்தைகள் சீரானதும் திரும்பி வரலாம் என எதிர்பார்க்கிறார்கள். கோவிட்-19-க்குப் பிறகு இரண்டாவது முறையாகக் கட்டாயமாக வெளியேறும் கட்டுமானத் தொழிலாளி லகே சௌஹான் போன்ற மற்றவர்கள், நகரத்தில் உயிர்வாழ்வது இனியும் சாத்தியமா என்று கேள்வி எழுப்புகின்றனர். "இங்கே எரிவாயு இல்லை, வேலையில்லை, நம்பிக்கையும் இல்லை," என்கிறார் சௌஹான். "தினமும் வெளியே உணவு வாங்க எங்களால் முடியாது; பசியால் இங்கேயே இறக்க விரும்பவில்லை."
உத்தரப் பிரதேசத்தின் பித்தூருக்குத் திரும்பும், 38 வயதான கிக் தொழிலாளியும் பாதுகாவலருமான ராதே ஷாமுக்கு, இது முற்றிலும் பொருளாதாரக் கணக்கு. "பல வேலைகளைச் செய்தாலும், எனக்கு ரூ.20,000-க்கு மேல் வருமானம் கிடைப்பதில்லை. என் மனைவி அருகிலுள்ள வீடுகளில் வேலைசெய்து மேலும் ரூ.5,000 சம்பாதிக்கிறார். வளர்ந்துவரும் இரண்டு குழந்தைகளை நான் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். LPG உருளைக்கு ரூ.3,000 எப்படி என்னால் செலவிட முடியும்? ஊரில் விறகு அடுப்பில் இன்னும் சமைக்கலாம். ஒரு மாதத்தில் நிலைமை சீராகும் என்று நம்புகிறேன்; அப்போது நான் திரும்பிவிடுவேன்."
இது தற்காலிகப் பின்வாங்கலா அல்லது நகர்ப்புற மக்கள்தொகை நிரந்தரமாகக் குறைவதற்கான அறிகுறியா என்பது, இந்தியாவின் கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்ட தீர்வுக்கான காலக்கெடுவைப் பொறுத்தது. மத்திய கிழக்குப் பதற்றத்தைத் தணிக்க ராஜதந்திர முயற்சிகள் நடைபெறும் நிலையில், கோடிக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் கிராமத்து முற்றங்களில் இருந்து காத்திருக்கிறார்கள்; தங்களால் வாங்கக்கூடிய விலைக்கு உருளைகளை மீண்டும் நிரப்ப முடிந்தால்தான் அவர்கள் திரும்புவார்கள். அதுவரை டெல்லியிலிருந்து புறப்படும் ரயில்கள் பயணிகளை மட்டுமல்ல, தப்பிக்க நினைத்த வறுமையைப் போலவே நகரங்களும் வாழ முடியாத இடங்களாக மாறக்கூடும் என்பதை உணர்ந்த தொழிலாளர் படையின் நிறைவேறாமல் தங்கிய கனவுகளையும் சுமந்து செல்கின்றன.
முக்கிய அம்சங்கள்
- ஹோர்முஸ் நீரிணை வழிக் கப்பல் போக்குவரத்தைப் பாதித்த ஈரான்-அமெரிக்கா-இஸ்ரேல் மோதலுடன் தொடர்புடைய LPG பற்றாக்குறையும் விலை உயர்வும் காரணமாக, ஆயிரக்கணக்கான புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் டெல்லி உள்ளிட்ட முக்கிய நகரங்களிலிருந்து வெளியேறுகின்றனர்.
- கறுப்புச் சந்தையில் LPG உருளைகளின் விலை ரூ.900-லிருந்து ரூ.3,000-ரூ.4,500 ஆக உயர்ந்துள்ளது; முறைசாரா நிரப்புதலுக்கு கிலோவுக்கு ரூ.300-ரூ.1,000 வரை செலவாகிறது. இதனால் நாளொன்றுக்கு ரூ.200-ரூ.800 சம்பாதிக்கும் தொழிலாளர்களின் ஊதியத்தில் பாதி அல்லது அதற்கும் அதிகம் செலவாகிறது.
- பீகார், உத்தரப் பிரதேசம், மேற்கு வங்கம், ஜார்க்கண்ட் ஆகிய மாநிலங்களைச் சேர்ந்த தொழிலாளர்கள், சமையல் எரிபொருள் வாங்குவதற்கும் உணவு வாங்குவதற்கும் இடையே ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளதாகக் கூறுகின்றனர். பாரம்பரிய விறகு அடுப்புகளைப் பயன்படுத்தக்கூடிய ஊர்களுக்கு பலர் திரும்புகின்றனர்.
- தொழிலாளர்கள் வெளியேறுவதாலும் எரிபொருள் செலவு அதிகரிப்பதாலும், சிறு வணிகங்கள், உணவகங்கள், ஜவுளிச் சந்தைகள், உணவு விநியோகச் சங்கிலிகள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. சில சந்தைகளில் 30-80 சதவீதம் வரை மூடல்கள் பதிவாகியுள்ளன.
- ரயில் நிலையப் பயணிகள் எண்ணிக்கையைச் சுட்டிக்காட்டி, போதுமான LPG விநியோகம் உள்ளதாகக் கூறும் அரசு அதிகாரிகள், பெருமளவிலான புலம்பெயர்வு நடைபெறுவதை மறுக்கின்றனர். அதேவேளை, நெருக்கடியை அதிகாரிகள் திட்டமிட்டு உருவாக்கியதாகவோ கறுப்புச் சந்தை இலாபம் ஈட்டுவதைத் தடுக்கத் தவறியதாகவோ எதிர்க்கட்சிகள் குற்றம்சாட்டுகின்றன.
- உள்ளூரில் நிரந்தர முகவரி இல்லாத புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள், மானிய விலையிலான அரசு LPG இணைப்புகளைப் பெற முடியாததால் குறிப்பாகக் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுகின்றனர். வறண்டுபோன அல்லது விலை உயர்த்தப்பட்ட முறைசாரா சந்தைகளையே அவர்கள் சார்ந்திருக்க வேண்டியுள்ளது.
