ஹிகிகோமோரி: ஜப்பானிய நிகழ்விலிருந்து உலகளாவிய மனநல நெருக்கடியாக

எல்லைகளைக் கடந்த அமைதியான தொற்றுநிலை

பல தசாப்தங்களாக, தீவிரமான சமூக விலகலை ஜப்பானுக்கே உரிய தனித்துவமான பாதிப்பாகவும், கல்விக்கு அளவுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் தரும் சமூகத்தின் அழுத்தங்களாலும் மூச்சுத்திணறச் செய்யும் பணியிட எதிர்பார்ப்புகளாலும் உருவான கலாசார விசித்திரமாகவும் பார்வையாளர்கள் கருதிவந்தனர். ஆனால், ஆறு மாதங்கள் அல்லது அதற்கு மேலாக நீடிக்கும் கடுமையான தனிமை என்று வரையறுக்கப்படும் ஹிகிகோமோரி, தனது தோற்றுவாயை அமைதியாகக் கடந்து, பல கண்டங்களில் அவசர கவனம் தேவைப்படும் மனநலப் பிரச்சினையாக உருவெடுத்துள்ளது. அண்மைய அரசாங்கக் கணக்கெடுப்புகளின்படி, ஜப்பானில் மட்டும் சுமார் 14.6 லட்சம் பேர், அதாவது மக்கள்தொகையில் ஏறத்தாழ 2 சதவீதத்தினர், தற்போது ஹிகிகோமோரியாக வாழ்கின்றனர். 1990களில் உளவியலாளர் தமாகி சைட்டோ இந்த நிகழ்வை முதன்முதலில் பொதுமக்களின் கவனத்துக்குக் கொண்டுவந்தபோது கணிக்கப்பட்ட 10 லட்சம் பேரைவிட இது கணிசமான அதிகரிப்பாகும். முதிர்வயதின் கடும் சுமைக்கு இளம் பருவத்தினர் அளித்த எதிர்வினையாகத் தொடங்கியது, பெண்கள், வயதான தலைமுறையினர், மேலும் ஜப்பானியச் சொல்லைக் கேள்விப்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லாவிட்டாலும் இந்த நடத்தையை நன்கு அறிந்திருக்கும் மேற்கத்திய நாடுகளின் மக்களையும் பாதிக்கும் உலகளாவிய தனிமை வடிவமாகப் பரிணமித்துள்ளது.

இந்தப் பிரச்சினையின் அளவு வேகமடைந்து வருவதாகத் தெரிகிறது. தொடக்கத்தில் இந்த நிலையை இளம் ஆண்களுடன் முதன்மையாகத் தொடர்புபடுத்திய சைட்டோவின் கணிப்புக்கு மாறாக, சமகாலத் தரவுகள் மக்கள்தொகை அமைப்பில் வளர்ந்து வரும் மாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. இப்போது பாதிக்கப்பட்டவர்களில் கணிசமான பகுதியினர் பெண்கள்; பல தசாப்தங்களாகத் தனிமையில் வாழ்ந்த நடுத்தர வயதினரையும் உள்ளடக்கும் வகையில் வயது வரம்பும் விரிவடைந்துள்ளது. ஆஸ்திரேலியா, வங்கதேசம், இந்தியா, ஈரான், தென் கொரியா, தைவான், தாய்லாந்து, அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளின் ஆய்வாளர்கள் இந்த நிகழ்வில் சர்வதேசக் கவனம் செலுத்தியுள்ளனர்; தங்கள் நாடுகளிலும் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் ஒத்த விலகல் வடிவங்களை அவர்கள் கண்டறிந்துள்ளனர். ஹிகிகோமோரி என்பது ஜப்பானியச் சமூக அமைப்புகளுக்கே உரிய, கலாசாரத்தால் வரையறுக்கப்பட்ட நோய்க்குறி மட்டுமே என்ற முந்தைய கருதுகோளுக்கு இந்த உலகளாவிய பரவல் சவால் விடுக்கிறது.

நோய்க்குறியைப் புரிந்துகொள்ளுதல்

ஹிகிகோமோரி என்ற சொல், விலகுதல், உள்ளேயே தங்கியிருத்தல் என்று பொருள்படும் ஜப்பானியச் சொற்களிலிருந்து வந்தது. மருத்துவ ரீதியில், பெற்றோரின் வீட்டிலோ தனியாக வசிக்கும் குடியிருப்பிலோ உள்ள ஒரே அறைக்குள் தங்களை அடைத்துக்கொண்டு, குறைந்தது அரை ஆண்டுக்குச் சமூகத் தொடர்புகள் அனைத்தையும் தவிர்க்கும் நபர்களை இது குறிக்கிறது. இதை முதலில், முதிர்வயதுப் பொறுப்புகளையும் நவீன காலத் தேவைகளையும் தீவிரமாக நிராகரிக்கும் முடிவற்ற இளம்பருவம் என்று சைட்டோ விவரித்தார். பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பெரும்பாலும் தலைகீழான தூக்க-விழிப்பு சுழற்சியைக் கொண்டிருப்பர்; பகல் நேரத்தில் தூங்கி, இரவில் சுறுசுறுப்பாக இருப்பர். விழித்திருக்கும் நேரத்தில் விளையாட்டுகள், இணைய உலாவல் அல்லது தொலைக்காட்சி பார்ப்பது எனத் திரைகளில் தீவிரமாக மூழ்கியிருப்பர்; அதேவேளை அடிப்படைத் தனிநபர் சுகாதாரமும் வீட்டு பராமரிப்பும் சீர்குலையும்.

குடும்ப உறுப்பினர்கள், படுக்கையறைக் கதவுக்கு வெளியே உணவை வைத்துக் கொடுப்பதன் மூலமும் வெளிப்புற அழுத்தங்களிலிருந்து அந்த நபரைப் பாதுகாப்பதன் மூலமும் இந்தத் தனிமையைத் தொடரச் செய்யக்கூடும். இதனால், விலகியிருக்கும் நபர் நிராகரித்த அதே குடும்ப அமைப்புகளின் ஆதரவால், ஏறத்தாழ எதுவுமற்ற நிலை நீடிக்கும் முரண்பாடான நிலைத்தன்மை உருவாகிறது என்று ஆய்வாளர்கள் விவரிக்கின்றனர். இந்த நிலை சோம்பேறித்தனமாகவோ கலகமாகவோ மட்டும் நீடிப்பதில்லை. போட்டிமிக்க கல்வி முறைகள், அனைத்தையும் ஆக்கிரமிக்கும் பணியிடங்கள், உயர்ந்த குடும்ப எதிர்பார்ப்புகள், இறுக்கமான சமூக இணக்கப்பாடு உள்ளிட்ட கடுமையான சமூக அழுத்தங்களுடன் தனிநபர் பாதிப்புகள் மோதும்போது உருவாகும் சிக்கலான உளவியல்-சமூக எதிர்வினையாக இது உள்ளது.

உலகளாவிய வடிவம் உருவாகிறது

ஹிகிகோமோரி ஜப்பானியக் கலாசாரத்துக்கு மட்டுமே உரியது என்ற கருத்து, சர்வதேச ஆய்வுகளின் ஆதாரங்களால் நிலைகுலைந்துள்ளது. ஆஸ்திரேலியா, வங்கதேசம், இந்தியா, ஈரான், ஜப்பான், தென் கொரியா, தைவான், தாய்லாந்து, அமெரிக்கா ஆகிய ஒன்பது நாடுகளைச் சேர்ந்த மனநல மருத்துவர்களிடம், ஹிகிகோமோரியுடன் ஒத்த அறிகுறிகளைக் கொண்ட நோயாளிகளைச் சந்தித்துள்ளனரா என்று 2011ஆம் ஆண்டின் முக்கிய ஆய்வு கேட்டறிந்தது. ஆய்வு செய்யப்பட்ட ஒவ்வொரு நாட்டிலும் மிகவும் ஒத்த விலகல் வடிவங்கள் இருந்தன; நகர்ப்புறங்களில் அவை குறிப்பாக அதிகமாகக் காணப்பட்டன. முக்கியமாக, நாடுகளுக்கிடையேயான வேறுபாடுகள் புள்ளிவிவர ரீதியாகக் குறிப்பிடத்தக்கதாக இல்லை; இது இந்த நிகழ்வு கலாசார எல்லைகளைக் கடந்து பரவுவதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

பல்வேறு பகுதிகளில் இதன் பரவல் விகிதங்கள் கணிசமாக மாறுபடுகின்றன; இதனால் இது உலகளாவிய அளவில் பரவுகிறது என்ற எளிய விளக்கங்கள் சிக்கலாகின்றன. உலகளாவிய ஆய்வுகளின்படி, ஜப்பானின் பொதுமக்களிடையே இதன் விகிதம் 0.87 சதவீதம் முதல் 1.2 சதவீதம் வரை உள்ளது; மாணவர்களிடையே இது 26.66 சதவீதம் வரை உயர்கிறது. பிற நாடுகளிலும் குறிப்பிடத்தக்க அளவுகள் பதிவாகியுள்ளன: சீனாவில் 6.6 சதவீதம், ஹாங்காங்கில் 1.9 சதவீதம், கொரியாவில் 2.3 சதவீதம், சிங்கப்பூரில் 20.9 சதவீதம், நைஜீரியாவில் 9.5 சதவீதம், அமெரிக்காவில் 2.7 சதவீதம், தைவானில் 9 சதவீதம். 2025ஆம் ஆண்டு பகுப்பாய்வும் இந்தக் கண்டுபிடிப்புகளை உறுதிப்படுத்தி, கிழக்காசிய நாடுகளிலும் மேற்கத்திய நாடுகளிலும் ஹிகிகோமோரி பொதுவான பிரச்சினையாக இருப்பதாக முடிவுசெய்தது. குறிப்பாக, சமீபத்தில் ஆய்வுகள் நடத்தப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கைகள் இந்த ஆராய்ச்சிக் குறைபாட்டைச் சுட்டிக்காட்டும் வரை, டென்மார்க் அல்லது ஸ்காண்டிநேவிய நாடுகளில் இந்த நிலை முறையாக விவரிக்கப்படவே இல்லை.

இந்தப் புள்ளிவிவரங்களில் காணப்படும் மாறுபாட்டுக்குப் பல்வேறு ஆய்வுகளில் பயன்படுத்தப்படும் சேர்த்துக்கொள்ளும் அளவுகோல்கள், மதிப்பீட்டு முறைகள், ஆய்வில் பங்கேற்பாளர்களைச் சேர்க்கும் உத்திகள் ஆகியவற்றில் உள்ள வேறுபாடுகள் ஓரளவு காரணமாகின்றன. ஹிகிகோமோரி என்பது தனித்த மருத்துவ நோயறிதல் அல்ல; அது எப்போதும் குறிப்பிட்ட மனநலப் பாதிப்புகளுடன் தொடர்புடையதும் அல்ல என்று ஆய்வாளர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். மாறாக, புவியியல் இருப்பிடத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், ஆழ்ந்த தனிநபர் பாதிப்புகள் நவீன சமூக அழுத்தங்களுடன் மோதுவதன் விளைவாக இது வெளிப்படுகிறது.

தொற்றுநோயால் வேகம் பெறுதல்

2020க்கு முன்பே ஹிகிகோமோரி உலகளவில் பரவிவந்திருந்தால், கோவிட்-19 பெருந்தொற்றும் அதைத் தொடர்ந்து அமல்படுத்தப்பட்ட ஊரடங்குகளும் புதிய மக்கள்தொகைப் பிரிவினரிடையே இந்த நிலை வேரூன்ற வழிவகுத்தன. 2019 முதல் 2022 வரை 7,500 பதின்ம வயதினரைக் கண்காணித்த ஓர் இத்தாலிய ஆய்வு, பெருந்தொற்றுக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு முன்பும் பின்பும் அவர்களின் சமூக நடத்தைகள் எவ்வாறு மாறின என்பதை ஆராய்ந்தது. பல இளம் பருவத்தினர் சமூக ரீதியில் சுறுசுறுப்பாக இருந்தபோதிலும், ஆய்வாளர்கள் ‘தனித்த ஓநாய்கள்’ என்று குறிப்பிட்ட ஒரு பிரிவினர் அதிகரித்தனர். குறிப்பாக, எந்த நண்பர்களையும் சந்திக்கவே செய்யாத இத்தாலியப் பதின்ம வயதினரின் எண்ணிக்கை, பெருந்தொற்றுக்குப் பிந்தைய ஆண்டுகளில் இரட்டிப்பானது. இந்த விலகல் நீடித்த தன்மையுடையது என்றும், இளம்பருவ மனநிலையின் தற்காலிகக் கட்டம் மட்டுமல்லாமல், ஹிகிகோமோரியை அசௌகரியமளிக்கும் வகையில் ஒத்த வாழ்க்கைமுறையாகவும் இருப்பதாக ஆய்வாளர்கள் வலியுறுத்தினர்.

தனிமை வேரூன்றுவதற்கான உகந்த சூழலைப் பெருந்தொற்று எதிர்பாராத விதமாக உருவாக்கியது. தொலைவிலிருந்து வேலை செய்வது, தேவைக்கேற்ப வீட்டிலேயே பொழுதுபோக்கு வசதிகளைப் பெறுவது, உணவு மற்றும் பொருட்களை வீட்டுக்கே வரவழைப்பது ஆகியவை இயல்பாக்கப்பட்டதால், சமூகத் தொடர்பின் தேவை வரலாறு காணாத அளவுக்குக் குறைந்தது. சமூகப் பதற்றம் அல்லது மனச்சோர்வுக்கு ஆளாகும் தன்மை கொண்டவர்களுக்கு, ஊரடங்கின்போது தற்காலிகமாகக் கிடைத்த நிம்மதி, நிரந்தரமாக விலகியிருப்பதற்கான முன்மாதிரியாக அமைந்தது. நியூயார்க்கில் பணியாற்றும் மனநலப் பேராசிரியர் கரோல் பெர்மன், பதற்றக் கோளாறுகள் எவ்வாறு முழுமையான தனிமையாக மாறக்கூடும் என்பதைக் கவனித்துள்ளார். பல்வேறு மனநலப் பாதிப்புகள் வீட்டை விட்டு வெளியேறத் தடையாக அமையலாம் என்று அவர் கூறுகிறார்.

மனநல நோயாளியாக உங்களுக்கு வெவ்வேறு வகையான பல பிரச்சினைகள் இருக்கலாம்; அவை வெளியே செல்ல விரும்பாத நிலையை ஏற்படுத்தக்கூடும். கடுமையான பதற்றக் கோளாறு கொண்ட ஒருவர் வெளியே சென்றால் பீதி ஏற்படும் தாக்குதல் வந்துவிடுமோ என்று அஞ்சலாம்.

மனநல நோயாளிகள் எவரும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதில்லை என்றும், எனவே நிலையான சிகிச்சை நெறிமுறைகளுக்குப் பதிலாக தனிநபருக்கேற்ற அணுகுமுறைகள் தேவை என்றும் பெர்மன் வலியுறுத்துகிறார்.

ஒருங்கிணைந்த பாதிப்புகளும் நோயறிதல் சிக்கல்களும்

ஹிகிகோமோரி தனித்த நிலைதானா அல்லது அடிப்படைப் பாதிப்புகளின் அறிகுறியா என்பதைத் தீர்மானிப்பது மனநல மருத்துவத்தில் தொடரும் விவாதங்களில் ஒன்றாகும். சமூகப் பதற்றக் கோளாறு, பெரும் மனச்சோர்வு, ஆட்டிசம் ஸ்பெக்ட்ரம் நிலைகள், அதிர்ச்சிக்குப் பிந்தைய மன அழுத்தக் கோளாறு, தவிர்ப்பு ஆளுமைக் கோளாறு உள்ளிட்ட பிற மனநல நோயறிதல்களுடன் இந்த நிலை அடிக்கடி இணைந்து காணப்படுகிறது. மற்றொரு மனநலக் கோளாறின் விளைவாகக் கடுமையான சமூக விலகல் வெளிப்படும் நிலையை இரண்டாம் நிலை ஹிகிகோமோரி என்று சில ஆய்வாளர்கள் முன்மொழிகின்றனர். ஹிகிகோமோரி இரண்டாம் நிலையா அல்லது முதன்மையானதா என்பதை வேறுபடுத்திக் கண்டறிவது மருத்துவ ரீதியில் குறிப்பிடத்தக்க சவால்களை ஏற்படுத்துகிறது.

ஹிகிகோமோரி தொடங்குவதற்கு முன்பாகக் காணப்படும் மனநலப் பாதிப்புகளில் சமூகப் பதற்றக் கோளாறே மிகவும் பொதுவானது. விலகியிருக்கும் நபர்களில் ஏறத்தாழ 30 முதல் 35 சதவீதத்தினருக்கு இந்த ஒருங்கிணைந்த பாதிப்பு இருப்பதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. DSM-5-TR-இல் மனவேதனையின் கலாசார வெளிப்பாடாக ஜப்பானிய அரசு இப்போது ஹிகிகோமோரியைச் சேர்த்துள்ளது; எனினும் DSM-5 அல்லது ICD-11 ஆகியவற்றில் தனித்த நோயறிதல் வகையாக இது இடம்பெறவில்லை. இந்த வகைப்பாட்டுக் குறைபாட்டால், ஜப்பானுக்கு வெளியே உள்ள தீவிர நிலைகள் பெரும்பாலும் மனச்சோர்வு, அகோராபோபியா அல்லது பதற்றக் கோளாறுகள் என்ற பிரிவுகளின் கீழ் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. இதனால் சமூக ரீதியாக விலகியிருப்போருக்குத் தேவைப்படும் குறிப்பிட்ட சிகிச்சைகள் மறைக்கப்படக்கூடும்.

ஹிகிகோமோரியை இரும நிலையாகப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, ஒரு தொடர் நிலையாகக் கருதுவது சிறந்தது என நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர். தனிமைப்படுத்தப்படும் அளவும் அன்றாடச் செயல்பாடுகளில் ஏற்படும் தாக்கமும் தீவிர வேறுபாட்டை வெளிப்படுத்துகின்றன. தீவிர உட்பிரிவில் வகைப்படுத்தப்படும் சிலர் தங்கள் அறையை விட்டு ஏறத்தாழ ஒருபோதும் வெளியே வருவதில்லை; குடும்ப உறுப்பினர்களுடன் அரிதாகவே பேசுகின்றனர். குறைந்த தீவிரம் கொண்ட பிரிவில் உள்ளவர்கள் அவ்வப்போது வெளியே செல்வதுடன், ஓரளவு தொடர்பையும் பேணுகின்றனர். இந்தத் தொடர் நிலை அணுகுமுறை, அறிகுறிகள் எவ்வாறு ஒன்றுடன் ஒன்று ஒத்துப்போகின்றன, விலகல் எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் அதேவேளையில், இணைந்த மனநலப் பாதிப்புகளையும் மருத்துவர்கள் அடையாளம் காண உதவுகிறது.

தொலைநிலைச் சிகிச்சையில் முன்னேற்றம்

ஹிகிகோமோரியால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் வரையறையின்படியே வீட்டை விட்டு வெளியேறத் தயங்குவதால், நேரில் அளிக்கப்படும் வழக்கமான உளவியல் சிகிச்சைக்குத் தெளிவான தடைகள் உள்ளன. சமூகப் பதற்றக் கோளாறுக்கான இணையவழி அறிவாற்றல் சிகிச்சை (iCT-SAD) பலனளிப்பதை அண்மைய நோயாளர் ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. ஆறு ஆண்டுகளாகத் தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக்கொண்டிருந்த அகிரா என்ற 30 வயது ஜப்பானிய ஆணின் வழக்கு அவற்றில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சிகிச்சையாளரின் வழிகாட்டுதலுடன் நடத்தப்பட்ட பயிற்சித் தொகுதிகள், தொலைபேசி ஆதரவு, இணையக் காணொளி வழியாக மேற்கொள்ளப்பட்ட நடத்தைப் பரிசோதனைகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய 14 வாரக் கட்டமைக்கப்பட்ட திட்டத்தின் மூலம், அகிராவின் சமூகப் பதற்ற மதிப்பெண்கள் தீவிர நிலையிலிருந்து மருத்துவ வரம்புக்குக் கீழே குறைந்தன. இறுதியில் அவர் மின்னணுப் பொருட்கள் விற்பனைக் கடையில் வேலை பெற்றார்; ஆறு ஆண்டுகாலத் தனிமை முடிவுக்கு வந்தது.

இந்தச் சிகிச்சை அணுகுமுறை, நேருக்கு நேர் அளிக்கப்படும் அறிவாற்றல் சிகிச்சையைப் போன்ற தொகுதி அமைப்பைப் பின்பற்றுகிறது. பாதுகாப்பு நடத்தைகள், கவனப் பரிசோதனைகள், உரையாடல் பயிற்சி ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய அடிப்படைத் தொகுதிகளைப் பயனாளர்கள் நிறைவு செய்கின்றனர். சிகிச்சையாளர்கள் தொலைபேசி அழைப்புகள், குறுஞ்செய்திகள், அவ்வப்போது காணொளி அமர்வுகள் மூலம் ஆதரவு வழங்குகின்றனர். நேரில் சிகிச்சை அமர்வுகளில் பங்கேற்பது குறித்து தீவிரப் பதற்றம் கொள்ளும் ஹிகிகோமோரி பாதிப்பாளர்களுக்கு இணையவழி முறை குறிப்பாகப் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது. தங்கள் தொடர்புகளின் பதிவுகளைப் பார்த்து, தங்களைப் பற்றிய திரிபான கருத்துகளைச் சவாலுக்கு உட்படுத்தும் காணொளி உரையாடல் பரிசோதனைகள், முதலில் நேரில் பங்கேற்காமலேயே தனிமைச் சுழற்சியைத் திறம்பட முறிக்கக்கூடும் என்பதை அகிராவின் வழக்கு காட்டியது.

ஜப்பானிய அரசு, நான்கு படிநிலைகளைக் கொண்ட தலையீட்டு அணுகுமுறையைப் பரிந்துரைக்கிறது: குடும்ப ஆதரவும் தொடக்கத் தொடர்பும், தனிநபர் ஆதரவு, இடைநிலை குழுச் சூழல்களில் பயிற்சி, சமூகப் பங்கேற்புச் சோதனைகள். இந்தக் கட்டமைப்பில், வழக்கமான மருத்துவமனைச் சந்திப்புகளைத் தாங்க முடியாதவர்களுக்கு இணையவழிச் சிகிச்சைகள் முக்கியமான இரண்டாம் படிநிலையாக அமையலாம். குடும்பத்தின் பங்கேற்பு இன்றியமையாதது. உணர்வுபூர்வமான உரையாடல் இல்லாமை, குழந்தைகளிடம் பச்சாதாபம் காட்டாமை உள்ளிட்ட தவறான குடும்ப உறவுமுறைகள், கலாசாரத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், ஹிகிகோமோரி உருவாகவும் நீடிக்கவும் கணிசமாகப் பங்களிக்கின்றன.

பொருளாதார மற்றும் மக்கள்தொகை மாற்றங்கள்

சைட்டோ முதலில் விவரித்த இளம் பருவ ஆண்களைத் தாண்டி, ஹிகிகோமோரியால் பாதிக்கப்படுவோரின் மக்கள்தொகை விவரம் விரிவடைந்துள்ளது. பல தசாப்தங்களாகத் தனிமையில் வாழும் நடுத்தர வயதினர் கணிசமான எண்ணிக்கையில் இருப்பதை ஆய்வாளர்கள் இப்போது பதிவு செய்கின்றனர். இதை ஜப்பானிய ஊடகங்கள் ‘8050 பிரச்சினை’ என்று குறிப்பிடுகின்றன. ஹிகிகோமோரியால் பாதிக்கப்பட்ட பிள்ளைகள் ஐம்பதுகளில் நுழையும்போது, அவர்களின் பெற்றோர் எண்பதுகளில் இருந்து அவர்களைச் சார்ந்து வாழும் நிலையை இது குறிக்கிறது. தங்களுக்கே ஆதரவு தேவைப்படும் வயதான பெற்றோர், தங்களைச் சார்ந்திருக்கும் வயது வந்த பிள்ளைகளைப் பராமரிக்க முடியாத நிலை ஏற்படும்போது, இது கடுமையான பொருளாதார மற்றும் சமூகப் பராமரிப்புச் சவால்களை உருவாக்குகிறது.

முன்பு புள்ளிவிவரங்களில் போதிய அளவு இடம்பெறாத பெண்கள், மாறிவரும் பாலின நெறிமுறைகளும் பணியிட அழுத்தங்களும் குறிப்பிட்ட பொருளாதார எதிர்பார்ப்புகளிலிருந்து முன்பு விலக்கப்பட்டிருந்த பெண்களையும் பாதிப்பதால், இப்போது அதிகரித்து வரும் நோயாளர் பிரிவாக உள்ளனர். பெற்றோருடன் வசிப்பவர்களை மட்டும் பாதிக்காமல், தனியாக வசிப்பவர்களையும் இந்த நிகழ்வு அதிகளவில் பாதிக்கிறது; இதனால் குடும்ப ஆதரவு அமைப்புகளைச் சார்ந்த தலையீட்டு உத்திகள் சிக்கலாகின்றன.

பொருளாதார ரீதியில், தொலைநிலைப் பணிகளும் டிஜிட்டல் சேவைப் பொருளாதாரமும் ஹிகிகோமோரி வாழ்க்கைமுறையை ஒருபுறம் சாத்தியமாக்கியுள்ளன; மறுபுறம் அதிலிருந்து மீள்வதற்கான வழிகளையும் வழங்கக்கூடும். தனிமையில் இருக்கும் சிலர் இணையவழி வேலை அல்லது கிரிப்டோகரன்சி வர்த்தகம் மூலம், நேரடிச் சமூகத் தொடர்பின்றியே பொருளாதாரச் சுதந்திரத்தைப் பேணுகின்றனர். பிறப்பு விகிதங்கள் குறைந்துவருவதும் தனிமை விகிதங்கள் அதிகரிப்பதும் இணைந்து, பாதிக்கப்பட்ட நாடுகளில் எதிர்கால சமூகப் பராமரிப்பு அமைப்புகளுக்கும் பொருளாதார உற்பத்தித்திறனுக்கும் அச்சுறுத்தலாக இருப்பதால், ஒட்டுமொத்தப் பணியாளர் சக்தியின் விளைவுகள் கவலையளிக்கின்றன.

முக்கிய அம்சங்கள்

• ஜப்பானில் சுமார் 14.6 லட்சம் பேரை, அதாவது மக்கள்தொகையில் ஏறத்தாழ 2 சதவீதத்தினரை, ஹிகிகோமோரி பாதிக்கிறது. இதேபோன்ற பரவல் விகிதங்கள் உலகெங்கும் காணப்படுகின்றன; அமெரிக்காவில் 2.7 சதவீதம் என்பதுடன், ஆசியா, ஐரோப்பா, ஆப்பிரிக்கா ஆகியவற்றிலும் விகிதங்கள் மாறுபடுகின்றன.
• குறைந்தது ஆறு மாதங்கள் நீடிக்கும் கடுமையான சமூக விலகல், தலைகீழான தூக்க அட்டவணை, திரைகளைத் தீவிரமாகப் பயன்படுத்துதல், ஒரே அறைக்குள் முடங்கியிருத்தல் ஆகியவை இந்த நிலையின் பொதுவான அம்சங்களாகும். எனினும், DSM-5 அல்லது ICD-11-இல் இது தனித்த மருத்துவ நோயறிதலாக வகைப்படுத்தப்படவில்லை.
• ஹிகிகோமோரி கலாசார எல்லைகளைக் கடந்து பரவுவதாகவும், ஒன்பது நாடுகளைச் சேர்ந்த மனநல மருத்துவர்கள் ஒரே மாதிரியான அறிகுறி வடிவங்களைக் கண்டறிந்துள்ளதாகவும் ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. ஜப்பானியக் கூட்டுவாதக் கலாசாரத்துக்கு மட்டுமே இந்த நிலை உரியது என்ற முந்தைய கோட்பாடுகளுக்கு இது சவால் விடுக்கிறது.
• இணையவழி அறிவாற்றல் சிகிச்சை, தொலைநிலை நடத்தைப் பரிசோதனைகள் மற்றும் காணொளி வழி உரையாடல் பயிற்சியைப் பயன்படுத்தி, நேரில் சிகிச்சை அமர்வுகளில் பங்கேற்க முடியாதவர்களைச் சென்றடைவதன் மூலம், ஹிகிகோமோரிக்கு சிகிச்சை அளிப்பதில் பலன் தருவதாகத் தெரியவந்துள்ளது.
• கோவிட்-19 பெருந்தொற்று உலகளவில் விலகல் நடத்தைகளைத் தீவிரப்படுத்தியது. நண்பர்களை முற்றிலும் சந்திக்காத பதின்ம வயதினரின் விகிதம் இரட்டிப்பானதாக இத்தாலிய ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. இதனால், ஊரடங்குக் காலத்தில் இயல்பாக்கப்பட்ட தனிமை வடிவங்கள் நீடித்த நிலையாக மாறியிருக்கலாம்.
• மக்கள்தொகை அமைப்பு பெரும்பாலும் இளம் ஆண்களைக் கொண்டிருந்த நிலையிலிருந்து மாறி, அதிகரித்து வரும் பெண்கள் மற்றும் நடுத்தர வயதினரையும் உள்ளடக்குகிறது. வயதான பெற்றோர், ஐம்பதுகளிலும் அதற்கு மேலுமுள்ள தங்கள் தனிமையில் வாழும் வயது வந்த பிள்ளைகளை ஆதரிக்க முடியாத நிலை ஏற்படுவதால், பொருளாதார அழுத்தங்கள் உருவாகின்றன.