சீனாவின் மொத்தக் கடன் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 300%-ஐத் தாண்டியது; மேற்கத்திய பொருளாதாரங்களை மிஞ்சி, உலகளாவிய நிலைத்தன்மைக்கு அச்சுறுத்தலாகிறது

மறைந்திருக்கும் கடன் மலை

அமெரிக்காவின் கூட்டாட்சி அரசுக் கடன் அதிகரிப்பில் உலகின் கவனம் குவிந்துள்ள நிலையில், சீனாவில் இதைவிடப் பெரிய கடன் வாங்கும் போக்கு அமைதியாகத் தொடர்ந்து, மொத்தக் கடனை உலகின் பெரும்பாலான பெரிய பொருளாதாரங்களைவிட அதிகமான அளவுக்குக் கொண்டு சென்றுள்ளது. அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப், சீனத் தலைவர் ஷி ஜின்பிங்கைச் சந்திக்கத் தயாராகிவரும் நிலையில், தொழில்நுட்பப் போட்டி, வர்த்தகச் சமநிலை ஆகியவற்றுக்கு இராஜதந்திர நிகழ்ச்சி நிரலில் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படலாம். ஆனால், மேற்பரப்புக்குக் கீழே உள்ள நிதி பாதிப்பு, உலகப் பொருளாதார நிலவரத்தையே மாற்றக்கூடும் என்று ஆய்வாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். கேபிடல் எகனாமிக்ஸ் நிறுவனத்தின் தலைமை ஆசியப் பொருளாதார நிபுணர் மார்க் வில்லியம்ஸ் கூறுவதன்படி, நிதித் துறையைத் தவிர்த்த சீனாவின் மொத்தக் கடன்-மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி விகிதம் 2010 முதல் இரட்டிப்பாகி, இப்போது 300%-ஐத் தாண்டியுள்ளது. இதனால், வில்லியம்ஸ் கூறியபடி, பெய்ஜிங் மற்ற நாடுகளிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு வகையில் இடம்பெறுகிறது. 2010 முதல், தொற்றுநோய்க் கால ஊக்குவிப்புத் திட்டங்களையும் கணக்கில் எடுத்த பின்னரும், பொருளாதார உற்பத்தியில் பங்காகக் கணக்கிடப்படும் பொதுத்துறை மற்றும் தனியார் கடனின் பரந்த அளவீடுகள் அமெரிக்கா, யூரோப்பகுதி, ஐக்கிய இராச்சியம் ஆகியவற்றில் குறைந்துள்ளன. மாறாக, வேகத்தைத் தக்கவைக்க அதிகரித்துக்கொண்டே செல்லும் கடன் விரிவாக்கத்தைச் சார்ந்திருக்கும் அரசால் வழிநடத்தப்படும் வளர்ச்சி மாதிரி, சீனாவின் கடன் பாதையை மேலும் செங்குத்தாக்கியுள்ளது.

சீனாவின் கடன் சுமை ஜப்பானுக்கு அடுத்த நிலையில் உள்ளதாகவும், இருப்பினும் சீனாவின் நிலைமை சீர்குலையும் வேகம் அதனைத் தனித்துக் காட்டுவதாகவும் வில்லியம்ஸ் குறிப்பிட்டார். கடந்த ஆண்டு அமெரிக்காவின் மொத்தப் பொதுத்துறை மற்றும் தனியார் கடன், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 265% ஆக இருந்தது; இது தொற்றுநோய்க் கால உச்சநிலையிலிருந்து கணிசமாகக் குறைந்தது. இதற்கிடையில், சீனாவின் விகிதம் கடந்த 15 ஆண்டுகளில் 120 சதவீதப் புள்ளிகளுக்கும் மேல் உயர்ந்துள்ளது. இந்த வேறுபாடு, வாஷிங்டனின் நிதிச் சவால்கள் தீவிரமானவை என்றும் பரவலாக விவாதிக்கப்படுகின்றன என்றும் இருந்தாலும், பெய்ஜிங்கின் கடன் குவிப்பு நீண்டகால நிலைத்தன்மைக்கு இன்னும் அடிப்படையான கட்டமைப்பு அச்சுறுத்தலாக இருக்கலாம் என்பதைக் காட்டுகிறது. கவலைக்குரியது கடனின் மொத்த அளவு மட்டுமல்ல; புதிய கடப்பாடுகள் உண்மையான பொருளாதாரத்தைவிட வேகமாக அதிகரிக்கும் விகிதமும்தான். 2020-ஆம் ஆண்டின் தொற்றுநோய் அதிர்ச்சியைத் தவிர்த்து, சீர்திருத்தக் காலத்துக்குப் பிறகான மிகக் குறைந்த அளவுக்கு பெயரளவிலான மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி வளர்ச்சி மந்தமடைந்துள்ள நிலையில், கடன் கணக்கீட்டின் வகுத்தெண் சுருங்குகிறது; அதே நேரத்தில் தொகுதி பெரிதாகிறது.

விகிதத்துக்குப் பின்னால் உள்ள விவரங்கள்

சீனாவின் கடன் சுமை ஏன் பொருளாதார நிபுணர்களைக் கவலையடையச் செய்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, தலைப்புச் செய்திகளில் வரும் அரசுக் கடன் புள்ளிவிவரங்களைத் தாண்டி, யார் கடன் வாங்குகிறார்கள், எதற்காக வாங்குகிறார்கள் என்பதன் முழுப் படத்தையும் ஆராய வேண்டும். கடன்-மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி விகிதம், ஓராண்டுப் பொருளாதாரத்தின் அளவுடன் ஒப்பிட்டு மொத்தக் கடனைக் கணக்கிடுகிறது. சீன சமூக அறிவியல் கழகத்தின் கீழ் செயல்படும் ஆய்வு அமைப்பான நிதி மற்றும் வளர்ச்சிக்கான தேசிய நிறுவனத்தின் கணக்கீடுகளின்படி, சீனாவின் விகிதம் இப்போது 302%-ஐக் கடந்துள்ளது. ஓராண்டில் இது 11.8 சதவீதப் புள்ளிகள் உயர்ந்துள்ளது; முந்தைய ஆண்டின் அதிகரிப்பைவிட வேகமான உயர்வு இது. இந்தத் தலைப்புப் புள்ளிவிவரம், நாட்டுக்குள் ஏற்பட்டுள்ள முக்கியமான மாற்றத்தை மறைக்கிறது. நீண்டகாலச் சொத்துச் சந்தை வீழ்ச்சியால் பாதிக்கப்பட்ட சீனக் குடும்பங்கள் கடனைக் குறைத்து வருகின்றன. அடமானக் கடன் தொடர்ந்து 11-வது காலாண்டாகச் சுருங்கியது; குடும்பக் கடன் ஆண்டுக்கு வெறும் அரை சதவீதம் மட்டுமே அதிகரித்தது. இது இதுவரை இல்லாத குறைந்த அளவு. வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், குடும்பங்கள் கடன்களைத் திருப்பிச் செலுத்துவதுடன் புதிய கடன்களைத் தவிர்க்கின்றன.

ஆனால், பொதுத்துறையும் நிறுவனத் துறையும் எதிர்த் திசையில் நகர்கின்றன. கடந்த ஆண்டு அரசுக் கடன் 7.6 சதவீதப் புள்ளிகள் அதிகரித்தது; நிதித் துறையைச் சாராத நிறுவனங்களின் கடன் 6.2 சதவீதப் புள்ளிகள் உயர்ந்தது. உள்ளாட்சி அரசுகளின் நிதியளிப்பு நிறுவனங்களையும் கணக்கில் சேர்த்தால், நிலுவையில் உள்ள கடன்களில் கிட்டத்தட்ட 40% பொதுத்துறைக்குச் சொந்தமானது. 2025-ஆம் ஆண்டு இறுதியில் சீன அரசின் கடன் சுமார் 96 டிரில்லியன் யுவானை எட்டியதாக அதிகாரபூர்வ புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. இதில் மத்திய அரசின் கடன் சுமார் 41 டிரில்லியன் யுவான்; மீதமுள்ள தொகை உள்ளாட்சி அரசுகளுக்குச் சொந்தமானது. அரசுக் கடன் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 68.5% மட்டுமே என்றும், இது ஜி20 சராசரியைவிடக் குறைவு என்றும் அதிகாரிகள் வலியுறுத்துகின்றனர். ஆனால், அதிகாரபூர்வக் கணக்குகளுக்கு வெளியே குவிந்துள்ள பெரும் நிறுவனக் கடப்பாடுகளையும் மறைக்கப்பட்ட பொறுப்புகளையும் இந்த அளவீடு கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வதில்லை. 300%-க்கும் அதிகமான பரந்த அளவீடு, நிறுவனங்கள் மற்றும் குடும்பங்களின் இந்தக் கடன் சுமைகளை உள்ளடக்கி, தேசியக் கடன் நிலவரத்தை இன்னும் கவலைக்கிடமாகச் சித்தரிக்கிறது.

இந்த வேறுபாட்டுக்குக் காரணம் என்ன? வீட்டு விலைகள் சரிவதும், வருமான வளர்ச்சி பலவீனமாக இருப்பதும் நம்பிக்கையைச் சிதைத்ததால், குடும்பங்கள் கடனைக் குறைக்கின்றன. ஆனால் நிறுவனங்களுக்கும் உள்ளாட்சி அரசுகளுக்கும் வேறுவிதமான ஊக்கக் கட்டமைப்பு உள்ளது. பொருளாதார வளர்ச்சியை வழங்க வேண்டும் என்ற கடுமையான அழுத்தத்தில் உள்ளாட்சி அதிகாரிகள் இருக்கின்றனர். இதனால், செயற்கை நுண்ணறிவு, மின்சார வாகனங்கள், ரோபோட்டிக்ஸ் போன்ற விருப்பத்துக்குரிய துறைகளுக்கு மானியக் கடன்கள் வழங்கப்படுகின்றன. உள்ளாட்சி அரசுக் கடனை மறுசீரமைத்து, புதிய மறைக்கப்பட்ட கடன் வாங்குதலைத் தடுக்கப்போவதாக மத்திய அதிகாரிகள் உறுதியளித்துள்ளனர். இருப்பினும், வேலைவாய்ப்பையும் முதலீட்டையும் தக்கவைக்க வேண்டிய அரசியல் நிர்ப்பந்தம், நிதி எச்சரிக்கையைத் தொடர்ந்து பின்னுக்குத் தள்ளுகிறது.

செயலற்ற நிறுவனங்களும் கடன் புதுப்பிப்பும்

சீனாவின் கடன் பெருக்கத்தின் கவலைக்குரிய விளைவுகளில் ஒன்று, செயலற்ற நிறுவனங்களின் அதிகரிப்பாகும். இந்நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகள் மூலம் கிடைக்கும் வருமானம் வட்டிச் செலுத்துவதற்குப் போதாது. இருப்பினும், வங்கிகள் அவற்றின் கடன்களைத் தொடர்ந்து புதுப்பிப்பதால் மட்டுமே அவை செயல்பாட்டில் இருக்கின்றன. டல்லாஸ் பெடரல் ரிசர்வ் வங்கியின் ஆய்வு, இன்றைய சீனாவுக்கும் 1980, 1990-களின் ஜப்பானுக்கும் இடையே தெளிவான ஒற்றுமைகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இரு நாடுகளிலும், வேகமான கடன் வளர்ச்சிக்கு வெளிநாட்டுக் கடனுக்குப் பதிலாக உள்நாட்டுச் சேமிப்பே முழுமையாக நிதியளித்தது. இதனால் உடனடி நெருக்கடியின் அபாயம் குறைந்தது; ஆனால் உற்பத்தித்திறன் மீது நீண்டகாலச் சுமை ஏற்பட்டது. சேமிப்புகள் பெரும்பாலும் வங்கித் துறைக்குள்ளேயே முடங்கியிருக்கும்போது, அரசுக்குச் சொந்தமான கடன் வழங்குநர்களுக்கு நிதி திரட்டுவதில் பெரிய அழுத்தம் இருப்பதில்லை. தங்கள் இருப்புநிலைக் கணக்குகளில் இழப்புகளைப் பதிவு செய்வதைத் தவிர்க்க, திவாலான கடனாளிகளுக்குப் புதிய கடன்களை வழங்கலாம். இது கடன் புதுப்பிப்பு எனப்படுகிறது.

புள்ளிவிவரங்கள் கவலைக்கிடமானவை. சீனாவின் நிதித் துறையைச் சாராத அனைத்து துறைகளிலும், செயலற்ற நிறுவனங்கள் வைத்திருக்கும் சொத்துகளின் பங்கு 2018-இல் 5% ஆக இருந்தது; 2024-இல் அது 16%-ஆக உயர்ந்தது. ஒரு காலத்தில் வளர்ச்சியை முன்னெடுத்த ரியல் எஸ்டேட் துறையில், இந்த விகிதம் 6%-லிருந்து 40%-ஆக உயர்ந்தது. இது அத்துறையின் ஆழமான செயலிழப்பைப் பிரதிபலிக்கிறது. உற்பத்தித் துறையின் நிலையும் மோசமடைந்துள்ளது: செயலற்ற சொத்துகளின் பங்கு 2020-இல் 4% ஆக இருந்தது; 2024-இல் 11%-ஆக உயர்ந்தது. சேவைத்துறை 17%-ஐ எட்டியது. இல்லையெனில் அதிக உற்பத்தித்திறன் கொண்ட போட்டி நிறுவனங்களுக்குச் செல்லக்கூடிய மூலதனம், தொழிலாளர் வளம், மூலப்பொருட்கள் ஆகியவற்றை இந்நிறுவனங்கள் பயன்படுத்திக்கொள்கின்றன. இதனால் பொருளாதாரத்தின் தமனிகளில் அடைப்பு ஏற்படுகிறது. டல்லாஸ் பெடரல் ரிசர்வ் வங்கியின் பொருளாதார நிபுணர்கள், குறிப்பாக வெளிநாட்டுப் போட்டியிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்ட துறைகளில், இந்தப் போக்கு ஜப்பானின் உற்பத்தித்திறனைப் பல தசாப்தங்களாகப் பாதித்ததாகக் குறிப்பிடுகின்றனர்.

இந்தப் போக்கு சீனத் தொழில்துறையில் ஏற்கெனவே தென்படுகிறது. 2019 முதல் நிறுவனக் கடன் இரட்டிப்பாகியுள்ளது; ஆனால் வருவாய் 30% மட்டுமே அதிகரித்துள்ளது. சீன நிறுவனங்களில் சுமார் மூன்றில் ஒரு பங்கு இப்போது நஷ்டத்தில் இயங்கினாலும், பெருமளவிலான கடன் தவறுதல்களைத் தடுப்பதற்காகக் கடன் வழங்குநர்கள் கடன்களைத் தொடர்ந்து புதுப்பிக்கின்றனர். இதன் விளைவாக, நீடித்த மிகை உற்பத்தித் திறன், விலைக் குறைப்பு அழுத்தம், புதுமைகளுக்கு நிதியளிப்பதற்குப் பதிலாக உற்பத்தித்திறன் குறைந்த நிறுவனங்களைச் செயற்கையாக உயிர்வாழச் செய்வதில் அதிகம் ஈடுபடும் வங்கித் துறை ஆகியவை உருவாகியுள்ளன.

பணவாட்டம், மிகை உற்பத்தித் திறன், வளர்ச்சி முரண்பாடு

சீனாவின் கடன் வெடிப்பு, அதே அளவுக்குக் கவலைக்குரிய மற்றொரு நிகழ்வுடன் இணைந்து நடந்துள்ளது: விலைகள் தொடர்ந்து சரிவது. பொருளாதாரம் முழுவதற்குமான விலைக் குறியீட்டின்படி, 1970-களின் பிற்பகுதியில் சந்தைச் சீர்திருத்தங்களை ஏற்றுக்கொண்டதிலிருந்து இல்லாத அளவுக்கு, சீனா தொடர்ந்து மூன்று ஆண்டுகளாகப் பணவாட்டத்தைச் சந்தித்துள்ளது. தொடர்ந்து 11 காலாண்டுகளாக விலைகள் சரிந்ததால், பெயரளவிலான மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி வளர்ச்சி வெறும் 4%-ஆகக் குறைந்தது. 2020-ஆம் ஆண்டின் தொற்றுநோய் அதிர்ச்சியைத் தவிர்த்து, சீர்திருத்தக் காலத்துக்குப் பிறகான மிகக் குறைந்த அளவு இதுவாகும். பொருளாதாரம் முழுவதும் விலைகள் குறையும்போது, பெயரளவில் சுருங்கிவரும் வருவாயைக் கொண்டு கடன்களைத் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டியிருப்பதால், கடனின் உண்மையான சுமை தானாகவே அதிகரிக்கிறது.

உற்பத்திக்கு முன்னுரிமை அளித்து, நுகர்வுக்கு இரண்டாம் இடம் வழங்கும் அரசால் வழிநடத்தப்படும் மாதிரியே இதற்கான அடிப்படைக் காரணம். உள்நாட்டுத் தேவை தடுமாறினாலும், உள்ளாட்சி அரசுகளும் அரசுக்குச் சொந்தமான வங்கிகளும் மின்சார வாகனங்கள், சூரிய மின்தகடுகள், எஃகு, ரோபோட்டிக்ஸ் ஆகியவற்றின் உற்பத்தித் திறனை அதிகரிக்கக் கடன் வழங்கியுள்ளன. இதனால், உள்நாட்டுக் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் ‘இன்வல்யூஷன்’ என்று அழைக்கும் நிலை உருவாகியுள்ளது. இதில், மிகக் குறைந்த தேவைக்காகப் பல நிறுவனங்கள் ஒழுங்கற்ற விலைப் போட்டியில் ஈடுபட்டு, விலைகளைக் குறைத்து, லாப வரம்புகளை அழிக்கின்றன. ஆரோக்கியமான வளர்ச்சியைத் தூண்டுவதற்குப் பதிலாக, கடன் பெருக்கம் மிகை உற்பத்தித் திறனை மேலும் அதிகரித்துள்ளது. பத்து முக்கிய உற்பத்தித் துறைகளை இலக்காகக் கொண்டு, ‘இன்வல்யூஷனுக்கு’ எதிரான இயக்கத்தை சீன அதிகாரிகள் தொடங்கியுள்ளனர்; ஆனால், அடிப்படையான ஊக்கங்கள் மாறாமல் உள்ளன. அதிகப்படியான விநியோகத்தை வெளியேற்றுவதற்கான இயல்பான வழியாக ஏற்றுமதியைச் சார்ந்த வளர்ச்சி தொடர்கிறது. இதனால் அமெரிக்கா, ஐரோப்பா, வளரும் சந்தைகள் ஆகியவற்றுடனான வர்த்தகப் பதற்றங்கள் மேலும் தீவிரமடையும் அபாயம் உள்ளது.

மந்தநிலையைத் தடுப்பதற்காகவே இந்தக் கடன்களில் பெரும்பகுதி வாங்கப்பட்டது என்பதுதான் முரண்பாடு. வேலை இழப்புகளைத் தவிர்க்க அரசுக்குச் சொந்தமான வங்கிகள் தடுமாறும் நிறுவனங்களுக்குக் கடன் வழங்குகின்றன; உள்கட்டமைப்பைக் கட்டவும் தொழில்துறைக்கு மானியம் அளிக்கவும் உள்ளாட்சி அரசுகள் கடன் வாங்குகின்றன. இருப்பினும், வில்லியம்ஸ் குறிப்பிட்டபடி, 18 ஆண்டுகாலக் கடன் விரிவாக்கத்தின் விளைவு என்னவென்றால், மூலதனம் உற்பத்தித்திறன் குறைந்த நிறுவனங்களில் சிக்கியுள்ளது; இழப்புகள் பரவலாக உள்ளன; பணவாட்டம் வேரூன்றியுள்ளது. வளர்ச்சியை நிலைநிறுத்துவதற்காக வழங்கப்பட்ட மருந்தே, அதைப் பாதிக்கும் நஞ்சாக மாறக்கூடும்.

பெய்ஜிங்கின் பதிலும் வருவாய் நெருக்கடியும்

இந்த அபாயங்கள் குறித்து சீனத் தலைவர்கள் அறியாமல் இல்லை. உள்ளாட்சி அரசுக் கடன் அபாயத்தைக் கட்டுப்படுத்த நிதி அமைச்சகம் பல்வேறு நடவடிக்கைகளை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. அவற்றில், 2025-இல் சுமார் 2.8 டிரில்லியன் யுவான் மதிப்பிலான சிறப்புப் பத்திரங்களை வெளியிட்ட திட்டமும் அடங்கும். இதன் மூலம், மறைக்கப்பட்ட உள்ளாட்சி பொறுப்புகள், வெளிப்படையானதும் நீண்டகால முதிர்வுக் காலமுடையதும் குறைந்த வட்டிச் செலவைக் கொண்டதுமான பத்திரங்களாக மாற்றப்பட்டன. ஜி20 சராசரியைவிட சீனாவின் அதிகாரபூர்வ அரசுக் கடன்-மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி விகிதம் குறைவாகவே உள்ளது என்றும், மத்திய அரசுத் தளத்தில் கடன் வாங்குவதற்கு பெய்ஜிங்கிடம் கணிசமான வாய்ப்பு இன்னும் உள்ளது என்றும் துணை நிதி அமைச்சர் லியாவோ மின் வலியுறுத்தியுள்ளார். 2026-ஆம் ஆண்டுக்கான வரவுசெலவுத் திட்டம், தொடர்ந்து செயலூக்கமிக்க நிதிக் கொள்கையைப் பின்பற்றுவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. உபகரண மேம்பாடுகள், நுகர்வோர் பொருட்களை மாற்றும் திட்டங்கள், முக்கிய உள்கட்டமைப்புக்கு நிதியளித்தல் ஆகியவற்றுக்காகப் பற்றாக்குறை இலக்குகளும் மிக நீண்டகால அரசுப் பத்திர வெளியீடும் அதில் இடம்பெற்றுள்ளன.

இருப்பினும், அதிகாரபூர்வ விளக்கம் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 68.5% ஆக உள்ள அரசுக் கடனில் மட்டுமே குறுகிய கவனம் செலுத்துகிறது; மொத்தக் கடனை மிக அதிகமாக்கும் நிறுவனக் கடன்களையும் மறைக்கப்பட்ட பொறுப்புகளையும் குறைத்து மதிப்பிடுகிறது. உள்ளாட்சி அரசுகளின் நிதியளிப்பு நிறுவனங்களின் கடன் மட்டும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 45% ஆக இருக்கலாம் என்று சுயாதீன மதிப்பீடுகள் தெரிவிக்கின்றன; இது அதிகாரபூர்வக் கணக்குகளுக்கு மேலானது. இதற்கிடையில், சீனாவின் நிதி அடித்தளம் வலுவிழந்து வருகிறது. மந்தமடையும் வணிகச் செயல்பாடுகள், சொத்து பரிவர்த்தனை வரிகள் குறைவது, முதலீட்டை ஈர்க்க உள்ளாட்சிகள் அங்கீகரிக்கப்படாத வரிச்சலுகைகளை வழங்குவதில் ஈடுபடுவது ஆகியவற்றால், தேசிய வரி-மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி விகிதம் 2019-இல் கிட்டத்தட்ட 16% ஆக இருந்ததிலிருந்து 2025-இல் 12.6%-ஆகக் குறைந்துள்ளது. ஒரு காலத்தில் உள்ளாட்சி வரவுசெலவுத் திட்டங்களுக்கு வருவாய் ஈட்டித் தந்த நில விற்பனை, சொத்துச் சந்தையுடன் சேர்ந்து சரிந்துள்ளது. இதனால், உள்கட்டமைப்புச் செலவின் பெரும்பகுதிக்கு நிதியளிக்கும் நிர்வகிக்கப்பட்ட நிதி வரவுசெலவுத் திட்டத்தின் மீது அழுத்தம் ஏற்பட்டுள்ளது.

அங்கீகரிக்கப்படாத வரிச் சலுகைகளை வழங்கியதற்காக உள்ளாட்சி அதிகாரிகளைக் கண்டிப்பதன் மூலமும், புதிய கடன் வாங்குதலுக்கான கட்டுப்பாடுகளை இறுக்குவதன் மூலமும் மத்திய அரசு பதிலளித்துள்ளது. சட்டவிரோதக் கடனை அதிகரிக்கக் கூடாது என்ற ‘இரும்பு ஒழுக்கத்தை’ உள்ளாட்சி அரசுகள் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று நிதி அமைச்சர் லான் ஃபோஆன் எச்சரித்தார். இருப்பினும், வருவாயாகக் கணக்கிடப்படும் சிறப்புப் பத்திர வருவாய் போன்ற கணக்கியல் மாற்றங்களை நீக்கியபின் கணக்கிடப்படும் ஒருங்கிணைந்த நிதிப் பற்றாக்குறை, 2025-இல் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 7.2%-ஐ எட்டியது. அதிகாரபூர்வ இலக்கான 4%-ஐவிட இது மிகவும் அதிகம். இந்த இடைவெளி, நிதி நெருக்கடியின் உண்மையான அளவை வெளிப்படுத்துகிறது. அடிப்படை வருவாய்கள் மீளாவிட்டால், தீவிரமான கடன் மாற்றுத் திட்டங்கள்கூட கால அவகாசத்தை மட்டுமே பெற்றுத்தரக்கூடும் என்பதையும் இது காட்டுகிறது.

உலகளாவிய தாக்கங்களும் 2031 வரையிலான பாதையும்

சீனாவின் உள்நாட்டுக் கடன் பிரச்சினை இனி அந்த நாட்டுக்கு மட்டுமே உரிய கவலையாக இல்லை. சர்வதேச நாணய நிதியத்தின்படி, உலக அரசுக் கடன் 2025-இல் 111 டிரில்லியன் டாலரைத் தாண்டியது. இதில் பாதிக்கும் மேற்பட்ட பங்கு அமெரிக்காவுக்கும் சீனாவுக்கும் உரியது. அமெரிக்காவின் பொதுக் கடன் 38.3 டிரில்லியன் டாலராகவும், சீனாவின் கடன் 18.7 டிரில்லியன் டாலராகவும் உள்ளது. 2031-க்குள் உலக அரசுக் கடன், உலக மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 102%-ஐ எட்டும் என்று சர்வதேச நாணய நிதியம் கணித்துள்ளது. இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில்தான் கடைசியாக இந்த அளவு காணப்பட்டது. அப்போது, மறுகட்டமைப்புப் பணிகளால் ஏற்பட்ட வேகமான வளர்ச்சி, நாடுகள் தங்கள் கடப்பாடுகளைவிட வேகமாக வளர உதவியது. இன்று வளர்ச்சி மந்தமாகவும், கடன் வாங்கும் செலவு அதிகமாகவும் உள்ளதால், வரலாறு மீண்டும் நிகழுமா என்ற சந்தேகம் எழுகிறது.

வட்டி செலுத்துவதற்கான செலவு மட்டும், தற்போது உலக மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 3% ஆக உள்ளதிலிருந்து, 2031-க்குள் கிட்டத்தட்ட 5%-ஆக உயரும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இதனால், பழைய கடனைச் செலுத்துவதற்காகவே புதிய கடன் வாங்கப்படும் சுழற்சி தீவிரமடையும். அமெரிக்காவில், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 7% முதல் 8% வரையிலான நீடித்த பற்றாக்குறை, ஆறு ஆண்டுகளுக்குள் கூட்டாட்சி அரசுக் கடனை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 142%-ஆக உயர்த்தக்கூடும். சீனாவின் கடன் அமைப்பு வேறுபட்டிருந்தாலும், அரசுக் கடன் மட்டும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 127% ஆகும் பாதையை நோக்கிச் செல்கிறது. இரு பொருளாதாரங்களும் மிகப் பெரியவை என்பதால், அவற்றின் நிதிப் பாதைகள் வர்த்தக வழிகள், மூலதனப் பாய்ச்சல்கள், பொருட்சந்தைகள் ஆகியவற்றின் வழியாக உலகெங்கும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. சீனாவில் நீடித்த மந்தநிலை ஏற்பட்டால், மூலப்பொருட்கள் மற்றும் உற்பத்திப் பொருட்களின் இறக்குமதிக்கான தேவை குறையும். ஒழுங்கற்ற கடன் குறைப்பு ஏற்பட்டால், வளர்ந்துவரும் ஆசியா முழுவதும் நிதித் தொற்று பரவக்கூடும்.

இந்த இரு பொருளாதார வல்லரசுகளுக்கு இடையிலான வேறுபாடு கவனிக்கத்தக்கது. அமெரிக்கா உலக மூலதனச் சந்தைகளில் அதிகமாகக் கடன் வாங்குகிறது; மேலும், வெளிநாட்டு நிதியுதவிக்கான செலவுகள் உயர்ந்து வருகின்றன. சீனா உள்நாட்டுச் சேமிப்பையும் அரசால் வழிநடத்தப்படும் வங்கிகளையும் சார்ந்துள்ளது. இதனால் திடீர் மூலதன வெளியேற்றத்திலிருந்து அது பாதுகாக்கப்படுகிறது; ஆனால், அபாயங்கள் உள்நாட்டிலேயே குவிந்து, உற்பத்தித்திறனையும் குடும்பச் செல்வத்தையும் மெதுவாக அரிக்கின்றன. கட்டமைப்புச் சீர்திருத்தம் இல்லாமல் இந்த இரு மாதிரிகளுமே நிலைத்திருக்க முடியாதவையாகத் தோன்றினாலும், எந்த அரசும் நிதிக் கொள்கையைப் பொருளுள்ள வகையில் இறுக்கத் தயாராக இருப்பதற்கான அறிகுறியைக் காட்டவில்லை.

ஜப்பானைப் போல இழந்த தசாப்தத்தை சீனா தவிர்க்குமா?

இத்தனை கவலைகள் இருந்தாலும், சீனாவில் லேமன் பிரதர்ஸ் பாணியிலான நிதிச் சரிவு ஏற்படும் என்று பெரும்பாலான பொருளாதார நிபுணர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை. மூலதனக் கட்டுப்பாடுகள், அதிக உள்நாட்டுச் சேமிப்பு, வங்கித் துறையில் அரசின் ஆதிக்கம் ஆகியவை தனியார் சந்தைப் பொருளாதாரங்களில் இல்லாத பாதுகாப்பு அரண்களை உருவாக்குகின்றன. சொத்துச் சந்தை வீழ்ச்சியின்போது நிதி அமைப்பு ஏற்கெனவே கடுமையான அழுத்தச் சோதனையைத் தாண்டியுள்ளது. அரசின் ஆதரவுள்ள கடன் வழங்குநர்கள், உடனடி திவால்களை ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, காலப்போக்கில் இழப்புகளை ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். இதனால் அமைப்பு ஆரோக்கியமாக உள்ளது என்று பொருளல்ல; அதன் தோல்விகள் திடீரென அல்லாமல் படிப்படியாக வெளிப்படும் என்பதையே இது குறிக்கிறது. கடனின் முழுமையான அளவு அல்ல, அதன் செயல்திறனே உண்மையான சோதனை என நிதி மற்றும் வளர்ச்சிக்கான தேசிய நிறுவனத்தின் லியு லெய் வாதிடுகிறார். கடன் விரிவாக்கத்தால் பெயரளவிலான வளர்ச்சியை மீண்டும் தூண்ட முடிந்தால், நெருக்கடி இல்லாமலேயே விகிதத்தை நிலைப்படுத்தலாம். விலைகளில் ஏற்படும் மிதமான உயர்வுகூட பெயரளவிலான மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி வளர்ச்சியை வலுப்படுத்தி, கடன் சுமையின் தானியங்கியான உயர்வைக் குறைக்கும்.

ஆனால், அது பெரிய ‘என்றால்’. சீனா கிட்டத்தட்ட இரண்டு தசாப்தங்களாக அதே ஊக்குவிப்புத் திட்டத்தையே பின்பற்றிவருகிறது; அதன் பலன் தெளிவாகக் குறைந்து வருகிறது. வங்கித் துறை இப்போது உற்பத்தித்திறன் குறைந்த நிறுவனங்களைத் தாங்கி நிற்கிறது. தொழில்துறை முழுவதும் பரவலான இழப்புகள் இயல்பானதாகிவிட்டன. விலைகள் சரிந்து, ஊதியங்கள் தேக்கமடைந்துள்ள நிலையில், செலவு செய்வதற்குக் காரணமில்லை என்று கருதும் நுகர்வோரிடையே பணவாட்ட மனநிலை வேரூன்றுகிறது. புதிய கடன், புதிய வளர்ச்சியை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, பழைய பிரச்சினைகளைத் தொடர்ந்து ஊட்டும் பொருளாதாரத்தை இது உருவாக்கியுள்ளது. இந்த முரண்பாட்டை வில்லியம்ஸ் சுருக்கமாகக் கூறினார்:

அரசுக் கடன் வாங்குதலுக்கும், அரசுக்குச் சொந்தமான வங்கிகளின் தளர்வான கடன் வழங்கல் தரநிலைகளுக்கும் பின்னால் உள்ள ஒரு காரணம், பொருளாதார வளர்ச்சியைத் தாங்கி நிறுத்தவும் வேலை இழப்புகளைத் தடுக்கவும் வேண்டும் என்பதே என்பது முரண்பாடாகும். ஆனால், 18 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து வரும் கடன் பெருக்கத்தின் விளைவாக, உற்பத்தித்திறன் குறைந்த நிறுவனங்களைத் தாங்கி நிற்கும் வங்கித் துறை, தொழில்துறை முழுவதும் பரவலான இழப்புகள், வேரூன்றிய மிகை உற்பத்தித் திறன் ஆகியவை உருவாகியுள்ளன.

குடும்ப நுகர்வு, அதிக பெயரளவிலான வருமானம், சந்தை வழிநடத்தும் மூலதன ஒதுக்கீடு ஆகியவற்றை நோக்கித் தீர்மானமாகப் பொருளாதாரத்தை மறுசீரமைக்காவிட்டால், திடீர் சரிவுக்குப் பதிலாக நீண்டகாலத் தேக்கநிலையைச் சீனா எதிர்கொள்ளும் அபாயம் உள்ளது. கடன் புதுப்பிக்கப்படும்; செயலற்ற நிறுவனங்கள் தொடர்ந்து இயங்கும்; கடன் விகிதம் மெதுவாக உயர்ந்துகொண்டே இருக்கும். இதை நிலைத்தன்மை என்று அழைப்பதா, அல்லது நெருக்கடியின் மெதுவான வடிவம் என்று அழைப்பதா என்பது, தனது பொருளாதார முரண்பாடுகளுக்கான வட்டியைச் செலுத்தும் திறன் பெய்ஜிங்கிடம் எவ்வளவு காலம் உள்ளது என்பதைப் பொறுத்தது.

முக்கிய அம்சங்கள்

• நிதித் துறையைத் தவிர்த்த சீனாவின் மொத்தக் கடன்-மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி விகிதம் 300%-ஐத் தாண்டியுள்ளது. குடும்பங்கள் கடனைக் குறைத்துவரும் நிலையில், நிறுவனங்களும் அரசும் கடன் வாங்குவது இதற்குக் காரணம்.
• அரசுக்குச் சொந்தமான வங்கிகள் நஷ்டத்தில் இயங்கும் செயலற்ற நிறுவனங்களின் கடன்களைப் புதுப்பிக்கின்றன. நிதித் துறையைச் சாராத சொத்துகளில் சுமார் 16% இந்நிறுவனங்களிடம் உள்ளதால், உற்பத்தித்திறன் மிக்க முதலீடுகள் பின்தள்ளப்படுகின்றன.
• சீனாவின் பொருளாதாரம் தொடர்ந்து மூன்று ஆண்டுகளாகப் பணவாட்டத்தைச் சந்தித்துள்ளது. இதனால் பெயரளவிலான வளர்ச்சி கடுமையாகக் குறைந்து, கடனின் உண்மையான சுமை அதிகரித்துள்ளது.
• அதிகாரபூர்வ அரசுக் கடன் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 68.5% ஆக உள்ளது. ஆனால் மறைக்கப்பட்ட உள்ளாட்சி அரசுகளின் நிதியளிப்பு நிறுவனக் கடனும் நிறுவனங்களின் கடப்பாடுகளும் மொத்தக் கடனை மிக அதிகமாக்குகின்றன.
• பெய்ஜிங் சுமார் 2.8 டிரில்லியன் யுவான் மதிப்பிலான கடன் மாற்றுத் திட்டத்தைத் தொடங்கி, சட்டவிரோதக் கடன் வாங்குதலுக்குக் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் விதிப்பதாக உறுதியளித்துள்ளது. எனினும், உள்ளாட்சி அரசுகளின் வரி வருவாய் குறைவதுடன், நில விற்பனையும் சரிந்துள்ளது.
• 2031-க்குள் உலக அரசுக் கடன், உலக மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 102%-ஐ எட்டும் என்று சர்வதேச நாணய நிதியம் கணித்துள்ளது. 111 டிரில்லியன் டாலர் மொத்தக் கடனில் பாதிக்கும் அதிகமான பங்கு சீனாவுக்கும் அமெரிக்காவுக்கும் உரியது.