இந்தியப் பெருங்கடலில் இதுவரை கண்டறியப்பட்ட மிக ஆழமான, மிகப் பெரிய திமிங்கலக் கல்லறையை விஞ்ஞானிகள் கண்டுபிடித்தனர்; 53 லட்சம் ஆண்டுகள் பழமையான புதைபடிவங்கள்

முன்னெப்போதும் இல்லாத கடலடி கண்டுபிடிப்பு

தென்கிழக்கு இந்தியப் பெருங்கடலின் அடர்ந்த இருள் சூழ்ந்த ஆழத்தில், சீனா தலைமையிலான ஆய்வுக் குழு ஒன்று உலகெங்கிலும் உள்ள கடல்சார் விஞ்ஞானிகளை வியப்பில் ஆழ்த்திய அதிசயத்தைக் கண்டுபிடித்துள்ளது. 11,000 மீட்டர் ஆழம் வரை செல்லக்கூடிய ஃபென்டோஜே ஆள்பணியுடனான நீர்மூழ்கிக் கலனைப் பயன்படுத்தி, நூற்றுக்கணக்கான திமிங்கலங்களின் எச்சங்கள் அடங்கிய பரந்த கடலடி மயானத்தை ஆய்வாளர்கள் வரைபடமிட்டனர். அவற்றில் சில ஐந்து மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கடலடியில் கிடக்கின்றன. நேச்சர் இதழில் வெளியான இந்தக் கண்டுபிடிப்பு, பூமியில் இதுவரை ஆவணப்படுத்தப்பட்டவற்றில் மிக ஆழமான, மிகப் பழமையான, மிகப் பரந்த திமிங்கல மயானமாகும்.

2023ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி முதல் மார்ச் வரை இந்தப் பயணம் நடைபெற்றது. அப்போது ஆய்வுக் கப்பலான டான் சுவோ யி ஹாவ், ஆஸ்திரேலியாவுக்கு மேற்கே சுமார் 1,600 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ள, கடலடி முகடுகளும் அகழிகளும் கொண்ட தொலைதூரப் பிளவு மண்டலமான டயமண்டினா மண்டலத்தை ஆய்வு செய்தது. டோர்ட்ரெக்ட் ஆழ்கடல் பகுதியில் மேற்கொண்ட தொடக்கநிலை நீர்மூழ்கலின்போது, 7,002 மீட்டர் ஆழத்தில் திமிங்கலப் புதைபடிவங்களை விஞ்ஞானிகள் முதன்முதலில் எதிர்கொண்டனர். புதிரான ஒரு கவனிப்பாகத் தொடங்கியது, விரைவில் மேலும் 32 நீர்மூழ்கல்களை உள்ளடக்கிய ஒரு மாதகால ஆய்வாக விரிவடைந்தது. இறுதியில், கடலடியில் அசாதாரணமான நீண்ட தொலைவுக்குப் பரவியிருந்த 485 திமிங்கலப் புதைபடிவத் தளங்களையும், தற்போது நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் திமிங்கல வீழ்வுகளையும் குழு பட்டியலிட்டது.

சீன அறிவியல் அகாடமியின் ஆழ்கடல் அறிவியல் மற்றும் பொறியியல் நிறுவனத்தின் துணை இயக்குநரும் ஆய்வின் முதன்மை ஆசிரியருமான சியாடோங் பெங், இந்தக் கண்டுபிடிப்பின் அளவு தங்களுக்கு மிகுந்த வியப்பளித்ததாகக் கூறினார். கடலின் 6,000 முதல் 11,000 மீட்டர் ஆழத்திலுள்ள பகுதிகளான அதல மண்டலத்தின் பல்லுயிர்த்தன்மை, சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகள், மாசுபாடு, புவியியல் செயல்முறைகள் ஆகியவற்றை ஆய்வு செய்வதே ஆராய்ச்சியாளர்களின் நோக்கமாக இருந்தது. ஆனால், அவர்கள் எதிர்கொண்டது முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிலான புதைபடிவக் களஞ்சியமாகும்.

இத்தகைய அளவிலான ஒரு மயானத்தைக் கண்டுபிடிப்போம் என்று நாங்கள் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. பரவலின் அளவும், ஆழமும், கால வரம்பும் நாங்கள் கற்பனை செய்ததைவிடப் பல மடங்கு அதிகமாக இருந்தன.

இந்தக் கண்டுபிடிப்பு அறிவியல் சமூகத்தில் உற்சாகத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. 1977ஆம் ஆண்டில் முதன்முதலில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட நீர்வெப்பத் துளைகள் போன்ற முந்தைய முக்கியக் கண்டுபிடிப்புகளுடன் இந்தத் தளத்தின் முக்கியத்துவத்தை ஆய்வாளர்கள் ஒப்பிடுகின்றனர். இவ்வளவு அதிகமான எச்சங்கள், புவியியல் கால அளவுகளில் ஆழ்கடல் சூழலியல் மற்றும் திமிங்கலங்களின் பரிணாம வளர்ச்சி குறித்த புரிதலை மறுவடிவமைக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

படுகுழி முழுவதும் பரவியுள்ள மயானம்

புதிதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட இந்த மயானம் கடலடியில் சுமார் 1,200 கிலோமீட்டர் நீளத்துக்குப் பரவியுள்ளது. எனவே, இது ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் மட்டுமே காணப்படும் வழக்கத்திற்கு மாறான நிகழ்வு அல்ல; பரந்த தொல்லுயிரியல் பெருவழித்தடமாகும். கடல் மேற்பரப்பிலிருந்து 6,000 மீட்டரில் தொடங்கும் அதல மண்டல எல்லையைத் தாண்டி, 4,200 முதல் 7,002 மீட்டர் ஆழம் வரையிலான பகுதிகளில் இந்தத் தளம் அமைந்துள்ளது. இதற்கு முன்பு பதிவான திமிங்கல வீழ்வுகள் பெரும்பாலும் 4,000 மீட்டருக்கும் குறைவான ஆழங்களில் இருந்தன; இந்தக் கண்டுபிடிப்புக்கு முன்பு அறியப்பட்ட மிக ஆழமான எடுத்துக்காட்டு 4,204 மீட்டரில் இருந்தது. டயமண்டினா மண்டலக் கண்டுபிடிப்புகள், இந்தச் சூழல் அமைப்புகளின் அறியப்பட்ட ஆழ வரம்பை 2,500 மீட்டருக்கும் மேலாக நீட்டித்து, கடலின் மிக ஆழமான திமிங்கல வீழ்வு வாழிடங்களில் ஒன்றை நிறுவியுள்ளன.

மேம்பட்ட சிதைவு நிலையில் இருந்த அண்மையில் இறந்த ஐந்து உடல்களுடன், 476 புதைபடிவமாகிய திமிங்கல எச்சங்களையும் ஆய்வாளர்கள் அடையாளம் கண்டனர். ஆய்வுத் தரவுகளிலிருந்து முறையாகக் கணித்ததன் அடிப்படையில், ஒரு சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பில் ஏழு முதல் எட்டு நவீன திமிங்கல உடல்களும், சுமார் 750 புதைபடிவங்களும் இருக்கக்கூடும் எனக் குழு மதிப்பிடுகிறது. பரந்த இப்பகுதியில் ஒரு கோடிக்கும் அதிகமான திமிங்கல உடல்கள் சிதறிக் கிடக்கக்கூடும் எனச் சில கணிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. இவை சுமார் 67 லட்சம் டன் கார்பனைப் பிணைத்து வைத்துள்ளன; அந்தக் கார்பன் தொடர்ந்து ஆழ்கடல் உயிர்களுக்கு ஆதாரமாக உள்ளது.

ஸ்மித்சோனியன் தேசிய இயற்கை வரலாற்று அருங்காட்சியகத்தின் புதைபடிவ கடல்சார் பாலூட்டிகள் பிரிவுக் காப்பாளரான நிக் பைன்சன், இந்தத் தளத்தின் வியக்கத்தக்க பரப்பைப் பற்றிக் கருத்துத் தெரிவித்தார்.

இது 1,200 கிலோமீட்டருக்கும் மேல் பரவியுள்ளது. இதை நம்பவே முடியவில்லை.

சவுத்தாம்ப்டன் பல்கலைக்கழகத்தின் கடல் ஆய்வுப் பேராசிரியர் ஜான் காப்லி, ஒரு சதுர கிலோமீட்டருக்கு ஏறத்தாழ 800 எலும்புக்கூடுகள் கிடைத்தது உண்மையிலேயே வியப்பளித்ததாகக் குறிப்பிட்டார். திமிங்கல வீழ்வுகள் பொதுவாக ஆழ்கடல் விலங்குகளுக்குத் தனித்த வாழிடங்களாகச் செயல்படுகின்றன; ஆனால், இத்தகைய செறிவு இந்தப் பகுதியின் புவியியல் மற்றும் கடல்சார் இயங்கியலில் தனித்துவமான ஏதோ ஒன்று இருப்பதைச் சுட்டுவதாக அவர் விளக்கினார். கால்வர்ட் கடல்சார் அருங்காட்சியகத்தைச் சேர்ந்த ஸ்டீபன் ஜே. காட்ஃப்ரே, இந்த மயானம் உண்மையிலேயே தனித்துவமான கண்டுபிடிப்பு என்று விவரித்தார். இது காவியத் திரைப்படத் தொடரின் முதல் படத்துக்கான முன்னோட்டத்தை நினைவூட்டியதாகவும் அவர் எழுதினார்.

ஆழ்கடலில் இறப்புக்குப் பின்னான வாழ்வு

ஒரு திமிங்கலம் இறந்து கடலடியில் மூழ்கும்போது, அதன் உடல் கடல்சார் உயிரியலில் காணப்படும் மிக வியப்பூட்டும் சூழலியல் நிகழ்வுகளில் ஒன்றைத் தொடங்குகிறது. திமிங்கல வீழ்வு எனப்படும் இந்த நிகழ்வில், உணவு அரிதாகக் கிடைக்கும் சூழலில் அந்த உடல் உயிர்களின் சோலையாக மாறுகிறது. டயமண்டினா மண்டலக் கண்டுபிடிப்பில் தற்போது உயிரினங்கள் செறிந்து வாழும் ஐந்து செயலில் உள்ள திமிங்கல வீழ்வுகள் அடங்கும். இந்த அழுகும் எச்சங்களையே முழுமையாகச் சார்ந்து அவை வாழ்கின்றன. இந்தச் செயலில் உள்ள தளங்கள் சல்போபிலிக் கட்டத்தில் உள்ளன. இதில் பாக்டீரியாக்கள் எலும்புகளுக்குள் இருக்கும் கொழுப்புப் பொருட்களைச் சிதைத்து, சிறப்புவகை முதுகெலும்பற்ற உயிரினக் கூட்டங்களைத் தாங்கும் கந்தகச் சேர்மங்களை வெளியிடுகின்றன.

எலும்புகளை மூடியிருந்த அடர்த்தியான, வெண்மை நிற நுண்ணுயிர்ப் படலங்களுடன், எலும்புகளைத் துளையிடும் ஒசெடாக்ஸ் புழுக்கள், உடையக்கூடிய நட்சத்திர மீன்கள், ஜெல்லிமீன்கள், இரட்டை ஓட்டு மெல்லுடலிகள், ஓட்டுடலிகள், நிடேரியன்கள் ஆகியவற்றை ஆய்வுக் குழு கண்டது. இவற்றில் பல உயிரினங்கள் அறிவியலுக்கு இதுவரை தெரியாத இனங்களாக இருக்கலாம். சில உயிரினங்களின் அடர்த்தி ஒரு சதுர மீட்டருக்கு 2,800 வரை எட்டியது. இதனால், இருண்டும் குளிர்ந்தும் காணப்படும் கடலடியில் உயிர்த்துடிப்புள்ள சூழல் அமைப்புகள் உருவாகியுள்ளன. சீன அறிவியல் அகாடமியின் ஆழ்கடல் புவியியலாளரான பெங் சோ, இந்த உயிரினக் கூட்டங்களை நேரில் கண்ட அனுபவத்தை விவரித்தார்.

நாங்கள் கண்ட உயிர்த்துடிப்புள்ள சூழல் அமைப்புகள், இல்லையெனில் இருண்டும் குளிர்ந்தும் காணப்படும் இந்தக் கடலடிப் பகுதியை முற்றிலும் வேறொரு கோணத்தில் பார்க்கச் செய்தன.

திமிங்கல வீழ்வுகள் அங்கீகரிக்கப்பட்ட நான்கு கட்டங்களைக் கடக்கின்றன. முதலில், ஹேக்ஃபிஷ் மற்றும் ஸ்லீப்பர் சுறாக்கள் போன்ற பெரிய துப்புரவுண்ணிகள் பல மாதங்களாக மென்மையான திசுக்களை உண்கின்றன. இரண்டாவது கட்டத்தில், பல ஆண்டுகள் நீடிக்கக்கூடிய ஊட்டச்சத்து செறிவூட்டல் காலத்தில் சிறிய உயிரினங்கள் எலும்புகளிலும் அவற்றைச் சுற்றியுள்ள வண்டலிலும் குடியேறுகின்றன. மூன்றாவது கட்டத்தில், பாக்டீரியாக்கள் எலும்புகளுக்குள் உள்ள கொழுப்புகளைச் சிதைக்கும்போது சல்போபிலிக் நிலை தொடங்குகிறது. இதனால் உருவாகும் வேதிப்பொருட்கள், சிப்பிகள், புழுக்கள், பிற வேதியியல் தொகுப்பு உயிரினங்கள் ஆகியவற்றுக்குப் பல தசாப்தங்களுக்குத் தாங்குதலளிக்கின்றன. இறுதியாக, அனைத்து கரிமப் பொருட்களும் தீர்ந்த பிறகு, வெறும் எலும்புகள் கடற்பஞ்சுகள் மற்றும் கடல் அனிமோன்கள் போன்ற வடிகட்டி உணவுண்ணிகளுக்கான பவளப்பாறை அமைப்பாக மாறுகின்றன.

பிசா பல்கலைக்கழகத்தின் தொல்லுயிரியலாளரும் ஆய்வின் இணை ஆசிரியருமான ஜியோவான்னி பியானுச்சி, இந்தக் கடுமையான சூழலில் வாழும் உயிரினக் கூட்டங்களின் உயிரியல் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார்.

இந்தக் கண்டுபிடிப்பு, இத்தகைய கடுமையான மற்றும் ஆராயப்படாத சூழல்கள் அறிவியலுக்கு இன்னும் தெரியாத இனங்களுக்கும் சூழல் அமைப்புகளுக்கும் வாழிடமாக இருப்பதையும், எனவே நமது கோளின் உண்மையான பல்லுயிர்த்தன்மையைப் புரிந்துகொள்வதில் நாம் இன்னும் வெகுதொலைவு செல்ல வேண்டியிருப்பதையும் காட்டுகிறது.

பரிணாம வரலாற்றை மறுஎழுதும் புதைபடிவங்கள்

ஃபென்டோஜே நீர்மூழ்கிக் கலனின் ரோபோ கைகளால் சேகரிக்கப்பட்ட 43 புதைபடிவ மாதிரிகளில், ஐந்து அலகு மூக்கு திமிங்கல இனங்களையும் ஒரு திமிங்கலத் தட்டு இனத்தையும் சேர்ந்த எச்சங்களை ஆய்வாளர்கள் அடையாளம் கண்டனர். இப்புதைபடிவங்கள் சுமார் 1,20,000 ஆண்டுகள் முதல் 52.6 லட்சம் ஆண்டுகள் வரையிலானவை. எலும்புகளில் உள்ள ஸ்ட்ரான்ஷியத்தின் ஐசோடோப்புகளைப் பயன்படுத்தி மேற்கொள்ளப்பட்ட காலக் கணிப்பு, குறைந்தது தொடக்க பிளையோசீன் காலத்திலிருந்தே இந்தப் பகுதியில் திமிங்கல வீழ்வுகள் நிகழ்ந்துள்ளதை உறுதிப்படுத்தியது. இந்தக் காலவரிசை, பல மில்லியன் ஆண்டுகள் நீளும் திமிங்கலங்களின் வரலாற்றைத் தொடர்ந்து ஆராய்வதற்கான வாய்ப்பை வழங்குகிறது.

மிகப் பழமையான புதைபடிவம், சுமார் 53 லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தையதாகக் கணிக்கப்பட்ட, அழிந்துபோன ப்டெரோசெட்டஸ் பேரினத்தைச் சேர்ந்த அலகு மூக்கு திமிங்கலத்தின் எச்சமாகும். மற்றொரு முக்கியக் கண்டுபிடிப்பு முற்றிலும் புதிய இனமாகும். கண்டுபிடிப்புத் தளத்தின் பெயரால் அதற்கு ஆய்வாளர்கள் முறையாக Pterocetus diamantinae என்று பெயரிட்டனர். அறியப்பட்ட இனங்களிலிருந்து போதுமான உடற்கூறியல் வேறுபாடுகள் அதன் மண்டை ஓட்டுத் துண்டுகளில் காணப்பட்டதால், புதிய வகைப்பாட்டை நியாயப்படுத்த முடிந்ததாக ஜியோவான்னி பியானுச்சி குறிப்பிட்டார். இந்தக் கண்டுபிடிப்பு அலகு மூக்கு திமிங்கலங்களின் பரிணாம வரலாறு குறித்த நமது புரிதலை மேம்படுத்துவதுடன், இந்தச் சிறப்புவகைக் குழு மில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளில் எவ்வாறு பரிணமித்தது என்பதையும் தெளிவுபடுத்த உதவுகிறது.

அழிந்துபோன இனங்கள் மட்டுமின்றி, ஆண்ட்ரூஸ் அலகு மூக்கு திமிங்கலம் மற்றும் ஸ்ட்ராப்-டூத்டு திமிங்கலம் போன்ற தற்போது வாழும் அலகு மூக்கு திமிங்கலங்களின் எச்சங்களும் புதைபடிவப் பதிவில் இடம்பெற்றிருந்தன. இதன் மூலம், சில இனக்குழுக்கள் மில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளாக இந்த ஆழ்கடல் பகுதிகளில் வாழ்ந்து வந்துள்ளன என்பது தெரிகிறது. அலகு மூக்கு திமிங்கலங்கள் அதிகமிருந்த எச்சக் கூட்டத்தில், சீ திமிங்கல இனத்தைச் சேர்ந்ததாக அடையாளம் காணப்பட்ட திமிங்கலத் தட்டு இனத்தின் ஒரு புதைபடிவமும் மீட்கப்பட்டது.

கண்டுபிடிக்கப்பட்டவற்றில் மிகப்பெரிய செயலில் உள்ள உடல், ஐந்து மீட்டர் நீளமுள்ள அண்டார்டிக் மின்கே திமிங்கலத்தினுடையது. அது 5,610 மீட்டர் ஆழத்தில் கண்டறியப்பட்டது. மின்கே திமிங்கலங்கள் பொதுவாக ஆழம் குறைந்த பகுதிகளில் வடிகட்டி உணவுண்ணும் இனங்கள்; அலகு மூக்கு திமிங்கலங்களோ ஆழத்தில் மூழ்கி வேட்டையாடுபவை என்பதால் இந்தக் கண்டுபிடிப்பு குறிப்பிடத்தக்கதாகும். எச்சங்களில் ஆழம் குறைந்தும் ஆழமாகவும் மூழ்கும் இனங்கள் கலந்திருப்பது ஒரு புதிராக உள்ளது; அதற்கான விடையை விஞ்ஞானிகள் இன்னும் தேடி வருகின்றனர். ஆய்வில் பங்கேற்காத ஹவாய் பல்கலைக்கழகத்தின் திமிங்கல வீழ்வு நிபுணரான கிரெய்க் ஸ்மித், ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ள ஏராளமான புதைபடிவ திமிங்கல வீழ்வுகள் உண்மையிலேயே வியப்பூட்டுபவை என்றும், புவியியல் காலத்தில் திமிங்கலங்களின் பரிணாம வளர்ச்சியையும் பரவலையும் புரிந்துகொள்வதில் பெரும் முக்கியத்துவம் கொண்டவை என்றும் கூறினார்.

இவ்வளவு திமிங்கலங்கள் இங்கு ஏன் குவிந்தன?

டயமண்டினா மண்டலத்தில் திமிங்கல எச்சங்கள் அசாதாரணமாகக் குவிந்திருப்பது, இந்த மயானம் எவ்வாறு உருவானது என்ற முக்கியக் கேள்வியை எழுப்புகிறது. புவியியல், கடல்சார் இயங்கியல், உயிரியல் ஆகியவற்றின் கூட்டுக் காரணிகள், மில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளாக உடல்கள் குவிவதற்கு ஏற்ற சூழலை உருவாக்கியதாக ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். ஆஸ்திரேலிய மற்றும் அண்டார்டிக் கண்டங்கள் பிரிந்தபோது, 60 முதல் 50 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு டயமண்டினா பிளவு மண்டலம் உருவானது. இதனால் முகடுகளும் அகழிகளும் கொண்ட சிக்கலான நிலப்பரப்பு உருவாகி, பின்னர் கடல் நீரோட்டங்களையும் இடம்பெயர்வுப் பாதைகளையும் பாதித்தது.

இந்த மண்டலத்தின் V-வடிவ நிலஅமைப்பு, நீர்த் தூணின் வழியாக மூழ்கும் இறந்த திமிங்கலங்களை அகழித் தரையை நோக்கி வழிநடத்தும் இயற்கைப் புனல் போல் செயல்படுவதாகத் தெரிகிறது. இந்தப் புவியியல் அம்சம், உடல்கள் விலகிச் செல்லாமல் தடுத்து, புதைந்து பாதுகாக்கப்படக்கூடிய குறிப்பிட்ட பகுதிகளில் அவற்றைச் செறிவடையச் செய்திருக்கலாம். எனினும், நிலஅமைப்பு மட்டுமே இவ்வளவு பெரிய எச்சக் குவியலை விளக்கவில்லை.

இந்தப் பகுதி இடம்பெயர்வுப் பாதையாகவும், முதன்மை உணவு தேடும் வாழிடமாகவும் இருக்கலாம். அண்டார்டிக் மின்கே திமிங்கலங்கள் போன்ற வடிகட்டி உணவுண்ணும் திமிங்கலங்கள் பருவகால இடம்பெயர்வின்போது இப்பகுதி வழியாகச் செல்லக்கூடும்; ஆழத்தில் மூழ்கும் அலகு மூக்கு திமிங்கலங்கள் சுற்றியுள்ள நீரில் கணவாய்களை வேட்டையாடுகின்றன. இப்பகுதியில் மிக ஆழமாக மூழ்கும் அலகு மூக்கு திமிங்கலங்கள் உடலியல் வரம்புகளை எட்டக்கூடும் என்றும், இதனால் உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய களைப்பு அல்லது அழுத்தக் குறைவு நோய் அபாயம் அதிகரிக்கலாம் என்றும் சில ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். சீன அறிவியல் அகாடமியின் கடல்சார் பல்லுயிர்த்தன்மை ஆய்வாளரான ஷிகுன் சாங், 3,000 மீட்டருக்கும் ஆழமாக மூழ்கும் அலகு மூக்கு திமிங்கலங்கள், உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய உடல் அழுத்தங்களை எதிர்கொள்ளலாம் என்று விளக்கினார்.

வடிகட்டி உணவுண்ணும் இனங்களின் இடம்பெயர்வுப் பாதையில் இந்தப் பகுதி அமைந்திருப்பதுடன், அலகு மூக்கு திமிங்கலங்களுக்கு வேட்டையாடும் தளமாகவும் இருப்பதால் மயானம் உருவாகியிருக்கலாம் என்று ஜான் காப்லி கூறினார். இரையைத் தேடி பிளவு மண்டலத்துக்குள் ஆழமாக மூழ்கும்போது, இந்த வேட்டையாடும் திமிங்கலங்கள் தங்கள் உடலின் வரம்புகளுக்கு மிக அருகில் செல்லக்கூடும்; சில சமயங்களில் அவை மீண்டும் மேற்பரப்புக்குத் திரும்ப முடியாமல் போகலாம். தொடர்ந்து வரும் உயிரினங்களின் நடமாட்டமும் ஆபத்தான வேட்டையாடும் சூழலும் இணைந்து, புவியியல் காலத்தில் பெருமளவிலான உடல்கள் குவிவதற்கு ஏற்ற சூழலை உருவாக்கியிருக்கலாம்.

ஐந்து மில்லியன் ஆண்டுகள் பாதுகாப்பாக இருந்ததன் ரகசியம்

கடலடியில் எலும்புகளைக் கண்டுபிடிப்பது வழக்கமற்றதல்ல; ஆனால், ஐந்து மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகச் சிதையாமல் நீடித்த புதைபடிவங்களைக் கண்டறியச் சிறப்பான சூழல்கள் தேவை. வழக்கமான சிதைவு மற்றும் அழிவு செயல்முறைகளிலிருந்து இந்த எச்சங்களைப் பாதுகாத்த அரிய காரணிகளின் சேர்க்கை டயமண்டினா மண்டலத்தில் காணப்படுகிறது. அலகு மூக்கு திமிங்கலங்களின் வழக்கத்திற்கு மாறான உடற்கூறமைப்பு மிக முக்கியமான காரணியாகும். இவ்விலங்குகளின் அலகுகள் அல்லது மூக்குப் பகுதிகள் மிக அடர்த்தியானவை; அவற்றில் கனிமங்கள் நிறைந்துள்ளன, மேலும் அவை சிதைவையும் உடல்ரீதியாக எதிர்க்கின்றன. இந்த எலும்புகளின் அடர்த்தியை கவசத்துடன் ஒப்பிட்ட சியாடோங் பெங், அவற்றின் அடர்ந்த அமைப்பு எலும்புகளைத் துளையிடும் உயிரினங்களுக்கு அவற்றைச் சுவையற்றதாக்குவதுடன், மிகுந்த அழுத்தத்திலும் நீடித்திருக்க உதவுகிறது என்றார்.

டயமண்டினா மண்டலத்தின் சுற்றுச்சூழல் நிலைமைகளும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. கடந்த ஐந்து மில்லியன் ஆண்டுகளில், இப்பகுதியில் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு 0.05 முதல் 0.55 மில்லிமீட்டர் அளவிலான பொருளே படிந்துள்ளது; அதாவது, வண்டல் படியும் வேகம் மிகக் குறைவு. இந்த மெதுவான புதைவு காரணமாக, எலும்புகளை நசுக்கவோ மறைக்கவோ கூடிய வண்டலால் புதைபடிவங்கள் விரைவாக மூடப்படவில்லை. மாறாக, அவை நீண்ட நேரம் வெளிப்பட்ட நிலையில் இருந்து, இரும்பு-மாங்கனீசு ஆக்சைடுகளின் பாதுகாப்புப் படலங்கள் உருவாக வழிவகுத்தன. இந்தப் படலங்கள் எலும்புகளைச் சுற்றுச்சூழலிலிருந்து மூடி, இயற்கையான கல்லறைப் பெட்டிகளை உருவாக்குகின்றன.

ஆழ்கடல் சூழலும் பாதுகாப்புக்கு உதவுகிறது. குளிர்ந்த வெப்பநிலையும் நிலையான வேதியியல் நிலைகளும் உடல் மற்றும் வேதியியல் சிதைவை மிகக் குறைக்கின்றன. ஆழமற்ற நீரில் காணப்படும் வெப்பநிலை மற்றும் வேதியியல் மாற்றங்கள் இல்லாததால், எலும்புகள் மிகக் குறைவாகவே அரிக்கப்படுகின்றன. இதன் விளைவாக, இந்தப் புதைபடிவங்கள் ஐந்து மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக உண்ணப்படாமலும் கரையாமலும் தப்பியுள்ளன. இதனால், பிளையோசீன் காலம் வரை பின்னோக்கிச் செல்லும் திமிங்கலங்களின் வாழ்வு மற்றும் இறப்பு குறித்த தொடர்ச்சியான பதிவொன்று உருவாகியுள்ளது.

அறிவியலுக்கும் பாதுகாப்புக்கும் இந்தக் கண்டுபிடிப்பு உணர்த்துவது என்ன?

தொல்லுயிரியல் பொக்கிஷம் என்ற மதிப்பைத் தாண்டி, ஆழ்கடல் பல்லுயிர்த்தன்மை மற்றும் பரிணாம வளர்ச்சி குறித்த விஞ்ஞானிகளின் புரிதலுக்கு டயமண்டினா மயானம் மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. திமிங்கல வீழ்வு சூழல் அமைப்புகளின் எல்லைகள் மற்றும் உயிர்புவியியல் குறித்த புரிதலைத் தங்கள் கண்டுபிடிப்புகள் மாற்றியமைப்பதாக ஆய்வுக் கட்டுரையின் ஆசிரியர்கள் எழுதினர். 6,700 மீட்டருக்கும் அதிகமான ஆழத்தில் இச்சமூகங்கள் செழிக்க முடியும் என்பதை நிறுவுவதன் மூலம், வேதியியல் தொகுப்பு உயிர்களின் அறியப்பட்ட சுற்றுச்சூழல் எல்லைகளை இந்த ஆய்வு விரிவுபடுத்துகிறது. உலகின் ஆழ்கடல் பகுதிகளில் இதுபோன்ற மறைந்த களஞ்சியங்கள் பரவலாக இருக்கலாம் என்பதையும் சுட்டுகிறது.

சல்பைடைச் சார்ந்த விலங்குகளுக்கு திமிங்கல வீழ்வுகள் பரிணாம வளர்ச்சியின் முக்கியத் தளங்களாகவும், உயிர்புவியியல் வழித்தடங்களாகவும் செயல்படக்கூடும். இதன்மூலம், இல்லையெனில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் தொலைதூர ஆழ்கடல் சமூகங்கள் இணைக்கப்படலாம். இந்தத் தளத்தில் காணப்பட்ட சில விலங்குகள் நீர்வெப்பத் துளைகளிலும் குளிர்ந்த நீர்க்கசிவு பகுதிகளிலும் வாழ்கின்றன. ஆகவே, பரந்த தொலைவுகளில் உள்ள இந்த வேறுபட்ட சூழல் அமைப்புகளை இணைக்க திமிங்கல உடல்கள் உதவக்கூடும். மதிப்பிடப்பட்டுள்ள மில்லியன் கணக்கான உடல்களில் பிணைக்கப்பட்டிருக்கும் சுமார் 67 லட்சம் டன் கார்பன், ஆழ்கடல் கார்பன் சுழற்சியில் திமிங்கல வீழ்வுகளின் பங்கை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

இந்தக் கண்டுபிடிப்பு முக்கியமான பாதுகாப்பு தொடர்பான கேள்விகளையும் எழுப்புகிறது. கடல் அகழிகள் மிகுந்த ஆழத்தில் இருந்தாலும், மாசுபாடு மற்றும் மனிதச் செயல்பாடுகளால் அவை அதிகரித்து வரும் அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்வதாக ஷிகுன் சாங் குறிப்பிட்டார். நமது கோளின் இறுதி எல்லைகளையும் அவற்றின் தனித்துவமான பரிணாம மரபையும் பாதுகாக்க, அகழிச் சூழல் அமைப்புகளில் கடல் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளை நிறுவுவது குறித்து ஆலோசிக்க வேண்டும் என்றும் அவர் வாதிட்டார். அலகு மூக்கு திமிங்கலங்களின் முக்கிய வாழிடங்களான பிற பகுதிகளிலும் இதுபோன்ற திமிங்கல மயானங்கள் இருக்கலாம் என்று பேராசிரியர் பெங் தெரிவித்தார். எனவே, எதிர்கால ஆய்வுப் பயணங்கள் இதேபோன்ற முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கூடுதல் தளங்களைக் கண்டுபிடிக்கக்கூடும்.

விவரிக்கப்படுவதற்குக் காத்திருக்கும் புதிய இனங்கள் பலவும், வண்டலுக்கு அடியில் மறைந்திருக்கக்கூடிய புதைபடிவங்களும் இருப்பதால், கடந்த சில தசாப்தங்களில் நிகழ்ந்த மிக முக்கியமான கடல்சார் கண்டுபிடிப்புகளில் ஒன்றாக டயமண்டினா மண்டலம் தன்னை நிலைநிறுத்தியுள்ளது. இந்தக் கடலடி களஞ்சியத்தைத் தொடர்ந்து ஆராய்வது, பண்டைய காலநிலைகள், மாறிவந்த கடல் நீரோட்டங்கள், நீண்ட கால அளவுகளில் கடல்சார் பாலூட்டிகளின் பரிணாம வளர்ச்சி ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் என ஆய்வாளர்கள் எதிர்பார்க்கின்றனர்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• இந்தியப் பெருங்கடலின் டயமண்டினா மண்டலத்தில், 7,002 மீட்டர் ஆழம் வரை நீண்டு, 1,200 கிலோமீட்டர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ள மாபெரும் திமிங்கல மயானத்தைச் சீன ஆய்வாளர்கள் கண்டுபிடித்தனர்.
• இந்தத் தளத்தில் 485 திமிங்கலப் புதைபடிவத் தளங்களும், செயலில் உள்ள திமிங்கல வீழ்வுகளும் உள்ளன. அவற்றின் எச்சங்கள் குறைந்தது 53 லட்சம் ஆண்டுகள் பழமையானவை; அதாவது தொடக்க பிளையோசீன் காலத்தைச் சேர்ந்தவை.
• செயலில் உள்ள ஐந்து திமிங்கல வீழ்வுகளில், எலும்புகளை உண்ணும் புழுக்கள், உடையக்கூடிய நட்சத்திர மீன்கள், மெல்லுடலிகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு ஆழ்கடல் உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன. இவற்றில் பல புதிய இனங்களாக இருக்கக்கூடும்.
• அழிந்துபோன புதிய அலகு மூக்கு திமிங்கல இனமான Pterocetus diamantinae-ஐ ஆய்வாளர்கள் அடையாளம் கண்டதுடன், அழிந்துபோன மற்றும் தற்போது வாழும் திமிங்கல இனக்குழுக்களின் புதைபடிவங்களையும் கண்டுபிடித்தனர்.
• V-வடிவ நிலஅமைப்பு உடல்களைப் புனல் போலக் குவிப்பதும், இப்பகுதி இடம்பெயர்வுப் பாதையாகவும் ஆழ்கடல் உணவு தேடும் வாழிடமாகவும் இருப்பதும் எச்சங்கள் குவிந்ததற்குக் காரணமாக இருக்கலாம்.
• மிக அடர்த்தியான திமிங்கல எலும்புகள், மிகக் குறைந்த வண்டல் படிவு, இரும்பு-மாங்கனீசு ஆக்சைடு படலங்கள், நிலையான ஆழ்கடல் சூழல் ஆகியவை எச்சங்கள் சிறப்பாகப் பாதுகாக்கப்பட்டதற்குக் காரணம்.
• இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் திமிங்கல வீழ்வு சூழல் அமைப்புகளின் அறியப்பட்ட ஆழ வரம்பை 2,500 மீட்டருக்கும் மேலாக விரிவுபடுத்துகின்றன. திமிங்கலங்களின் பரிணாம வளர்ச்சியைத் தடமறிய ஆழ்கடல் தளங்கள் முக்கியக் களஞ்சியங்கள் என்பதையும் நிறுவுகின்றன.