மெல்லிய தேம்பே, இறுக்கமான குடும்பச் செலவுகள்: இந்தோனேசிய நாணய நெருக்கடி நாட்டின் உணவுப் பழக்கத்தை எவ்வாறு மாற்றுகிறது

அத்தியாவசிய உணவின் விலை

பெரும்பாலான இந்தோனேசியர்களுக்கு, டோஃபுவும் தேம்பேயும் நவநாகரிக ஆரோக்கிய உணவுகளோ உணவகச் சிறப்புப் பதார்த்தங்களோ அல்ல. அவை அன்றாட உணவின் அடித்தளம்: வறுத்தோ, ஆவியில் வேகவைத்தோ, அல்லது சம்பல் குழம்பில் சமைத்தோ, சுமத்ரா முதல் பப்புவா வரை வீடுகளிலும் பள்ளி உணவகங்களிலும் சாலையோரக் கடைகளிலும் பரிமாறப்படுகின்றன. நாடு முழுவதும் குறைந்த மற்றும் நடுத்தர வருமானக் குடும்பங்கள் பரவலாக உட்கொள்ளும் மிக மலிவான புரத உணவுகளில் இவை இரண்டும் அடங்கும். ஆனால் இன்று, இந்த எளிய உணவுப் பொருட்கள் மிகப் பெரிய பொருளாதார நாடகத்தின் மையத்தில் உள்ளன. ரூபியாவின் கடுமையான மதிப்பிழப்பு, இரு பொருட்களுக்கும் முக்கிய மூலப்பொருளான இறக்குமதி சோயாபீன்களின் விலையை உயர்த்தியுள்ளது; இதற்கு உற்பத்தியாளர்கள் வாடிக்கையாளர்கள் உடனடியாகக் கவனிக்கக்கூடிய வகையில் எதிர்வினையாற்றுகின்றனர். அளவுகள் சுருங்குகின்றன, தட்டுகள் எடை குறைகின்றன, விலைகள் மெல்ல உயர்கின்றன. உணவுவிலை அன்றாட அரசியல் அளவுகோலாக இருக்கும் நாட்டில், செய்தி தெளிவானது: இந்தோனேசிய நாணய நெருக்கடி இரவு உணவு மேசையை எட்டிவிட்டது.

சமீபத்திய வாரங்களில் ரூபியா வரலாறு காணாத அளவுக்குச் சரிந்துள்ளது. சந்தைத் தரவுகளின்படி, ஒரு நாள் காலையில் ஒரு அமெரிக்க டாலருக்கு Rp 17,726 அருகே அது வர்த்தகமானது; பின்னர் ஜகார்த்தா வங்கிகளுக்கு இடையிலான ஸ்பாட் டாலர் விகிதம் Rp 18,171ஐத் தொட்டது. 2026ஆம் ஆண்டுக்கான அரசின் வரவுசெலவுத் திட்டத்தில் ஒரு டாலருக்கு Rp 16,500 என்ற மாற்று விகிதம் கணிக்கப்பட்டிருந்தது. இந்த இடைவெளி அதிகாரிகளையும் நிறுவனங்களையும் கவலையடையச் செய்துள்ளது. உள்நாட்டுத் தேவையில் சுமார் 85 முதல் 90 சதவீதத்தைப் பூர்த்தி செய்யும் இறக்குமதி சோயாபீன்களின் விலை, பல பகுதிகளில் கிலோவுக்கு சுமார் Rp 11,000 ஆக உயர்ந்துள்ளது; வழக்கமாக அது Rp 9,000 முதல் Rp 10,000 வரை இருந்தது. சிறிய டோஃபு, தேம்பே உற்பத்தியாளர்களுக்கு இந்த உயர்வுதான் லாபத்துக்கும் நஷ்டத்துக்கும் இடையிலான வித்தியாசம்.

தீவுக்கூட்டம் முழுவதும் உற்பத்தியாளர்கள் தங்கள் பொருட்களின் அளவைக் குறைத்தும், உற்பத்தியைக் குறைத்தும், விலையை உயர்த்தியும் நிலைமையைச் சமாளிக்கின்றனர். சிலர் இம்மூன்றையும் செய்துள்ளனர். இதனால் டோஃபு தட்டோ தேம்பே பொட்டலமோ வெளியில் பார்ப்பதற்கு முன்புபோலவே இருந்தாலும், ஒரு மாதத்துக்கு முன்பைவிட உள்ளே குறைவாக இருக்கலாம். ஒவ்வொரு ரூபியாவையும் கணக்கிட்டுச் செலவிடும் நுகர்வோருக்கு, தவிர்க்கக் கடினமான அமைதியான பணவீக்கமாக இது அமைகிறது.

நாணய நெருக்கடி உணவு மேசையை எட்டுவது எப்படி

தென்கிழக்கு ஆசியாவின் மிகப்பெரிய பொருளாதாரம் இந்தோனேசியா. இருப்பினும், அதன் முக்கியமான உணவுப் பொருள் உள்ளீடுகளில் ஒன்றுக்கு அது இறக்குமதியைப் பெரிதும் சார்ந்துள்ளது. டோஃபு, தேம்பே தயாரிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் சோயாபீன்களில் கிட்டத்தட்ட 90 சதவீதம் வெளிநாடுகளில் இருந்து, முக்கியமாக அமெரிக்கா, பிரேசில், அர்ஜென்டினா ஆகிய நாடுகளிலிருந்து வருகின்றன. இந்தப் பீன்கள் அமெரிக்க டாலரில் வாங்கப்பட்டு அனுப்பப்படுவதால், டாலருக்கு எதிராக ரூபியா மதிப்பிழக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அதே சரக்கின் உள்நாட்டு விலை உயர்கிறது. நாணயம் வீழ்ச்சியடைவதால் ஒரு அத்தியாவசிய உணவின் விலை, அது வறுக்கும் பாத்திரத்தை எட்டுவதற்கு முன்பே ஏன் உயரக்கூடும் என்பதற்கான மிக எளிய விளக்கம் இதுவே.

ரூபியாவின் பலவீனம் தனித்து நிகழவில்லை. உலகளாவிய நிகழ்வுகள் நாணய, பொருள் சந்தைகளை ஆட்டம் காணச் செய்துள்ளன. ஹோர்முஸ் நீரிணை வழியான கப்பல் போக்குவரத்துக்கு விடுக்கப்பட்ட அச்சுறுத்தல்கள் உட்பட மத்திய கிழக்கில் அதிகரிக்கும் மோதல்கள், எண்ணெய் விலையை உயர்த்தி விநியோகச் சங்கிலிகளைப் பாதித்துள்ளன. நிச்சயமற்ற தன்மை அதிகரிக்கும்போது, பாதுகாப்பானவை எனக் கருதப்படும் டாலர் மதிப்பிலான சொத்துகளுக்கு உலக முதலீட்டாளர்கள் பொதுவாகத் தங்கள் பணத்தை மாற்றுகின்றனர். இந்த மூலதன வெளியேற்றம் ரூபியா போன்ற நாணயங்களின் மீது அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அதே நேரத்தில், உள்நாட்டுப் பொருளாதாரக் குறியீடுகளும் நெருக்கடியை அதிகரித்துள்ளன. நிதி அழுத்தங்கள், வெளிநாட்டு வர்த்தகச் சமநிலை பலவீனமடைதல், அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பு குறைதல் ஆகியவை முதலீட்டாளர்களை மேலும் எச்சரிக்கையடையச் செய்துள்ளன.

இதன் விளைவாக, இறக்குமதி பணவீக்கம் எனப்படும் நிலை உருவாகிறது. ஒரு நாடு எரிபொருள், உணவு அல்லது மூலப்பொருட்களை டாலரில் அதிக அளவில் வாங்கி, அதன் சொந்த நாணயத்தின் மதிப்பு குறைந்தால், அந்த இறக்குமதிகள் உள்ளூர் நாணயத்தில் விலை உயர்ந்தவையாகின்றன. அந்தச் செலவு பகுதியளவிலோ முழுமையாகவோ நுகர்வோரிடம் சென்றடைகிறது. இந்தோனேசியாவில், எண்ணெய் வர்த்தகத்தில் பெரும் பற்றாக்குறையுடன், நாடு நிகர எண்ணெய் இறக்குமதியாளராக இருப்பதால் இதன் தாக்கம் அதிகரிக்கிறது. உலகளாவிய பிரெண்ட் கச்சா எண்ணெய் விலை ஒரு பீப்பாய்க்கு சுமார் 95 டாலராக உள்ளது; அரசின் வரவுசெலவுத் திட்டத்தில் கணிக்கப்பட்ட 70 டாலரைவிட இது மிகவும் அதிகம். இதனால் போக்குவரத்து, சரக்குக் கையாளுதல் செலவுகள் ஏறக்குறைய எல்லாப் பொருட்களின் விலையிலும் தாக்கம் செலுத்துகின்றன. டோஃபு, தேம்பே உற்பத்தியாளர்களுக்கு சோயாபீன் விலையிலும், பொருட்களைச் சமைத்து விநியோகிக்கப் பயன்படும் எரிபொருள் செலவிலும் நெருக்கடி ஏற்படுகிறது.

ஏழைக் குடும்பங்களுக்கு இதனால் ஏற்படும் பாதிப்பு குறிப்பாகக் கடுமையானது. குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களின் மாதாந்திரச் செலவில் உணவு பொதுவாக 36 முதல் 38 சதவீதம் வரை உள்ளது. அத்தியாவசிய புரத உணவின் விலை உயரும்போது, செலவைக் குறைக்க அவர்களுக்கு அதிக வாய்ப்பில்லை. அவர்கள் புரத உணவை குறைவாக வாங்க வேண்டியிருக்கும் அல்லது பிற அத்தியாவசியப் பொருட்களுக்கான செலவைக் குறைக்க வேண்டியிருக்கும். இரண்டிலும் ஊட்டச்சத்துப் பாதுகாப்பும் குடும்ப வரவு செலவுத் திட்டமும் பாதிக்கப்படும்.

உற்பத்திக் களத்தில்: கடினமான தேர்வுகளை எதிர்கொள்ளும் உற்பத்தியாளர்கள்

பாண்டன் மாகாணத்தின் செராங் நகரிலுள்ள பெஜாதனில், புடி என்ற டோஃபு உற்பத்தியாளர், செலவுகள் கடுமையாக உயர்ந்ததால் தனது அன்றாட சோயாபீன் பயன்பாடு சுமார் 200 கிலோகிராமிலிருந்து 100 முதல் 150 கிலோகிராம் வரை குறைந்திருப்பதைக் கண்டுள்ளார். மூலப்பொருளைக் குறைவாகப் பயன்படுத்தும் முடிவை அவர் எளிதில் எடுப்பதில்லை. சோயாபீன்கள் குறைந்தால் விற்கும் டோஃபுவும் குறையும்; டோஃபு குறைந்தால் ஏற்கெனவே குறைந்த லாப விகிதத்தில் இயங்கும் தொழிலின் வருவாயும் குறையும்.

"லாபம் ஈட்டுவதைத் தொடர்வதற்காக, பொருளின் அளவைக் குறைத்துள்ளோம், உற்பத்தியைக் குறைத்துள்ளோம், விற்பனை விலையையும் உயர்த்தியுள்ளோம்," என்று புடி கூறினார்.

அவரது பகுதியில் ஒரு தட்டு டோஃபுவின் விலை சுமார் Rp 17,000இலிருந்து Rp 19,300 ஆக உயர்ந்துள்ளது. இந்த உயர்வு சிறியதாகத் தோன்றலாம். ஆனால் மலிவானதாக இருக்க வேண்டிய ஒரு பொருளுக்கு இது குறிப்பிடத்தக்கது. வாடிக்கையாளர்களுக்கு டோஃபு தட்டு விருப்பத்தின் பேரில் வாங்கும் பொருள் அல்ல; அது அன்றாட உணவுத் திட்டத்தின் ஒரு பகுதி.

யோக்யகர்த்தாவின் குனுங்கிடுலில், தொழிற்சாலை உரிமையாளர் அகுங் குணவான் வேறொரு வழியைக் கையாண்டுள்ளார். செலவைக் குறைப்பதற்காக மலிவான சோயாபீன் வகைகளுக்கு மாறியதுடன், கலவையில் பயன்படுத்தும் அளவையும் குறைத்துள்ளார். இதன் விளைவு தரத்திலும் எடையிலும் தெரிகிறது.

"பொதுவாக ஒரு பெட்டியில் 250 கிராம் இருக்கும்; இப்போது சுமார் 220 கிராமாகச் செய்கிறோம்," என்று அகுங் கூறினார்.

அதிகரித்த செலவுகளுக்கு மத்தியிலும், சமீபத்திய வாரங்களில் டோஃபுவுக்கான தேவை உண்மையில் அதிகரித்துள்ளது. இதற்கு உள்ளூர் அறுவடைத் திருவிழாக்கள் ஒரு காரணம்; MBG எனப்படும் இலவச சத்துணவு வழங்கும் திட்டம் மற்றொரு காரணம். இந்தத் திட்டம் மாணவர்கள் உள்ளிட்டோருக்கு உணவு வழங்குவதால், அடிப்படைப் புரத உணவுகளுக்கான கூடுதல் தேவை உருவாகியுள்ளது. உற்பத்தியாளர்களுக்கு இந்தக் கூடுதல் தேவை இருபக்கமும் கொண்டது. அது அதிக ஆர்டர்களைக் கொண்டுவந்தாலும், உள்ளீட்டுச் செலவுகள் உயரும்போதும் விலைகளை குறைவாக வைத்திருக்க வேண்டிய அழுத்தத்தையும் அதிகரிக்கிறது.

ஜகார்த்தாவின் மேற்கு தெபெத்தில் தேம்பே தயாரிப்பாளராக உள்ள ஆர்டி ஃபிர்மான்ஷா, பல சிறு உற்பத்தியாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் நெருக்கடியை எடுத்துரைக்கிறார். மக்களின் வாங்கும் திறன் ஏற்கெனவே பலவீனமாக இருப்பதால், விலையை மிக விரைவாக உயர்த்தினால் வாடிக்கையாளர்களை இழக்கும் அபாயம் உள்ளது.

"விலையை அதிகமாக உயர்த்தினால் வாடிக்கையாளர்கள் வாங்குவதை நிறுத்திவிடலாம். அதனால் பல உற்பத்தியாளர்கள் உள்ளடக்கத்தின் அளவைக் குறைக்கின்றனர்," என்று ஆர்டி கூறினார்.

எண்ணற்ற சிறு பட்டறைகளிலும் சந்தைக் கடைகளிலும் இதே போக்கு காணப்படுகிறது. வாடிக்கையாளர்களை அச்சுறுத்தக்கூடிய வகையில் விலையை வெளிப்படையாக உயர்த்துவதற்குப் பதிலாக, உற்பத்தியாளர்கள் தங்கள் பொருட்களின் அளவை அமைதியாகக் குறைக்கின்றனர். பொருளாதார நிபுணர்கள் இதனை சில நேரங்களில் ‘சுருக்கப் பணவீக்கம்’ என அழைக்கின்றனர். விலை மாற்றத்துக்கு அதிக உணர்வுள்ள நுகர்வோர் இருக்கும் இடங்களில் இது பொதுவாகக் காணப்படுகிறது. தற்போதைய சூழலில், சுருக்கப் பணவீக்கம் விற்பனை உத்தி அல்ல; அது பிழைத்திருப்பதற்கான வழி.

சமையலறைக்கு அப்பால்: அரசியல் எச்சரிக்கை மணிகள்

ரூபியாவின் சரிவு உணவுப் பொருட்களின் விலையை உயர்த்தியதோடு மட்டுமல்லாமல், சமூக நிலைத்தன்மை மற்றும் அரசியல் நம்பகத்தன்மை குறித்த கவலைகளையும் எழுப்பியுள்ளது. ஜூன் தொடக்கத்தில், ஒரு அமெரிக்க டாலருக்கு Rp 18,155 என்ற அளவை நாணயம் கடந்தது; இதுவே இதுவரை இல்லாத குறைந்த நிலையாகும். 1997, 1998ஆம் ஆண்டுகளின் ஆசிய நிதி நெருக்கடியை நினைவுகூரும் அளவுக்கு வயதான இந்தோனேசியர்களுக்கு, இத்தகைய நிலை வங்கி வைப்புப் பணம் பெருமளவில் எடுக்கப்பட்டதையும், விலைகள் விண்ணைத் தொட்டதையும், அரசைக் கவிழ்க்க உதவிய தெருப் போராட்டங்களையும் நினைவூட்டுகிறது.

பலவீனமான நாணயத்தின் விளைவுகள் இனி பொருளாதாரப் பாடநூல்களுக்குள் மட்டும் அடங்கிவிடவில்லை. அவை குடும்ப வரவு செலவுத் திட்டங்களில் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. இறக்குமதி எரிசக்தி போக்குவரத்து, மின்சாரச் செலவுகளை உயர்த்துகிறது. இறக்குமதி சோயாபீன்கள் டோஃபு, தேம்பே விலையை அதிகரிக்கின்றன. இறக்குமதி கோதுமை நூடுல்ஸ் விலையை உயர்த்துகிறது. இறக்குமதி கால்நடைத் தீவனம் இறைச்சி, பால் பொருட்களின் விலையைப் பாதிக்கிறது. இதற்கிடையில், உண்மையான ஊதியங்கள் தேக்கமடைந்துள்ளன; பல நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்கள் அத்தியாவசியச் செலவுகளை மட்டும் சமாளிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன. வீடு, வாகனம் வாங்குவதைத் தள்ளிப்போடுகின்றனர், மலிவான பிராண்டுகளுக்கு மாறுகின்றனர், மாதாந்திரப் பற்றாக்குறையைச் சமாளிக்க சேமிப்பிலிருந்து பணம் எடுக்கின்றனர்.

வேலை இழப்புகள் இந்தக் கஷ்டத்தை மேலும் அதிகரிக்கின்றன. அரசுத் தரவுகளின்படி, 2025ஆம் ஆண்டில் முறையான துறையைச் சேர்ந்த 88,000க்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர்கள் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டனர்; 2026 ஜனவரி முதல் மே வரை மேலும் 23,470 பேர் வேலை இழந்தனர். இந்தப் பணிநீக்கங்களில் மிகப்பெரிய பங்கு, இந்தோனேசியாவின் உற்பத்தித் தொழில் மையமான மேற்கு ஜாவாவில் நிகழ்ந்தது. தற்காலிக மற்றும் முறைசாராத் தொழிலாளர்கள் பெரும்பாலும் அதிகாரப்பூர்வப் புள்ளிவிவரங்களில் இடம்பெறாததால், உண்மையில் பாதிக்கப்பட்டோரின் எண்ணிக்கை இதைவிட அதிகமாக இருக்கலாம். தொழிற்சாலைகள் உற்பத்தியைக் குறைத்து, நுகர்வோர் தேவை பலவீனமடையும் நிலையில், லாபத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும் தொழிலாளர்களைத் தக்கவைப்பதற்கும் இடையே நிறுவனங்கள் தேர்வு செய்ய வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

இவை அனைத்தும் அரசியல் ரீதியாக நுட்பமான தருணத்தில் நிகழ்கின்றன. அதிபர் பிரபோவோ சுபியாந்தோ, விரைவான 8 சதவீதப் பொருளாதார வளர்ச்சியையும் லட்சியமிக்க நலத்திட்டங்களையும் உறுதியளித்து பதவியேற்றார். ரூபியா சரிந்துகொண்டிருந்தபோது அவர் கூறிய கருத்துகளும் விமர்சனத்தைப் பெற்றன. மே 16ஆம் தேதி கிழக்கு ஜாவாவின் ஞான்ஜுக்கில் நடந்த கிராமக் கூட்டுறவு நிகழ்வில் பேசிய அவர், கிராமப்புற மக்கள் டாலரைப் பயன்படுத்துவதில்லை என்பதால் மாற்று விகிதத்தைப் பற்றி அதிகம் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை எனக் கூறினார்.

"புர்பாயா தொடர்ந்து சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் வரை கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. டாலருக்கு எத்தனை ஆயிரம் ரூபியா என்றாலும், கிராமங்களில் டாலரைப் பயன்படுத்துவதில்லை," என்று பிரபோவோ கூறினார்.

இந்தக் கருத்துகள் இணையத்தில் வேகமாகப் பரவி, உணர்வற்றவை எனப் பரவலாகக் கருதப்பட்டன. இறக்குமதி மற்றும் உலகச் சந்தைகளுடன் விலை தொடர்புடைய பொருட்களைச் சார்ந்தே கிராமப்புறக் குடும்பங்களும் வாழ்கின்றன என்று பொருளாதார நிபுணர்கள் சுட்டிக்காட்டினர். கால்நடைத் தீவனம், சமையல் எண்ணெய், எரிபொருள், டோஃபு, தேம்பேவில் பயன்படுத்தப்படும் சோயாபீன்கள் என அனைத்தும் கிராம வாழ்க்கையை மாற்று விகிதத்துடன் இணைக்கின்றன. கிராமத்தில் யாரும் டாலர் நோட்டைப் பார்த்திருக்காவிட்டாலும், ரூபியா பலவீனமடைவது அந்தப் பொருட்களின் விலையை உயர்த்துகிறது.

பொதுமக்களின் அதிருப்தி இணையத்தில் வெளிப்படத் தொடங்கியுள்ளது. #IndonesiaGelap, அதாவது ‘இருண்ட இந்தோனேசியா’ என்ற ஹேஷ்டேக், குறிப்பாக இளம் இந்தோனேசியர்களிடையே போராட்டக் குரலாக மாறியுள்ளது. அரசின் கொள்கைகளில் வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாமை, டனந்தாரா சொத்து நிதி குறித்த கவலைகள், குடிமை அமைப்புகளில் ராணுவத்தின் செல்வாக்கு, தேவைக்கு மீறியதாகக் கருதப்படும் அமைச்சரவை ஆகிய பல்வேறு குறைகளை முன்வைத்து, மாணவர்கள் குறைந்த மற்றும் நடுத்தர வருமானக் குடிமக்களுடன் தெருப் போராட்டங்களில் இணைந்துள்ளனர். மக்கள் எதிர்பார்ப்பதற்கும் அவர்கள் அனுபவிப்பதற்கும் இடையிலான இடைவெளியை அரசியல் விஞ்ஞானிகள் ‘ஒப்பீட்டுப் பின்தங்கிய நிலை’ என விவரிக்கின்றனர். அந்த இடைவெளி விரிவடையும்போது, பொருளாதாரக் குறைகள் அரசியல் நெருக்கடிகளாக மாறலாம்.

கொள்கை நடவடிக்கை: மானியங்களும் வட்டி விகித உயர்வும்

இந்தோனேசிய அதிகாரிகள் பணவியல் மற்றும் துறைசார் நடவடிக்கைகளின் கலவையுடன் பதிலளித்துள்ளனர். மத்திய வங்கியான பேங்க் இந்தோனேசியா, முக்கிய வட்டி விகிதத்தை 50 அடிப்படைப் புள்ளிகள் உயர்த்தி 5.25 சதவீதமாக்கி சந்தைகளை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. ரூபியாவை வைத்திருப்பதை அதிகக் கவர்ச்சிகரமாக்கி, மூலதன வெளியேற்றத்தைக் குறைத்து, அதன் மூலம் மாற்று விகிதத்தை ஆதரிப்பதே இதன் நோக்கம். எனினும், வட்டி விகித உயர்வு நிறுவனங்களுக்கும் நுகர்வோருக்கும் கடன் வாங்கும் செலவை அதிகரித்து, பொருளாதார வளர்ச்சியை மந்தமாக்கலாம்.

உணவுத் துறையில், டோஃபு, தேம்பே உற்பத்தியாளர்களின் பாதிப்பைக் குறைக்க அரசு நடவடிக்கை எடுத்துள்ளது. வர்த்தக அமைச்சர் புடி சாந்தோசோ, தேம்பே, டோஃபு உற்பத்தியாளர்களைக் குறிவைத்து கிலோவுக்கு Rp 2,000 சோயாபீன் மானியம் அறிவித்தார். ஆரம்பக் கட்டத்தில் சுமார் 250,000 டன் இறக்குமதி சோயாபீன்களுக்கு மானியம் வழங்கப்படும்; இதற்கு மதிப்பீட்டின்படி Rp 500 பில்லியன், அதாவது சுமார் 27.8 மில்லியன் டாலர் செலவாகும்.

"சோயாபீன் விலையில் குறிப்பிடத்தக்க உயர்வு ஏற்பட்டுள்ளதைக் கருத்தில் கொண்டு, தேம்பே உற்பத்தியாளர்களுக்கு உதவி வழங்க முடிவு செய்தோம்," என்று சாந்தோசோ கூறினார்.

ரூபியாவின் மதிப்பிழப்பால் ஏற்படும் விளைவுகளிலிருந்து உள்நாட்டுச் சந்தையைப் பாதுகாப்பதே இந்த மானியத்தின் நோக்கம் என்று உணவுத் துறை ஒருங்கிணைப்பு அமைச்சர் சுல்கிஃப்லி ஹசன் கூறினார். ஏனெனில், நாடு தொடர்ந்து சோயாபீன் இறக்குமதியைச் சார்ந்துள்ளது. மானிய விலையில் வழங்கப்படும் சோயாபீன்களை சந்தைகள் வழியாக அல்லாமல், உற்பத்தியாளர்களுக்கு நேரடியாக விநியோகிக்க அரசுக்குச் சொந்தமான லாஜிஸ்டிக்ஸ் நிறுவனமான புலோக் நியமிக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால் குறைந்த உள்ளீட்டுச் செலவின் பலன் உரியவர்களைச் சென்றடைவது உறுதி செய்யப்படும்.

"இந்தப் பொருட்கள் சந்தை வழியாக விநியோகிக்கப்படாது. குறைந்த விலை கிடைப்பதை உறுதிப்படுத்த, அவை உற்பத்தியாளர்களுக்கு நேரடியாக விற்கப்படும்," என்று புலோக் தலைவர் இயக்குநர் அகமது ரிஸால் ரம்தானி கூறினார்.

இந்த மானியம் வரவேற்கத்தக்க நிவாரணம் என்றாலும், இது குறுகியகாலத் தீர்வுதான். அரசுச் செலவுகள் ஏற்கெனவே அழுத்தத்தில் உள்ளன. MBG இலவச உணவுத் திட்டம் மற்றும் மேரா புதிஹ் கிராமக் கூட்டுறவு ஆகியவற்றின் காரணமாகவும் அரசுச் செலவு 21 சதவீதம் அதிகரித்ததாக சில பொருளாதார நிபுணர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். நிதி ஒதுக்கீட்டுக்கான இடம் குறுகியுள்ளது. எரிபொருள் மானியங்கள் தொடர்பிலும் நாடு கடினமான தேர்வை எதிர்கொள்கிறது. அவற்றைத் தொடர்வது வரவுசெலவுத் திட்டப் பற்றாக்குறையை விரிவாக்குகிறது; அவற்றை நீக்குவது விலைகளையும் பணவீக்கத்தையும் உயர்த்துகிறது. ரூபியா தொடர்ந்து சரிந்தால் மேலும் கடினமாகக்கூடிய சமநிலையை அரசு பேண வேண்டிய நிலையை இந்த நாணய நெருக்கடி உருவாக்கியுள்ளது.

பல ஆண்டுகளாக உருவான கட்டமைப்புப் பலவீனம்

உடனடிப் பிரச்சினை மாற்று விகிதமாக இருந்தாலும், இந்தோனேசியா இறக்குமதி சோயாபீன்களை நீண்டகாலமாகச் சார்ந்திருப்பதே ஆழமான பிரச்சினை. இது புதிய பாதிப்பல்ல. 2022ஆம் ஆண்டிலேயே உள்நாட்டு உற்பத்தியை அதிகரிப்பதற்கான நிலையான கொள்கைகளை அரசு செயல்படுத்தவில்லை என விமர்சகர்கள் எச்சரித்தனர். உணவுப் பாதுகாப்பைப் பற்றி நாடு பல ஆண்டுகளாகப் பேசியும், தான் பயன்படுத்தும் சோயாபீன்களில் சுமார் 80 முதல் 90 சதவீதத்தைத் தொடர்ந்து இறக்குமதி செய்கிறது.

உள்நாட்டு உற்பத்தி எந்த அளவுக்கு வீழ்ந்துள்ளது என்பதை வரலாற்றுத் தரவுகள் காட்டுகின்றன. 1992ஆம் ஆண்டில், 1.6 மில்லியன் ஹெக்டேர் விவசாய நிலத்தில் இந்தோனேசியா சுமார் 1.9 மில்லியன் டன் சோயாபீன்களை உற்பத்தி செய்தது. 2002 முதல் 2017 வரையிலான காலத்தில், ஆண்டுக்கு 540,000 முதல் 970,000 டன் வரை உற்பத்தி குறைந்தது. இந்த வீழ்ச்சிக்கு ஒரு காரணம், இறக்குமதி சோயாபீன்கள் தரத்தில் உயர்ந்தவை, நம்பகமானவை எனக் கருதும் பல டோஃபு, தேம்பே உற்பத்தியாளர்கள் அவற்றை விரும்புவதாகும். மற்றொரு காரணம், அமெரிக்கா, பிரேசில் போன்ற முக்கிய உற்பத்தியாளர்களின் விளைச்சலில் பாதியளவையே உள்ளூர் விளைச்சல் எட்டுவதும், விவசாயிகளின் லாப விகிதம் குறைவாக இருப்பதுமாகும். இதனால் பல விவசாயிகள் மிளகாய் அல்லது சோளம் போன்ற பயிர்களுக்கு மாறியுள்ளனர்.

இந்தோனேசியாவுக்கு நீடித்த, விரிவான உத்தி தேவை என்று உணவுப் பாதுகாப்பு நிபுணர்கள் நீண்டகாலமாக வலியுறுத்தி வருகின்றனர். அரசின் லாஜிஸ்டிக்ஸ் நிறுவனமான புலோக்கின் இறக்குமதி மீதான கட்டுப்பாட்டை அதிகரித்தல், தனியார் இறக்குமதி ஒதுக்கீடுகளை உள்நாட்டு கொள்முதலுடன் இணைத்தல், விவசாயிகளையும் நுகர்வோரையும் பாதுகாக்கக் குறைந்தபட்ச மற்றும் அதிகபட்ச விலைகளை நிர்ணயித்தல், விளைச்சலை மேம்படுத்த மானியங்களும் பயிற்சியும் வழங்குதல் ஆகியவை பரிந்துரைக்கப்படும் நடவடிக்கைகளில் அடங்கும். இந்தோனேசியாவின் காலநிலை, மண்ணுக்கு ஏற்ற சோயாபீன் வகைகளை உருவாக்க விதை நிறுவனங்களையும் ஊக்குவிக்கலாம்.

தற்போதைய நெருக்கடி இந்த யோசனைகளை மீண்டும் கொள்கை விவாதத்துக்குக் கொண்டுவந்துள்ளது. இவை இல்லாவிட்டால், உலகளாவிய சோயாபீன் சந்தையின் ஒவ்வொரு அதிர்ச்சிக்கும் ரூபியாவின் ஒவ்வொரு ஏற்ற இறக்கத்துக்கும் இந்தோனேசியா தொடர்ந்து பாதிக்கப்படும். தினமும் டோஃபுவும் தேம்பேயும் உண்ணும் ஒரு நாட்டுக்கு, இது வெறும் பொருளாதார ஆபத்து மட்டுமல்ல. அன்றாடக் கவலைக்கும் காரணமாகும்.

தெரிந்துகொள்ள வேண்டியவை

• ரூபியா ஒரு அமெரிக்க டாலருக்கு Rp 18,155 என்ற அளவை ஒட்டிய வரலாறு காணாத குறைந்த நிலைக்குச் சரிந்ததால், பொருளாதாரம் முழுவதும் இறக்குமதிச் செலவுகள் உயர்ந்துள்ளன.
• இந்தோனேசியா தனது சோயாபீன்களில் 85 முதல் 90 சதவீதத்தை, முக்கியமாக அமெரிக்கா, பிரேசில், அர்ஜென்டினா ஆகிய நாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்கிறது. இதனால் டோஃபு, தேம்பே விலைகள் மாற்று விகிதத்துக்கு மிகவும் உணர்வுள்ளதாக உள்ளன.
• கிலோவுக்கு Rp 9,000 முதல் Rp 10,000 வரை இருந்த சோயாபீன் விலை சுமார் Rp 11,000 ஆக உயர்ந்துள்ளதால், சிறு உற்பத்தியாளர்கள் பொருட்களின் அளவைக் குறைத்தும், உற்பத்தியைக் குறைத்தும், விலையை உயர்த்தியும் சமாளிக்கின்றனர்.
• நாணயத்தை ஆதரிப்பதற்காக பேங்க் இந்தோனேசியா முக்கிய வட்டி விகிதத்தை 50 அடிப்படைப் புள்ளிகள் உயர்த்தி 5.25 சதவீதமாக்கியது.
• டோஃபு, தேம்பே உற்பத்தியாளர்களுக்கு புலோக் வழியாக நேரடியாக விநியோகிக்கப்படும் வகையில், கிலோவுக்கு Rp 2,000 மானியத்தை அரசு தொடங்கியுள்ளது. 250,000 டன் சோயாபீன்களை உள்ளடக்கும் இந்தத் திட்டத்துக்கு Rp 500 பில்லியன் செலவாகும்.
• நீண்டகால உணவுப் பாதுகாப்பு, கடந்த மூன்று தசாப்தங்களில் கடுமையாகச் சரிந்துள்ள உள்நாட்டு சோயாபீன் உற்பத்தியை மீட்டெடுப்பதைச் சார்ந்துள்ளது.