இடம்பெயர்ந்த கம்போடியக் குடும்பங்கள் அச்சம், இழப்பு, நிச்சயமின்மையுடன் இரண்டாவது ஆண்டை எதிர்கொள்கின்றன

தற்காலிக வாழ்க்கை நிரந்தரமாகி வருகிறது

கம்போடியா - தாய்லாந்து எல்லையில் நடந்த மோதல்கள் குடும்பங்களை வீடுகளை விட்டு வெளியேறச் செய்ததிலிருந்து ஓராண்டுக்கும் மேலாகிவிட்டது. ஆயிரக்கணக்கான கம்போடியர்கள் இன்னமும் நெரிசலான முகாம்களிலும், உள்ளூர் சமூகங்கள் தங்கவைத்துள்ள இடங்களிலும், எப்போது திரும்ப முடியும் என்ற தெளிவான தேதியின்றி வாழ்கின்றனர். இந்த நெருக்கடி தொடக்கக்கட்ட அவசரநிலையைத் தாண்டிவிட்டது. சேதமடைந்த வீடுகள், அணுக முடியாத விவசாய நிலங்கள், வெடிக்காத ஆயுதங்கள், பாதிக்கப்பட்ட பொதுச் சேவைகள் ஆகியவற்றை குடும்பங்கள் இப்போது எதிர்கொள்கின்றன. தற்காலிகமாகவே அமைக்கப்பட்ட தங்குமிடங்களில் குழந்தைகள் வளர்ந்து வருகின்றனர்.

மக்கள் முகாம்கள், உள்ளூர் சமூகங்கள் தங்கவைத்துள்ள இடங்கள், சொந்த ஊர்கள் என இடம்பெயர்வதால் புள்ளிவிவரங்களும் மாறியுள்ளன. 6,000க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் உட்பட 20,000க்கும் அதிகமானோர் இடம்பெயர்ந்த நிலையில் இருப்பதாகக் கம்போடிய அரசு ஆரம்பத்தில் தெரிவித்தது. பேரிடர் மேலாண்மைக்கான தேசியக் குழுவின் அறிக்கையின்படி, 2026 ஜனவரி 15 நிலவரப்படி 102 இடங்களிலும் உள்ளூர் சமூகங்கள் தங்கவைத்துள்ள பகுதிகளிலும் 141,850 பேர் இன்னும் இடம்பெயர்ந்திருந்தனர். டிசம்பர் 27 அன்று நெருக்கடி உச்சத்தில் இருந்தபோது இந்த எண்ணிக்கை கிட்டத்தட்ட 649,000 ஆக இருந்தது. பலரின் திரும்பிச் செல்லல் நிலையற்றதாக இருப்பதாகவும், சில குடும்பங்கள் ஏற்கெனவே மீண்டும் இடம்பெயர்வு முகாம்களுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்ததாகவும் மனிதாபிமான அமைப்புகள் எச்சரித்தன.

இந்த எண்ணிக்கைகளுக்கு இடையிலான வேறுபாடு நெருக்கடி முடிந்துவிட்டதைக் குறிக்கவில்லை; கணக்கீட்டின் வரையறைகளும் தேதிகளும் மாறியிருப்பதையே காட்டுகிறது. சிலர் திரும்பிச் சென்றுள்ளனர். சர்ச்சைக்குரிய பகுதிகளுக்கு அருகிலுள்ள வீடுகளை அடைய முடியாமல் மற்றவர்கள் இன்னமும் உள்ளனர். வீடுகளுக்குச் சேதம், சேவைகள் தடைபட்டிருப்பது, வெடிபொருள் அபாயம் குறித்த அச்சம் ஆகியவை பல குடும்பங்களுக்குத் திரும்பிச் செல்வதைத் தொடர்ந்து பாதுகாப்பற்றதாக ஆக்குகின்றன.

மேற்கத்திய உதவி அமைப்பைச் சேர்ந்த பணியாளர் ஒருவர், மழைக்காலத்தில் முகாம்கள் சுகாதாரமற்றதாகவும் நிர்வகிக்கக் கடினமானதாகவும் இருப்பதாக விவரித்தார்.

இவை நல்ல இடங்கள் அல்ல. அரசும் அரசு சாரா அமைப்புகளும் தங்களால் இயன்றதைச் செய்கின்றன. ஆனால், குறிப்பாக இப்போது மழைக்காலத்தில், இது எளிதல்ல.

பல குடும்பங்கள் கனமழையில் ஒழுகும் சிறிய தகரக் குடில்களிலோ கூடாரங்களிலோ வாழ்கின்றன. ஒவ்வொரு இடத்திலும் தண்ணீர், கழிப்பறை, உணவுப் பொருள்கள், அடிப்படை மருத்துவம் ஆகியவற்றின் கிடைப்பில் வேறுபாடு நீடிக்கிறது.

குடும்பங்களால் ஏன் எளிதில் வீடு திரும்ப முடியவில்லை

இடம்பெயர்ந்த மக்களுக்கு வீடு திரும்புவது முகாமிலிருந்து புறப்படுவதைவிடச் சிக்கலானது. சில கிராமங்கள் ராணுவத் தடுப்புகளுக்கும் அகழிகளுக்கும் பின்னால் உள்ளன. பண்ணைகள், கால்நடைகள், கருவிகள் கைவிடப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது சேதமடைந்திருக்கலாம். வீடுகள் நிற்கும் இடங்களில்கூட குடும்பங்களுக்கு சுத்தமான தண்ணீர், மின்சாரம், பள்ளிகள் அல்லது இயங்கும் மருத்துவமனைகள் கிடைக்காமல் இருக்கலாம்.

வீடுகள் சேதமடைந்திருந்ததையோ அத்தியாவசியச் சேவைகள் கிடைக்காததையோ கண்டறிந்த சில குடும்பங்கள் தற்காலிகமாக மீண்டும் முகாம்களுக்குத் திரும்பியதாக மனிதாபிமான அமைப்புகள் தெரிவித்தன. வெடிக்காத ஆயுதங்கள் குறித்த கவலை மேலும் ஓர் ஆபத்தை ஏற்படுத்துகிறது. எல்லை மோதல்களுக்குப் பிறகு, துப்பாக்கிச் சூடு நின்று நீண்ட காலமானாலும் குண்டுகள், கண்ணிவெடிகள், பிற ஆயுதங்கள் உயிருக்கு ஆபத்தாகத் தொடரலாம்.

புனோம் பென்னுக்கு வடமேற்கே கிட்டத்தட்ட 400 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள ரோங் சாம் முகாமில் வசிக்கும் 42 வயதான மூன்று குழந்தைகளின் தாயான போபா மோலி, பள்ளிக்குச் செல்வது தன் குழந்தைகளுக்கு ஓரளவு நிலைத்தன்மையை அளித்துள்ளதாகவும், எனினும் குடும்பம் இன்னமும் நிலைகொள்ளாத உணர்வில் இருப்பதாகவும் கூறினார்.

நெருக்கடியின் மையத்தில் உள்ள முரண்பாட்டை அவர் விவரித்தார்: முகாமில் வாழ்க்கை சில வகைகளில் சமாளிக்கக்கூடியதாக மாறியிருந்தாலும், அது இயல்பு வாழ்க்கையிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது.

இப்போது குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்ல முடிவது பரவாயில்லை. ஆனால், இது வீடு அல்ல. இங்கே அவர்களுக்கு உடல்நலம் பாதிக்குமோ என்று அஞ்சுகிறேன். நாம் மீண்டும் ஒருபோதும் திரும்ப முடியாதோ என்றும் அஞ்சுகிறேன்.

திரும்பிச் சென்றவர்களுக்கு வீடுகளைப் பழுதுபார்த்து, சேவைகளை மீட்டெடுத்து, வாழ்வாதாரங்களை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவது ஒரு வழி. முகாம்களை விட்டு வெளியேற முடியாதவர்களுக்குத் தங்குமிடம், உணவு, தண்ணீர், மருத்துவம், பாதுகாப்பு ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து வழங்குவது மற்றொரு வழி என கம்போடிய மனிதாபிமானப் பதில் மன்றமும் அரச அதிகாரிகளும் கூறுகின்றனர்.

குழந்தைகளே மிகக் கடுமையான பாதிப்பைச் சுமக்கின்றனர்

குழந்தைகளின் வாழ்க்கையே மிகக் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. ஜனவரி மாத மனிதாபிமான நிலவர அறிக்கையின்படி, எல்லையோர மாகாணங்கள் சிலவற்றில் 69 பள்ளிகள் தொடர்ந்து மூடப்பட்டிருந்தன. இதனால் 12,601 மாணவர்களும் கிட்டத்தட்ட 500 ஆசிரியர்களும் பாதிக்கப்பட்டனர். மோதல்கள் உச்சத்தில் இருந்தபோது ஏற்பட்ட பாதிப்பு இதைவிட மிகப் பெரியது எனக் கம்போடியக் கல்வி அதிகாரிகளின் முந்தைய புள்ளிவிவரங்கள் காட்டின. ஏழு மாகாணங்களில் 1,311 பள்ளிகள் மூடப்பட்டதால் 322,000க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களும் 15,000 ஆசிரியர்களும் பாதிக்கப்பட்டனர்.

சில முகாம்களில் தற்காலிகக் கற்றல் மையங்கள் திறக்கப்பட்டுள்ளன. எனினும், வருகை சீரற்றதாகவும் பொருள்களின் இருப்பு குறைவாகவும் உள்ளது. குழந்தைகளுக்கு வகுப்பறைகள் பாடங்களைத் தாண்டிய பலவற்றை வழங்குகின்றன. அவை ஒரு ஒழுங்கையும், நண்பர்களுடன் பழகும் வாய்ப்பையும், மன உளைச்சலின் அறிகுறிகளைக் கவனிக்கக்கூடிய பெரியவர்கள் இருக்கும் இடத்தையும் உருவாக்குகின்றன.

ஐந்து வயதுக்குட்பட்ட 1,452 குழந்தைகளை மனிதாபிமானக் கூட்டாளி அமைப்புகள் அண்மையில் பரிசோதித்ததில், சிகிச்சை அல்லது துணை உணவு தேவைப்படும் மிதமான மற்றும் கடுமையான ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டு நிலைகள் கண்டறியப்பட்டன. குடும்பங்கள் வருமானத்தை இழந்து, சீரற்ற உதவியை நம்பியிருக்கும்போது கைக்குழந்தைகள், கர்ப்பிணிப் பெண்கள், பாலூட்டும் தாய்மார்கள் குறிப்பாகப் பாதிக்கப்படக்கூடிய நிலையில் உள்ளனர்.

தண்ணீர், சுகாதாரம், மருத்துவ வசதிகள் குறைவாக உள்ள நெரிசலான தங்குமிடங்கள் வயிற்றுப்போக்கு, சுவாசத் தொற்றுகள், தண்ணீர் மூலம் பரவும் நோய்கள், தடுப்பூசி மூலம் தடுக்கக்கூடிய நோய்கள் ஆகியவற்றின் அபாயத்தை அதிகரிக்கக்கூடும் என யுனிசெஃப் கம்போடியாவின் பிரதிநிதி வில் பார்க்ஸ் எச்சரித்தார். உள்ளூர் மருத்துவமனைகள் மூடப்பட்டிருப்பதால் வழக்கமான தடுப்பூசிகளையும் தாய்மார் பராமரிப்பையும் பெறுவது மேலும் கடினமாகிறது.

கடந்தகாலப் போர்களின் நினைவுகள் நிறைந்த நாட்டில் புதிய நெருக்கடி

வன்முறையின் நினைவுகள் இன்னமும் ஆழமாகப் பதிந்துள்ள நாட்டில் தற்போதைய இடப்பெயர்வு நிகழ்கிறது. 1970களின் கெமர் ரூஜ் இனப்படுகொலை, அதைத் தொடர்ந்து நடந்த வியட்நாமிய ஆக்கிரமிப்பு, பல தசாப்த கால மோதல்கள் ஆகியவற்றின் உளவியல் தாக்கங்களை கம்போடியா இன்னமும் எதிர்கொள்கிறது. கட்டாய இடம்பெயர்வு, பசி, இழப்பு, அச்சம் ஆகியவற்றின் நினைவுகளைப் பல பெற்றோர்களும் தாத்தா பாட்டிகளும் சுமக்கின்றனர்.

கடுமையான மன அழுத்தம் குடும்பங்களின் நடத்தை, கதைகள், மௌனம், பாதுகாப்பின்மை, பாதிக்கப்பட்ட உறவுகள் ஆகியவற்றின் மூலம் குழந்தைகளைப் பாதிப்பதையே தலைமுறைகளைக் கடந்து தொடரும் உளவியல் பாதிப்பு என உளவியலாளர்கள் விவரிக்கின்றனர். ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் மனநலக் கோளாறு ஏற்படும் என்று இதற்குப் பொருளல்ல. தீராத அச்சம், குடும்பங்கள் ஆபத்துக்குப் பதிலளிக்கும் விதத்தையும் குழந்தைகள் தங்களைச் சுற்றியுள்ள உலகைப் புரிந்துகொள்ளும் விதத்தையும் வடிவமைக்கக்கூடும் என்பதே இதன் பொருள்.

ஹவாய் பல்கலைக்கழகத்தின் மனோவா வளாக இணைப் பேராசிரியரான சோதி எங், 2025 ஆகஸ்டில் 828 கம்போடியர்களிடம் ஒரு கருத்துக் கணிப்பை நடத்தினார். மோதல் தங்கள் வேலை அல்லது பள்ளியில் கவனம் செலுத்தும் அல்லது செயல்படும் திறனைப் பாதித்ததாகப் பதிலளித்தவர்களில் பத்தில் ஒன்பது பேர் தெரிவித்தனர். 70 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானோர் இரவில் ஏழு மணி நேரத்திற்கும் குறைவாகத் தூங்குவதாகக் கூறினர். எதிர்காலம் குறித்து முன்பைவிட மிக அதிகமாகக் கவலைப்படுவதாக முக்கால்வாசிக்கும் மேற்பட்டோர் தெரிவித்தனர். வன்முறை, தங்கள் பெற்றோர் அல்லது தாத்தா பாட்டியினர் அனுபவித்த போரின் நினைவுகளை மீண்டும் கொண்டுவந்ததாக 90 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானோர் கூறினர்.

நேரடியாக இடம்பெயராதவர்களும் இந்தக் கண்டறிதல்களில் அடங்குவதால், முகாம்களைத் தாண்டியும் பொதுவாழ்வில் மோதல் தாக்கம் ஏற்படுத்தியிருப்பது தெரிகிறது. வீடுகள், நிலங்கள் அல்லது உறவினர்களை இழந்தவர்களுக்கு மன அழுத்தம் இன்னும் கடுமையாக இருக்கலாம். மீண்டும் மீண்டும் இடம்பெயர்தல், குடும்பப் பிரிவு, நிச்சயமற்ற நிலை ஆகியவை குறுகிய கால அச்சத்தை நீடித்த கவலை, மனச்சோர்வு அல்லது பிந்தைய மனஅதிர்ச்சிக் குறைபாடாக மாற்றக்கூடும்.

நீண்டகால நிச்சயமற்ற நிலையை எதிர்கொள்ளும் குழந்தைகளுக்குத் தூக்கம், கவனம் செலுத்துதல், உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துதல் ஆகியவற்றில் சிரமம் ஏற்படலாம் என்று பார்க்ஸ் கூறினார். சோர்வடைந்து அச்சத்தில் இருக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் குழந்தைகளுக்குத் தேவையான அமைதியான நம்பிக்கையூட்டலை வழங்குவது கடினமாகலாம்.

சொற்களின்றிப் பேசக் குழந்தைகளுக்கு கலை உதவுகிறது

கலைகளின் ஒளி என்று பொருள்படும் பெயரைக் கொண்ட ஃபாரே பொன்லூ செல்பாக் அமைப்பு, இடம்பெயர்வு முகாம்களில் உள்ள குழந்தைகளுக்கு ஓவியம் வரைதல், வண்ணம் தீட்டுதல், இசை, விளையாட்டு ஆகியவற்றைக் கொண்டு சென்றுள்ளது. மோதலிலிருந்து குடும்பங்கள் தப்பியோடியபோது அவசர உதவியாகத் தொடங்கிய இந்த அமைப்பு, சிறிய முகாம்கள் பெரிய குடியிருப்புகளாக ஒன்றிணைந்தபோது நீண்டகாலப் பராமரிப்பை நோக்கி தனது பணியை மாற்றியது.

தாய்லாந்தின் அரண்யபிரதேத் அருகே உள்ள சைட் 2 உட்பட, முந்தைய போர்களால் உருவான அகதி முகாம்களில் வளர்ந்தவர்கள் ஃபாரே அமைப்பை நிறுவினர். குழந்தைகள் வழக்கமான ஒழுங்கையும் தன்னம்பிக்கையையும் கட்டுப்பாட்டுணர்வையும் மீண்டும் பெற உதவும் திட்டத்தை உருவாக்க அவர்களின் சொந்த அனுபவம் வழிகாட்டியுள்ளது.

குழந்தைகள் இடம்பெயர்ந்த நிலையில் இருக்கும் வரை நடவடிக்கை மையங்களைத் திறந்து வைத்திருக்க அமைப்பு திட்டமிட்டுள்ளதாகவும், குடும்பங்கள் வேறு இடங்களுக்கு மாற்றப்படும்போது புதிய மையங்களுக்கான இடங்களைத் தேடுவதாகவும் ஃபாரேவின் தகவல் தொடர்பு மேலாளர் பொன்லோர்க் வான் கூறினார்.

தலையீடு இல்லையெனில், கட்டாய இடப்பெயர்வின் அதிர்ச்சிகள் நிரந்தரமாகப் பதிந்துவிடலாம். நீடித்த மன அழுத்தம் இயல்பான உணர்வை மாற்றி, அச்சமும் உயிர்வாழ்வும் மட்டுமே நிறைந்த நிரந்தர நிலையை உருவாக்கலாம்.

உணர்வுகளை எதிர்கொள்ளவும் சமூகத் தொடர்புகளை மீண்டும் கட்டியெழுப்பவும் படைப்புச் செயல்பாடுகளைப் பயன்படுத்தும் உளவியல் சமூகப் பராமரிப்பின் ஒரு வடிவமே கலைச் சிகிச்சை. அச்சம், துயரம் அல்லது குழப்பத்தை விவரிக்கத் தேவையான சொற்கள் இல்லாமல் இருக்கக்கூடிய இளம் குழந்தைகளுக்கு இது குறிப்பாகப் பயனுள்ளதாகும்.

தென்கிழக்கு ஆசியா முழுவதும் போர் அதிர்ச்சியில் இருந்து மீண்டவர்களுடன் பணியாற்றிய ஆஸ்திரேலிய உளவியலாளர் கேட் மக்மஹோன், கலை அமர்வுகளின்போது குழந்தைகள் தங்கள் அனுபவங்களைச் சொற்களால் விளக்க வேண்டியதில்லை என்றார். பிற குழந்தைகளுடன் விளையாடிக்கொண்டே, ஓவியமும் இசையும் குறைந்த அழுத்தத்துடன் தங்களை வெளிப்படுத்த அவர்களுக்கு வழிவகுக்கும்.

அதிர்ச்சி உங்களிடமிருந்து ஆற்றல் மற்றும் கட்டுப்பாட்டு உணர்வைப் பறித்துவிடுகிறது. இத்தகைய சிகிச்சை அதை மீண்டும் பெற உதவும்.

சமூகமும் நம்பிக்கையும் சார்ந்த பராமரிப்பை வழங்கும் துறவிகள்

பல கிராமப்புற மற்றும் எல்லையோரப் பகுதிகளில் முறையான மனநலச் சேவைகள் அரிதாகவே உள்ளன. பழக்கமான மத மற்றும் சமூகத் தொடர்புகள் கிடைக்கும்போது, இடம்பெயர்ந்த சிலர் மருத்துவ ஆலோசனையைப் பெறுவதில் தயக்கமும் காட்டலாம்.

கெமர் புத்தத் துறவிகள் உதவிப் பொருள்களை வழங்கவும், பிரார்த்தனைகளை வழிநடத்தவும், தியானம் கற்பிக்கவும், அச்சம், துயரம், தூக்கமின்மை ஆகியவற்றை எதிர்கொள்பவர்களுடன் பேசவும் கிராமங்களுக்கும் முகாம்களுக்கும் சென்றுள்ளனர். இடம்பெயர்ந்த குடும்பங்கள் பழக்கமான சடங்குகளையும் அண்டை வீட்டாருடனான தொடர்பையும் மீண்டும் பெறக்கூடிய நம்பிக்கைக்குரிய சமூக இடங்களாகக் கோயில்கள் செயல்படலாம்.

துன்பம், மாற்றம், கருணை குறித்த புத்த மதப் போதனைகள், மன உளைச்சலைத் தனிப்பட்ட தோல்வியாகக் கருதாமல் வேதனையான அனுபவங்களைப் புரிந்துகொள்ள மக்களுக்கு உதவக்கூடும். குழுப் பிரார்த்தனை, தியானம், மதச் சடங்குகள் ஆகியவையும் வெளியேறுதல் மற்றும் பிரிவால் பலவீனமடைந்த சமூகப் பிணைப்புகளை மீண்டும் கட்டியெழுப்பலாம்.

பயிற்சி பெற்ற உளவியலாளர்கள், மருத்துவர்கள் அல்லது குழந்தைகள் பாதுகாப்பு நிபுணர்களுக்குத் துறவிகள் மாற்றாக இருக்க முடியாது. மனிதாபிமான அமைப்புகள் மத நிறுவனங்களுடன் பாதுகாப்பான, ஒருங்கிணைந்த முறையில் பணியாற்றும்போது அவர்களின் பங்கு தொழில்முறைச் சேவைகளுக்குத் துணையாக அமையும். அவசர மருத்துவம் அல்லது மனநலச் சிகிச்சை தேவைப்படுவோரை அடையாளம் காணவும் இத்தகைய ஒத்துழைப்பு உதவும்.

இருதரப்பிலும் வாழ்வாதாரங்களைச் சிதைத்துள்ள மோதல்

எல்லைப் பிரச்சினையின் மையத்தில் சர்ச்சைக்குரிய நிலப்பகுதியும் நூற்றாண்டு பழமையான பிரெஞ்சு வரைபடங்கள் குறித்த மாறுபட்ட விளக்கங்களும் உள்ளன. மே மாதத்தில் நடந்த சிறிய மோதலைத் தொடர்ந்து பதற்றம் அதிகரித்தது. பின்னர் ஜூலை 24 அன்று முழு அளவிலான மோதல்கள் வெடித்தன. டிசம்பரில் வன்முறை மிக மோசமான நிலையை அடைந்தது. அந்த மாதம் எட்டப்பட்ட போர்நிறுத்தத்தை மறுதரப்பு மீறியதாக இரு அரசுகளும் குற்றஞ்சாட்டின.

இந்த அறிக்கைக்காக வழங்கப்பட்ட தகவலின்படி, 100க்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். மோதல்களின் உச்சத்தில் கம்போடியாவிலும் தாய்லாந்திலும் சுமார் 11 லட்சம் பேர் இடம்பெயர்ந்தனர். இடம்பெயர்ந்த தாய்லாந்து மக்களில் பெரும்பாலானோர் வீடு திரும்பினர். இராணுவ வலிமை குறைந்த நாடான கம்போடியா தாய்லாந்து நிலப்பகுதியை ஆக்கிரமிக்கவில்லை. சர்ச்சைக்குரிய எல்லைப் பகுதியில் உள்ள சமூகங்கள் திரும்பிச் செல்வதை உறுதிசெய்வதிலும் அது சிரமத்தை எதிர்கொண்டுள்ளது.

மேலும் 9 லட்சம் கம்போடியத் தொழிலாளர் குடியேறிகள் தாய்லாந்திலிருந்து வெளியேறினர். அவர்களில் பலர் அங்கு வேலை பெறுவதற்காகப் பெருமளவில் கடன் வாங்கியிருந்தனர். இதனால் குடும்பங்களுக்கு ஊதிய இழப்புடன் கடனும் சுமையாகியுள்ளது. 2025 மற்றும் 2026ஆம் ஆண்டுகளில் பணம் அனுப்புதல் குறைவதால் கம்போடியாவுக்கு கிட்டத்தட்ட 100 கோடி அமெரிக்க டாலர் இழப்பு ஏற்படக்கூடும் என ஐக்கிய நாடுகள் சபை மதிப்பிட்டது. இது மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 1.8 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாகும்.

ஏற்கெனவே தேசியவாதத்தால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ள இந்தப் பிரச்சினையில் சமூக ஊடகங்கள் கோபத்தை மேலும் அதிகரித்துள்ளன. இணையத்தில் அவமதிப்புகளும் சரிபார்க்கப்படாத கூற்றுகளும் பொதுமக்களின் பகைமையை ஆழப்படுத்தி, சமரசத்தை மேலும் கடினமாக்குகின்றன. நீண்டகாலமாக எல்லையின் இருபுறமும் வணிகம் செய்து, வேலை பார்த்து, பயணம் செய்த சமூகங்களிடையே அச்சத்தையும் அதிகரிக்கின்றன.

புனோம் பென்னில் வசிக்கும் 27 வயதான மென்பொருள் பொறியாளர் க்ரோயெக் சுனியெங், பல கம்போடியர்களிடையே கேட்கும் எதிர்ப்புணர்வை வெளிப்படுத்தினார்.

அவர்கள் எங்களை விடப் பெரியவர்கள். ஆனால், ஒருபோதும் எங்களைத் தோற்கடிக்க முடியாது. வரலாறு முழுவதும் அவர்கள் எங்களை ஒடுக்கியுள்ளனர். ஆனால் நாங்கள் ஒருபோதும் பணிந்ததில்லை.

அவசரநிலைக்குப் பிறகும் நிவாரணம் தொடர வேண்டும்

மோதல்கள் தொடங்கியதிலிருந்து ஒன்பது மாகாணங்களில் 239,000க்கும் மேற்பட்டோருக்கு மனிதாபிமானக் கூட்டாளி அமைப்புகள் உதவி வழங்கியுள்ளதாக மதிப்பிடுகின்றன. ஜனவரி முதல் பாதியில் ஏழ்மை நிலையில் உள்ளவர்களாக வகைப்படுத்தப்பட்ட 78,000க்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்களுக்கு ரொக்க உதவி வழங்கப்பட்டது. தங்குமிடம், உணவு, தண்ணீர், சுகாதாரம் ஆகியவற்றில் உதவி கவனம் செலுத்தியுள்ளபோதும் தேவைகள் அதிகமாகவே உள்ளன.

குடும்பப் பிரிவு, பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கு எதிரான வன்முறை, சுரண்டல், நெரிசலான இடங்களில் பாதுகாப்பற்ற வாழ்க்கை நிலைமைகள் ஆகியவற்றையும் பாதுகாப்புக் குழுக்கள் கண்காணித்து வருகின்றன. எளிதில் அணுகக்கூடிய கழிப்பறைகள், தனியுரிமையுள்ள குளியலிடங்கள், புகார் அளிக்கும் முறைகள், தேவையான சேவைகளுக்குப் பரிந்துரைக்கும் வசதிகள் ஆகியவை பாதுகாப்பான முகாமின் அத்தியாவசிய அம்சங்களே தவிர, விருப்பத்தேர்வுகள் அல்ல.

திரும்பும் குடும்பங்களுக்கு வீட்டுக்குச் செல்லும் போக்குவரத்து மட்டும் போதாது. பழுதுபார்க்கப்பட்ட வீடுகள், பாதுகாப்பான விவசாய நிலங்கள், மருத்துவச் சேவைகள், பள்ளிகள், ஆவணங்கள், வருமானம் ஆகியவை தேவை. இன்னமும் இடம்பெயர்ந்துள்ள குடும்பங்களுக்கு, தொடக்கக்கட்ட அவசரநிலை கடந்துவிட்டது என்பதற்காக நிறுத்தப்படாத நம்பகமான உதவி தேவை.

உணவு மற்றும் தங்குமிடத்துடன் மனநலப் பராமரிப்பும் தொடங்க வேண்டும் என்பதை முந்தைய கம்போடிய அகதிச் சமூகங்களின் அனுபவம் காட்டுகிறது. பாதுகாப்பான, நீடித்த திரும்புதல் சாத்தியமாகும் வரை மக்கள் அன்றாட ஒழுங்கை மீண்டும் பெற கலை, இசை, விளையாட்டு, கல்வி, குடும்பச் செயல்பாடுகள், சமூகத் தோட்டப் பணிகள், தியானம், தொழில்முறை ஆலோசனை ஆகியவை உதவும்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• தேசிய பேரிடர் மேலாண்மைக் குழுவின் புள்ளிவிவரங்களின்படி, 2026 ஜனவரி 15 நிலவரப்படி கம்போடியாவில் சுமார் 141,850 பேர் இடம்பெயர்ந்திருந்தனர்.
• வீடுகள் சேதமடைந்திருப்பது, சேவைகள் தடைபட்டிருப்பது, வெடிபொருள் அபாயம் ஆகியவற்றால் பலரின் திரும்பிச் செல்லல் நிலையற்றதாக உள்ளது.
• ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு, கல்வி தடைபடுதல், பாதுகாப்பு அபாயங்கள், அதிகரிக்கும் மன உளைச்சல் ஆகியவற்றை குழந்தைகள் எதிர்கொள்கின்றனர்.
• உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தவும், வழக்கமான ஒழுங்கை மீட்டெடுக்கவும், தன்னம்பிக்கையைப் பெறவும் கலைச் சிகிச்சை குழந்தைகளுக்கு உதவுகிறது.
• புத்தத் துறவிகள், கலாசார ரீதியாகப் பழக்கமான ஆன்மிக மற்றும் உளவியல் சமூக ஆதரவை வழங்குகின்றனர்.
• 2025 மற்றும் 2026ஆம் ஆண்டுகளில் கம்போடியாவுக்கு அனுப்பப்படும் பணம் குறைவதால் கிட்டத்தட்ட 100 கோடி அமெரிக்க டாலர் இழப்பு ஏற்படக்கூடும்.
• நீண்டகால மீட்சிக்கு வீடுகள், வாழ்வாதாரம், கல்வி, மருத்துவம், தொடர்ந்து வழங்கப்படும் மனநலச் சேவைகள் தேவை.