ஜப்பானில் போர்க்காலத் தொழில்துறை ஆறுதல் நிலையங்கள் குறைந்தது 39 இருந்ததை ஆய்வு ஆவணப்படுத்துகிறது

சுரங்கப் பதிவுகள் பாலியல் சுரண்டல் அமைப்பை வெளிப்படுத்துகின்றன

சுரங்கங்கள் மற்றும் பிற தொழில்களில் பணியமர்த்தப்பட்ட கொரிய ஆண்களுக்கு சேவை செய்த நிறுவனங்கள் குறித்த ஆய்வின்படி, போர்க்கால ஜப்பான் முழுவதும் தொழில்துறை ஆறுதல் நிலையங்கள் என விவரிக்கப்பட்ட குறைந்தது 39 இடங்கள் செயல்பட்டன. கொரியா அருங்காட்சியகத்தின் ஆய்வு குறித்த மற்றொரு பதிவில் இந்த எண்ணிக்கை 57 எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த வேறுபாட்டுக்கான விளக்கம் அளிக்கப்படவில்லை. எனினும், இரு ஆய்வுகளும் ஹொக்கைடோ முதல் கியூஷு வரை பரவிய வலையமைப்பை விவரிக்கின்றன. தொழிலாளர்களைக் கட்டுப்படுத்தவும் அவர்கள் தப்பிச் செல்வதைத் தடுக்கவும் பயன்படுத்தப்பட்ட நிறுவனங்களில் கொரியப் பெண்கள் அமர்த்தப்பட்டனர்.

இதனைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தும் ஆவணங்களில் ஒன்று, 1945இல் போர்க்கால நிலக்கரிக் கட்டுப்பாட்டுச் சங்கத்தின் கியூஷு கிளைக்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்ட அறிக்கை. ஒவ்வொரு 1,000 கொரியத் தொழிலாளர்களுக்கும் சுமார் 10 பெண்கள் இருக்க வேண்டும் என்றும், சிறப்பு ஆறுதல் நிலையங்கள் பாலியல் தேவைகளைத் தீர்க்கும் இடங்கள் என்றும் அது முன்மொழிந்தது. கொரியப் பெண்கள் அங்கு இருப்பது தொழிலாளர்கள் தப்பிச் செல்வதைத் தடுக்கும், உற்பத்தியை அதிகரிக்கும் என்றும் அந்த அறிக்கை தொடர்புபடுத்தியது.

இந்த ஆய்வு, ஜப்பானிய ராணுவத்தினருக்காக நடத்தப்பட்ட நிலையங்களைப் பற்றியது அல்ல; பொதுமக்கள் துறையின் தொழில்களுடன் தொடர்புடைய இடங்களைப் பற்றியது. அவற்றை யார் ஏற்பாடு செய்தனர் என்பதைக் கண்டறிய இந்த வேறுபாடு முக்கியம் என ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர்: நிறுவனங்களின் தொழிலாளர் துறைகள், தொழிற்துறைச் சங்கங்கள், பொது அதிகார அமைப்புகள் ஆகிய அனைத்துக்கும் ஆவணப் பதிவுகளில் தொடர்பு இருப்பது தெரிகிறது.

கொரியா அருங்காட்சியகத்தின் ஆய்வு ஒரு முக்கியமான தகவல் இடைவெளியையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆவணங்களும் முன்னாள் ஆண் தொழிலாளர்களின் சாட்சியங்களும் இந்த இடங்கள் இருந்ததை உறுதிப்படுத்தினாலும், அங்கிருந்த பெண்களைப் பற்றி மிகக் குறைவாகவே தெரிகிறது. பணியாளர்கள் என விவரிக்கப்பட்ட பெண்களில் பலர் பதின்ம வயதினர். அவர்கள் எவ்வாறு சேர்க்கப்பட்டனர், அவர்களின் வேலைநிலைமைகள் என்ன, பின்னர் அவர்களின் வாழ்க்கை எப்படியிருந்தது என்பவை இன்னமும் ஓரளவுக்கே ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

ஆய்வில் சுரங்கங்கள் ஏன் முக்கிய இடம் பெறுகின்றன

கொரியத் தீபகற்பம் ஜப்பானியக் காலனிய ஆட்சியின் கீழ் இருந்தபோது, 1939 முதல் 1945 வரை ஜப்பானிய அரசின் தொழிலாளர் திரட்டல் திட்டங்கள் செயல்பட்டன. சுமார் 700,000 கொரியப் பொதுமக்கள் கட்டாயமாக ஜப்பானுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டதாக மதிப்பிடப்படுகிறது. போர்ப் பொருளாதாரத்துக்குத் தேவையான நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள், உலோகச் சுரங்கங்கள் மற்றும் பிற தொழில்கள் அவர்களின் உழைப்பை பெரிதும் நம்பியிருந்தன.

முன்னாள் சுகாதாரம் மற்றும் நலத்துறை அமைச்சகத்தின் புள்ளிவிவரங்களின்படி, 1939 நிதியாண்டு முதல் 1942 நிதியாண்டு வரை பணிக்காகத் திரட்டப்பட்ட கொரியத் தொழிலாளர்களில் சுமார் 75% பேர் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களுக்கும் பிற சுரங்கத் தளங்களுக்கும் ஒதுக்கப்பட்டனர். அந்தக் காலகட்டத்தில் நான்கு தொழிலாளர்களில் மூவர் என்ற அளவுக்கு இது சமம். எனினும், போர்க்காலம் முழுவதும் ஜப்பானுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டதாக மதிப்பிடப்படும் 700,000 பேருக்கும் இதே சதவீதத்தைத் தானாகப் பொருத்திவிட முடியாது.

கடுமையான நிலைமைகளால் பல தொழிலாளர்கள் தப்பிச் சென்றனர். தொழிலாளர்கள் வெளியேறுவதைத் தடுக்க, கொரிய உணவகங்களையும் அதுபோன்ற நிறுவனங்களையும் பயன்படுத்துமாறு அரசு சுரங்க நிறுவனங்களை ஊக்குவித்ததாக அருங்காட்சியகம் கூறுகிறது. பொழுதுபோக்கு அல்லது விருந்தோம்பல் இடங்களாகக் காட்டப்பட்ட இந்நிறுவனங்கள், தொழில்துறை நோக்கத்தையும் நிறைவேற்றின: ஏற்கெனவே சுதந்திரம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்த தொழிலாளர் படையைத் தக்கவைத்தல்.

அடையாளம் காணப்பட்ட இடங்களில் ஹொக்கைடோ முழுவதிலும் உள்ள நிலக்கரிச் சுரங்கங்களும், நாகசாகி மாகாணத்தில் உள்ள மிட்சுபிஷியின் ஹஷிமா நிலக்கரிச் சுரங்கமும் அடங்கும். நாகானோ மற்றும் கியோட்டோ மாகாணங்களிலும் இத்தகைய இடங்கள் இருந்ததாகச் சாட்சியங்கள் தெரிவிக்கின்றன. இந்நடைமுறை ஒரு சுரங்கப் பகுதிக்கு மட்டும் உரியதல்ல என்பதை இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் காட்டுகின்றன. அதேவேளை, ஒவ்வொரு சுரங்கமும் இத்தகைய இடங்களைப் பயன்படுத்தியது என்பதை ஆதாரங்கள் உறுதிப்படுத்தவில்லை.

கொரியா அருங்காட்சியகம் உறுதிப்படுத்தியவை

கொரியப் பெண்கள் வரலாற்று ஆய்வுக் குழுவின் மூலம், கொரிய உணவகங்களும் பிற நிறுவனங்களும் போர்க்காலத் தொழிலாளர் நிர்வாகத்துடன் எவ்வாறு தொடர்புபட்டன என்பதை கொரியா அருங்காட்சியகம் ஆய்வு செய்துள்ளது. அதன் 2017 கண்காட்சி அறிக்கை, நிறுவனங்களின் தொழிலாளர் பணியாளர்களும் பொது அதிகார அமைப்புகள் வழியாக நடந்த ஆட்சேர்ப்பும் இதில் ஈடுபட்டதை ஆவணச் சான்றுகள் வெளிப்படுத்தியதாகக் கூறுகிறது.

இந்தக் கண்காட்சி 2017 ஆகஸ்ட் 30 முதல் டிசம்பர் 28 வரை நடைபெற்றது. அதற்கான தயாரிப்பில், ஆய்வாளர்கள் ஜப்பானில் ஆறு இடங்களில் கள ஆய்வு மேற்கொண்டு சாட்சியங்களையும் பெற்றனர். தொழில்துறையில் இருந்த ஆறுதல் நிலையங்கள் குறித்து நடத்தப்பட்ட முதல் கண்காட்சி இதுவென அருங்காட்சியகம் கூறியது. அதேவேளை, சாட்சியங்கள் குறைவாகவும் எஞ்சியுள்ள ஆவணங்கள் வரம்புக்குட்பட்டதாகவும் இருப்பதை ஒப்புக்கொண்டது.

ஜப்பானில் ஏற்கெனவே கொரிய உணவகங்களில் பணியாற்றிய பெண்களும், கொரியாவிலிருந்து புதிதாக வந்த பெண்களும் தொழிலாளர்கள் தப்பிச் செல்வதைத் தடுத்து, அவர்களின் வேலைத்திறனை மேம்படுத்தும் நோக்கமுடைய நிறுவனங்களில் சேர்க்கப்பட்டதாக அருங்காட்சியக அறிக்கை விளக்குகிறது. ஒவ்வொரு இடமும் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட அமைப்பு எனக் காட்டுவதற்குப் பதிலாக, ஏற்கெனவே இருந்த தொழில்கள் போர்க்காலத் தொழில்துறையின் தேவைகளுடன் எவ்வாறு இணைக்கப்பட்டன என்பதை இந்த விளக்கம் எடுத்துக்காட்டுகிறது.

அருங்காட்சியகத்தின் முன்னாள் இயக்குநர் யூயிச்சி ஹிகுச்சி, இந்த நிறுவனங்களை ராணுவ ஆறுதல் நிலையங்களிலிருந்து வேறுபடுத்தி, தொழில்துறை ஆறுதல் நிலையங்கள் என வகைப்படுத்தினார். பணியிடக் கட்டுப்பாட்டுடனான அவற்றின் தொடர்பை இந்தச் சொல் சுட்டுகிறது. ஆனால், ‘ஆறுதல்’ என்ற மறைமுகச் சொல் பெண்களின் அனுபவங்களைத் துல்லியமாக விவரிக்கிறது என்று இதற்கு அர்த்தமில்லை.

இந்த ஆய்வு பல கட்டங்களாக வளர்ந்துள்ளது. ஆறு ஆண்டுகால ஆய்வுக்குப் பிறகு ஒரு நூல் வெளியானதாக ஒரு பதிவு கூறுகிறது. அதேவேளை, குறைந்தது 39 இடங்கள் என்ற கண்டுபிடிப்பு, நிபுணர் நேர்காணல்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பரிசோதிக்கப்பட்ட பத்தாண்டுகால ஆவண மற்றும் கள ஆய்வை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த இரண்டு ஆய்வுக் காலங்களையும் ஒன்றாகக் கருதக்கூடாது.

அரசு வழிகாட்டுதலும் நிறுவனங்களின் பங்களிப்பும்

1942 பிப்ரவரியில் சுகாதார அமைச்சகமும் உள்துறை அமைச்சகமும் இணைந்து வெளியிட்ட வழிகாட்டுதல், ஜப்பானுக்குக் கொண்டுவரப்பட்ட கொரியத் தொழிலாளர்களின் பராமரிப்பையும் பயிற்சியையும் குறிப்பிட்டது. உள்ளூர் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப முதலாளிகள் சிறப்பு ஆறுதல் நிலையங்களை ஏற்பாடு செய்யலாம் என அதில் தெரிவிக்கப்பட்டது. நடைமுறை ஏற்பாடுகளுக்கான பொறுப்பை முதலாளிகளிடம் ஒப்படைத்த அதேவேளை, அதிகாரபூர்வ தொழிலாளர் கொள்கையிலும் இந்நிறுவனங்களுக்கு இடமளித்தது அந்த வாசகம்.

1945ஆம் ஆண்டின் நிலக்கரித் தொழில் அறிக்கை, இதன் நோக்கத்தை இன்னும் வெளிப்படையாகக் குறிப்பிட்டது. ஒவ்வொரு 1,000 கொரியத் தொழிலாளர்களுக்கும் சுமார் 10 பெண்கள் இருக்க வேண்டும் என அது முன்மொழிந்தது. அதாவது, ஒவ்வொரு 100 ஆண்களுக்கும் ஒரு பெண் என்ற விகிதம். இது முன்மொழியப்பட்ட பணியாளர் விகிதமே தவிர, ஒவ்வொரு இடத்திலும் இதே விகிதம் பின்பற்றப்பட்டது என்பதற்கான சான்றோ, சம்பந்தப்பட்ட பெண்களின் மொத்த எண்ணிக்கையைக் கணக்கிடுவதற்கான அடிப்படையோ அல்ல.

கொரியத் தீபகற்பத்திலிருந்து பெண்கள் இருப்பது வசதியாக இருக்கும் என்றும் அந்த அறிக்கை கூறியது. தப்பிச் செல்வதைத் தடுப்பதும் உற்பத்தியை ஊக்குவிப்பதும் அதன் நோக்கங்களாகக் குறிப்பிடப்பட்டன. அமைச்சக வழிகாட்டுதலுடனும், நிறுவனத் தொழிலாளர் துறைகள் ஈடுபட்டதைப் பற்றிய அருங்காட்சியகத்தின் கண்டுபிடிப்புகளுடனும் சேர்த்துப் பார்க்கும்போது, தொழிலாளர் படையை நிர்வகிக்கும் கருவியாகப் பாலியல் அணுகல் எவ்வாறு பேசப்பட்டது என்பதை இது காட்டுகிறது.

ஆவணப்படுத்தப்பட்ட நிறுவனங்கள் வெவ்வேறு வடிவங்களில் இருந்தன. கொரிய மக்கள் அதிகம் வாழ்ந்த பகுதிகளில் இருந்த சில கொரிய உணவகங்கள் மாற்றியமைக்கப்பட்டன; வேறு இடங்களை உருவாக்க நிறுவனங்கள் ஊக்குவித்தன. இத்தகைய வேறுபாடுகளால் வணிகப் பதிவுகள், நிர்வாக ஆவணங்கள், சாட்சியங்கள் ஆகியவற்றை ஒன்றாக ஆய்வு செய்வது அவசியமாகிறது. ஒரு வணிகத்தின் பெயர் மட்டும், அதன் உள்ளே என்ன நடந்தது என்பதை நிரூபிக்காது.

எண்ணிக்கைகள் ஏன் வேறுபடுகின்றன

நிபுணர் நேர்காணல்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பரிசோதிக்கப்பட்ட ஆய்வு, நாடு முழுவதும் குறைந்தது 39 தொழில்துறை ஆறுதல் நிலையங்களை அடையாளம் கண்டது. அருங்காட்சியகக் குழுவின் நூல் குறித்த தனிப் பதிவு, 57 இடங்கள் உறுதிப்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறுகிறது. ஆகவே, அறிக்கைகளில் 18 இடங்கள் வேறுபடுகின்றன. எந்த எண்ணிக்கையையும் மற்றொன்றுக்குப் பதிலாக விளக்கமின்றிப் பயன்படுத்தக்கூடாது.

இந்த வேறுபாடு பின்னர் கிடைத்த புதிய கண்டுபிடிப்புகளாலா, வெவ்வேறு வரையறைகளாலா, மாறுபட்ட புவியியல் வரம்பாலா அல்லது இடங்களை உறுதிப்படுத்துவதற்கான வெவ்வேறு தரநிலைகளாலா ஏற்பட்டது என்பதை விளக்கும் தகவல் இல்லை. ஒரு ஆய்வில் குறைந்தது 39 இடங்கள் அடையாளம் காணப்பட்டன; மற்றொரு ஆய்வுப் பதிவு அதைவிட அதிக எண்ணிக்கையைக் குறிப்பிடுகிறது என்பதே பாதுகாப்பான முடிவு.

மற்றொரு அறிக்கை ஹொக்கைடோவில் 17 இடங்களை அடையாளம் கண்டு, அந்தப் பகுதியில்தான் அதிக எண்ணிக்கையில் இருந்ததாகக் கூறுகிறது. இந்த எண்ணிக்கை ஆய்வில் அந்தத் தீவின் முக்கியத்துவத்தைச் சுட்டுகிறது. ஆனால், மூன்று எண்ணிக்கைகளும் ஒரே பட்டியலை அடிப்படையாகக் கொண்டவையா என்பது தெரியாததால், தேசிய மொத்த எண்ணிக்கைகளில் இதன் பங்கை நம்பகமாகக் கணக்கிட முடியாது.

நிலையங்களின் எண்ணிக்கை, சுரண்டப்பட்ட பெண்களின் எண்ணிக்கையை வெளிப்படுத்துவதில்லை. ஒரு இடத்தில் பல கட்டிடங்கள் இருந்திருக்கலாம்; காலப்போக்கில் பணியாளர்களின் எண்ணிக்கையும் மாறியிருக்கலாம். பெண்களின் தேசிய மொத்த எண்ணிக்கை, அவர்கள் பணியாற்றிய காலம், அவர்களில் எத்தனை பேர் பதின்ம வயதினர் என்பவற்றை எஞ்சியுள்ள சான்றுகள் உறுதிப்படுத்தவில்லை.

உணவகங்கள், சுரங்கங்கள், அதிகார அமைப்புகளை இணைக்கும் ஹொக்கைடோ

ஹொக்கைடோவின் எபெட்சுவைச் சேர்ந்த பிராந்திய வரலாற்றாசிரியர் ஹிடேகோ நிஷிடா, கொரிய உணவகங்கள், நிலக்கரித் தொழில், உள்ளூர் நிர்வாகம் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான தொடர்பை ஆராய்ந்துள்ளார். நிஷிடாவின் கூற்றுப்படி, பாலியல் சேவைகள் வழங்கப்பட்ட இடங்களாகச் செயல்பட்ட ‘கொரிய பார்கள்’ என அறியப்பட்ட சுமார் 50 கொரிய உணவகங்கள் 1938இல் சப்போரோவில் இருந்தன.

1939இல், கொரியத் தொழிலாளர்களுக்கு ஆறுதல் அளிப்பதாகக் கூறி 26 புதிய கொரிய உணவகங்களுக்கு அனுமதி வழங்குமாறு ஹொக்கைடோ நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழில் சங்கம் மாகாண அரசிடம் கோரியது. தனது தொழிலாளர் படையுடன் தொடர்புடைய நிறுவனங்களுக்கு நிர்வாக அனுமதி பெற ஒரு தொழிற்துறை அமைப்பு முயன்றதற்கான தெளிவான எடுத்துக்காட்டு இந்தக் கோரிக்கை.

நிஷிடா ஆய்வு செய்த அக்கால உள்ளூர் செய்தித்தாள் பதிவுகள், பாலியல் தொற்றுநோய்களின் பரவல் உள்ளிட்ட விவகாரங்களைக் கையாள பார் நடத்துநர்கள் அமைப்பு ஒன்றை உருவாக்கியதாகவும் கூறுகின்றன. உள்ளூர் காவல் நிலையம் அந்த அமைப்பை அங்கீகரித்தது. இந்தப் பதிவுகள் பொது அதிகார அமைப்புகளுடன் தொடர்பு இருந்ததைக் காட்டுகின்றன. ஆனால், அந்த நிறுவனங்களில் பணியாற்றிய ஒவ்வொரு பெண்ணின் சூழ்நிலையையும் அவை உறுதிப்படுத்தவில்லை.

சப்போரோவில் இருந்த சுமார் 50 நிறுவனங்களும், அனுமதி கோரப்பட்ட 26 நிறுவனங்களும் வெவ்வேறு வகையான சான்றுகள். முதலாவது, ஒரு நகரத்தில் ஏற்கெனவே இருந்த இடங்களின் எண்ணிக்கை; இரண்டாவது, புதிய இடங்களைத் தொடங்குவதற்கான அனுமதிக் கோரிக்கை. இவற்றைக் கூட்டவோ, உறுதிப்படுத்தப்பட்ட தொழில்துறை ஆறுதல் நிலையங்களின் எண்ணிக்கையுடன் சமமாகக் கருதவோ முடியாது.

இடத்தின் இயற்பியல் தடயங்களும் ஆய்வு செய்யப்படுகின்றன. ஜூலை நடுப்பகுதியில் நடந்த களப் பயணத்தில், 1944இல் மிட்சுய் மைனிங் நிறுவனம் வாங்கிய தாகனே எண் 2 நிலக்கரிச் சுரங்கத்துக்கு அருகிலுள்ள ஆஷிபெட்சுவில், தொழில்துறை ஆறுதல் நிலையம் இருந்ததாகக் கூறப்படும் இடத்தை நிஷிடா பார்வையிட்டார். சிறிய குடியிருப்புப் பகுதியில் வரிசையாக அமைந்த ஒரு கட்டிடம் இன்னமும் எஞ்சியிருப்பதாக ஆய்வு விவரித்தது. அந்தக் கட்டிடம் ஆய்வுக்கான புவியியல் தடயத்தை அளிக்கிறது. ஆனால் அது மட்டும் பெண்களின் வாழ்க்கையை மீட்டமைக்கப் போதாது.

ஆண்களின் சாட்சியங்கள் எஞ்சியுள்ளன; பெண்களின் வரலாறுகள் முழுமையற்றவை

கட்டாயத் திரட்டல் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ஆதரவளித்தல் குறித்து ஆய்வு செய்த தென்கொரிய அரசு ஆணையத்தின் 2008 அறிக்கையில், தொழில்துறை ஆறுதல் நிலையங்களைக் குறிப்பிடும் சுமார் 50 பேரின் பதிவுகள் உள்ளன. அந்தப் பதிவுகளை அதிகமான ஜப்பானிய வாசகர்கள் அணுகும் வகையில், ஜப்பானியப் பதிப்பு 2024 டிசம்பரில் வெளியிடப்பட்டது.

ஹொக்கைடோ, நாகானோ, கியோட்டோ, ஃபுகுவோகா உள்ளிட்ட பகுதிகளில் இருந்த இடங்களைச் சாட்சியங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. ஹொக்கைடோ கொலியரி அண்ட் ஸ்டீம்ஷிப் நிறுவனத்தின் யூபாரி சுரங்கச் செயல்பாட்டு இடத்தில், கொரியத் தொழிலாளர்களின் தங்குமிடத்துக்கு அருகில் சுமார் 1940இல் மூன்று கட்டிடங்கள் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அக்கால உள்ளூர் செய்திகளில் அவை ஓய்வு இல்லங்கள் எனக் குறிப்பிடப்பட்டன.

இந்த விவரங்கள், தொழிலாளர்களின் குடியிருப்புகளுடன் இந்நிறுவனங்கள் நேரடியாகத் தொடர்புபட்டிருந்ததை வெளிப்படுத்துகின்றன. பொதுவெளியில் வழங்கப்பட்ட ஆறுதலான பெயர், ஓர் இடத்தின் உண்மையான பங்கை எவ்வாறு மறைக்கக்கூடும் என்பதையும் அவை காட்டுகின்றன. சுரங்கத் தொழிலை மையமாகக் கொண்டு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட சூழலில் பெண்களை அணுகியதாக ஆண்களின் பதிவுகள் விவரிக்கின்றன.

எனினும், சுமார் 50 பேர் இந்நிறுவனங்களைக் குறிப்பிட்டது, 50 தனித்தனி நிலையங்கள் இருந்தன என்று அர்த்தமல்ல. பல சாட்சிகள் ஒரே இடத்தைப் பற்றிக் கூறியிருக்கலாம். அவர்களின் சாட்சியங்கள் இடங்களையும் நடைமுறைகளையும் உறுதிப்படுத்த உதவுகின்றன. ஆனால், ஆட்சேர்ப்பு, கட்டாயப்படுத்தல் அல்லது அன்றாட நிலைமைகள் குறித்து பெண்களின் சொந்த பதிவுகளுக்கு அவை மாற்றாகாது.

அருங்காட்சியகத்தின் கொரியப் பெண்கள் வரலாற்று ஆய்வுக் குழுத் தலைவி சயோகோ ஓபா, கொரியப் பெண்கள் கொரியத் தொழிலாளர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட வேண்டும் என்ற முன்கருத்தைச் சாட்சியங்கள் வெளிப்படுத்துவதாகக் கூறுகிறார். பாலினம் மற்றும் இன அடிப்படையிலான பாகுபாடாக இதை அவர் விளக்குகிறார்.

ஜப்பானில் வாழும் இரண்டாம் தலைமுறை கொரியரான ஆய்வாளர் யாங் யூஹாவும் இதனுடன் தொடர்புடைய விளக்கமொன்றை முன்வைத்துள்ளார்: கொரியப் பெண்கள் கொரிய ஆண்களுக்கு சேவை செய்ய வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பும், ஜப்பானிய இனத் தூய்மையைப் பாதுகாப்பது குறித்த கவலையும் இந்தக் கொள்கையில் பிரதிபலித்தன. இது கொள்கையின் காரணம் குறித்த யாங்கின் விளக்கமே அன்றி, ஒவ்வொரு நிறுவனத்துக்கும் பொருந்தும் என உறுதிப்படுத்தப்பட்ட முடிவல்ல.

பணியாளர்கள் என விவரிக்கப்பட்ட பெண்களில் பலர் பதின்ம வயதினர் என்ற கண்டுபிடிப்பு, அவர்களின் தனிப்பட்ட வரலாறுகள் இல்லாததன் முக்கியத்துவத்தை இன்னும் வலியுறுத்துகிறது. பெண்களைத் தனிப்பட்ட பாலியல் தொழிலாளர்களாக வகைப்படுத்திய நிர்வாகப் பதிவுகள், அவர்கள் சம்மதித்தார்களா, எவ்வாறு அங்கு வந்தார்கள் அல்லது வெளியேற முடியுமா என்பவற்றை விளக்கவில்லை. ஒவ்வொரு பெண்ணின் சூழ்நிலைகளைவிட, நிறுவனங்களின் சுரண்டல் நோக்கத்தைப் பதிவுகள் மேலும் உறுதியாக நிறுவுகின்றன.

கொள்கை மற்றும் ஆய்வுக் காலவரிசை

போர்க்கால நிர்வாக முடிவுகள் முதல் பல தசாப்தங்களாக நடைபெற்ற பிற்கால ஆய்வுகள் வரை இந்தச் சான்றுகள் பரவியுள்ளன. இந்தத் தேதிகளைத் தனித்தனியாகப் பார்ப்பது, நிலையங்களில் நடந்த சம்பவங்களையும் அவற்றின் வரலாறு குறித்த ஆய்வு மற்றும் வெளியீட்டையும் வேறுபடுத்த உதவுகிறது.

• 1938: பாலியல் சேவைகளுடன் தொடர்புடைய சுமார் 50 கொரிய பார்கள் சப்போரோவில் இருந்ததாக நிஷிடா கண்டறிகிறார்.
• 1939: ஜப்பானின் அரசு தொழிலாளர் திரட்டல் திட்டங்கள் தொடங்குகின்றன; 26 கொரிய உணவகங்களுக்கு அனுமதி வழங்குமாறு ஹொக்கைடோ நிலக்கரித் தொழில் சங்கம் கோருகிறது.
• சுமார் 1940: யூபாரி சுரங்கச் செயல்பாட்டு இடத்தில் கொரியத் தொழிலாளர்களின் குடியிருப்புக்கு அருகில் மூன்று கட்டிடங்கள் இருந்ததாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது.
• 1942 பிப்ரவரி: உள்ளூர் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப முதலாளிகள் சிறப்பு ஆறுதல் நிலையங்களை ஏற்பாடு செய்யலாம் என சுகாதாரம் மற்றும் உள்துறை அமைச்சகங்களின் கூட்டு வழிகாட்டுதல் அனுமதிக்கிறது.
• 1944: ஆஷிபெட்சுவில் உள்ள தாகனே எண் 2 நிலக்கரிச் சுரங்கத்தை மிட்சுய் மைனிங் நிறுவனம் வாங்குகிறது.
• 1945: ஒவ்வொரு 1,000 கொரியத் தொழிலாளர்களுக்கும் சுமார் 10 பெண்கள் இருக்க வேண்டும் என நிலக்கரிக் கட்டுப்பாட்டுச் சங்கத்தின் கியூஷு கிளைக்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்ட அறிக்கை முன்மொழிகிறது.
• 2008: தொழில்துறை ஆறுதல் நிலையங்களைக் குறிப்பிடும் சுமார் 50 பதிவுகளைக் கொண்ட சாட்சியங்களை தென்கொரிய அரசு ஆணையம் வெளியிடுகிறது.
• 2017 ஆகஸ்ட் முதல் டிசம்பர் வரை: ஜப்பானில் ஆறு இடங்களில் கள ஆய்வு நடத்திய பிறகு கொரியா அருங்காட்சியகம் கண்காட்சியை நடத்துகிறது.
• 2024 டிசம்பர்: தென்கொரிய ஆணையத்தின் அறிக்கையின் ஜப்பானியப் பதிப்பு வெளியிடப்படுகிறது.

அடுத்த வெளியீட்டுத் தேதி, விசாரணை அல்லது முறையான முடிவு எதுவும் குறிப்பிடப்படவில்லை. எஞ்சியுள்ள பணி வரலாற்று ஆய்வு சார்ந்தது: நிலையங்களின் எண்ணிக்கைகளை ஒப்பிட்டு உறுதிப்படுத்துதல், பெண்களின் தடங்களைத் தேடுதல், தனிப்பட்ட நிறுவனங்கள் மற்றும் அதிகார அமைப்புகளின் பொறுப்புகளைத் தீர்மானித்தல். முன்னாள் சுரங்கத் தளங்களுடன் தொடர்புடைய நிறுவனங்களிடமிருந்து தெளிவான பதில்களைப் பெற மேற்கொண்ட முயற்சிகள் வெற்றியளிக்கவில்லை என அறிக்கைகள் கூறுகின்றன. இதனால் நிறுவன ஆவணங்களும் விளக்கங்களும் இன்னும் தீர்க்கப்படாத ஆய்வுப் பகுதியாக உள்ளன.

தெரிந்துகொள்ள வேண்டியவை

• ஒரு ஆய்வு குறைந்தது 39 தொழில்துறை ஆறுதல் நிலையங்களை அடையாளம் கண்டுள்ளது; மற்றொரு பதிவு 57 எனக் கூறுகிறது. இந்த வேறுபாட்டுக்கு விளக்கம் இல்லை.
• போர்க்காலத் தொழில்துறையில் பணியமர்த்தப்பட்ட கொரிய ஆண்களுக்கு இந்த இடங்கள் சேவை செய்தன; அவர்கள் தப்பிச் செல்வதைத் தடுக்கவும் உற்பத்தியைத் தக்கவைக்கவும் பயன்படுத்தப்பட்டன.
• 1942 பிப்ரவரி அமைச்சக வழிகாட்டுதல், நடைமுறை ஏற்பாடுகளை முதலாளிகளிடம் ஒப்படைத்தது.
• ஒவ்வொரு 1,000 கொரியத் தொழிலாளர்களுக்கும் சுமார் 10 பெண்கள் இருக்க வேண்டும் என 1945ஆம் ஆண்டின் நிலக்கரித் தொழில் அறிக்கை முன்மொழிந்தது.
• நிறுவனங்களின் தொழிலாளர் துறைகள் ஈடுபட்டதையும், பொது அதிகார அமைப்புகள் வழியாக ஆட்சேர்ப்பு நடந்ததையும் கொரியா அருங்காட்சியகம் ஆவணப்படுத்துகிறது.
• பணியாளர்கள் என விவரிக்கப்பட்ட பெண்களில் பலர் பதின்ம வயதினர். ஆனால், அவர்களின் தனிப்பட்ட வரலாறுகளும் சம்பந்தப்பட்ட பெண்களின் மொத்த எண்ணிக்கையும் தெரியவில்லை.
• தொழில்துறை நிலையங்களையும் ராணுவ ஆறுதல் நிலையங்களையும் சான்றுகள் வேறுபடுத்துகின்றன; அதேவேளை, போர்க்காலத் தொழிலாளர் நிர்வாகத்தில் நடந்த பாலியல் சுரண்டலையும் அடையாளம் காட்டுகின்றன.