வரி மற்றும் அத்தியாவசியச் செலவுகளில் நிவாரணம் கோரும் இந்தெஃப்: இந்தோனேசியாவின் நடுத்தர வர்க்கத்தினர் எண்ணிக்கை 4.67 கோடியாகக் குறைந்தது

குடும்பச் செலவுகள் அதிகரிக்க, நடுத்தர வர்க்கத்தினர் எண்ணிக்கை குறைகிறது

வரி, உணவுப் பொருட்களின் விலை, கல்வி மற்றும் சுகாதாரச் செலவுகளால் நெருக்கடிக்கு உள்ளாகும் குடும்பங்களுக்கு அதிக நிதி ஆதரவு வழங்குமாறு அரசை வலியுறுத்திய நிலையில், இந்தோனேசியாவின் நடுத்தர வர்க்கத்தினர் எண்ணிக்கை 2025ஆம் ஆண்டில் 4.67 கோடியாகக் குறைந்தது. 2019ஆம் ஆண்டில் இது 5.733 கோடியாக இருந்தது என்று பொருளாதாரம் மற்றும் நிதி மேம்பாட்டு நிறுவனம் (இந்தெஃப்) தெரிவித்தது.

இந்தோனேசியப் புள்ளிவிவர அமைப்பு (பிபிஎஸ்) வெளியிட்டதாகக் குறிப்பிடப்படும் தரவுகளின்படி, 2019இல் பதிவான நடுத்தர வர்க்கத்தினர் எண்ணிக்கையிலிருந்து 1.063 கோடி பேர், அதாவது சுமார் 18.5%, குறைந்துள்ளனர். மக்கள்தொகையில் அவர்களின் பங்கு 21.45%இலிருந்து 16.6%ஆகக் குறைந்தது. இது 4.85 சதவீதப் புள்ளிகள் சரிவாகும்.

இந்தெஃப்பின் பேரியல் பொருளாதாரம் மற்றும் நிதி மைய ஆய்வாளர் ரிசா அன்னிசா புஜராமா, ஆதரவு ரொக்கப் பண உதவிகளைத் தாண்டியும் விரிவுபடுத்தப்பட வேண்டும் என்றார். மேலும் மலிவான பொதுக் கல்வி, அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலை நிலைத்தன்மை, கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் வரிச் சலுகைகள் ஆகியவை அன்றாடத் தேவைகளுக்காகக் குடும்பங்களிடம் கூடுதல் பணம் இருக்க உதவும்.

2026 நவம்பர் 5ஆம் தேதி இந்தோனேசியாவின் பொருளாதாரச் செயல்திறன் குறித்த இணையவழி கலந்துரையாடலில் பேசிய ரிசா, ஏழைக் குடும்பங்களுக்கு உதவிகளும் மானியங்களும் ஆதரவளிக்கின்றன; ஆனால் நடுத்தர வர்க்கத்தினர் இதேபோன்ற பாதுகாப்பின்றி அதிகரிக்கும் நெருக்கடியை எதிர்கொள்கின்றனர் என்று வாதிட்டார்.

2026ஆம் ஆண்டின் மூன்றாம் காலாண்டில் இந்தோனேசியப் பொருளாதாரம் 5.47% வளர்ச்சி கண்டது. இந்த வளர்ச்சிக்கு இணையாக வேலைவாய்ப்புகள் மேம்படவில்லை, தொழிலாளர் வருமானமும் அதிகரிக்கவில்லை என்பதே ரிசாவின் கவலை. எனவே, பொருளாதாரம் விரிவடைகிறதா என்பதைக் கடந்தும் கொள்கை விவாதம் செல்கிறது: அந்த வளர்ச்சியில் எவ்வளவு குடும்பங்களின் செலவுத்திட்டங்களைச் சென்றடைகிறது என்பதே கேள்வி.

நடுத்தர வர்க்கத்தினர் குறித்த புள்ளிவிவரங்கள் எதை அளவிடுகின்றன?

பிபிஎஸ் நடுத்தர வர்க்கத்தினரை சம்பளத்தை மட்டும் வைத்து அல்லாமல், ஒவ்வொருவரின் செலவினத்தின் அடிப்படையில் வகைப்படுத்துகிறது. பொதுவாகக் கூறப்படும் மாதாந்திரச் செலவின வரம்பு ஒருவருக்கு சுமார் Rp2 மில்லியன் முதல் Rp9.9 மில்லியன் வரை. 2024ஆம் ஆண்டுக்கான துல்லியமான வரம்பு Rp2.04 மில்லியன் முதல் Rp9.91 மில்லியன் வரை இருந்தது.

2024ஆம் ஆண்டின் வரம்புகள், மாதம் ஒருவருக்கான Rp582,932 வறுமைக் கோட்டின் 3.5 முதல் 17 மடங்கு வரை இருந்தன. அந்தக் கோட்டின் 1.5 முதல் 3.5 மடங்கு வரை செலவிட்டவர்கள், நடுத்தர வர்க்கத்தை நோக்கி முன்னேறுபவர்களாக வகைப்படுத்தப்பட்டனர். வறுமைக் கோட்டுக்கும் அதன் 1.5 மடங்குக்கும் இடைப்பட்ட தொகையைச் செலவிட்டவர்கள், வறுமை அபாயத்தில் உள்ளவர்களாக வகைப்படுத்தப்பட்டனர்.

எனவே, ஒரு குடும்பத்தின் செலவுத்திட்டத்தை அது ஆதரிக்கும் நபர்களின் எண்ணிக்கையுடன் சேர்த்துக் கணக்கிட வேண்டும். குடும்பத்தின் மொத்தச் செலவும் ஒருவரின் சம்பளமும் வேறு அளவீடுகள்; இந்த வகைப்பாட்டைத் தீர்மானிப்பது குடும்ப உறுப்பினர் ஒவ்வொருவருக்குமான செலவினமாகும்.

நடுத்தர வர்க்கத்தினர் எண்ணிக்கை எந்த அளவுக்குச் சுருங்கியுள்ளது என்பதை மக்கள்தொகைப் புள்ளிவிவரங்கள் காட்டுகின்றன:

• 2019: 5.733 கோடி பேர்; மக்கள்தொகையில் 21.45%.
• 2024: 4.785 கோடி பேர்; மக்கள்தொகையில் 17.13%.
• 2025: 4.67 கோடி பேர்; மக்கள்தொகையில் 16.6%.

2019 முதல் 2024 வரை 94.8 லட்சம் பேர் குறைந்தனர். 2024 முதல் 2025 வரை மேலும் 11.5 லட்சம் பேர் இந்த வகைப்பாட்டிலிருந்து வெளியேறினர். நடுத்தர வர்க்கத்தை நோக்கி முன்னேறுபவர்கள் மற்றும் வறுமை அபாயத்தில் உள்ளவர்கள் அதிகரித்துள்ள நிலையில், குடும்பச் செலவினங்களின் பாதுகாப்பு முக்கியக் கவலையாகிறது.

பிபிஎஸ்ஸின் மார்ச் 2025 நுகர்வுச் செலவின வெளியீடு, சுசேனாஸ் எனப்படும் தேசிய சமூகப் பொருளாதாரக் கணக்கெடுப்பின் நுகர்வுச் செலவினத் தொகுதியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. 2025 அக்டோபர் 10ஆம் தேதி வெளியிடப்பட்டு, 2026 ஜனவரி 21ஆம் தேதி திருத்தப்பட்ட இந்த அறிக்கை, நாடு முழுவதற்கும் ஒவ்வொரு மாகாணத்திற்கும் உரிய செலவின முறைகளை அளிக்கிறது. இந்தோனேசியர்கள் எவற்றுக்குச் செலவிடுகின்றனர் என்பதை ஆராய்வதற்கான அதிகாரப்பூர்வ அடிப்படையை இது வழங்குகிறது.

குடும்பங்களின் நெருக்கடி ஏன் வளர்ச்சிக்கு முக்கியம்?

இந்தோனேசியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (ஜிடிபி) பாதிக்கும் மேற்பட்ட பங்கை குடும்ப நுகர்வு வகிக்கிறது. பொருளாதாரம் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளின் அளவையே ஜிடிபி குறிக்கிறது. குடும்பங்கள் வாங்குவதைக் குறைக்கும்போது, அதன் தாக்கம் கடைகள், போக்குவரத்து சேவை வழங்குநர்கள், உற்பத்தியாளர்கள் மற்றும் பிற வேலைவழங்குநர்களையும் சென்றடைகிறது.

இந்த விவாதத்தில் மேற்கோள் காட்டப்பட்ட பிபிஎஸ் புள்ளிவிவரங்களின்படி, நடுத்தர வர்க்கத்தினரும் நடுத்தர வர்க்கத்தை நோக்கி முன்னேறுபவர்களும் இணைந்து நுகர்வில் 81%க்கும் அதிகமான பங்கைக் கொண்டுள்ளனர். துணைப் பொருளாதார விவகார ஒருங்கிணைப்பு அமைச்சர் டிராட்ஜாத் எச். விபோவோவும் இந்த இரு பிரிவினரும் மக்கள்தொகையில் சுமார் மூன்றில் இரண்டு பங்காகவும், குடும்ப நுகர்வில் 80%க்கும் அதிகமான பங்கைக் கொண்டவர்களாகவும் உள்ளனர் எனக் குறிப்பிட்டார்.

இந்தோனேசியாவின் அண்மைய வளர்ச்சிப் புள்ளிவிவரங்கள் பொருளாதாரம் தொடர்ந்து விரிவடைவதைக் காட்டுகின்றன: 2026ஆம் ஆண்டின் முதல் காலாண்டில் ஆண்டு வளர்ச்சி 5.61%, இரண்டாம் காலாண்டில் 5.29%, மூன்றாம் காலாண்டில் 5.47% ஆக இருந்தது. 2024ஆம் ஆண்டின் மூன்றாம் காலாண்டில் வளர்ச்சி 4.95% ஆக இருந்தது.

பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு இணையாக வேலைவாய்ப்பின் தரமும் தொழிலாளர் வருமானமும் மேம்படவில்லை என்று ரிசா கூறினார். பொருளாதாரம் மற்றும் சட்ட ஆய்வு மையத்தின் நிர்வாக இயக்குநர் பிமா யுதிஸ்திராவும் இதற்கு நெருக்கமான கருத்தை முன்வைத்தார். நவம்பர் 3ஆம் தேதி எம் பிளாக் ஸ்பேஸில் பேசிய அவர், வரிக்குப் பிந்தைய செலவுக்குக் கிடைக்கும் பணமான நடுத்தர வர்க்கத்தினரின் செலவிடக்கூடிய வருமானம் குறைந்து வருவதாகக் கூறினார்.

2026 அக்டோபரில் பணவீக்கம் 3.26% ஆக இருந்தது; செப்டம்பர் மாதத்தின் 3.28%ஐ விடச் சற்றுக் குறைவு. எனினும், ஓராண்டுக்கு முன்பிருந்ததைவிட விலைகள் தொடர்ந்து உயர்ந்தன. வருமானம் அதற்கேற்ப உயராத குடும்பங்களுக்கு, அதே அளவிலான பொருட்களை வாங்குவதற்குத் தங்கள் வருமானத்தின் பெரும் பங்கைச் செலவிட வேண்டியிருந்தது.

பல நிலைகளில் வரிகள் செலவிடக் கிடைக்கும் பணத்தைக் குறைக்கின்றன

மத்திய மற்றும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் ஒன்றோடொன்று இணையும் வரிகள் நெருக்கடிக்கான காரணம் என்று ரிசா சுட்டிக்காட்டினார். வேலைவாய்ப்பு, கொள்முதல், சொத்துகளைப் பொறுத்து, நடுத்தர வருமானம் கொண்ட இந்தோனேசியர்கள் சம்பாதித்தல், செலவிடுதல், சொத்துகளை வைத்திருத்தல் ஆகியவற்றின் வழியாக 16 வகையான வரிகள் வரை எதிர்கொள்ளக்கூடும்.

வேலைவாய்ப்பு வருமானத்திலிருந்து பிடிக்கப்படும் வருமான வரியான பிபிஹெச் பிரிவு 21, சம்பளம், படிகள், போனஸ் மற்றும் விடுமுறைக் காலக் கொடுப்பனவுகளைப் பாதிக்கிறது. இந்தோனேசியாவில் பிபிஎன் எனப்படும் மதிப்புக் கூட்டு வரி, வரிக்குட்பட்ட பொருட்களைக் கொள்முதல் செய்வதன் மூலம் குடும்பங்களைச் சென்றடைகிறது.

விவாதிக்கப்பட்ட பிற வரிகளில் ஆடம்பரப் பொருட்கள் விற்பனை வரியான பிபிஎன்பிஎம்; உணவக உணவு, விடுதிகள், வாகன நிறுத்தம், பொழுதுபோக்கு போன்றவற்றை உள்ளடக்கும் குறிப்பிட்ட பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளுக்கான வரியான பிபிஜேடி; பிபிபி-பி2 எனப்படும் சொத்து வரி ஆகியவை அடங்கும். வாகன வரிகள், எரிபொருள் வரிகள், நிலம் மற்றும் கட்டட உரிமைகளைப் பெறுவதற்கான பிபிபிஹெச்டிபி வரி, முத்திரைத் தீர்வை ஆகியவையும் கூடுதல் கட்டணச் சுமைகளாகின்றன.

பொருளாதாரச் சீர்திருத்த மையத்தின் இந்தோனேசியப் பொருளாதார நிபுணர் யூசுப் ரெண்டி மணிலெட், வேலைவாய்ப்பு வருமான வரியும் மதிப்புக் கூட்டு வரியும் வாங்கும் சக்திக்கு மிகவும் முக்கியமானவை என்றார். ஊதியத்தில் பிடிக்கப்படும் வரி தொழிலாளர்கள் பெறும் தொகையைக் குறைக்கிறது; பின்னர் அவர்கள் செலவிடும் பணத்தில் ஒரு பகுதியை மதிப்புக் கூட்டு வரி எடுத்துக்கொள்கிறது.

தங்கள் வருமானத்தின் கணிசமான பங்கைச் செலவிடும் குடும்பங்கள், பல பரிவர்த்தனைகளில் விதிக்கப்படும் மதிப்புக் கூட்டு வரியின் ஒட்டுமொத்த தாக்கத்தை உணர்வதாக யூசுப் வாதிட்டார். செல்வந்தக் குடும்பங்கள் வருமானத்தின் பெரும் பகுதியைச் சேமிக்க முடியும்; மேலும், வேறுபட்ட வரி விதிப்புக்கு உட்படும் முதலீடுகள் மற்றும் சொத்துகளிலிருந்தும் வருமானம் பெறுகின்றன.

2016 முதல் மாறாத வருமான வரி விலக்கு வரம்பு

பிடிகேபி எனப்படும் இந்தோனேசியாவின் வரிவிலக்கு வருமான வரம்பு, சார்ந்திருப்போர் இல்லாத திருமணமாகாத தனிநபர் வரி செலுத்துபவருக்கு ஆண்டுக்கு Rp54 மில்லியன், அதாவது மாதம் Rp4.5 மில்லியன் என 2016 வரி ஆண்டிலிருந்து மாறாமல் உள்ளது.

பணவீக்கம் மற்றும் வாழ்க்கைச் செலவுகளுக்கு ஏற்ப இந்த வரம்பையும் வருமான வரிப் பிரிவுகளையும் அவ்வப்போது திருத்த வேண்டும் என்று யூசுப் கோரினார். விலைகள் காலப்போக்கில் உயரும்போது, மாறாமல் இருக்கும் வரம்பு பாதுகாக்கும் வாங்கும் சக்தியின் அளவு குறைகிறது.

உயர்த்தப்பட்ட பிடிகேபி குறித்து அரசு ஆய்வு செய்து வருவதாகவும், 2026 அக்டோபர் 20 தேதியிட்ட அரசுச் செயலாளர் அமைச்சர் கடிதம் எண் B-40/M/SDK/KI.00/10/2026 மூலம் அதிபர் பிரபோவோ சுபியாந்தோ கொள்கையளவில் ஒப்புதல் அளித்ததாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டது. முன்மொழியப்பட்ட புதிய தொகையும் அது நடைமுறைக்கு வரும் தேதியும் குறிப்பிடப்படவில்லை.

பிரவிஜயா பல்கலைக்கழகத்தின் நிர்வாக அறிவியல் புலத்தில் இளநிலை வரிவிதிப்பு ஆய்வுத் திட்டத் தலைவர் அஸ்திரி வாரிஹ் அஞ்சர்வியும் உயர்த்தப்பட்ட வரம்பைக் கருத்தில் கொள்ளப் பரிந்துரைத்தார். சுங்கக் கட்டணம், கட்டாயப் பங்களிப்புகள், மாகாண வரிகள், வரிகள் உள்ளிட்ட குடும்பச் செலவுகளை ஒருங்கிணைத்து ஆய்வு செய்யுமாறு கொள்கை வகுப்பாளர்களை அவர் வலியுறுத்தினார்.

வரிச் சுமையை மேலும் சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்க மூலதன வருமானம் மற்றும் சொத்து உரிமைக்கான வரிவிதிப்பை வலுப்படுத்த யூசுப் முன்மொழிந்தார். வரி அடித்தளத்தை விரிவுபடுத்த வேண்டும், அதாவது வரிக்குட்பட்ட செயல்பாடுகளை மேலும் பலவற்றை வரி அமைப்புக்குள் கொண்டுவர வேண்டும் என்றும், அதேவேளையில் குறைந்த வருவாய் கொண்டவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்றும் அஸ்திரி ஆதரித்தார்.

ஆன்லைன் சந்தைகள் வழியாக பிபிஹெச் பிரிவு 22 வரி வசூலிப்பதில் தெளிவான வரம்புகளையும், பொதுமக்களுக்கு போதிய விளக்கத்தையும் வழங்க வேண்டும் என்றும் அஸ்திரி கோரினார். சரியாக வடிவமைக்கப்படாத வரி வசூல் ஏற்பாடுகள் சிறு வணிகர்களுக்குச் சுமையாகலாம் அல்லது விலைகளை உயர்த்துவதன் மூலம் வாங்குபவர்களிடம் அந்தச் சுமை மாற்றப்படலாம் என்று அவர் எச்சரித்தார்.

கல்வியும் அத்தியாவசியப் பொருட்களும் இந்தெஃப்பின் முன்மொழிவில் முக்கிய இடம் பெறுகின்றன

குடும்பங்களால் எளிதில் தவிர்க்க முடியாத செலவுகளில் ரிசாவின் பரிந்துரைகள் கவனம் செலுத்துகின்றன. கல்வி, அடிப்படைப் பொருட்கள், சுகாதாரம் ஆகியவை குடும்பச் செலவுத்திட்டங்களில் மீண்டும் மீண்டும் இடம்பெறுவதால், அவற்றின் செலவைக் குறைப்பது ஒருமுறை வழங்கும் தொகையைவிடத் தொடர்ச்சியான ஆதரவை அளிக்கக்கூடும்.

பொது ஆரம்பகாலக் குழந்தைப் பருவக் கல்வி முன்னுரிமைகளில் ஒன்றாகும். தனியார் நிலையங்களுடன் ஒப்பிடும்போது அரசின் கல்வி நிலையங்கள் மிகக் குறைவாக இருப்பதாகவும், பொதுக் கல்வி வசதிகளை விரிவுபடுத்த வேண்டும் என்றும் ரிசா கூறினார். குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து தொடக்க மற்றும் கீழ்நிலைப் பள்ளி வரையிலான தரமான கல்வி, மக்களின் அறிவையும் திறன்களையும் வளர்ப்பதற்கான அடித்தளம் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

அணுக எளிதான பொதுக் கல்வி வசதிகள், கல்வியைத் திட்டமிடும்போது குடும்பங்களுக்கு இன்னொரு தெரிவை வழங்கக்கூடும். ரிசாவின் வாதம், உடனடிக் குடும்பச் செலவுகளைப் பிள்ளைகளின் நீண்டகால வாய்ப்புகளுடன் இணைக்கிறது: மலிவான கல்வி தற்போதைய கட்டணச் சுமையைக் குறைப்பதோடு, எதிர்காலக் கற்றலுக்கும் ஆதரவளிக்கும்.

உணவுப் பொருட்களை வாங்கக்கூடிய விலையில் வைத்திருப்பதும் மற்றொரு முன்னுரிமையாகும். அத்தியாவசியப் பொருட்கள் மக்களுக்கு எட்டும் விலையில் இருப்பதை உறுதிசெய்யவும், குறிப்பிட்ட அத்தியாவசியப் பொருட்களுக்கு மதிப்புக் கூட்டு வரிச் சலுகை வழங்குவது குறித்து பரிசீலிக்கவும் ரிசா அரசை வலியுறுத்தினார்.

பல நாடுகளில் மதிப்புக் கூட்டு வரிச் சலுகை பெறும் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான உபகரணங்களாகக் காதுகேட்கும் கருவிகளையும் சக்கர நாற்காலிகளையும் அவர் குறிப்பிட்டார். வரிக் கொள்கையில் கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டிய அத்தியாவசியப் பொருட்களாகச் சானிட்டரி நாப்கின்களையும் அவர் முன்வைத்தார். மாற்றுத்திறனுடன் வாழ்வதற்கான செலவு, மாதவிடாய் சுகாதாரத்துக்கான தொடர்ச்சியான செலவுகள் உள்ளிட்ட குறிப்பிட்ட தேவைகளை நிதிக் கொள்கை விவாதத்துக்குள் அவருடைய பரிந்துரைகள் கொண்டுவருகின்றன.

ஏற்கெனவே உள்ள உதவிகள் சில தொழிலாளர்களையும் வீடு வாங்குபவர்களையும் சென்றடைகின்றன

தகுதியுள்ள தொழிலாளர்களுக்கான பிபிஹெச் பிரிவு 21 வரியை அரசு செலுத்தும் ஏற்பாடுகளும் அரசின் ஆதரவில் அடங்கும். மாதம் Rp10 மில்லியனுக்குக் குறைவாகச் சம்பாதிக்கும் சுமார் 75 லட்சம் தொழிலாளர்களை இந்தத் திட்டம் சென்றடைவதாகவும், 2027ஆம் ஆண்டில் பல்வேறு துறைகளுக்கு விரிவுபடுத்தத் திட்டமிட்டுள்ளதாகவும் டிராட்ஜாத் கூறினார்.

இத்தகைய சலுகைகள் குடும்பச் செலவுத்திட்டங்களுக்கு உதவக்கூடும் என்பதை யூசுப் ஏற்றுக்கொண்டார். அதேவேளையில், அவை குறிப்பிட்ட சில துறைகளை மட்டுமே சென்றடைவதையும் தற்காலிகமானவையாக இருப்பதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார். தகுதிபெற்ற துறைகளுக்கு வெளியே உள்ள முறைசார் ஊழியர்கள் வழக்கமான வரி மற்றும் வாழ்க்கைச் செலவுகளைத் தொடர்ந்து எதிர்கொள்கின்றனர்.

தொழிலாளர் விபத்துக் காப்பீடான ஜேகேகே மற்றும் இறப்புப் பலன் காப்பீடான ஜேகேஎம் ஆகியவற்றுக்கான பங்களிப்புகளில் 50% தள்ளுபடியும் டிராட்ஜாத் குறிப்பிட்ட பிற நடவடிக்கைகளில் அடங்கும்.

வீட்டு ஆதரவுத் திட்டங்களில், Rp2 பில்லியன் வரையிலான விலை கொண்ட வீடுகளுக்கான மதிப்புக் கூட்டு வரியை அரசு செலுத்துவதும், Rp500 மில்லியன் வரையிலான விலை கொண்ட முதல் வீடுகளுக்கான அடமான வட்டியில் 6% மானியமாக வழங்குவதும் அடங்கும். இந்தத் திட்டங்கள் குறிப்பிட்ட கொள்முதல்களுக்கும் தகுதிபெறும் பிரிவினருக்கும் உதவுகின்றன; இந்தெஃப்பின் கல்வி மற்றும் அத்தியாவசியப் பொருட்கள் குறித்த பரிந்துரைகளோ மீண்டும் மீண்டும் ஏற்படும் செலவுகளில் கவனம் செலுத்துகின்றன.

2025 மற்றும் 2026ஆம் ஆண்டுகளில் வாங்கும் சக்தி, மீண்டும் மீண்டும் வழங்கப்படும் நிதி ஊக்கத்தை அதிகளவில் சார்ந்துவருவதாக ரிசா கூறினார். அந்த மதிப்பீட்டுடன் விவாதிக்கப்பட்ட புள்ளிவிவரங்களில், மானியம் மற்றும் சமூக உதவிக்கான செலவின அளவீடு 10.92இலிருந்து 30.68ஆக உயர்ந்ததாகக் காட்டப்பட்டது. அவற்றின் அலகுகளும் ஒப்பீட்டுக் காலங்களும் குறிப்பிடப்படாததால், பண மதிப்பு தெளிவாகவில்லை.

ஆகவே, கொள்கைத் தேர்வு என்பது உதவியின் அளவை மட்டுமல்ல; அது எத்தனை பேரைச் சென்றடைகிறது, எவ்வளவு காலம் வழங்கப்படுகிறது என்பதையும் பற்றியது. தற்காலிக உதவி தகுதிபெறும் பயனாளிகளின் ஒரு கட்டணத்தைக் குறைக்கலாம்; பொதுச் சேவைகள் அல்லது வருமான வரி விலக்கு வரம்புகளில் செய்யப்படும் மாற்றங்கள் குடும்பங்களின் வழக்கமான செலவுகளை மாற்றக்கூடும்.

வேலை மாற்றங்கள் தீர்வைச் சிக்கலாக்குகின்றன

வேலைவாய்ப்பு மற்றும் பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களே நடுத்தர வர்க்கத்தினர் எண்ணிக்கை குறைந்ததற்கான ஒரு காரணம் என்று டிராட்ஜாத் கூறினார். தொழில்நுட்பம், செயற்கை நுண்ணறிவு, புவிசார் அரசியல் நிகழ்வுகள் ஆகியவை வேலைவாய்ப்பை மறுவடிவமைப்பதாகவும், ஜவுளி மற்றும் காலணி உற்பத்தித் துறைகள் அழுத்தத்தை எதிர்கொள்ளும் நிலையில் சில சேவைத் துறைகள் விரிவடைந்ததாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

உணவு மற்றும் பானங்கள், காலணி, ஜவுளி ஆகியவற்றின் நுகர்வு வளர்ச்சி சுமார் 3% முதல் 4% வரை இருந்ததாகவும், தொலைத்தொடர்பு, போக்குவரத்து, விடுதிகள் மற்றும் உணவகங்களில் அது சுமார் 6% முதல் 7% வரை இருந்ததாகவும் அவர் கூறினார். மேலும், கடைக்குச் செல்வோர் குறைந்த அளவில் பொருட்களை வாங்குவதையும் இணையவழி விற்பனை முறைகளை அதிகமாகப் பயன்படுத்துவதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.

இந்த மாற்றங்களுக்கான தீர்வு விலைகளோடு வருமானத்தையும் இலக்காகக் கொள்ள வேண்டும். வேறுவகையான வேலைக்கு மாறும் குடும்பத்தினர் புதிய திறன்களைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கலாம்; வருமானம் உறுதியற்ற தொழிலாளர்களும் வழக்கமான கல்வி, உணவு, சுகாதாரச் செலவுகளைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது.

2027ஆம் ஆண்டில் 1.5 லட்சம் பேருக்குப் பயிற்சிப் பணியிடங்களையும் 3 லட்சம் பேருக்குத் தொழிற்பயிற்சியையும் அரசு திட்டமிட்டுள்ளது. மாறிவரும் தேவைகளுக்கு ஏற்ப தொழிலாளர்கள் தங்களை மாற்றிக்கொள்ள உதவும் திட்டங்களாக இவற்றை டிராட்ஜாத் விவரித்தார். வேலைவாய்ப்பு வருமான வரியை அரசு செலுத்தும் திட்டத்தை மேலும் பல துறைகளுக்கு விரிவுபடுத்துவதும் இதனுடன் இணைந்துள்ளது.

நடுத்தர வர்க்கத்தினர் எண்ணிக்கை குறைந்ததற்கு அரசின் கவனமும் செலவினமும் அரசியலால் உள்வாங்கப்பட்டதும் ஒரு பகுதி காரணம் என்று பாங்க் பிசிஏவின் தலைமைப் பொருளாதார நிபுணர் டேவிட் சுமுவால் முன்னதாகக் கூறியிருந்தார். சமூகச் செலவினங்களில் ஏற்படும் தாமதங்கள் வளர்ச்சியை மந்தமாக்கக்கூடும் என்றும் அவர் எச்சரித்தார். உதவி கிடைக்கக் காத்திருக்கும் குடும்பங்களுக்கும் அந்தச் செலவினம் புழக்கத்துக்கு வருவதை எதிர்பார்க்கும் வணிகங்களுக்கும், உதவி வழங்கப்படும் நேரம் முக்கியம் என்ற நடைமுறைப் பிரச்சினையையும் அவரது மதிப்பீடு முன்வைக்கிறது.

கொள்கை விவாதத்தின் பின்னணியில் உள்ள தேதிகள்

பல ஆண்டுகளாக அளவிடப்பட்டுவரும் சரிவையும் 2026ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் முன்வைக்கப்பட்ட கொள்கைப் பரிந்துரைகளையும் இந்த விவாதம் ஒன்றிணைக்கிறது. முக்கிய நிகழ்வுகள்:

• 2016: சார்ந்திருப்போர் இல்லாத திருமணமாகாத வரி செலுத்துபவருக்கான தற்போதைய ஆண்டுக்கு Rp54 மில்லியன் பிடிகேபி நடைமுறைக்கு வந்தது.
• 2019 முதல் 2025 வரை: நடுத்தர வர்க்கத்தினர் எண்ணிக்கை 5.733 கோடியிலிருந்து 4.67 கோடியாகக் குறைந்தது.
• 2026 அக்டோபர் 20: உயர்த்தப்பட்ட பிடிகேபி குறித்து மறுஆய்வு செய்ய கொள்கையளவில் அதிபர் ஒப்புதல் அளித்ததை அரசுச் செயலாளர் அமைச்சர் கடிதம் தெரிவித்ததாகக் கூறப்பட்டது.
• 2026 நவம்பர் 3: எம் பிளாக் ஸ்பேஸில் பிமா, செலவிடக்கூடிய வருமானம் சரிவது மற்றும் நடுத்தர வர்க்கத்தினரின் அதிருப்தி குறித்து விவாதித்தார்.
• 2026 நவம்பர் 4 மற்றும் 5: மூன்றாம் காலாண்டு வளர்ச்சி 5.47%ஐ எட்டிய நிலையில், வரி விலக்கு வரம்புகள் மற்றும் குடும்ப ஆதரவில் மாற்றங்கள் செய்ய வேண்டும் என்று பொருளாதார நிபுணர்கள் கோரினர்.
• 2027: பயிற்சிப் பணியிடங்கள் மற்றும் தொழிற்பயிற்சித் திட்டங்கள், பிபிஹெச் பிரிவு 21ஐ அரசு செலுத்தும் திட்டத்தை மேலும் பல துறைகளுக்கு விரிவுபடுத்துதல் ஆகியவை திட்டமிடப்பட்டுள்ளன.

குடும்பச் செலவுத்திட்டங்களைத் தொடர்ந்து நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்கும் செலவுகளுக்கு ஏற்றவாறு நிதி ஆதரவை மாற்றியமைப்பதே இந்தெஃப்பின் முதன்மைப் பரிந்துரையாகும். மக்களின் செலவினத்தைத் தாங்கும் அளவுக்கு அவர்கள் சம்பாதிக்க உதவுவது என்ற அதே பிரச்சினையின் மற்றொரு பகுதியை, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் பயிற்சிக்கான அரசுத் திட்டங்கள் கையாளுகின்றன.

குடும்பங்கள் கவனிக்க வேண்டிய நடைமுறை நடவடிக்கைகள் வரி ஆதரவு பெறுவதற்கான தகுதி, வருமான வரி விலக்கு வரம்பில் ஏதேனும் மாற்றம், மலிவான பொதுக் கல்வி கிடைப்பது, அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலை ஆகியவையாகும். தவிர்க்க முடியாத கட்டணங்களைச் செலுத்திய பிறகு எவ்வளவு பணம் மீதமிருக்கும் என்பதை இந்த முடிவுகள் ஒன்றிணைந்து தீர்மானிக்கும்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• இந்தோனேசியாவின் நடுத்தர வர்க்கத்தினர் எண்ணிக்கை 2019 முதல் 2025 வரை 1.063 கோடி குறைந்து 4.67 கோடியானது.
• ஏற்கெனவே உள்ள உதவிகளுடன், மலிவான கல்வி, உணவு, சுகாதாரம் மற்றும் குறிப்பிட்ட வரி நடவடிக்கைகள் மூலம் நிவாரணம் வழங்க இந்தெஃப் பரிந்துரைக்கிறது.
• சார்ந்திருப்போர் இல்லாத தனிநபருக்கான வரிவிலக்கு வருமான வரம்பு 2016 முதல் ஆண்டுக்கு Rp54 மில்லியனாக மாறாமல் உள்ளது.
• டிராட்ஜாத்தின் கூற்றுப்படி, வேலைவாய்ப்பு வருமான வரி ஆதரவு தற்போது சுமார் 75 லட்சம் தொழிலாளர்களைச் சென்றடைகிறது.
• 2027ஆம் ஆண்டுக்கான அரசுத் திட்டங்களில் 1.5 லட்சம் பேருக்குப் பயிற்சிப் பணியிடங்கள், 3 லட்சம் பேருக்குத் தொழிற்பயிற்சி, மேலும் பல துறைகளுக்கு வேலைவாய்ப்பு வரி ஆதரவை விரிவுபடுத்துதல் ஆகியவை அடங்கும்.
• நடுத்தர வர்க்கத்தினரும் நடுத்தர வர்க்கத்தை நோக்கி முன்னேறுபவர்களும் நுகர்வில் 80%க்கும் அதிகமான பங்கைக் கொண்டுள்ளனர். எனவே, உள்நாட்டுத் தேவைக்கு அவர்களின் நிதிப் பாதுகாப்பு முக்கியமானது.