வடக்கு மலுக்குவில் நிக்கல் ஏற்றம்: இந்தோனேசியாவின் மின்சார வாகன இலட்சியங்களுக்கான சுகாதாரம், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் மனித விலை

வடக்கு மலுக்குவில் நிக்கல் சுரங்கம்: இருமுனைக் கூர்வாள்

கிழக்கு இந்தோனேசியாவில் அமைந்துள்ள தொலைதூர மாகாணமான வடக்கு மலுக்கு, நிக்கல் சுரங்கம் மற்றும் பதப்படுத்தலுக்கான உலகளாவிய மையமாக மாறியுள்ளது. மின்சார வாகனங்கள் (EV) மற்றும் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் சேமிப்புக்கான உலகின் தேவை அதிகரிக்கும்போது, லித்தியம்-அயன் மின்கலங்களின் முக்கியக் கூறான நிக்கலுக்கான தேவையும் உயர்கிறது. இப்போது உலகின் மிகப்பெரிய நிக்கல் உற்பத்தியாளராக உள்ள இந்தோனேசியா, தனது தொழில்துறை இலட்சியங்களின் மையத்தில் வடக்கு மலுக்குவை வைத்துள்ளது. ஆனால், பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் பசுமைத் தொழில்நுட்பம் அளிக்கும் வாக்குறுதிக்குப் பின்னால், உள்ளூர் சமூகங்கள், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் பொது சுகாதாரத்தைப் பாதிக்கும் நெருக்கடி தீவிரமடைந்து வருகிறது.

உலகளாவிய ஆற்றல் மாற்றத்துக்கு நிக்கல் எவ்வாறு வலுசேர்க்கிறது

மின்சார வாகனங்கள் மற்றும் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் சேமிப்பு அமைப்புகளில் பயன்படுத்தப்படும் மின்கலங்களைத் தயாரிக்க நிக்கல் அவசியம். உலகெங்கும் வாகன உற்பத்தியாளர்களும் அரசாங்கங்களும் புதைபடிவ எரிபொருட்களிலிருந்து விலகும் மாற்றத்தை முன்னெடுக்கும் நிலையில், நிக்கலுக்கான தேவை பெருமளவில் உயர்ந்துள்ளது. உலகின் நிக்கல் தேவையில் கிட்டத்தட்ட பாதியை இந்தோனேசியா வழங்குகிறது; அதன் நான்கு முக்கியச் சுரங்க மையங்களில் வடக்கு மலுக்கும் ஒன்று. மத்திய ஹல்மஹேராவில் 5,000 ஹெக்டேர் பரப்பில் விரிந்துள்ள இந்தோனேசியா வேடா பே தொழில்துறைப் பூங்கா (IWIP), இந்த முயற்சியின் முன்னணித் திட்டமாகும். இது பில்லியன் கணக்கான வெளிநாட்டு முதலீட்டை ஈர்த்து, உருக்காலைகள், சுரங்கங்கள், துறைமுகம் மற்றும் விமான நிலையம் ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளது.

எனினும், நிக்கலைப் பிரித்தெடுத்து சுத்திகரிக்கும் செயல்முறை அதிக ஆற்றலைச் செலவழிப்பதுடன் சுற்றுச்சூழலுக்கும் பெரும் சுமையை ஏற்படுத்துகிறது. IWIP-இல் உள்ளவை உட்பட இந்தோனேசியாவின் பெரும்பாலான உருக்காலைகள் நிலக்கரி மின் நிலையங்களையே நம்பியுள்ளன. இதனால், மின்சார வாகனங்கள் ஆதரிக்க வேண்டிய காலநிலை இலக்குகளுக்கே பாதிப்பு ஏற்படுகிறது. ஆற்றல் மற்றும் தூய காற்று ஆராய்ச்சி மையத்தின் (CREA) அறிக்கையின்படி, தொழில்துறை வளாகங்களுக்கு மட்டும் மின்சாரம் வழங்குவதற்காகக் கட்டப்பட்ட நிலக்கரி மின் நிலையங்களின் திறன் இந்தோனேசியாவில் வேகமாக அதிகரித்துள்ளது; இதில் வடக்கு மலுக்கு முன்னணியில் உள்ளது.

நிக்கல் உருக்காலைகளின் நிழலில் சுகாதார நெருக்கடி

IWIP மற்றும் பிற நிக்கல் ஆலைகளுக்கு அருகில் வசிப்போருக்கு, அதன் பாதிப்புகள் உடனடியானவை; தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும் பாதிக்கின்றன. ஒரு காலத்தில் செழிப்பான காடுகளும் தூய்மையான ஆறுகளும் சூழ்ந்திருந்த ஜெமாஃப், லெலிலெஃப் சாவாய் போன்ற கிராமங்கள் இப்போது புகைப்போக்கிகள் மற்றும் நிலக்கரி சேமிப்புப் பகுதிகளின் நிழலில் உள்ளன. காற்றில் தூசியும் சாம்பலும் நிறைந்துள்ளன; தொழில்துறை வெளியேற்றங்களால் இரவில் வானம் சிவப்பாக ஒளிர்கிறது.

ஜெமாஃப் கிராமத்தைச் சேர்ந்த இளம் தாயான ஸ்டேஸ்யா தானியா, வீட்டைத் தூய்மையாகவும் மகளை ஆரோக்கியமாகவும் வைத்திருக்க அன்றாடம் போராடுவதாகக் கூறுகிறார். நாள்தோறும் இருமுறை பெருக்கினாலும், சாம்பல் வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் படிகிறது. அவரது நான்கு வயது மகள் புத்ரிக்கு நீடித்த சுவாசப் பிரச்சினைகள் உள்ளன. அவருக்கு ஆஸ்துமா இருப்பதாக மருத்துவர்கள் கண்டறிந்துள்ளனர்; உள்ளூர் குழந்தைகளிடையே இந்நிலை அதிகரித்து வருகிறது.

லெலிலெஃப் சுகாதார மையத்தின் தலைவர் அஸ்ஜுவாட்டி தவினெல்லா விளக்குகிறார்:

"என்னிடம் உள்ள தரவுகளின்படி, சுவாசத் தொற்று பாதிப்புகள் ஒவ்வோர் ஆண்டும் அதிகரித்து, ஆண்டுதோறும் முதலிடத்தில் உள்ளன."

லெலிலெஃப் சுகாதார மையத்தின் தரவுகள் நிலைமையின் தீவிரத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன: கடுமையான சுவாசத் தொற்று பாதிப்புகள் 2018-ல் 351 ஆக இருந்தவை, 2024-ல் 2,700-க்கும் அதிகமாக உயர்ந்துள்ளன. லெலிலெஃப் சாவாய் கிராமத்தில் மட்டும், பாதிப்புகள் 2020-ல் 434 ஆக இருந்து 2023-ல் 10,000-க்கும் அதிகமாக உயர்ந்தன. வடக்கு வேடா மற்றும் மத்திய வேடா மாவட்டங்களில் நோய்வாய்ப்பட்டவர்களின் விகிதம் முறையே 43.4% மற்றும் 20.7% ஆக உள்ளது; இவை மாகாண மற்றும் தேசிய சராசரிகளைக் காட்டிலும் மிக அதிகம்.

குழந்தைகளும் முதியவர்களும் குறிப்பாகப் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்கள். ஸ்டேஸ்யாவின் குடும்பத்தைப் போன்ற பல குடும்பங்கள், வருமானத்தில் கணிசமான பகுதியை மருத்துவமனைச் செலவுகளுக்கும் மருந்துகளுக்கும் செலவிடுகின்றன. சில குடும்பங்களுக்குக் குழந்தைகளை வீட்டுக்குள்ளேயே வைத்திருப்பதுதான் ஒரே வழியாக உள்ளது; இதனால் மாசுபட்ட காற்றுக்கு அவர்கள் ஆளாவது குறைகிறது.

மாசுபாடு: காற்று, நீர், மண்

பலவகையான மாசுபாடுகளே சுகாதார நெருக்கடிக்குக் காரணமாக உள்ளன. நிலக்கரி மின் நிலையங்கள் நுண்துகள்கள் (PM10, PM2.5), சல்பர் டைஆக்சைடு (SO2), நைட்ரஜன் ஆக்சைடுகள் (NOx) ஆகியவற்றை வெளியிடுகின்றன; இவை சுவாச மற்றும் இதயக் குழாய் நோய்களை ஏற்படுத்தும் என்பது அறியப்பட்டது. மக்கள் விடுதலை மற்றும் சூழலியல் நடவடிக்கைக் கழகம் (AEER), CREA ஆகியவற்றின் ஆய்வுகளின்படி, IWIP அருகிலுள்ள நுண்துகள் அளவுகள் இந்தோனேசிய மற்றும் ஐரோப்பிய பாதுகாப்பு வரம்புகளைத் தொடர்ந்து மீறுகின்றன.

ஆனால் பிரச்சினை காற்றுடன் முடிவதில்லை. 2024-ல் நெக்சஸ்3 அறக்கட்டளையும் ததுலாகோ பல்கலைக்கழகமும் மேற்கொண்ட ஆய்வில், ஜெமாஃப் மற்றும் லெலிலெஃப் பகுதிகளைச் சேர்ந்த தொழிலாளர்கள், குடியிருப்பாளர்களின் ரத்த மாதிரிகளில் பாதரசமும் ஆர்சனிக்கும் பாதுகாப்பு வரம்புகளைவிட மிக அதிக அளவில் இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. சுரங்கம் மற்றும் உருக்குப் பணிகளின்போது வெளியேறும் இந்த கன உலோகங்கள் நரம்பியல் பாதிப்பு, புற்றுநோய், குழந்தைகளின் வளர்ச்சிக் குறைபாடுகள் ஆகியவற்றை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

நெக்சஸ்3 அறக்கட்டளை ஆய்வாளர் அனிசா மகாராணி கூறுகிறார்:

"61 ரத்த மாதிரிகளில் 23-ல் பாதரசம் மற்றும் ஆர்சனிக் அளவுகள் பாதுகாப்பு வரம்பை மீறியிருந்தன. ஒன்பது குடியிருப்பாளர்களின் மாதிரிகளில் ஒரே நேரத்தில் இரு மாசுகளும் இருந்தன."

நீர் ஆதாரங்களும் மாசடைந்துள்ளன. ஒரு காலத்தில் குடிப்பதற்கும், குளிப்பதற்கும், மீன்பிடிப்பதற்கும் பயன்படுத்தப்பட்ட ஆறுகள் இப்போது வண்டலும் தொழில்துறை கழிவுநீரும் கலந்து பழுப்பு நிறத்தில் ஓடுகின்றன. ஒபி தீவிலுள்ள கவாசி கிராமம் போன்ற சில பகுதிகளில், புலனாய்வுப் பத்திரிகையாளர்கள் வெளியிட்ட நிறுவனத்தின் உள் ஆவணங்கள், வலுவான புற்றுநோய்க்காரியான அறுவகை குரோமியத்தின் அளவு உள்ளூர் நீரூற்றுகளில் சட்டப்பூர்வ வரம்பைவிட 19 மடங்கு வரை இருப்பதைக் காட்டின. பாட்டில் நீரை வாங்க வசதியில்லாத குடியிருப்பாளர்கள், நீண்டகால உடல்நலப் பாதிப்புகளுக்கு ஆளாகும் ஆபத்துடன், இந்த மாசடைந்த நீரையே தொடர்ந்து குடிக்கின்றனர்.

சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு: காடழிப்பும் வெள்ளமும்

வடக்கு மலுக்குவில் நிக்கல் சுரங்கத் தொழில் காடழிப்புடன் பிரிக்க முடியாத வகையில் தொடர்புடையது. ஆழமற்ற நிக்கல் படிவங்களை அடைவதற்காக நிறுவனங்கள் பரந்த வெப்பமண்டலக் காடுகளை அழித்து, வாழிடங்களைச் சிதைத்து, பசுமைக்குடில் வாயுக்களை வெளியிடுகின்றன. ஹல்மஹேரா தீவில் மட்டும் சுரங்கப் பணிகளால் 5,300 ஹெக்டேருக்கும் அதிகமான காடுகள் அழிந்துள்ளதாக, செயற்கைக்கோள் படங்களும் காலநிலை உரிமைகள் சர்வதேச அமைப்பு மற்றும் கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகம், பெர்க்லி ஆகியவற்றின் ஆய்வுகளும் காட்டுகின்றன.

இந்தக் காடழிப்பு தொடர்ச்சியான பாதிப்புகளை ஏற்படுத்துகிறது. மரங்களின் மறைப்பு இல்லாததால் மண் அரிப்பு அதிகரிக்கிறது; ஆறுகளில் வண்டல் படிகிறது; வெள்ளம் அடிக்கடியும் தீவிரமாகவும் ஏற்படுகிறது. 2020 முதல் 2024 வரை, வேடா பே சுரங்கப் பகுதியில் ஒரு மீட்டருக்கும் அதிக உயரமுள்ள வெள்ளம் பத்துக்கும் மேற்பட்ட முறை தாக்கி, ஆயிரக்கணக்கான மக்களை இடம்பெயரச் செய்தது. விவசாய நிலங்களும் தோட்டங்களும் சேதமடைந்தோ அழிந்தோ உள்ளன; இதனால் உணவுப் பாதுகாப்பும் வாழ்வாதாரமும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன.

கடல் சூழலமைப்புகளும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. உருக்காலைகளிலிருந்து வெளியேற்றப்படும் சூடான நீரும் கழிவுகளும் மீன்களைக் கொன்று, கடலோர நீரை மாசுபடுத்தியுள்ளன. இதனால் குறைந்து வரும் மீன் பிடிப்புக்காக மீனவர்கள் தொலைதூரம் செல்ல வேண்டியுள்ளது. நிக்கல், குரோமியம், தாமிரம் போன்ற கன உலோகங்கள் நீர் மற்றும் மீன் மாதிரிகளில் அரசின் பாதுகாப்பு வரம்புகளைவிட அதிக அளவில் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. இது உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் உள்ளூர் மீன்வளத்தின் நீண்டகால நிலைத்தன்மை குறித்த கவலைகளை எழுப்புகிறது.

சமூக மற்றும் பொருளாதாரப் பாதிப்புகள்: யாருக்குப் பலன்?

வடக்கு மலுக்குவில் பில்லியன் கணக்கான முதலீடுகளும் வேகமான பொருளாதார வளர்ச்சியும் பதிவாகியுள்ளபோதிலும்—2023-ன் இரண்டாம் காலாண்டில் 23%-க்கும் அதிகமான வளர்ச்சி—வறுமையும் சமத்துவமின்மையும் தொடர்கின்றன. IWIP அமைந்துள்ள மத்திய ஹல்மஹேரா, மாகாணத்திலேயே மிக அதிக வறுமை விகிதம் கொண்ட பகுதிகளில் ஒன்றாகும். குறிப்பாகச் சிறப்புத் திறன்கள் இல்லாத பல உள்ளூர்வாசிகள், சுரங்கத் தொழில் ஏற்றத்தால் பலனடையவில்லை. மாறாக, விவசாயம், மீன்பிடித்தல் ஆகிய பாரம்பரிய வாழ்வாதாரங்களை இழந்துள்ளதுடன், சுற்றுச்சூழல் சீரழிவால் வாழ்க்கைச் செலவும் அதிகரித்துள்ளது.

சுரங்கத்துக்கான நிலம் கையகப்படுத்தல் சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்து வருகிறது. சாவாய், ஓ’ஹொங்கானா மன்யாவா (தொபெலோ தலாம்) போன்ற பழங்குடிச் சமூகங்களின் மூதாதையர் காடுகளும் வேட்டையாடும் நிலங்களும் உரிய இழப்பீடோ ஒப்புதலோ இன்றி அழிக்கப்பட்டுள்ளன. காலநிலை உரிமைகள் சர்வதேச அமைப்பும் பிற அரசு சாரா அமைப்புகளும் வெளியிட்டுள்ள அறிக்கைகள், நில அபகரிப்பு, மிரட்டல், போதிய இழப்பீடு வழங்கப்படாமை போன்றவற்றைப் பதிவு செய்துள்ளன. சில சமூகங்கள் அடிப்படை வசதிகள் குறைந்த கிராமங்களுக்கு மறுகுடியமர்த்தப்பட்டுள்ளன; அங்கு புதிய வாழ்க்கை முறைக்கு மாறுவதில் அவர்கள் சிரமப்படுகின்றனர்.

பழங்குடியின சாவாய் விவசாயியான மக்லோன் லோபே நினைவுகூர்கிறார்:

"என் ஒப்புதல் இல்லாமல் என் நிலம் தோண்டப்பட்டது; குறைந்த விலைக்கு விற்கும்படி எனக்கு அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்டது. நிறுவனம் ஒரு பகுதிக்கான பணத்தை மட்டுமே கொடுத்துவிட்டு, எஞ்சிய நிலத்துக்கான இழப்பீடு தராமல் எடுத்துக்கொண்டது."

காடு சார்ந்த பண்பாட்டையும் வாழ்வையும் கொண்ட ஓ’ஹொங்கானா மன்யாவா மக்களுக்கு, இந்த இழப்பு அவர்களின் இருப்புக்கே அச்சுறுத்தலாக உள்ளது. சுரங்கப் பணிகள் அவர்களின் நிலப்பரப்புக்குள் நுழையும்போது, அவர்களின் பாரம்பரிய வாழ்க்கை முறை அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகிறது; அவர்களை மறுகுடியமர்த்தும் முயற்சிகளும் பெரும்பாலும் தோல்வியடைந்துள்ளன.

பொருளாதார மற்றும் சுகாதாரச் செலவுகள்: அதிகரிக்கும் சுமை

நிக்கல் தொழில்துறை மாசுபாட்டால் ஏற்படும் பொது சுகாதார மற்றும் பொருளாதாரச் செலவுகள் மிகப் பெரியவை. 2025-க்குள் வடக்கு மலுக்குவில் மாசுபாடு தொடர்பான நோய்களுக்கான சிகிச்சைச் செலவு 8.5 டிரில்லியன் இந்தோனேசிய ரூப்பியா (சுமார் 491 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்) ஆகும் என்றும், அடுத்த பத்தாண்டில் அது 12.3 டிரில்லியன் ரூப்பியாவாக உயரும் என்றும் CELIOS, CREA ஆகியவை கணித்துள்ளன. சுற்றுச்சூழல் கட்டுப்பாடுகள் வலுப்படுத்தப்படாவிட்டால், 2030-க்குள் இப்பகுதியில் 5,000 பேர் முன்கூட்டியே உயிரிழக்கக்கூடும்; மேலும் 54 டிரில்லியன் ரூப்பியா பொருளாதாரச் சுமையும் ஏற்படலாம்.

தேசிய அளவில், பழைய மின் நிலையங்களை மூடாமலும் கடுமையான தரநிலைகளை அமல்படுத்தாமலும் தொழில்துறைக்கான நிலக்கரி மின் உற்பத்தியை இந்தோனேசியா தொடர்ந்து விரிவாக்கினால், அதன் ஒட்டுமொத்த சுகாதாரப் பாதிப்புகளால் 2040-க்குள் கூடுதலாக 27,000 பேர் உயிரிழக்கக்கூடும்; 330 டிரில்லியன் ரூப்பியா (20 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்) பொருளாதார இழப்பும் ஏற்படலாம்.

சீர்திருத்தத்துக்கான கோரிக்கைகள்: வளர்ச்சிக்கும் நிலைத்தன்மைக்கும் இடையே இந்தோனேசியாவால் சமநிலை காண முடியுமா?

நெருக்கடி தீவிரமடையும் நிலையில், உள்ளூர் தலைவர்கள், சுகாதார அதிகாரிகள் மற்றும் குடிமைச் சமூக அமைப்புகள் உடனடி நடவடிக்கை கோருகின்றன. ஆய்வாளர்கள் மற்றும் ஆதரவு அமைப்புகள் முன்வைக்கும் பரிந்துரைகள்:

• சுற்றுச்சூழல் நிர்வாகம் மேம்படும் வரை நிக்கல் உருக்காலைகள் மற்றும் தொழில்துறைக்கான நிலக்கரி மின் நிலையங்களுக்கு புதிய அனுமதிகளை நிறுத்திவைத்தல்
• நிலக்கரிப் பயன்பாட்டை படிப்படியாக நிறுத்தவும் தொழில்துறை வளாகங்களில் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலை ஊக்குவிக்கவும் விதிமுறைகளைத் திருத்துதல்
• தொடர்ச்சியான காற்று, நீர்தரக் கண்காணிப்புடன் கடுமையான உமிழ்வு மற்றும் மாசுக் கட்டுப்பாடுகளை அமல்படுத்துதல்
• பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்கு, குறிப்பாகப் பழங்குடி மக்களுக்கு, நியாயமான இழப்பீடும் அர்த்தமுள்ள ஆலோசனையும் வழங்குதல்
• மாசுபாட்டால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் சுகாதார உள்கட்டமைப்பிலும் சேவைகளுக்கான அணுகலிலும் முதலீடு செய்தல்
• மரங்கள் நடுதல் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் சீரமைப்பு மூலம் சீரழிந்த பகுதிகளை மீட்டெடுத்தல்

உலகளாவிய வாகன உற்பத்தியாளர்களும் மின்கலத் தயாரிப்பாளர்களும் தங்கள் விநியோகச் சங்கிலிகள் சுற்றுச்சூழல் அழிவுக்கோ மனித உரிமை மீறல்களுக்கோ பங்களிக்காமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய வேண்டும் என்ற அழுத்தமும் அதிகரித்து வருகிறது. டெஸ்லா போன்ற சில நிறுவனங்கள், வெளி உலகுடன் தொடர்பில்லாத பழங்குடி மக்கள் வாழும் பகுதிகளிலிருந்து நிக்கல் பெறுவதைத் தவிர்ப்பதாக உறுதியளித்துள்ளன; ஆனால் நடைமுறையில் இதற்கான நடவடிக்கைகள் இன்னும் குறைவாகவே உள்ளன.

AEER ஆய்வாளர் திமோத்தியுஸ் ரஃபேல் வலியுறுத்துகிறார்:

"நிலக்கரி மின் நிலையங்களை நிறுத்தி, புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலுக்கு மாறுவதன் மூலமே கார்பன் நீக்கம் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். அப்போதுதான் வடக்கு மலுக்குவில் பாதிப்பு மேலும் மோசமடையாமல் தடுக்க முடியும்."

சுருக்கமாக

• வடக்கு மலுக்குவின் நிக்கல் தொழில், இந்தோனேசியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் உலகளாவிய மின்சார வாகன விநியோகச் சங்கிலிக்கும் மையமாக உள்ளது; ஆனால் இதற்காக உள்ளூர் சமூகங்களும் சுற்றுச்சூழலும் பெரும் விலை கொடுக்கின்றன.
• நிலக்கரி மின் நிலையங்கள் மற்றும் உருக்காலைகளிலிருந்து வரும் காற்று, நீர் மாசுபாடு சுவாச நோய்கள், கன உலோக மாசு உள்ளிட்ட பல சுகாதாரப் பிரச்சினைகளை அதிகரித்துள்ளது.
• காடழிப்பு, வெள்ளம், பாரம்பரிய வாழ்வாதார இழப்பு ஆகியவை உணவுப் பாதுகாப்பைப் பாதித்து, வறுமையையும் சமத்துவமின்மையையும் அதிகரித்துள்ளன.
• நில அபகரிப்பு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் சீரழிவால் பழங்குடிச் சமூகங்களின் இருப்புக்கே அச்சுறுத்தல் ஏற்பட்டுள்ளது.
• அவசரச் சீர்திருத்தங்களும் தூய்மையான, நிலைத்தன்மைமிக்க தொழில்துறை நடைமுறைகளுக்கு மாறுதலும் இல்லாவிட்டால், பொது சுகாதார மற்றும் பொருளாதாரச் செலவுகள் பெருமளவில் அதிகரிக்கும் எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது.
• மக்களையும் பூமியையும் பாதுகாக்கக் கடுமையான விதிமுறைகள், புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலுக்கு மாறுதல், நியாயமான இழப்பீடு, பெருநிறுவனங்களின் கூடுதல் பொறுப்புணர்வு ஆகியவற்றை நிபுணர்களும் ஆதரவாளர்களும் கோருகின்றனர்.