இந்தோனேசியப் பள்ளிகளில் கொடிய கொடுமைப்படுத்தல்: தீவிரமடையும் நெருக்கடிக்கு அவசர நடவடிக்கை தேவை

இந்தோனேசியப் பள்ளிகளில் கொடிய கொடுமைப்படுத்தல்: தீவிரமடையும் நெருக்கடிக்கு அவசர நடவடிக்கை தேவை

தொடக்கப் பள்ளிகள் முதல் பல்கலைக்கழகங்கள் வரை, கல்வி நிறுவனங்களில் கொடுமைப்படுத்தல் காரணமாக உயிரிழக்கும் சம்பவங்கள் இந்தோனேசியாவில் கவலையளிக்கும் வகையில் அதிகரித்து வருகின்றன. கொடுமைப்படுத்தலின் விளைவாக மாணவர்கள் உயிரிழந்ததாகக் கூறப்படும் சமீபத்திய முக்கியச் சம்பவங்கள் நாட்டையே அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியுள்ளன. மேலும், நாட்டின் பள்ளிச் சூழல்கள், ஒழுங்குமுறை அமைப்புகள், வன்முறை குறித்த கலாசார அணுகுமுறைகள் ஆகியவற்றில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ள பிரச்சினைகளையும் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்துள்ளன. இந்தக் கட்டுரை துயரமான சம்பவங்கள், இந்தோனேசியாவில் கொடுமைப்படுத்தல் நிலவும் பரந்த சூழல், அரசின் நடவடிக்கை, முறையான மாற்றத்துக்கான அவசரத் தேவை ஆகியவற்றை ஆராய்கிறது.

சமீபத்திய உயிரிழப்புச் சம்பவங்கள்: நாடு தழுவிய சீற்றத்தைத் தூண்டிய துயரங்கள்

2024 மே மாதம், தொடக்கப் பள்ளி மாணவர்கள் இருவர்—ரியாவைச் சேர்ந்த எட்டு வயது கிறிஸ் டோபெல் புடார்புடார் மற்றும் தெற்கு சுலாவசியைச் சேர்ந்த 15 வயது முகமது ராஜா அஃப்னான்—சக மாணவர்களால் தாக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் சம்பவங்களைத் தொடர்ந்து உயிரிழந்தனர். எஸ்டிஎன் 12 புலு ரம்பாய் அரசுத் தொடக்கப் பள்ளியில் இரண்டாம் வகுப்பு படித்த கிறிஸ், தனது மதம் மற்றும் இனப் பின்னணி காரணமாகத் தொடர்ந்து கொடுமைப்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. மூத்த மாணவர்களால் தாக்கப்பட்ட பிறகு, அவருக்குக் கடுமையான அறிகுறிகள் தோன்றி மருத்துவமனையில் உயிரிழந்தார். அவரது தந்தை கிம்சன் புடார்புடார் கூறியதாவது:

எதனால் உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டது என்பதை அவர் முதலில் என்னிடம் சொல்லவில்லை. ஆனால், அவரது நண்பர்களிடம் கேட்டபோது, சுமார் ஒரு வாரத்துக்கு முன்பு நான்கு மூத்த மாணவர்கள் அவரை அடித்ததாக அவர்கள் கூறினர்.

ஒரு வாரத்துக்கும் குறைவான காலத்துக்குப் பிறகு, மகஸ்ஸாரில் உள்ள எஸ்டிஎன் மச்சினி சாவா அரசுத் தொடக்கப் பள்ளியில் ஆறாம் வகுப்பு படித்த ராஜா, ஐந்து நாட்கள் மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்றபின் உயிரிழந்தார். அவரது உடலில் பல இடங்களில் காயங்களும் தீக்காயத் தடங்களும் இருந்ததாகக் குடும்பத்தினர் தெரிவித்தனர். இரண்டு தொடக்கப் பள்ளி மாணவர்களும் ஒரு நடுநிலைப் பள்ளி மாணவரும் தன்னைத் தாக்கியதாக ராஜா இறுதியில் தெரிவித்தார். இரண்டு சம்பவங்களும் காவல்துறை விசாரணையில் உள்ளன. சரியான மரணக் காரணங்களைக் கண்டறிய அதிகாரிகள் பல சாட்சிகளிடம் விசாரித்து, உடற்கூறு ஆய்வுகளையும் நடத்தி வருகின்றனர்.

இவை தனித்த சம்பவங்கள் அல்ல. 2024 பிப்ரவரியில், கிழக்கு ஜாவாவில் உள்ள இஸ்லாமிய உறைவிடப் பள்ளியில் (பெசந்த்ரென்) மூத்த மாணவர்களால் மூன்று நாட்களாகத் தாக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, 14 வயது பிந்தாங் பால்கிஸ் மௌலானா உயிரிழந்தார். இந்தச் சம்பவம் சமூக ஊடகங்களில் சீற்றத்தைத் தூண்டியதுடன், மதச்சார்பற்ற மற்றும் மதக் கல்வி நிறுவனங்கள் இரண்டிலும் மாணவர்கள் எந்த அளவுக்கு பாதிப்புக்குள்ளாகக்கூடும் என்பதையும் எடுத்துக்காட்டியது.

தொடக்கப் பள்ளிகளுக்கு அப்பால்: ஒரு முறையான பிரச்சினை

இந்தோனேசியாவில் கொடுமைப்படுத்தல் சிறு குழந்தைகளிடமோ அரசுப் பள்ளிகளிடமோ மட்டும் கட்டுப்பட்டதல்ல. இஸ்லாமிய உறைவிடப் பள்ளிகள், நடுநிலைப் பள்ளிகள், பல்கலைக்கழகங்கள் ஆகியவற்றிலும் உயிரிழப்புச் சம்பவங்கள் பதிவாகியுள்ளன. 2024 ஆகஸ்டில், மத்திய ஜாவாவின் செமராங்கில் உள்ள டிபோனெகோரோ பல்கலைக்கழகத்தில் 30 வயது மருத்துவப் பயிற்சி மருத்துவர் தற்கொலை செய்துகொண்டது, உயர்கல்வியில் நிலவும் நச்சுத்தன்மை வாய்ந்த கொடுமைப்படுத்தல் மற்றும் மூத்தவர்களின் அறிமுகச் சடங்கு கலாசாரத்தின் மீது கவனத்தைத் திருப்பியது. சுகாதார அமைச்சர் புடி குனாடி சாதிகின் ஒப்புக்கொண்டதாவது:

நாட்டின் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் கொடுமைப்படுத்தல் ஆழமாக வேரூன்றிய பிரச்சினையாக மாறியுள்ளது; இத்தகைய நடைமுறைகள் குறித்து எனக்குப் பல புகார்கள் வந்துள்ளன.

மருத்துவப் பயிற்சி மருத்துவர்களிடையே நடத்தப்பட்ட கணக்கெடுப்புகளில், ஐந்தில் ஒருவர் மனச்சோர்வால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தது தெரியவந்தது; கணிசமான எண்ணிக்கையினர் தற்கொலை எண்ணங்களையும் அனுபவித்தனர். மருத்துவப் பயிற்சியில் நிலவும் கடுமையான படிநிலை அமைப்பும் மூத்தவர்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் கலாசாரமும், இளநிலை மருத்துவர்களை மூத்தவர்கள் வாய்மொழியாகத் துன்புறுத்துவதற்கும், அளவுக்கு அதிகமான பணிச்சுமையைச் சுமத்துவதற்கும், பொருளாதார ரீதியாகச் சுரண்டுவதற்கும் வழிவகுக்கின்றன.

புள்ளிவிவர ஆதாரங்கள்: மோசமடையும் போக்கு

பல ஆதாரங்களிலிருந்து கிடைக்கும் தரவுகள், இந்தோனேசியப் பள்ளிகளில் கொடுமைப்படுத்தலும் வன்முறையும் அதிகரித்து வருவதை உறுதிப்படுத்துகின்றன:

• கல்வி கண்காணிப்புக்கான இந்தோனேசிய வலையமைப்பு (JPPI), 2023ஆம் ஆண்டில் பள்ளிகளிலும் இஸ்லாமிய உறைவிடப் பள்ளிகளிலும் 573 கொடுமைப்படுத்தல் சம்பவங்களைப் பதிவு செய்தது. இது 2022இல் பதிவான 285 சம்பவங்களைவிட இரு மடங்குக்கும் அதிகம்.
• இந்தோனேசிய குழந்தைகள் பாதுகாப்பு ஆணையம் (KPAI), 2024ஆம் ஆண்டில் சுமார் 21,000 குழந்தைகள் வன்முறைக்கு ஆளானதாகத் தெரிவித்தது. இது முந்தைய ஆண்டைவிட 34 சதவீதம் அதிகம். இவற்றில் 17 சதவீதம் கல்வி நிறுவனங்களில் நிகழ்ந்தன; 9 சதவீதம் சக மாணவர்களின் கொடுமைப்படுத்தலை உள்ளடக்கியவை.
• 2018ஆம் ஆண்டு சர்வதேச மாணவர் மதிப்பீட்டுத் திட்டத்தின் (PISA) கணக்கெடுப்பில், இந்தோனேசிய மாணவர்களில் 41 சதவீதத்தினர் மாதத்துக்கு குறைந்தது சில முறையாவது கொடுமைப்படுத்தலுக்கு ஆளாவதாகத் தெரிவித்தனர். இது பொருளாதார ஒத்துழைப்பு மற்றும் வளர்ச்சிக்கான அமைப்பின் (OECD) நாடுகளின் சராசரியான 23 சதவீதத்தைவிட கிட்டத்தட்ட இரு மடங்கு.
• இந்தோனேசிய ஆசிரியர் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பு (FSGI), 2023இல் 30 கொடுமைப்படுத்தல் சம்பவங்கள் பதிவானதாகக் குறிப்பிட்டது. இது 2022இல் பதிவான 21 சம்பவங்களைவிட அதிகம். தொடக்க மற்றும் நடுநிலைப் பள்ளி நிலைகளில் உயிரிழப்புகளும் பதிவாகின.

அச்சம், அவப்பெயர் அல்லது அதிகாரிகள் மீதான நம்பிக்கையின்மை காரணமாகப் பல சம்பவங்கள் புகாரளிக்கப்படுவதில்லை. எனவே, இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் பிரச்சினையின் உண்மையான அளவைக் குறைவாகவே காட்டக்கூடும்.

இந்தோனேசியப் பள்ளிகளில் கொடுமைப்படுத்தல் ஏன் இவ்வளவு பரவலாக உள்ளது?

இந்தோனேசியப் பள்ளிகளில் கொடுமைப்படுத்தல் மற்றும் வன்முறை அதிகமாக இருப்பதற்குக் கலாசார, நிறுவன மற்றும் முறையான காரணிகளின் சேர்க்கையே காரணம் என நிபுணர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்:

• அதிகாரச் சமநிலையின்மை: பல கொடுமைப்படுத்தல் சம்பவங்களில், வயதில் மூத்த அல்லது அதிகாரமிக்க மாணவர்கள் இளைய அல்லது எளிதில் பாதிக்கப்படக்கூடிய சக மாணவர்களைக் குறிவைக்கின்றனர். பள்ளிப் படிநிலைகளும் பயனுள்ள கண்காணிப்பின்மையும் இந்த அதிகாரச் சமநிலையின்மையை மேலும் வலுப்படுத்துகின்றன.
• குடும்ப மற்றும் சமூகச் சூழல்கள்: செயலிழந்த குடும்பச் சூழல், அதிகாரம் செலுத்தும் அல்லது அளவுக்கு அதிகமாகச் சுதந்திரம் அளிக்கும் பெற்றோர் அணுகுமுறைகள், குடும்ப வன்முறைக்கு ஆளாவது ஆகியவை குழந்தைகள் கொடுமைப்படுத்துபவர்களாகவோ பாதிக்கப்பட்டவர்களாகவோ மாறும் அபாயத்தை அதிகரிக்கலாம். பெற்றோரை இழத்தல் அல்லது விவாகரத்து போன்ற அதிர்ச்சிகரமான அனுபவங்களும் இதில் பங்கு வகிக்கின்றன.
• பள்ளிக் கலாசாரம் மற்றும் ஆசிரியர் அணுகுமுறைகள்: சில ஆசிரியர்களும் பள்ளி நிர்வாகிகளும் கொடுமைப்படுத்தலின் தீவிரத்தை உணரத் தவறி, அதைத் தீங்கற்ற கேலி எனப் புறக்கணிக்கின்றனர் அல்லது பாதிக்கப்பட்டவர்களையே அவர்களின் நிலைக்குக் குற்றம் சாட்டுகின்றனர். சில சம்பவங்களில் ஆசிரியர்களே வன்முறையில் ஈடுபடுகின்றனர்; அளவுக்கு மீறிய தண்டனையுடன் தொடர்புடைய உயிரிழப்புச் சம்பவங்கள் இதற்கு உதாரணம்.
• மத மற்றும் உறைவிடப் பள்ளிகள்: இஸ்லாமிய உறைவிடப் பள்ளிகளில் (பெசந்த்ரென்) கொடுமைப்படுத்தலால் உயிரிழந்த பல சம்பவங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. கண்காணிப்பின்மை, பதிவு செய்யப்படாத கல்வி நிறுவனங்கள், மதச் சூழல்களில் தலையிட அதிகாரிகள் தயங்குவது ஆகியவை தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கலாம் என்ற கலாசாரத்துக்குப் பங்களிக்கின்றன.
• புகாரளிப்பதில் உள்ள தடைகள்: பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பழிவாங்கப்படுவோமோ என்று அஞ்சுகின்றனர் அல்லது பேசுவதற்கு வெட்கப்படுகின்றனர். 2022ஆம் ஆண்டு ஆய்வில், கொடுமைப்படுத்தலுக்கு ஆளான மாணவர்களில் 13.54 சதவீதத்தினர் மட்டுமே அதைப் புகாரளிக்கும் துணிவு தங்களுக்கு இருந்ததாகக் கண்டறியப்பட்டது.

கொடுமைப்படுத்தலின் உளவியல் மற்றும் சமூகத் தாக்கம்

கொடுமைப்படுத்தலின் விளைவுகள் உடற்காயங்களுடன் முடிவதில்லை. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பெரும்பாலும் மனச்சோர்வு, பதற்றம், தன்னம்பிக்கைக் குறைவு, சமூகத் தனிமை ஆகியவற்றால் அவதிப்படுகின்றனர். கடுமையான சம்பவங்களில், கொடுமைப்படுத்தல் தற்கொலைக்கோ நீண்டகால உளவியல் அதிர்ச்சிக்கோ வழிவகுக்கலாம். கொடுமைப்படுத்துபவர்களும் தங்களுக்குள் பாதுகாப்பின்மை, குடும்பப் பிரச்சினைகள் அல்லது உணர்வுரீதியான வலியுடன் போராடிக்கொண்டிருக்கலாம். கட்டுப்பாட்டை நிலைநாட்டவோ அங்கீகாரம் பெறவோ அவர்கள் தவறான வழியாகக் கொடுமைப்படுத்தலைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

ப்ரான்ஃபென்பிரென்னரின் சூழலியல் கோட்பாடு, குடும்பம், பள்ளி, சக மாணவர் குழுக்கள் உள்ளிட்ட குழந்தையின் சூழல் அவர்களின் நடத்தையை எவ்வாறு வடிவமைக்கிறது என்பதை எடுத்துரைக்கிறது. செயலிழந்த குடும்ப அமைப்புகள், தகவல் பரிமாற்றமின்மை, உணர்வுரீதியான ஆதரவு இல்லாமை ஆகியவை கொடுமைப்படுத்தும் நபர்களிடமும் பாதிக்கப்பட்டவர்களிடமும் இத்தகைய நடத்தை உருவாகப் பங்களிக்கக்கூடும்.

அரசின் நடவடிக்கை: விதிமுறைகளும் அவற்றின் வரம்புகளும்

வன்முறை அதிகரித்து வருவதற்குப் பதிலளிக்கும் வகையில், பள்ளிகளில் கொடுமைப்படுத்தலைத் தடுப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட பல விதிமுறைகளை இந்தோனேசிய அரசு அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. 2023ஆம் ஆண்டில், கல்வி, கலாசாரம், ஆராய்ச்சி மற்றும் தொழில்நுட்ப அமைச்சகம் அனைத்து கல்வி நிறுவனங்களிலும் வன்முறைத் தடுப்பு மற்றும் கையாளல் குழுக்களை (TPPKs) அமைக்க வேண்டும் எனக் கட்டாயப்படுத்தியது. மாணவர்களைப் பாதுகாப்பது, சம்பவங்களை விசாரிப்பது, பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ஆதரவளிப்பது ஆகியவை இக்குழுக்களின் பொறுப்புகள்.

எனினும், விதிமுறைகளைச் செயல்படுத்துவது சீரற்றதாகவும் பல சமயங்களில் பயனற்றதாகவும் உள்ளது. பல பள்ளிகள் TPPK குழுக்களை அமைக்கவில்லை; அமைக்கப்பட்ட குழுக்களும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சம்பவங்களுக்குப் பிறகே செயல்படுகின்றன, மற்ற நேரங்களில் பெரும்பாலும் செயலற்றிருக்கின்றன. தேசிய ஆராய்ச்சி மற்றும் புத்தாக்க முகமையின் (BRIN) கல்வி நிபுணர் அங்கி அஃப்ரியான்சியா கூறியதாவது:

பல பள்ளிகள் TPPK குழுக்களை அமைக்கவில்லை. மறுபுறம், பள்ளிகளில் அமைக்கப்பட்டுள்ள பல TPPK குழுக்கள் பள்ளி வன்முறையைத் தடுப்பதில் பயனற்றவையாக உள்ளன; ஏனெனில் கொடுமைப்படுத்தல் சம்பவங்கள் நிகழும்போது மட்டுமே அவை செயல்படுகின்றன.

கொடுமைப்படுத்தலின் ஆரம்ப அறிகுறிகளை அடையாளம் காணவோ, தகுந்த முறையில் தலையிடவோ ஆசிரியர்களுக்குப் பெரும்பாலும் பயிற்சி இல்லை. சிலர் இன்னும் கொடுமைப்படுத்தலை இயல்பான குழந்தைப் பருவ நடத்தை எனக் கருதுகின்றனர் அல்லது பாதிக்கப்பட்டவர்களையே அவர்கள் பாதிக்கப்பட்டதற்குக் குற்றம் சாட்டுகின்றனர். பல்வேறு கலாசாரங்களும் தொலைதூரப் பகுதிகளும் கொண்ட பரந்த, பன்முகத்தன்மை வாய்ந்த இந்தோனேசியாவில், கொடுமைப்படுத்தல் தடுப்புக் கொள்கைகளைச் சீராகச் செயல்படுத்துவது மேலும் சிக்கலாகிறது.

உயர்கல்வியில் கொடுமைப்படுத்தல்: மருத்துவக் கல்வி நிறுவனங்களின் நெருக்கடி

கொடுமைப்படுத்தல் பிரச்சினை தொடக்க மற்றும் நடுநிலைப் பள்ளிகளுடன் மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. சமீபத்திய ஆண்டுகளில், இந்தோனேசிய மருத்துவக் கல்லூரிகள் மற்றும் மருத்துவப் பயிற்சித் திட்டங்களில் இருந்து பல உயிரிழப்புச் சம்பவங்கள் வெளிவந்துள்ளன. டிபோனெகோரோ பல்கலைக்கழகத்தின் இளநிலை மருத்துவர் டாக்டர் அவ்லியா ரிஸ்மா லெஸ்தாரியின் மரணமும், ஏர்லங்கா பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஆல்பர்ட்டஸ் பெர்ஃபான் உள்ளிட்ட முந்தைய சம்பவங்களும், மருத்துவப் பயிற்சியில் நிலவும் நச்சுத்தன்மை வாய்ந்த அறிமுகச் சடங்கு, வாய்மொழித் துன்புறுத்தல், பொருளாதாரச் சுரண்டல் ஆகியவற்றை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்துள்ளன.

சுகாதார அமைச்சகத்தின் கணக்கெடுப்புகளில், மருத்துவப் பயிற்சி மருத்துவர்களில் 22 சதவீதத்துக்கும் அதிகமானோர் மனச்சோர்வால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தது தெரியவந்தது; கணிசமான எண்ணிக்கையினர் தற்கொலை குறித்து சிந்தித்துள்ளனர். நீண்ட வேலை நேரமும் பொருளாதார நெருக்கடிகளும் இணைந்த மருத்துவக் கல்வியின் படிநிலை அமைப்பு, கொடுமைப்படுத்தல் இயல்பானதாகக் கருதப்படும், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பேசத் தயங்கும் சூழலை உருவாக்குகிறது.

நச்சுத்தன்மை வாய்ந்த மூத்தவர் கலாசாரத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும் என சுகாதார அமைச்சர் புடி குனாடி சாதிகின் வலியுறுத்தியதுடன், கொடுமைப்படுத்துபவர்கள் மீது கடுமையான நடவடிக்கை எடுப்பதாகவும் உறுதியளித்துள்ளார். கொடுமைப்படுத்தலைப் புகாரளிப்பதற்காக அமைச்சகம் அழைப்பு மையத்தையும் தொடங்கியுள்ளது; மேலும், டஜன் கணக்கான குற்றமிழைத்தவர்களுக்கு எதிராக ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுத்துள்ளது. இருப்பினும், உண்மையான மாற்றத்துக்கு வெளிப்படைத்தன்மை, பிரச்சினையை ஒப்புக்கொள்வது, நிறுவனக் கலாசாரத்தில் மாற்றம் ஆகியவை தேவை என நிபுணர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.

ஆசிரியர்கள் மற்றும் பள்ளிப் பணியாளர்களின் பங்கு: தீர்வின் ஒரு பகுதியா, பிரச்சினையின் ஒரு பகுதியா?

கொடுமைப்படுத்தலைத் தொடரச் செய்வதிலோ தடுப்பதிலோ ஆசிரியர்களுக்கும் பள்ளிப் பணியாளர்களுக்கும் முக்கியப் பங்கு உண்டு. சில துயரமான சம்பவங்களில், கொடிய வன்முறையை நிகழ்த்தியவர்களாக ஆசிரியர்களே இருந்துள்ளனர். உதாரணமாக, வடக்கு சுமத்ராவில் 14 வயது மாணவர் ஒருவருக்கு தண்டனையாக 100 முறை குந்தி எழும் பயிற்சி செய்யக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டதைத் தொடர்ந்து அவர் உயிரிழந்தார். பிளிட்டாரில் 13 வயது பெசந்த்ரென் மாணவர் ஒருவரை ஆசிரியர் மரப்பலகையால் தாக்கியதைத் தொடர்ந்து அவர் உயிரிழந்தார்.

அதிக வேலைப்பளு, குறைந்த ஊதியம், வேலைப் பாதுகாப்பின்மை ஆகியவற்றால் பல ஆசிரியர்கள் மிகுந்த மன அழுத்தத்தில் உள்ளனர் என நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர். இது வன்முறையை நியாயப்படுத்தாது; எனினும், கல்வியாளர்களுக்குச் சிறந்த ஆதரவும் மனநல வளங்களும் தேவை என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. FSGI ஆலோசனைக் குழுவின் தலைவர் ரெட்னோ லிஸ்டியார்டி கூறியதாவது:

குழந்தைகளுக்கு எதிரான வன்முறையைத் தெளிவாகத் தடைசெய்யும் சட்டங்கள் உள்ளன. ஆனாலும், மனப்போக்கு சார்ந்த பிரச்சினை என்பதால் அது தொடர்ந்து நிகழ்கிறது. இந்த ஆசிரியர்களில் பலரும் வளரும்போது வன்முறைக்கு ஆளானவர்கள்; ஆனால், அது ஒரு பிரச்சினை என்பதை அவர்கள் உணரவில்லை.

பள்ளிகளைப் பாதுகாப்பான இடங்களாக்க, ஆசிரியர்களுக்கு வழக்கமான மனநலப் பரிசோதனைகள், மாணவர்கள் புகாரளிப்பதற்கான தெளிவான வழிகள், வன்முறைத் தடுப்பு குறித்த தொடர்ச்சியான பயிற்சி ஆகியவை அவசியம்.

சமூகமும் குடும்பமும் பங்கேற்பது: பரிவும் தடுப்பும் நிறைந்த கலாசாரத்தை உருவாக்குதல்

கொடுமைப்படுத்தலைத் தடுக்க, குடும்பங்கள், பள்ளிகள், சமூகங்கள், அரசு ஆகியவை இணைந்த முழுமையான அணுகுமுறை தேவை. பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளுடன் வெளிப்படையாக உரையாடுவதை ஊக்குவிக்க வேண்டும், அறநெறி மதிப்புகளைப் புகட்ட வேண்டும், அவர்களின் சமூகத் தொடர்புகளைக் கண்காணிக்க வேண்டும். பள்ளிகள் உறுதியான கொடுமைப்படுத்தல் தடுப்புக் கொள்கைகளைச் செயல்படுத்தி, கொடுமைப்படுத்தலின் ஆபத்துகள் குறித்து மாணவர்களுக்கும் பணியாளர்களுக்கும் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தி, பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ஆதரவான சூழலை உருவாக்க வேண்டும்.

சக மாணவர் ஆலோசகர்கள்—தங்கள் வகுப்புத் தோழர்களுக்கு ஆதரவளிக்கப் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட மாணவர்கள்—உணர்வுரீதியான ஆதரவை வழங்குவதிலும் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதிலும் பயனுள்ள பங்கு வகிக்கலாம். வன்முறையை இயல்பானதாகக் கருதும் போக்கை எதிர்த்து, பரிவும் மரியாதையும் நிறைந்த கலாசாரத்தை ஊக்குவிக்கும் பொறுப்பு சமூக அமைப்புகளுக்கும் ஊடகங்களுக்கும் உள்ளது.

என்ன மாற வேண்டும்? எதிர்காலத்துக்கான பரிந்துரைகள்

இந்தோனேசியப் பள்ளிகளில் கொடுமைப்படுத்தலால் ஏற்படும் உயிரிழப்பு நெருக்கடியைச் சமாளிக்கப் பல்வேறு நடவடிக்கைகளை நிபுணர்களும் உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்களும் வலியுறுத்தியுள்ளனர்:

• விதிமுறைகளைத் தீவிரமாகச் செயல்படுத்துதல்: மத மற்றும் உறைவிடக் கல்வி நிறுவனங்கள் உட்பட அனைத்துப் பள்ளிகளும் கொடுமைப்படுத்தல் தடுப்புக் கொள்கைகளைப் பின்பற்றுவதையும், பயனுள்ள தடுப்புக் குழுக்களை அமைப்பதையும் உறுதிசெய்ய வேண்டும்.
• ஆசிரியர் பயிற்சியும் ஆதரவும்: கொடுமைப்படுத்தலை அடையாளம் கண்டு அதற்குப் பதிலளிப்பது குறித்து ஆசிரியர்களுக்குத் தொடர்ச்சியாகப் பயிற்சியளிக்க வேண்டும். மன அழுத்தத்தைக் குறைக்கவும் வன்முறையைத் தடுக்கவும் மனநல வளங்களை வழங்க வேண்டும்.
• வெளிப்படையான புகாரளிப்பும் பொறுப்புக்கூறலும்: மாணவர்களும் பெற்றோர்களும் கொடுமைப்படுத்தலைப் பாதுகாப்பாகவும் எளிதாகவும் புகாரளிக்க வழிகளை உருவாக்க வேண்டும். குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கத் தவறியதற்காகத் தனிநபர்களையும் நிறுவனங்களையும் பொறுப்பேற்கச் செய்ய வேண்டும்.
• சமூக விழிப்புணர்வுக் கல்வி: கொடுமைப்படுத்தலின் ஆபத்துகள் குறித்தும், பரிவு, மரியாதை, வன்முறையற்ற அணுகுமுறை ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவம் குறித்தும் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தப் பொதுப் பிரசாரங்களைத் தொடங்க வேண்டும்.
• ஆராய்ச்சியும் தரவுச் சேகரிப்பும்: கொடுமைப்படுத்தலின் பரவல், காரணங்கள், விளைவுகள் ஆகியவற்றை நன்கு புரிந்துகொள்ள ஆராய்ச்சியில் முதலீடு செய்ய வேண்டும். கொள்கைகளையும் நடைமுறைகளையும் வகுக்கத் தரவுகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

சுருக்கமாக

• இந்தோனேசியப் பள்ளிகளில் கொடுமைப்படுத்தலால் ஏற்படும் உயிரிழப்புகள் அதிகரித்துள்ளன. மதச்சார்பற்ற மற்றும் மதக் கல்வி நிறுவனங்களில் மாணவர்கள் அண்மையில் உயிரிழந்த சம்பவங்கள் நாடு முழுவதும் கவலையை ஏற்படுத்தியுள்ளன.
• பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் மருத்துவக் கல்லூரிகள் உட்பட அனைத்துக் கல்வி நிலைகளையும் பாதிக்கும் முறையான பிரச்சினையாகக் கொடுமைப்படுத்தல் உள்ளது.
• புகாரளிக்கப்பட்ட சம்பவங்கள் வேகமாக அதிகரித்துள்ளதைப் புள்ளிவிவரங்கள் காட்டுகின்றன; ஆனால் அச்சம் மற்றும் அவப்பெயர் காரணமாகப் பல சம்பவங்கள் மறைக்கப்படுகின்றன.
• கலாசார, நிறுவன மற்றும் குடும்பக் காரணிகள் கொடுமைப்படுத்தல் பரவலாக இருப்பதற்குப் பங்களிக்கின்றன. பாதிக்கப்பட்டவர்களும் கொடுமைப்படுத்துபவர்களும் பெரும்பாலும் உளவியல் அதிர்ச்சியால் அவதிப்படுகின்றனர்.
• அரசு விதிமுறைகள் இருந்தாலும் அவை சீராகச் செயல்படுத்தப்படுவதில்லை; பல பள்ளிகளில் பயனுள்ள தடுப்பு மற்றும் பதிலளிப்பு வழிமுறைகள் இல்லை.
• கொடுமைப்படுத்தலை அடையாளம் கண்டு கையாள ஆசிரியர்களுக்கும் பள்ளிப் பணியாளர்களுக்கும் சிறந்த பயிற்சியும் ஆதரவும் தேவை. அவர்களின் மனநலத்துக்கும் முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும்.
• அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் பாதுகாப்பான, ஆதரவான கற்றல் சூழலை உருவாக்க குடும்பங்கள், சமூகங்கள், அரசு ஆகியவை இணைந்த முழுமையான தீர்வுகள் அவசியம்.
• வன்முறைச் சுழற்சியை முறியடித்து, கற்றல், வளர்ச்சி, பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்கான இடங்களாக இந்தோனேசியப் பள்ளிகள் தங்கள் வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற அவசர நடவடிக்கை தேவை.