வங்காளதேசத்தின் பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டமும் கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்கப்படுதல்களும்: நீதியின் மீதான திட்டமிட்ட துஷ்பிரயோகம்

அறிமுகம்: வங்காளதேசத்தில் பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டங்கள் ஒடுக்குமுறைக்கான ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்தப்படுதல்

சமீபத்திய ஆண்டுகளில், குறிப்பாக 2009ஆம் ஆண்டின் பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டத்தை வங்காளதேசம் பயன்படுத்தும் விதம் குறித்து உள்நாட்டு மற்றும் சர்வதேசக் கண்காணிப்பாளர்கள் தீவிர ஆய்வை மேற்கொண்டு வருகின்றனர். 2024 ஆகஸ்டில் ஷேக் ஹசீனா அரசு வீழ்ந்ததைத் தொடர்ந்து அமைக்கப்பட்ட விசாரணை ஆணையம் கவலையளிக்கும் ஓர் அமைப்புமுறையை வெளிப்படுத்தியுள்ளது: கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களை வழக்குத் தொடர்வதற்காகப் பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டம் திட்டமிட்டு தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது; அரசியல் எதிர்ப்பை ஒடுக்கவும் எதிர்க்குரல்களை மௌனமாக்கவும் இது பெரும்பாலும் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. ஆணையத்தின் கண்டறிதல்கள், சட்டத் துஷ்பிரயோக முறைகள், பாதுகாப்பு அமைப்புகளின் பங்கு, வங்காளதேசத்தில் மனித உரிமைகள் மற்றும் சட்டத்தின் ஆட்சி மீதான விரிவான தாக்கங்கள் ஆகியவற்றை இந்தக் கட்டுரை ஆராய்கிறது.

பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டம் ஒடுக்குமுறைக்கான கருவியாக மாறியது எப்படி

2009ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டம், உண்மையான பயங்கரவாத அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்வதற்கு வங்காளதேச அதிகாரிகளுக்கு வலுவான சட்ட வழிமுறைகளை வழங்கும் நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தது. எனினும், 2024 ஜூனில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஆணையத்தின் இரண்டாவது இடைக்கால அறிக்கையில், பயங்கரவாதிகளுக்கு எதிராக அல்லாமல், அரசுப் படைகளால் கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கு எதிராகவே இந்தச் சட்டம் மிக அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதாகக் கண்டறியப்பட்டது. ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்ட 309 கட்டாயக் காணாமற்போக்கு பாதிப்பாளர்களில் 198 பேர் பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டத்தின் கீழ் குற்றம் சாட்டப்பட்டனர். இது வேறு எந்தச் சட்டத்தின் கீழும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கையைவிட அதிகம். வெடிபொருள் சட்டம், ஆயுதச் சட்டம், தகவல் மற்றும் தகவல் தொடர்புத் தொழில்நுட்பச் சட்டம், டிஜிட்டல் பாதுகாப்புச் சட்டம், சிறப்பு அதிகாரச் சட்டம் உள்ளிட்ட பிற சட்டங்களும் பயன்படுத்தப்பட்டன; ஆனால் குறைந்த அளவிலேயே பயன்படுத்தப்பட்டன.

தனிநபர் சார்ந்த ஆதாரங்கள் இல்லாமலேயே, முறையான குற்றவாளியாக்கம் நிகழ்ந்ததையும் ஆணையத்தின் ஆய்வு வெளிப்படுத்தியது. சட்டத்தின் பரந்த, தெளிவற்ற வரையறைகள், அரசியல் எதிரிகள், செயற்பாட்டாளர்கள், விமர்சகர்கள் ஆகியோரை தேசியப் பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தல்களாக அதிகாரிகள் சித்தரிக்க வழிவகுத்தன. இதன் மூலம் பயங்கரவாத எதிர்ப்பு நடவடிக்கை என்ற போர்வையில் அவர்களைக் காவலில் வைப்பதும் வழக்குத் தொடர்வதும் நியாயப்படுத்தப்பட்டன.

அரசியல் சூழலும் வழக்குத் தொடரப்பட்ட காலமும்

அரசியல் நிகழ்வுகளுக்கும் பயங்கரவாத எதிர்ப்பு வழக்குகள் தொடுக்கப்பட்டதற்கும் இடையிலான தொடர்பு, ஆணையத்தின் மிக முக்கியமான கண்டறிதல்களில் ஒன்றாகும். 2018 பொதுத் தேர்தல், வெளிநாட்டுப் பிரமுகர்களுக்கு எதிரான மாபெரும் போராட்டங்கள், எதிர்க்கட்சிகளின் அணிதிரட்டல்கள் போன்ற அரசியல் பதற்றம் அதிகரித்த காலகட்டங்களுடன் வழக்குத் தொடர்வுகள் அதிகரித்தன. எடுத்துக்காட்டாக, எதிர்க்கட்சிகள் மீதான ஒடுக்குமுறை நடவடிக்கைகளுடன் ஒத்துப்போகும் வகையில் 2018இல் வழக்குகளின் எண்ணிக்கை கணிசமாக உயர்ந்தது. 2022இல் வங்காளதேச தேசியவாதக் கட்சி (BNP) மற்றும் ஜமாத்-இ-இஸ்லாமியின் செயல்பாடுகள் அதிகரித்ததைத் தொடர்ந்து வழக்குகள் தொடர்ந்து தொடுக்கப்பட்டன. 2021ஆம் ஆண்டின் வழக்குகள், இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் வருகைக்கு எதிரான போராட்டங்களுக்கு அரசு அளித்த பதிலைப் பிரதிபலித்தன.

மாறாக, 2023இல் எதிர்க்கட்சிகளின் செயல்பாடுகள் நேரடி வீதிப் போராட்டங்களாக மாறியபோது, பயங்கரவாத எதிர்ப்புக் குற்றச்சாட்டுகள் குறைவாகவே பயன்படுத்தப்பட்டன; புதிய வழக்குகளின் எண்ணிக்கையும் குறைந்தது. 2024 பொதுத் தேர்தலுக்குப் பிறகு, அரசியல் செயல்பாடுகள் தணிந்ததால் வழக்குகள் மேலும் குறைந்தன. இந்த ஏற்ற இறக்கங்கள், பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டங்களின் பயன்பாடு நடுநிலையானதாக இருக்கவில்லை என்பதைக் காட்டுகின்றன. மாறாக, அரசியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த காலங்களில் எதிர்ப்பை ஒடுக்குவதற்கான அரசின் முயற்சிகளுடன் அது நெருக்கமாகப் பிணைந்திருந்தது.

துஷ்பிரயோக முறைகள்: வற்புறுத்தல், புனையப்பட்ட வழக்குகள், நீதித்துறையின் உடந்தை

கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களிடமிருந்து ஒப்புதல் வாக்குமூலங்களைப் பெறவும் அவர்களுக்கு எதிராக வழக்குகளைப் புனையவும் பயன்படுத்தப்பட்ட பல்வேறு வற்புறுத்தல் முறைகளை ஆணையத்தின் அறிக்கை விவரிக்கிறது. பாதிப்பாளர்கள் பெரும்பாலும் இரகசியக் காவல் மையங்களில் அடைக்கப்பட்டு, சித்திரவதைக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர். தங்களைப் பிடித்தவர்கள் எழுதிக் கொடுத்த ஒப்புதல் வாக்குமூலங்களில் கையெழுத்திடாவிட்டால் மேலும் துன்புறுத்தப்படுவார்கள் என அச்சுறுத்தப்பட்டனர். பிரிவு 164 ஒப்புதல் வாக்குமூலங்கள் எனப்படும் இவை, குற்றத்தைத் தாமாக முன்வந்து ஒப்புக்கொண்டதாகக் காட்டி பின்னர் நடுவர் நீதிமன்றங்களில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டன.

வலுக்கட்டாய ஒப்புதல் வாக்குமூலங்களும் சட்டப் பாதுகாப்புகள் இல்லாமையும்

ஆணையம் சேகரித்த சாட்சியங்கள் கவலையளிக்கும் வகையில் ஒரே மாதிரியான போக்கை வெளிப்படுத்துகின்றன: சட்ட அமலாக்க அதிகாரிகள் எழுதிய உரைகளைப் பாதிப்பாளர்கள் வலுக்கட்டாயமாக மனப்பாடம் செய்ய வைக்கப்பட்டனர்; அச்சுறுத்தலின் கீழ் ஒத்திகை பார்க்கச் செய்யப்பட்டு, பின்னர் அவற்றை நீதிமன்றத்தில் வாசித்தனர். பலருக்கு வழக்கறிஞரின் உதவி மறுக்கப்பட்டது. ஒப்புதல் வாக்குமூலங்கள் தன்னார்வமாக அளிக்கப்பட்டவையா என்பதை நடுவர்கள் அடிக்கடி சரிபார்க்கத் தவறினர். சில வழக்குகளில், தங்களைச் சித்திரவதை செய்தவர்கள் முன்னிலையிலேயே பாதிப்பாளர்கள் பேசக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர்; நடுவருடன் தனியாகப் பேசும் வாய்ப்பும் அவர்களுக்கு வழங்கப்படவில்லை.

2020இல் பயங்கரவாத எதிர்ப்பு மற்றும் நாடுகடந்த குற்றப்பிரிவால் (CTTC) ஒரு மாதத்துக்கும் மேலாக இரகசியச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்ததாக 19 வயது பாதிப்பாளர் ஒருவர் தெரிவித்தார். அவரது ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தை மீண்டும் மீண்டும் ஒத்திகை பார்க்கச் செய்தனர். தன்னை அடித்துச் சித்திரவதை செய்து ஒப்புதல் வாக்குமூலம் அளிக்கக் கட்டாயப்படுத்தியதாக நடுவரிடம் அவர் கூறியபோதும், அந்த வாக்குமூலம் அவருக்கு எதிராகப் பதிவு செய்யப்பட்டது. உளவுத்துறை இயக்குநரகம் (DGFI) மற்றும் விரைவு நடவடிக்கைப் படையால் (RAB) ஓராண்டு காலம் காணாமல் ஆக்கப்பட்ட மற்றொரு பாதிப்பாளர், நிலைமை இயல்பாக இருப்பது போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்குவதற்காக, சுத்தமான உடைகளுடன் புதிதாகச் சவரம் செய்யப்பட்ட நிலையில் நீதிமன்றத்தில் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டார். ஆனால், அவர் அனுபவித்த துன்புறுத்தலின் உண்மை நிலை புறக்கணிக்கப்பட்டது.

நீதிமன்ற நிலுவைகளும் பெருமளவிலான விடுதலைத் தீர்ப்புகளும்

பயங்கரவாத எதிர்ப்பு வழக்குகளைக் கையாள்வதில், ஆதாரங்களின் தகுதியைவிட நிர்வாக அழுத்தங்களே நீதித்துறையின் செயல்பாட்டை பாதித்ததாக ஆணையம் கண்டறிந்தது. ஐந்து ஆண்டுகளை நெருங்கிய வழக்குகள், நிலுவை வழக்குகள் இருப்பது போன்ற தோற்றத்தைத் தவிர்ப்பதற்காக, பெரும்பாலும் ஒரே நேரத்தில் முடித்து வைக்கப்பட்டன. அவற்றில் பெரும்பாலானவை விடுதலைத் தீர்ப்புகளாக அமைந்தன. 2017 முதல் 2024 வரை தீர்க்கப்பட்ட 794 வழக்குகளில் 52 மட்டுமே தண்டனைத் தீர்ப்புகளாகின. தண்டனை விகிதம் வெறும் 7 சதவீதம். இந்த மிகக் குறைந்த விகிதம், தொடக்கத்திலிருந்தே பல வழக்குகளுக்குப் போதுமான வழக்குத் தொடரும் அடிப்படை இல்லாமல் இருந்ததைக் காட்டுகிறது; வழக்குகளைத் தொடங்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட தரநிலைகள் குறித்து கடுமையான கேள்விகளையும் எழுப்புகிறது.

கட்டாயக் காணாமற்போக்குகளில் பாதுகாப்பு அமைப்புகளின் பங்கு

கட்டாயக் காணாமற்போக்குகளுக்கு முக்கியப் பொறுப்பான பல அரசுத் துறைகளை ஆணையத்தின் விசாரணை அடையாளம் கண்டது: வங்காளதேசக் காவல்துறை (துப்பறியும் பிரிவு மற்றும் சிறப்புப் பிரிவு உட்பட), விரைவு நடவடிக்கைப் படை (RAB), பயங்கரவாத எதிர்ப்பு மற்றும் நாடுகடந்த குற்றப்பிரிவு (CTTC), DGFI, தேசியப் பாதுகாப்புப் புலனாய்வு அமைப்பு (NSI), வங்காளதேச எல்லைப் பாதுகாப்புப் படை (BGB). ஒவ்வொன்றும் ஒடுக்குமுறை இயந்திரத்தில் தனித்துவமான பங்கை வகித்தன. அவை பல நேரங்களில் தங்களுக்கான சட்ட அதிகார வரம்புகளை மீறிச் செயல்பட்டன; அவற்றுக்கு மிகக் குறைந்த பொறுப்புக்கூறலே இருந்தது.

விரைவு நடவடிக்கைப் படை (RAB): பயங்கரவாத எதிர்ப்பிலிருந்து அரசியல் கொலைப் படையாக

கடுமையான குற்றங்களையும் பயங்கரவாதத்தையும் எதிர்த்துப் போராடுவதற்காக முதலில் அமைக்கப்பட்ட RAB, விரைவிலேயே சட்டத்துக்குப் புறம்பான கொலைகள், சித்திரவதை, கட்டாயக் காணாமற்போக்குகள் உள்ளிட்ட மனித உரிமை மீறல்களுக்குப் பெயர்பெற்றது. RAB தொடர்புடைய நூற்றுக்கணக்கான வழக்குகளை ஆணையம் ஆவணப்படுத்தியது. பாதிப்பாளர்கள் பலர் இறந்த நிலையில் கண்டெடுக்கப்பட்டனர் அல்லது தொடர்ந்து காணாமல் இருந்தனர். RAB-இன் புலனாய்வுப் பிரிவு இரகசிய நடவடிக்கைகளை நடத்தியது. அவற்றில், மோசமான பெயர்பெற்ற விசாரணைக்கான பணிக்குழு (TFI) அறை போன்ற இரகசிய மையங்களில் தனிநபர்களை அடைத்து, இடைவிடாத சித்திரவதைக்கு உட்படுத்தினர்.

மோசமான மனித உரிமை மீறல்களைக் காரணம் காட்டி, 2021இல் அமெரிக்கா RAB மற்றும் அதன் தளபதிகள் மீது தடைகளை விதித்ததைத் தொடர்ந்து சர்வதேசக் கண்காணிப்பு தீவிரமடைந்தது. இந்த நடவடிக்கைகள் இருந்தபோதிலும், RAB-இன் துஷ்பிரயோக மரபு, சட்ட அமலாக்கத்தின் மீதான பொதுமக்களின் நம்பிக்கையைத் தொடர்ந்து சிதைத்து, ஜனநாயகச் சீர்திருத்தத்துக்குக் கணிசமான தடையாக உள்ளது.

காவல்துறையும் துப்பறியும் பிரிவும்: அரசியல்மயமாக்கலும் தண்டனையிலிருந்து தப்பித்தலும்

கட்டாயக் காணாமற்போக்குகளில், குறிப்பாக அரசியல் பதற்றம் நிலவிய காலங்களில், வங்காளதேசக் காவல்துறை, குறிப்பாக அதன் துப்பறியும் பிரிவு, முக்கியப் பங்கு வகித்ததாகக் கண்டறியப்பட்டது. நடுநிலையான அமைப்பாகச் செயல்படுவதற்குப் பதிலாக, அரசின் கொள்கைகளைச் செயல்படுத்தும் அமைப்பாகக் காவல்துறை அதிகளவில் அரசியல்மயமாகியது. பாதிப்பாளர்களில் அரசியல் செயற்பாட்டாளர்கள், மாணவர்கள், ஆசிரியர்கள், தொழிலதிபர்கள், அரசாங்க விமர்சகர்கள் ஆகியோர் அடங்குவர். காவலில் சித்திரவதை பரவலாக இருந்தது. “குறுக்குத் துப்பாக்கிச் சூடு” சம்பவங்கள் எனப் பெயரிடப்பட்ட சட்டத்துக்குப் புறம்பான கொலைகள், காவல்துறை நடவடிக்கைகளின் அடையாளமாக மாறின.

CTTC மற்றும் DGFI: ஒடுக்குமுறைக் கருவிகளாக உளவுத்துறை அமைப்புகள்

2016இல் நிறுவப்பட்ட CTTC-யும், வங்காளதேசத்தின் முக்கிய இராணுவ உளவுத்துறை அமைப்பான DGFI-யும் கட்டாயக் காணாமற்போக்குகள், சித்திரவதை, தன்னிச்சையான தடுப்புக் காவல் ஆகியவற்றில் தொடர்புபடுத்தப்பட்டன. “ஆய்னாகர்” (கண்ணாடி மாளிகை) எனப் பிரபலமாக அறியப்படும் மையம் உள்ளிட்ட இரகசியக் காவல் மையங்களை இந்த அமைப்புகள் அடிக்கடி இயக்கியதாகவும், அங்கு கைதிகள் வெளியுலகத் தொடர்பின்றி வைக்கப்பட்டு கடுமையான துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாக்கப்பட்டதாகவும் ஆணையம் கண்டறிந்தது. கண்காணிப்பு இல்லாமையும், பொதுமக்கள் விவகாரங்களில் இந்த அமைப்புகளின் தலையீடு அதிகரித்ததும், தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும் போக்கை வளர்த்து ஜனநாயக நிர்வாகத்தைச் சிதைத்தன.

NSI மற்றும் BGB: கண்காணிப்பும் எல்லை தாண்டிய கடத்தல்களும்

வங்காளதேசத்தின் முக்கியக் குடிமக்கள் உளவுத்துறை அமைப்பான NSI-யும், எல்லைப் பாதுகாப்புக்குப் பொறுப்பான BGB-யும் கட்டாயக் காணாமற்போக்குகளில் தொடர்புபடுத்தப்பட்டன. சட்டக் கண்காணிப்பு இன்றி, அரசியல் எதிர்ப்பாளர்கள், குடிமைச் சமூக அமைப்புகள், பத்திரிகையாளர்கள் ஆகியோரைக் கண்காணித்து ஒடுக்கியதாக NSI மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டது. எல்லை தாண்டிய ஒப்படைப்புகளுடன் BGB தொடர்புபடுத்தப்பட்டது. சில நேரங்களில் பாதிப்பாளர்கள் வெளிநாட்டுப் பாதுகாப்பு அமைப்புகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டனர்; இதனால் பொறுப்புக்கூறலை உறுதிசெய்யும் முயற்சிகள் மேலும் சிக்கலடைந்தன.

இரகசியக் காவல் மையங்கள்: துஷ்பிரயோகக் கட்டமைப்பு

டாக்கா, சிட்டகாங், நாராயண்கஞ்ச், ராஜ்ஷாஹி உள்ளிட்ட நகரங்களில் உள்ள மையங்கள் உட்பட, வங்காளதேசம் முழுவதும் குறைந்தது 16 இரகசியக் காவல் மையங்களை ஆணையம் அடையாளம் கண்டது. பெரும்பாலும் காவல்துறை அல்லது உளவுத்துறை அமைப்புகளின் வளாகங்களில் அமைந்திருந்த இந்த மையங்களில், பாதிப்பாளர்கள் பல வாரங்கள் அல்லது மாதங்கள் வெளியுலகத் தொடர்பின்றி அடைக்கப்பட்டனர். நீரில் மூழ்கடித்துச் சித்திரவதை செய்தல், மின்சாரம் பாய்ச்சுதல், தலைகீழாகத் தொங்கவிடுதல், உளவியல் ரீதியான துன்புறுத்தல் ஆகியவை சித்திரவதை முறைகளில் அடங்கும். இந்த மையங்கள் இருந்ததே, கட்டாயக் காணாமற்போக்குகள் முறையாகத் திட்டமிடப்பட்டதையும் பல அரசுத் துறைகள் உடந்தையாக இருந்ததையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது.

பாதிப்பாளர்கள் மற்றும் குடும்பங்கள் மீதான தாக்கம்

இந்தத் துஷ்பிரயோகங்களின் மனிதப் பாதிப்பு மிக ஆழமானது. கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் சித்திரவதை, உளவியல் அதிர்ச்சி, பயங்கரவாதிகள் அல்லது குற்றவாளிகள் என முத்திரை குத்தப்பட்டதால் ஏற்பட்ட அவப்பெயர் ஆகியவற்றைச் சந்தித்தனர். இணையத்தில் எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தியதற்காகவோ, போராட்டங்களில் பங்கேற்றதற்காகவோ, எதிர்க்கட்சிகளுடன் தொடர்புடையவர்களாக இருந்ததற்காகவோ பலர் குறிவைக்கப்பட்டனர். தங்கள் அன்புக்குரியவர்களின் நிலை என்னவென்று தெரியாமல் தவித்ததுடன், குடும்பங்கள் குறிப்பிடத்தக்க நிதிச் சுமைகளையும் எதிர்கொண்டன. ஒரு வழக்குக்கான சராசரி சட்டச் செலவு 7 லட்சம் டாக்கா வரை உயர்ந்தது.

சில பாதிப்பாளர்கள் ஒருபோதும் திரும்பவில்லை; மற்றவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டாலும் அச்சத்தால் மௌனமாக்கப்பட்டனர். கட்டாயக் காணாமற்போக்கு தொடர்பான 1,350க்கும் மேற்பட்ட வழக்குகளை ஆணையம் சரிபார்த்து ஆய்வு செய்துள்ளது. குறைந்தது 345 பேர் இன்னும் காணவில்லை. நீதி மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் இல்லாததால், குடும்பங்கள் முடிவில்லாத நிச்சயமின்மையிலும் துயரத்திலும் உள்ளனர்.

சர்வதேச எதிர்வினையும் சீர்திருத்தத்துக்கான கோரிக்கைகளும்

ஹியூமன் ரைட்ஸ் வாட்ச், அம்னஸ்டி இன்டர்நேஷனல், சர்வதேச மனித உரிமைகள் கூட்டமைப்பு (FIDH) உள்ளிட்ட சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகள், எதிர்ப்பை மௌனமாக்கவும் கட்டாயக் காணாமற்போக்குகளை நிகழ்த்தவும் வங்காளதேசம் பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டங்களைப் பயன்படுத்துவதைத் தொடர்ந்து கண்டித்துள்ளன. சுதந்திரமான விசாரணைகள், RAB போன்ற துஷ்பிரயோகத்தில் ஈடுபடும் பிரிவுகளைக் கலைத்தல், சட்டத்தின் ஆட்சியை மீட்டெடுப்பதற்கான விரிவான சீர்திருத்தங்கள் ஆகியவற்றை ஐக்கிய நாடுகள் சபையும் நன்கொடை வழங்கும் அரசுகளும் வலியுறுத்தியுள்ளன.

சமீபத்திய அரசியல் முன்னேற்றங்களும் சட்ட மாற்றங்களும்

ஹசீனா அரசு பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, நோபல் பரிசு பெற்ற முஹம்மது யூனுஸ் தலைமையிலான இடைக்கால நிர்வாகம், ஜனநாயகக் கொள்கைகளை மீட்டெடுத்து மனித உரிமைகளை மதிப்பதாக உறுதியளித்தது. எனினும், அவாமி லீக் கட்சிக்கு விதிக்கப்பட்ட தற்காலிகத் தடை, பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டத்தில் செய்யப்பட்ட திருத்தங்கள் உள்ளிட்ட அண்மைய சட்ட முயற்சிகள், முந்தைய ஆட்சியின் ஒடுக்குமுறை உத்திகளைப் பிரதிபலிப்பதாக விமர்சனத்துக்கு உள்ளாகியுள்ளன. இந்த நடவடிக்கைகள் அடிப்படைச் சுதந்திரங்களைப் பாதித்து, கடந்தகால துஷ்பிரயோகங்களுக்கு நீதி வழங்கத் தவறிவிடும் அபாயம் இருப்பதாக ஹியூமன் ரைட்ஸ் வாட்ச் உள்ளிட்ட அமைப்புகள் எச்சரிக்கின்றன.

கட்டாயக் காணாமற்போக்குகள் தொடர்பான விசாரணை ஆணையம் 1,676க்கும் மேற்பட்ட புகார்களைப் பதிவு செய்துள்ளது. அதன் முதற்கட்டக் கண்டறிதல்கள், பெரும்பாலும் அரசியல் எதிரிகளைக் குறிவைத்து, காணாமற்போக்குகளுக்குப் பின்னால் ஒரு “முறையான திட்டம்” இருந்ததாக விவரிக்கின்றன. சுதந்திரமான கண்காணிப்பு அமைப்புகளை நிறுவுதல், குற்றவாளிகள் மீது வழக்குத் தொடர்தல், பாதிப்பாளர்களின் குடும்பங்களுக்கு ஆதரவு வழங்குதல் உள்ளிட்ட அவசரச் சீர்திருத்தங்களை ஆணையம் கோரியுள்ளது.

விரிவான தாக்கங்கள்: குடிமை வெளி மற்றும் சட்டத்தின் ஆட்சி சிதைதல்

பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டத்தின் துஷ்பிரயோகமும் கட்டாயக் காணாமற்போக்கு நடைமுறையும் வங்காளதேசத்தின் குடிமை வெளியில் அச்சுறுத்தும் விளைவை ஏற்படுத்தியுள்ளன. அரசுத் துஷ்பிரயோகங்களுக்கு எதிராகப் பேசியதற்காகப் பத்திரிகையாளர்கள், மனித உரிமைப் பாதுகாவலர்கள், பொதுமக்கள் ஆகியோர் துன்புறுத்தல், கண்காணிப்பு, வன்முறை ஆகியவற்றை எதிர்கொண்டுள்ளனர். டிஜிட்டல் பாதுகாப்புச் சட்டம், இணையப் பாதுகாப்புச் சட்டம் போன்ற சட்டங்கள் இணையவழி எதிர்ப்பைக் குற்றமாக்கவும் கருத்துச் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்தவும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

சர்வதேசத் தடைகளும் ஆதரவு நடவடிக்கைகளும் இருந்தபோதிலும், பாதுகாப்புப் படைகள் பெரும்பாலும் தண்டனையிலிருந்து தப்பித்து செயல்பட்டதால் துஷ்பிரயோகங்கள் தொடர்ந்தன. பொறுப்புக்கூறல் இல்லாதது, நிறுவனங்கள் மீதான பொதுமக்களின் நம்பிக்கையைச் சிதைத்து, ஜனநாயகத்துக்கும் சட்டத்தின் ஆட்சிக்கும் அடிப்படையாக உள்ள கட்டமைப்புகளை வலுவிழக்கச் செய்துள்ளது.

சுருக்கம்

• கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கு எதிராக வழக்குத் தொடர வங்காளதேச அதிகாரிகள் 2009ஆம் ஆண்டின் பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டத்தைத் திட்டமிட்டு தவறாகப் பயன்படுத்தினர். இதில் அரசியல் எதிரிகளும் எதிர்ப்பாளர்களும் முதன்மையாகக் குறிவைக்கப்பட்டனர்.
• காவல்துறை, RAB, CTTC, DGFI, NSI, BGB உள்ளிட்ட அரசுத் துறைகள், சித்திரவதை, இரகசியக் காவல், சட்டத்துக்குப் புறம்பான கொலைகள் உள்ளிட்ட பரவலான மனித உரிமை மீறல்களில் தொடர்புபடுத்தப்பட்டன.
• ஒப்புதல் வாக்குமூலங்கள் பெரும்பாலும் அச்சுறுத்தலின் கீழ் பெறப்பட்டன; நீதித்துறையின் உடந்தையும் பாதிப்பாளர்களுக்கான சட்டப் பாதுகாப்புகள் இல்லாமையும் இதற்குத் துணைபோயின.
• வழக்குத் தொடரப்பட்ட காலமும் எண்ணிக்கையும் அரசியல் நிகழ்வுகளுடன் நெருக்கமாகப் பிணைந்திருந்தன. உண்மையான பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளுக்குப் பதிலாக, ஒடுக்குமுறைக்கான கருவிகளாகப் பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டதை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது.
• சுதந்திரமான விசாரணைகள், துஷ்பிரயோகத்தில் ஈடுபடும் பிரிவுகளைக் கலைத்தல், விரிவான சட்ட மற்றும் நிறுவனச் சீர்திருத்தங்கள் ஆகியவற்றைச் சர்வதேச அமைப்புகள் கோரியுள்ளன.
• ஜனநாயகச் சீர்திருத்தம் செய்வதாக உறுதியளித்தபோதிலும், இடைக்கால அரசின் அண்மைய சட்ட மாற்றங்கள் ஒடுக்குமுறை உத்திகள் தொடரக்கூடும் என்ற கவலையை எழுப்பியுள்ளன.
• கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி வழங்குவதிலும் பொறுப்புக்கூறலை உறுதிசெய்வதிலும் தொடரும் தோல்வி, வங்காளதேசத்தில் மனித உரிமைகளையும் சட்டத்தின் ஆட்சியையும் தொடர்ந்து வலுவிழக்கச் செய்கிறது.