மௌனத்தை உடைத்தல்: நேபாளத்தின் இறுதிச் சடங்குகளில் மகள்கள், பாலினம் மற்றும் துயரத்தை வெளிப்படுத்தும் உரிமை

நேபாளத்தின் இறுதிச் சடங்குகளில் பாலினப் பாகுபாடு

பாரம்பரியமும் ஆன்மிகப் பண்பாடும் செறிந்த நேபாளத்தில், மரணத்தைச் சுற்றியுள்ள சடங்குகள் ஆழ்ந்த முக்கியத்துவம் கொண்டவை. இருப்பினும், பல பெண்களுக்கு இந்தப் புனிதச் சடங்குகள், இழப்பின் மிக நெருக்கமான தருணங்களில்கூட நீடிக்கும் பாலின ஏற்றத்தாழ்வுகளைத் தெளிவாக நினைவூட்டுகின்றன. இறந்த பெற்றோரைப் போற்றுவதற்காகச் செய்யப்படும் சடங்கு வழிபாடான சிராத்தம் பெரும்பாலும் மகன்களின் பொறுப்பாகவே உள்ளது; இறந்தவரிடம் எவ்வளவு அன்பும் நெருக்கமும் கொண்டிருந்தாலும், மகள்கள் அதில் பங்கேற்கப் பல சமயங்களில் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. இந்த விலக்கு வெறும் வழக்கத்தின் பிரச்சினை மட்டுமல்ல; நேபாளப் பண்பாட்டில் பாலினம், அடையாளம், பெண்களின் பங்கு ஆகியவை குறித்த பரந்த சமூக அணுகுமுறைகளின் பிரதிபலிப்பாகும்.

முன்னோர்களின் ஆன்மாக்களுக்கு முக்தி அளிக்க மகனால் மட்டுமே முடியும் என்ற நம்பிக்கை பல நூற்றாண்டுகளாக நிலவி வருகிறது. மகன் இல்லாதபோது, மகளைச் சடங்குகளைச் செய்ய அனுமதிப்பதற்குப் பதிலாக, குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் தொலைதூர ஆண் உறவினர்களை நாடுகின்றன அல்லது பூசாரிகளைப் பணியமர்த்துகின்றன. மரபில் வேரூன்றிய இந்தக் கருத்தின்படி, மகள் சடங்கில் பங்கேற்றால் இறந்தவருக்குக் கிடைக்க வேண்டிய புண்ணியம் குறையக்கூடும். ஆனால் இந்த நம்பிக்கையைப் பெண்களும், உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்களும், சில சமய அறிஞர்களும்கூட அதிகரித்துவரும் அளவில் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றனர்.

தனிப்பட்ட கதைகள்: மரபை எதிர்க்கும் மகள்கள்

துயரத்தை வெளிப்படுத்தும் உரிமைக்கான போராட்டம் வெறும் கருத்தியல் சார்ந்ததல்ல. காத்மாண்டுவில் உள்ள பசுபதி ஆர்யகாட்டில், தனது 18ஆவது வயதில் தாயின் இறுதிச் சிதைக்குத் தீ மூட்டிய துர்கா (புனைப்பெயர்) போன்ற பெண்களின் அன்றாட வாழ்வில் அது நிகழ்கிறது. குடும்பத்தில் சகோதரர்கள் இல்லாத நிலையில், துர்காவின் முடிவுக்குப் பூசாரிகளும் சமூகத்தினரும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். அவருக்குப் பதிலாக ஓர் ஆண் நிற்க வேண்டும் என்று பூசாரி வலியுறுத்தினார்; அவருக்குப் பதிலாக எந்த ஆணாவது வர வேண்டும் என்று கிராமத்தினரும் கெஞ்சினர். ஆனால் துர்கா உறுதியாக நின்று, “அவர் என் அம்மா. அவருக்கு அமைதி அளிக்க என்னைவிட யாருக்கு அதிக உரிமை இருக்கிறது?” என்றார்.

உறுதியுடன் இருந்தபோதிலும், துர்கா கடுமையான எதிர்வினைகளைச் சந்தித்தார். அவரது செயல்கள் துரதிர்ஷ்டத்தைக் கொண்டுவரும் என்றும், தாயின் ஆன்மா முக்தி அடையாமல் போகும் என்றும் எச்சரித்து, துக்கச் சடங்குகளை நடத்த முதலில் பூசாரி மறுத்தார். பின்னர் ஒப்புக்கொண்டபோதும், சடங்குகளைத் தாமதப்படுத்தினார். அண்டை வீட்டார் குடும்பத்தினரை ஒதுக்கி வைத்ததோடு, அவர்களது வீட்டில் தண்ணீர்கூட குடிக்க மறுத்தனர். தாயை இழந்த துயரத்துடன், ஒரு மகளாகத் துக்கம் அனுசரிக்கும் உரிமை மறுக்கப்பட்ட வலியும் துர்காவுக்கு சேர்ந்தது.

நேபாளம் முழுவதும் பலரது அனுபவங்களிலும் துர்காவின் கதை எதிரொலிக்கிறது. தற்போது பெண்கள் உரிமைச் செயற்பாட்டாளராகவும் சஹயாத்ரி சமாஜ் நேபாளத்தின் நிர்வாக இயக்குநராகவும் உள்ள ராதிகா சாப்கோட்டா, 13 வயதில் தனது தாய் இறந்தபோது இதேபோன்ற பாகுபாட்டை எதிர்கொண்டதை நினைவுகூர்கிறார். “அம்மாவை மிகவும் நேசித்தவர்கள் நாங்கள்தான். ஆனாலும் மகள்கள் என்பதால் எங்களின் அன்பைச் சமூகம் நிராகரித்தது,” என்கிறார் சாப்கோட்டா. “தொலைதூர ஆண் உறவினர் ஒருவர் ஆண் என்பதற்காகவே எங்களைவிட அதிக மதிப்புப் பெற்றார். அவரது துயரமும் அன்பும் எங்களைவிட அதிகமாக இருக்க முடியுமா?”

சிராத்தத்தைப் புரிந்துகொள்வோம்: சடங்கு, மதம், பாலினம்

சிராத்தம் என்பது இந்து மரபில் முக்கியமான ஒரு சடங்கு. இறந்த முன்னோர்களின் ஆன்மாக்களைப் போற்றவும் சாந்தப்படுத்தவும் இது செய்யப்படுகிறது. இச்சடங்கில் வழக்கமாக உணவும் நீரும் படைத்தல், சமஸ்கிருத மந்திரங்களை ஓதுதல், இறுதிச் சிதைக்குத் தீ மூட்டுதல் ஆகியவை இடம்பெறும். இச்செயல்கள் பிரிந்த ஆன்மா அமைதியடையவும் குடும்பத்துக்கு தொடர்ந்து ஆசிகள் கிடைக்கவும் உதவும் என்பது நம்பிக்கை.

மரபுப்படி, சிராத்தத்தை மூத்த மகன் அல்லது அவர் இல்லாதபோது மற்றோர் ஆண் உறவினர் செய்கிறார். திருமணத்துக்குப் பிறகு பெண்ணின் கோத்திரம் (தந்தைவழி மரபுக்குடி) கணவரின் குடும்பத்துக்கு மாறிவிடும் என்ற கருத்தின் அடிப்படையில் மகள்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்படுகிறது. குடும்பத்தில் ஒருவர் இறந்தபோது கடைப்பிடிக்கும் வழக்கைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், தந்தை ஒருவேளை உணவை மட்டுமே உண்பதை உள்ளடக்கிய சடங்கால் இந்த மாற்றம் குறியீட்டுரீதியாகக் காட்டப்படுகிறது. சமூகவியலாளர் நாராயணி தேவ்கோட்டா விளக்குகிறார்: “இதைக் ‘கோத்திரம் மாறுதல்’ என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் மகள் உயிருடன் இருக்கும்போதே அவளுக்குச் சிராத்தம் செய்வதாகவே நான் பார்க்கிறேன்.”

திருமணமான மகள்களின் நிலை இன்னும் சிக்கலானது. திருமணமான மகள் இறந்தால், அவரது பெற்றோரும் சகோதரர்களும் இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்ய அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. அவருக்கு மகன் இருந்தால் அவனிடம் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்படும்; இல்லையெனில், கணவரின் தரப்பிலுள்ள தொலைதூர ஆண் உறவினர்களிடம் அல்லது, கவனிக்கத்தக்க வகையில், பணியமர்த்தப்பட்ட பூசாரியிடம் ஒப்படைக்கப்படும். கணவருக்கே அந்தச் சடங்கில் பங்கேற்க அனுமதியில்லை. திருமணத்துக்குப் பிறகு பெண்ணுக்குத் தன் பிறந்த குடும்பத்துடனான உறவு முறிந்துவிடும், ஆனால் ஆணின் உறவுகள் அப்படியே நீடிக்கும் என்ற நம்பிக்கையை இந்த வழக்கம் வெளிப்படுத்துகிறது.

சமூகங்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடுகள்: சாதி, வர்க்கம், வழக்கம்

இறுதிச் சடங்குகளில் காணப்படும் பாலினப் பாகுபாடு ஒரு சமூகத்துக்கு மட்டும் உரியதல்ல. பிராமணக் குடும்பங்களில் விதிகள் குறிப்பாகக் கடுமையாக உள்ளன; நியூவார் மற்றும் மாதேஷி சமூகங்களிலும் இதேபோன்ற நடைமுறைகள் காணப்படுகின்றன. நியூவார் மரபில், ஆண் உறவினர்கள் மட்டுமே இறுதிச் சடங்குகளை முன்னின்று நடத்த முடியும். கணவர் இறந்தபின், விதவைகள் ஓராண்டு வெள்ளை உடை அணிய வேண்டும்; சுவையான உணவுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்; 45 நாள்கள் தரையில் தூங்க வேண்டும். ஆனால் மனைவி இறந்தால் ஆண்களுக்கு இத்தகைய கட்டுப்பாடுகள் எதுவும் இல்லை. இதுகுறித்து இதழியல் மற்றும் ஆங்கில இலக்கிய மாணவி மேதாவி ஷ்ரேஷ்டா கூறுகிறார்: “திருமணமான பெண் தன் தாய்வீட்டாருக்காக நான்கு நாள்கள் மட்டுமே துக்கம் அனுசரிக்கலாம்; ஆனால் கணவரின் குடும்பத்துக்காக 13 நாள்கள் அனுசரிக்க வேண்டும். துக்கத்துக்கும் ஏன் பாலின அடிப்படையிலான காலவரம்பு?”

கிராமப்புற மாதேஷி பகுதிகளில் கட்டுப்பாடுகள் இன்னும் கடுமையானவை. பெண்கள் மயானத்துக்குள் நுழையவே பெரும்பாலும் தடை விதிக்கப்படுகிறது; இறுதிச் சிதையை அணுகவோ சடங்குகளில் பங்கேற்கவோ அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. இந்தத் தடைகளைச் சமய அதிகாரிகள் மட்டுமல்லாமல், சமூக அழுத்தமும் சமூகத்திலிருந்து ஒதுக்கிவிடுவோம் என்ற அச்சுறுத்தலும் நடைமுறைப்படுத்துகின்றன.

நிலவும் நடைமுறைக்கு எதிரான சவால்: தடைகளை உடைக்கும் மகள்கள்

மரபின் அழுத்தம் இருந்தபோதிலும், சில குடும்பங்களும் தனிநபர்களும் நிலவும் நடைமுறையை எதிர்த்து வருகின்றனர். 2019ஆம் ஆண்டு, தாங்காதிங் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த சகோதரிகள் சங்கீதாவும் சரலா துவாடியும், மகன்களால் மட்டுமே இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்ய முடியும் என்ற எதிர்பார்ப்பை மீறி, தங்கள் தாய்க்கான இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்தனர். அவர்களது தந்தை பிஷ்வராம் துவாடி, அவர்களது துணிச்சலைப் பொதுவில் பாராட்டி, “என் அன்பு மகள்களே, மரபுவழிப் பாகுபாட்டை உடைத்து, உங்கள் தாயின் இறுதிச் சடங்குகளை நீங்களே செய்யும் பொறுப்பை ஏற்றதற்கு நன்றி. எந்த மகளும் மகனுக்குக் குறைந்தவர் அல்ல என்பதற்கு இது ஓர் எடுத்துக்காட்டாக அமையும் என நம்புகிறேன்,” என்றார்.

மரபை மீறும் இத்தகைய செயல்கள் இன்னும் அரிதாகவே இருந்தாலும், குறிப்பாக நகர்ப்புறங்களிலும் முற்போக்கான அணுகுமுறையுள்ள குடும்பங்களிலும் அவை அதிகம் வெளிச்சத்துக்கு வருகின்றன. நீண்டகால நம்பிக்கைகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்க மற்றவர்களை ஊக்குவிப்பதில் சமூக ஊடகங்கள் பங்கு வகித்துள்ளன. இருப்பினும், குறிப்பாக மரபின் செல்வாக்கு அதிகமாகவும் சமூகத்திலிருந்து ஒதுக்கப்படும் அபாயம் உண்மையாகவும் உள்ள கிராமப்புறச் சமூகங்களில் எதிர்வினைகள் கடுமையாக இருக்கலாம்.

சமய நூல்களா, சமூகக் கட்டுப்பாடா: நூல்கள் என்ன சொல்கின்றன?

இறுதிச் சடங்குகளில் பெண்களை விலக்குவது சமய நூல்களின் கட்டளையா அல்லது சமூக விளக்கங்களின் விளைவா என்பதே இந்த விவாதத்தின் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய அம்சங்களில் ஒன்று. நாராயணி தேவ்கோட்டா உள்ளிட்ட அறிஞர்களின் கூற்றுப்படி, மகள்கள் சிராத்தம் செய்வதற்குச் சமய நூல்களில் வெளிப்படையான தடை எதுவும் இல்லை. தர்மசாஸ்திரத்தில் (இந்து நெறிமுறைகள்) புலமைபெற்ற பல மூத்த பூசாரிகள், இந்த நடைமுறை தெய்வீகச் சட்டமல்ல, வழக்கம் மட்டுமே என்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றனர். இதற்கு மாறாக, குறைந்த அறிவுள்ள சில பூசாரிகள், பெண்களை விலக்குவது சமயக் கட்டாயம் என வலியுறுத்தும் பிடிவாதமான அணுகுமுறையைக் கொண்டுள்ளனர்.

ராதிகா சாப்கோட்டா கூறுகிறார்: “மதத்தின் பெயரில் மறைக்கப்படும் சமூகக் கட்டுப்பாடுதான் இது. பெண்களால் சிராத்தம் செய்ய முடியாது என்ற நம்பிக்கை, நிலவும் நடைமுறையைத் தொடரச் சமய நூல்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள பாரபட்சமான விளக்கம்.” இந்தக் கருத்தை உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்களும் சில சமயச் சீர்திருத்தவாதிகளும் ஆதரிக்கின்றனர். எல்லா மதங்களையும் போலவே இந்து மதமும் காலப்போக்கில் மாறிவந்துள்ளது; அதற்கு மறுவிளக்கம் அளிக்க முடியும் என்பதையும் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

பரந்த பின்னணி: நேபாளச் சமூகத்தில் பாலினப் பாகுபாடு

இறுதிச் சடங்குகளிலிருந்து பெண்கள் விலக்கப்படுவது நேபாளத்தில் நிலவும் பாலினப் பாகுபாட்டின் பரந்த போக்கின் ஒரு பகுதியாகும். கிராமப்புறப் பெண்கள் வலையமைப்பு நேபாளத்தின் (ருவோன்) தலைவி உமா பண்டாரி விளக்குகிறார்: “நேபாளத்தில் பெண்கள் கருவறையிலிருந்தே பாகுபாட்டைச் சந்திக்கிறார்கள்.” மகன்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் மனப்பான்மை ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது; சொத்துரிமைச் சட்டங்கள் முதல் கல்வி வாய்ப்புகள் வரை அனைத்திலும் அது தாக்கம் செலுத்துகிறது. சமீப காலம் வரையில், மகன்களால் மட்டுமே சொத்துகளைப் பெற முடியும் என்ற நிலை இருந்தது; விவாகரத்து செய்யவும் மறுமணம் செய்யவும் பெண்களுக்கு இருந்த உரிமைகள் கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தன.

இந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளில் சிலவற்றைச் சரிசெய்யச் சட்டச் சீர்திருத்தங்கள் கொண்டுவரப்பட்டிருந்தாலும், குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில் அவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவது பலவீனமாகவே உள்ளது. பாரம்பரிய நெறிகள் தொடர்ந்து பெண்களின் பங்குகளைத் தீர்மானிக்கின்றன; பல சமயங்களில் அவர்களின் தனிப்பட்ட உரிமைகளையும் கண்ணியத்தையும் இது பாதிக்கிறது. பண்டாரி குறிப்பிடுவதுபோல், “ஒரு பெண்ணின் சமூகச் சுயத்தையே நேபாளப் பண்பாடு கருத்தில் கொள்கிறது. சமூகத்தில் ஒரு பெண்ணின் பங்கைக் குறிக்க அவர் பயன்படுத்தும் இந்தச் சொல், அவளைத் தனிநபராகப் போதுமான அளவு கவனிப்பதில்லை.”

மாற்றத்துக்கான அறிகுறிகள்: சடங்குகளில் பெண்கள் முன்னிலை

சவால்கள் நீடித்தாலும், மாற்றத்துக்கான அறிகுறிகள் தென்படுகின்றன. குறிப்பாக மகன்கள் இல்லாத சூழலில், சமீப ஆண்டுகளில் அதிகமான பெண்கள் சிராத்தம் செய்யத் தொடங்கியுள்ளனர். காத்மாண்டுவிலுள்ள வீடற்றோர் மேலாண்மை மற்றும் மறுவாழ்வு மையம் போன்ற சில அமைப்புகள், உரிமை கோரப்படாத உடல்களுக்கு இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்வதற்காக சபனா போன்ற பெண்களையும் பணியமர்த்தியுள்ளன. புனிதப் பொறுப்புகளை ஆண்களால் மட்டுமே நிறைவேற்ற முடியும் என்ற கருத்துக்கு இது சவால் விடுகிறது.

முன்னோர்களைப் போற்றுவதற்காகக் கடைப்பிடிக்கப்படும் 16 நாள் விழாவான ஆண்டுதோறும் வரும் சோஹ்ரா சிராத்தக் காலத்தில், சில குடும்பங்கள் திருமணமான மகள்களைச் சடங்குகளில் பங்கேற்க இப்போது மீண்டும் அழைக்கின்றன. முதன்மைப் பொறுப்பு இன்னும் மகன்களிடமே இருந்தாலும், இத்தகைய செய்கைகள் அணுகுமுறைகளில் படிப்படியான மாற்றம் ஏற்படுவதைக் காட்டுகின்றன. நேபாளம் நகரமயமாகி, குடும்பத்தினர் வெவ்வேறு இடங்களில் வாழத் தொடங்கியுள்ள நிலையில், நவீன காலத்தின் எதார்த்தங்களுக்கு ஏற்ப மரபுவழி நடைமுறைகள் மறுபரிசீலனை செய்யப்படுகின்றன.

சடங்குகள், நவீனத்துவம், துக்கத்தின் பொருள்

இறுதிச் சடங்குகளை யார் செய்யலாம் என்ற விவாதம் சடங்கு பற்றியது மட்டுமல்ல; துக்கத்தின் பொருள், உறவுகளுக்கு அளிக்கப்படும் மதிப்பு ஆகியவற்றையும் பற்றியது. ரைசிங் நேபாள் டெய்லியில் ஒரு கட்டுரையாளர் குறிப்பிடுவதுபோல், “சிராத்தத்துக்குச் சமூக மதிப்பும் உண்டு. திருமணம் செய்து வீட்டைவிட்டுச் சென்ற மகள்கள் இந்தச் சடங்குக்கு மீண்டும் அழைக்கப்படுவதால், உடன்பிறந்தவர்களைச் சந்தித்துப் பேசவும் பகிர்ந்துகொண்ட மரபுகளைப் போற்றவும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.”

இருப்பினும், குடும்பங்கள் சிறியதாகவும் நகரமயமானதாகவும் மாறும்போது, சிராத்தத்தின் சமூகக் கூறு மங்கிவருகிறது. வயதான பெற்றோர் பெரும்பாலும் கிராமப்புறங்களில் தனியாக விடப்படுகிறார்கள் அல்லது பராமரிப்பு இல்லங்களுக்கு அனுப்பப்படுகிறார்கள். வாழும்போதும் இறந்தபிறகும் அவர்களைப் போற்றுவதற்கான சிறந்த வழி எது என்ற கேள்விகள் இதனால் எழுகின்றன. சிராத்தத்தின் உண்மையான சாரம் சடங்கில் இல்லை; பெற்றோர் உயிருடன் இருக்கும்போது அவர்களுக்குக் காட்டப்படும் அன்பிலும் அக்கறையிலும்தான் உள்ளது எனச் சிலர் வாதிடுகின்றனர்.

சுருக்கம்

• நேபாளத்தின் இறுதிச் சடங்குகள், குறிப்பாக சிராத்தம், ஆழமாகப் பாலினப் பாகுபாடு கொண்டவையாகவே உள்ளன; பெற்றோருக்கான சடங்குகளைச் செய்வதிலிருந்து மகள்கள் பெரும்பாலும் விலக்கப்படுகின்றனர்.
• பல அறிஞர்களும் உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்களும் கூறுவதன்படி, இந்த விலக்குக்குச் சமய நூல்களைவிட மரபும் சமூகக் கட்டுப்பாடுமே முக்கியக் காரணங்கள்.
• துர்கா மற்றும் துவாடி சகோதரிகள் போன்றோரின் தனிப்பட்ட கதைகள், விலக்கப்படுவதால் ஏற்படும் வலியையும் நிலவும் நடைமுறையை எதிர்க்கும் துணிச்சலையும் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.
• இறுதிச் சடங்குகளில் உள்ள பாலினப் பாகுபாடு, சொத்துரிமைச் சட்டங்கள் முதல் சமூக எதிர்பார்ப்புகள் வரை நேபாளச் சமூகத்தின் பரந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளைப் பிரதிபலிக்கிறது.
• குறிப்பாக நகர்ப்புறங்களில், அதிகமான பெண்கள் சடங்குகளைச் செய்வதும் குடும்பங்கள் மரபுவழிப் பாத்திரங்களை மறுபரிசீலனை செய்வதும் மாற்றத்தின் அறிகுறிகளாக உள்ளன.
• இறுதிச் சடங்குகள் குறித்த விவாதம் இறுதியில் கண்ணியம், சமத்துவம், துயரத்தை வெளிப்படுத்தும் உரிமை ஆகியவற்றைப் பற்றியது; வாழ்விலும் மரணத்திலும் தொடரும் போராட்டம் இது.