நேபாளத்தின் ஜாப்பாவில் தீவிரமடையும் மனிதர்-யானை மோதல்: காரணங்கள், விளைவுகள், இணைந்து வாழ்வதற்கான தேடல்

அறிமுகம்: பஹுண்டாங்கியில் ஒரு நெருக்கடி

2024 ஜூன் 10 அதிகாலை, சுமார் 20 காட்டு யானைகள் கொண்ட கூட்டம் நேபாளத்தின் ஜாப்பா மாவட்டத்தில் உள்ள பஹுண்டாங்கி குடியிருப்புப் பகுதியான சாந்திதோலேவுக்குள் நுழைந்தது. விடியற்காலையில் விழித்த உள்ளூர் குடும்பங்கள், தங்கள் மக்காச்சோள வயல்கள் நாசமாக்கப்பட்டும், பயிர்கள் மிதிக்கப்பட்டும், வாழ்வாதாரம் ஆபத்தில் இருப்பதையும் கண்டனர். இந்தச் சம்பவம் அதிர்ச்சியளிப்பதாக இருந்தாலும், இது தனித்த நிகழ்வு அல்ல. பஹுண்டாங்கியும், பரந்த ஜாப்பா பகுதியும் மனிதர்-யானை மோதலின் மையப்பகுதிகளாக மாறியுள்ளன. யானைகளின் தாக்குதல்கள் அதிகரித்து, அவற்றின் தீவிரமும் கூடுவதால் மனிதர்களுக்கும் யானைகளுக்கும் அச்சுறுத்தல் உருவாகியுள்ளது.

யானைகளின் தாக்குதல்கள் ஏன் அதிகரிக்கின்றன?

ஜாப்பாவில் யானைகளின் தாக்குதல்கள் அதிகரிப்பதற்குப் பின்னால் சுற்றுச்சூழல், சமூக மற்றும் பொருளாதாரக் காரணிகளின் சிக்கலான தொடர்பு உள்ளது. வரலாற்றுரீதியாக, காட்டு ஆசிய யானைகள் (Elephas maximus) உணவும் நீரும் தேடி, பழமையான வழித்தடங்களைப் பின்பற்றி நேபாளம் மற்றும் இந்தியாவின் காடுகள், வெள்ளச் சமவெளிகள் வழியாகத் தடையின்றி இடம்பெயர்ந்தன. ஆனால் கடந்த பல தசாப்தங்களாக, மனித மக்கள்தொகையின் வேகமான வளர்ச்சி, வேளாண்மை விரிவாக்கம் மற்றும் உள்கட்டமைப்பு மேம்பாடு ஆகியவை இந்த நிலப்பரப்புகளைப் பெருமளவில் மாற்றியுள்ளன.

காடுகள் சுருங்கி, சாலைகள், குடியிருப்புகள், பண்ணைகளால் துண்டிக்கப்பட்டதால், யானைகள் தங்களின் இயற்கையான வாழ்விடங்களையும் உணவு ஆதாரங்களையும் பெருமளவில் இழந்துள்ளன. அறிவியல் ஆய்வுகளின்படி, ஜாப்பா அமைந்துள்ள நேபாளத்தின் கிழக்கு தேராய் பகுதி, சிறிய பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகள், வேளாண் நிலங்கள், குடியிருப்புகள் எனப் பிரிந்த நில அமைப்பால், தற்போது மனிதர்-யானை மோதலின் முக்கிய மையமாக உள்ளது. குறிப்பாக வறண்ட பருவத்தில் இந்தியாவிலிருந்து இடம்பெயரும் யானைக் கூட்டங்கள், உணவைத் தேடி மனிதர்கள் அதிகம் வசிக்கும் பகுதிகளுக்குள் நுழைய வேண்டிய நிலை அதிகரித்து வருகிறது.

தாய்லாந்து உள்ளிட்ட ஆசியாவின் பிற பகுதிகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகள், நிலப் பயன்பாட்டில் ஏற்படும் மாற்றங்களும் வாழ்விட இழப்பும் யானைகள் பயிர்களைத் தாக்குவதற்கான முக்கியக் காரணங்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. பொருத்தமான வாழ்விடங்கள் சுருங்கும்போது, மக்காச்சோளம், நெல், கரும்பு போன்ற எளிதில் கிடைக்கக்கூடிய, அதிக கலோரி கொண்ட உணவுகள் உள்ள வேளாண் பகுதிகளை நோக்கி யானைகள் ஈர்க்கப்படுகின்றன. ஜாப்பாவிலும் இதே நிலை காணப்படுகிறது; மக்காச்சோளம் மற்றும் நெல் சாகுபடி விரிவடைந்ததால், பஹுண்டாங்கி போன்ற கிராமங்கள் பசியுடன் வரும் யானைக் கூட்டங்களின் இலக்குகளாக மாறியுள்ளன.

மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் பாதிப்பு: வாழ்வாதாரம், பாதுகாப்பு, பதற்றம்

யானைகளின் தாக்குதல்கள் உள்ளூர் சமூகங்கள் மீது ஏற்படுத்தும் பாதிப்பு ஆழமானது. அறுவடைக்கு சற்று முன்பு மக்காச்சோளப் பயிர் முழுவதையும் இழந்த சீதா சுனார் போன்ற விவசாயிகள், உடனடி உணவுப் பற்றாக்குறையை மட்டுமல்லாமல், ஓராண்டு வருமானத்தையும் கடும் உழைப்பையும் இழக்கின்றனர். பயிர்களோடு மட்டும் சேதம் நின்றுவிடுவதில்லை; வீடுகள், தானியக் களஞ்சியங்கள், உயிர்கள்கூட பாதிக்கப்படுகின்றன. கடந்த பத்தாண்டுகளில் ஜாப்பா மாவட்டத்தில் மட்டும் யானைத் தாக்குதல்களில் குறைந்தது 58 பேர் உயிரிழந்துள்ளனர்; 79 பேர் காயமடைந்துள்ளனர். உளவியல் பாதிப்பும் இதே அளவு கடுமையானது: பலர் தூக்கமில்லாத இரவுகளையும், தொடர்ச்சியான பதற்றத்தையும், அடுத்த தாக்குதல் எப்போது வரும் என்ற நிலையான அச்சத்தையும் எதிர்கொள்கின்றனர்.

வனவிலங்குகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இழப்பீடு வழங்கும் வழிமுறைகள் இருந்தாலும், நில உரிமை ஆவணங்கள் இல்லாத குத்தகை விவசாயிகள் போன்ற மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்கள் நிவாரணம் பெறுவதை நிர்வாகத் தடைகள் அடிக்கடி தடுக்கின்றன. இந்தச் செயல்முறை பல மாதங்கள் நீடிக்கக்கூடும். சீதா போன்ற பலர், இழப்புகளைத் தாங்களே சுமக்க வேண்டியதுதான் என எண்ணி, விண்ணப்பிக்கக்கூட செய்வதில்லை.

அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகும் யானைகள்: பழிவாங்கலும் வேட்டையாடுதலும்

பயிர் இழப்பையும் சொத்துச் சேதத்தையும் மனிதர்கள் சந்திக்கும் அதேவேளையில், யானைகளும் அதிகரித்து வரும் ஆபத்துகளை எதிர்கொள்கின்றன. மின்வேலிகள், வெடிகள், துப்பாக்கிகள் உள்ளிட்டவற்றைப் பயன்படுத்தி கிராம மக்கள் மேற்கொள்ளும் பழிவாங்கும் நடவடிக்கைகளால் ஏராளமான யானைகள் உயிரிழந்துள்ளன. கடந்த பத்தாண்டுகளில் ஜாப்பாவில் குறைந்தது 16 யானைகள் கொல்லப்பட்டுள்ளன. மின்சாரம் தாக்கி உயிரிழந்தது முதல், கள்ளச் சந்தையில் அதிக விலைக்கு விற்கப்படும் தந்தங்கள், வால் முடிகளுக்காக வேட்டையாடப்பட்டது வரை பல காரணங்கள் உள்ளன.

சமீபத்திய அறிக்கைகள் கவலையளிக்கும் ஒரு போக்கைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன: ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட எல்லை தாண்டிய குழுக்கள், யானைகளை வேட்டையாட துப்பாக்கிகளையும் மஸ்கெட் துப்பாக்கிகளையும் பயன்படுத்துகின்றன. இத்தகைய கொலைகளும் வாழ்விட இழப்பும் இணைந்து, ஏற்கெனவே குறைவாக உள்ள நேபாளத்தின் காட்டு யானைகள் எண்ணிக்கையின் உயிர்வாழ்வை அச்சுறுத்துகின்றன எனப் பாதுகாவலர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். அந்த எண்ணிக்கை சுமார் 200-227 என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

பலனளிக்காத தடுப்பு முறைகளும் சூரியசக்தி வேலியின் நம்பிக்கையும் சிக்கல்களும்

பஹுண்டாங்கி மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளின் சமூகங்கள், யானைகளைத் தடுக்கப் பல்வேறு முறைகளைச் சோதித்துள்ளன. அவற்றில்:

• தேனீக்களின் ரீங்காரம் யானைகளை விரட்டும் என்ற கருத்தின் அடிப்படையிலான தேனீ வளர்ப்பு
• மிளகாய்த் தூள் பூசப்பட்ட கயிறுகள்
• யானைகள் நுழைவதைத் தடுக்கும் என நம்பப்படும் "ஹட்டி பார்" மரங்களை நடுதல்
• வயல்களைச் சுற்றி அகழிகள் தோண்டுதல்

ஆனால், இம்முறைகள் எதுவும் நீடித்த தீர்வை அளிக்கவில்லை. இதுவரை மிகவும் பயனளித்த நடவடிக்கை, எல்லையோரமாக சூரியசக்தியில் இயங்கும் மின்வேலிகளை அமைத்ததே. முழுமையாகச் செயல்பட்டபோது, இந்த வேலிகள் யானைகள் உள்ளே நுழைவதை 98% வரை குறைத்து, உள்ளூர் விவசாயிகளுக்கு அரிதான ஓர் ஆறுதலை அளித்தன.

எனினும், போதிய பராமரிப்பு இல்லாமை, திட்டமிட்ட சேதப்படுத்தல் (பெரும்பாலும் ஆற்றுப்படுகைப் பொருட்களைக் கடத்துவதற்கான சட்டவிரோத வழிகளை உருவாக்க), மேலும் தடைகளை உடைக்கவோ அவற்றைச் சுற்றிச் செல்லவோ கற்றுக்கொண்டுள்ள யானைகளின் வியக்கத்தக்க நுண்ணறிவு ஆகியவற்றால் சூரியசக்தி வேலிகளின் வெற்றி பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் விளைவாக, வேலியின் பல பகுதிகள் பழுதடைந்துள்ளன; யானைகளின் தாக்குதல்கள் மீண்டும் அதிகரித்துள்ளன.

அரசின் நடவடிக்கை: வாக்குறுதிகளும் சவால்களும்

நெருக்கடியின் தீவிரத்தை உள்ளூர் மற்றும் மாகாண அதிகாரிகள் ஒப்புக்கொள்கின்றனர். 2024-25 நிதியாண்டில் சூரியசக்தி வேலிகளைப் பராமரிக்க ஜாப்பா கோட்ட வன அலுவலகம் கிட்டத்தட்ட ஒரு மில்லியன் நேபாள ரூபாயை ஒதுக்கியுள்ளது. அவசரப் பழுதுபார்ப்புகளுக்குக் கூடுதல் நிதி ஒதுக்க நகராட்சியும் தயாராகி வருகிறது. எனினும், அரசின் அனைத்து நிலைகளிலும் நீடித்த உறுதியும் ஒத்துழைப்பும், சமூகங்களின் ஆதரவும் இல்லாவிட்டால் இந்த முயற்சிகள் போதுமானதாக இருக்காது என அதிகாரிகள் ஒப்புக்கொள்கின்றனர்.

மேச்சிநகர் நகராட்சியின் தலைமை நிர்வாக அதிகாரியான அக்னி பிரசாத் அதிகாரி, ஒருங்கிணைந்த நடவடிக்கையின் தேவையை வலியுறுத்துகிறார்:

நகராட்சிக்குள்ளும், பாதுகாப்பு அமைப்புகளுடனும், மாவட்ட நிர்வாக அலுவலகத்துடனும் பல சுற்று ஆலோசனைகளை நடத்தியுள்ளோம். சூரியசக்தி வேலியைப் பழுதுபார்ப்பது முன்னுரிமை என்பதில் ஒருமித்த கருத்து உள்ளது.

இந்த உறுதிமொழிகள் இருந்தபோதிலும், கடந்த காலத் தாமதங்களையும் தங்கள் வீடுகளும் வயல்களும் தொடர்ந்து ஆபத்தில் இருப்பதையும் சுட்டிக்காட்டி, பல குடியிருப்பாளர்கள் இன்னும் நம்பிக்கையின்றி உள்ளனர்.

எல்லை தாண்டிய சிக்கல்கள்: இந்தியா-நேபாளப் பரிமாணம்

ஜாப்பாவில் நிலவும் மனிதர்-யானை மோதலை, அதன் எல்லை தாண்டிய பின்னணியிலிருந்து தனியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. நவீன அரசியல் எல்லைகள் உருவாவதற்கு முன்பிருந்த பாரம்பரிய வழித்தடங்களைப் பின்பற்றி, யானைகள் நேபாளத்துக்கும் இந்தியாவின் மேற்கு வங்காளம், அசாம் மாநிலங்களுக்கும் இடையே வழக்கமாக இடம்பெயர்கின்றன. மெச்சி ஆற்றின் நேபாளப் பகுதியில் சூரியசக்தியில் இயங்கும் வேலிகள் அமைக்கப்பட்டதால், இந்த இடம்பெயர்வு வழித்தடங்கள் தடைபட்டுள்ளன; இதனால் இரு நாடுகளுக்கும் எதிர்பாராத விளைவுகள் ஏற்பட்டுள்ளன.

இந்தியப் பகுதியில், நேபாளத்துக்குள் நுழைய முடியாமல் இந்தியக் கிராமங்களிலேயே தங்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படும் யானைகளால், வடக்கு வங்காளத்தில் பயிர் சேதங்களும் மனித உயிரிழப்புகளும் அதிகரித்துள்ளதாக அங்குள்ள சமூகங்கள் தெரிவிக்கின்றன. வேலி அமைப்பது நேபாள விவசாயிகளுக்கு குறுகிய கால நிவாரணம் அளிக்கலாம்; ஆனால் அது சிக்கலை எல்லைக்கு அப்பால் நகர்த்தி, வேறு இடங்களில் மோதலைத் தீவிரப்படுத்துகிறது என நிபுணர்கள் வாதிடுகின்றனர். இதனால், எல்லை தாண்டிய ஒத்துழைப்பு, வாழ்விட இணைப்பு, யானைகள் பாதுகாப்பாகச் செல்லும் வழித்தடங்களை உருவாக்குதல் ஆகியவற்றை வலியுறுத்தும் "நிலப்பரப்பு அணுகுமுறையை"ப் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற கோரிக்கைகள் எழுந்துள்ளன.

புதுமையான தீர்வுகள்: இணைந்து வாழ்வதை நோக்கி

கடுமையான சவால்கள் இருந்தபோதிலும், இணைந்து வாழ்வதற்கான புதுமையான உத்திகள் மூலம் பஹுண்டாங்கி நம்பிக்கையின் ஒளியைக் காட்டுகிறது. கடந்த பத்தாண்டுகளில், மக்காச்சோளம், நெல் போன்ற யானைகளுக்கு மிகவும் விருப்பமான பாரம்பரியப் பயிர்களிலிருந்து, யானைகள் பொதுவாகத் தவிர்க்கும் தேயிலை, பிரிஞ்சி இலைகள், எலுமிச்சை போன்ற மாற்றுப் பயிர்களுக்கு மாற உள்ளூர் தலைவர்களும் வனவிலங்கு பாதுகாவலர்களும் ஊக்குவித்துள்ளனர். இந்த மாற்றம் பயிர் இழப்பைக் குறைத்ததோடு, விவசாயிகளின் வருமானத்தைப் பல்வகைப்படுத்தி நிலைப்படுத்தவும் உதவியுள்ளது.

தேனீ வளர்ப்பு மற்றொரு பயனுள்ள தடுப்பு முறையாக உருவெடுத்துள்ளது. கடுகு சாகுபடி தேனீக்களின் எண்ணிக்கையை ஆதரிப்பதுடன் கூடுதல் வருமானத்தையும் அளிக்கிறது. அரசு சாரா அமைப்புகளால் பயிற்சியளிக்கப்பட்ட சமூக அடிப்படையிலான அவசர நடவடிக்கைக் குழுக்கள், மோதல் அதிகரிக்கும் பருவங்களில் கிராமங்களில் ரோந்துப் பணியில் ஈடுபட்டு, யானைகளை குடியிருப்புப் பகுதிகளிலிருந்து விலக்கி, ஆபத்தான நேரடிச் சந்திப்புகளைக் குறைக்கின்றன.

முக்கியமாக, யானைகள் குறித்த மக்களின் மனப்பான்மை மாறியுள்ளது. யானைகளைத் துரத்துவதற்கான ஆக்ரோஷமான முயற்சிகள் பெரும்பாலும் அவற்றைப் பழிவாங்கத் தூண்டும் என்பதையும், தாக்குதலுக்குப் பிறகு வீட்டுக்குள் தங்கியிருந்து இழப்பீடு கோருவது காயம் அல்லது உயிரிழப்பு ஆபத்தைக் குறைக்கும் என்பதையும் பல கிராமவாசிகள் இப்போது உணர்ந்துள்ளனர். உள்ளூர் விவசாயி ஒருவர் கூறியதாவது:

இனி நாங்கள் யானைகளைக் கண்டு பயப்படுவதில்லை; அவற்றின் மீது கோபமும் கொள்வதில்லை. அவை வரும்போது நாங்கள் வீட்டுக்குள் தங்கிவிடுகிறோம். நாங்கள் அவற்றைத் தொந்தரவு செய்யாவிட்டால், அவை தங்கள் வழியில் சென்றுவிடும். நாங்கள் கூச்சலிட்டால், அவை பிரச்சினை ஏற்படுத்தும்.

எளிமைப்படுத்தப்பட்ட இழப்பீட்டு நடைமுறைகளும் சமூகக் கல்வியும் ஆதரவளித்துள்ள இந்த மாற்றங்கள், 2015 முதல் பஹுண்டாங்கியில் உயிரிழப்புகள் கணிசமாகக் குறையப் பங்களித்துள்ளன.

பரந்த படிப்பினைகளும் எதிர்காலப் பாதையும்

மனிதர்-யானை மோதலைக் கையாள்வதில் பஹுண்டாங்கியின் அனுபவம் பல முக்கியப் படிப்பினைகளை எடுத்துரைக்கிறது:

• வாழ்விட மறுசீரமைப்பும் இணைப்பும்: நீண்டகாலத் தீர்வுகளுக்கு யானைகளின் வாழ்விடங்களை மீட்டெடுத்துப் பாதுகாப்பதும், இடம்பெயர்வு வழித்தடங்களைப் பராமரிப்பதும், மேம்பாட்டுத் திட்டங்களால் மேலும் நிலப்பரப்பு துண்டிக்கப்படுவதைக் குறைப்பதும் அவசியம்.
• சமூகப் பங்கேற்பு: கல்வி, மாற்று வாழ்வாதாரங்கள், பங்கேற்பு முடிவெடுப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் உள்ளூர் சமூகங்களுக்கு அதிகாரமளிப்பது, நீடித்த இணக்க வாழ்வுக்கு இன்றியமையாதது.
• எல்லை தாண்டிய ஒத்துழைப்பு: யானைகளின் நடமாட்டம் எல்லை தாண்டியதாக இருப்பதால், கூட்டு பாதுகாப்பு உத்திகள், தரவுப் பகிர்வு, மோதலுக்கான ஒருங்கிணைந்த நடவடிக்கைகள் ஆகியவற்றில் நேபாளமும் இந்தியாவும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும்.
• சூழலுக்கு ஏற்ப தகவமைக்கும் மேலாண்மை: வேலி அமைத்தல், இழப்பீடு வழங்குதல், பயிர்களை மாற்றுதல் என எந்த ஒரு நடவடிக்கையும் தனியாகப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க முடியாது. பல உத்திகளை ஒருங்கிணைத்து, மாறும் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றிக்கொள்ளும் நெகிழ்வான அணுகுமுறை தேவை.

உறுதியான நடவடிக்கை எடுக்கப்படாவிட்டால், மனிதர்களும் யானைகளும் தொடர்ந்து துன்பப்படுவார்கள் என நிபுணர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். ஆண்டுதோறும் சில யானைகளையே இழந்தாலும், அது அழிவின் விளிம்பில் உள்ள நேபாளத்தின் யானை எண்ணிக்கைக்கு பெரும் பாதிப்பாகும். அதேவேளையில், தொடரும் தாக்குதல்கள் ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் உணவுப் பாதுகாப்பையும் நலனையும் அச்சுறுத்துகின்றன.

சுருக்கமாக

• வாழ்விட இழப்பு, வேளாண்மை விரிவாக்கம், இடம்பெயர்வு வழித்தடங்கள் தடைபடுதல் ஆகியவற்றால் நேபாளத்தின் ஜாப்பாவில் மனிதர்-யானை மோதல் தீவிரமடைந்துள்ளது.
• மனிதர்களும் யானைகளும் பாதிக்கப்படுகின்றனர்: சமீபத்திய ஆண்டுகளில் இரு தரப்பிலும் பலர் உயிரிழந்துள்ளனர்; சொத்துகளுக்கும் பயிர்களுக்கும் கணிசமான சேதம் ஏற்பட்டுள்ளது.
• சூரியசக்தியில் இயங்கும் மின்வேலிகள் பயனுள்ளதாக நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளன; ஆனால் அவற்றுக்குத் தொடர்ச்சியான பராமரிப்பும் சமூக ஒத்துழைப்பும் தேவை.
• துப்பாக்கிப் பயன்பாடு உள்ளிட்ட பழிவாங்கும் கொலைகளும் வேட்டையாடுதலும், நேபாளத்தின் குறைந்த எண்ணிக்கையிலான காட்டு யானைகளுக்கு மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தலாக உள்ளன.
• பயிர்களை மாற்றுதல், தேனீ வளர்ப்பு, அவசர நடவடிக்கைக் குழுக்கள் போன்ற புதுமையான இணக்க வாழ்வு உத்திகள் பஹுண்டாங்கியில் மோதலைக் குறைத்துள்ளன; இவை பிற பகுதிகளுக்கும் முன்மாதிரியாக அமைகின்றன.
• யானைகளின் நடமாட்டமும் மோதல்களும் அரசியல் எல்லைகளை மதிப்பதில்லை என்பதால், நீண்டகாலத் தீர்வுகளுக்கு நேபாளம்-இந்தியா இடையிலான எல்லை தாண்டிய ஒத்துழைப்பு அவசியம்.
• மனிதர்களின் தேவைகளையும் வனவிலங்கு பாதுகாப்பையும் சமநிலைப்படுத்தும் ஒருங்கிணைந்த, சூழலுக்கு ஏற்ப தகவமைக்கும் மேலாண்மையே நீடித்த முன்னேற்றத்துக்கான ஒரே பாதையாகும்.