பாகிஸ்தானில் தடுப்பூசி எதுவும் பெறாத குழந்தைகள்: தேக்கமடைந்த தடுப்பூசித் திட்டமும் முன்னேற வேண்டிய அவசரத் தேவையும்

குழந்தைகளுக்கான தடுப்பூசித் திட்டத்தில் தேக்கம்: உலகளாவிய மற்றும் பாகிஸ்தானிய நெருக்கடி

கொடிய, ஆனால் தடுக்கக்கூடிய நோய்களிலிருந்து கோடிக்கணக்கான உயிர்களைக் காப்பாற்றி வரும் குழந்தைகளுக்கான தடுப்பூசித் திட்டம், பொது சுகாதாரத் துறையின் மிகச் சிறந்த தலையீடுகளில் ஒன்றாக நீண்டகாலமாகப் போற்றப்பட்டு வருகிறது. எனினும், The Lancet இதழில் வெளியான புதிய உலகளாவிய ஆய்வு கவலைக்குரிய போக்கை வெளிப்படுத்துகிறது: பல தசாப்த கால முன்னேற்றத்துக்குப் பிறகு, உலகளவில் குழந்தைகளுக்கான தடுப்பூசி செலுத்தும் விகிதம் தேக்கமடைந்துள்ளது; சில இடங்களில் பின்னடைவும் ஏற்பட்டுள்ளது. தெற்காசியாவில் இந்தியாவுக்கு அடுத்தபடியாக, தடுப்பூசியின் ஒரு தவணைகூடப் பெறாத குழந்தைகள் அதிகம் உள்ள நாடாக தற்போது பாகிஸ்தான் திகழ்வதால், அங்கு இந்த நிலை மிகத் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது. இதனால் நூறாயிரக்கணக்கான பாகிஸ்தானியக் குழந்தைகள் தட்டம்மை, போலியோ, காசநோய் போன்ற நோய்களால் பாதிக்கப்படும் அபாயத்தில் உள்ளனர். இவற்றைத் தடுப்பதற்கான வழிமுறைகள் உலகுக்குத் தெரிந்திருந்தும் இந்த நிலை நீடிக்கிறது.

உலகளாவிய நோய் சுமை மற்றும் தடுப்பூசிப் பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்புக் குழுவால் நடத்தப்பட்ட இந்த ஆய்வு, 1980 முதல் 2023 வரையிலான தடுப்பூசிப் போக்குகளைப் பகுப்பாய்வு செய்து, 2030 வரையிலான பாதுகாப்பு அளவை கணித்தது. 1974 முதல் உலக சுகாதார அமைப்பின் (WHO) விரிவாக்கப்பட்ட நோய்த்தடுப்புத் திட்டம் (EPI) 154 மில்லியன் உயிர்களைக் காப்பாற்றியுள்ளதாக மதிப்பிடப்பட்டாலும், கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களாக சில பிராந்தியங்களில் முன்னேற்றம் தேக்கமடைந்ததுடன் சரிவும் ஏற்பட்டுள்ளதாக ஆய்வு கண்டறிந்தது. கோவிட்-19 பெருந்தொற்று இந்தச் சவால்களை மேலும் தீவிரப்படுத்தியது. வழக்கமான நோய்த்தடுப்புச் சேவைகள் தடைபட்டதுடன், உலகம் முழுவதும் தடுப்பூசி மீதான தயக்கமும் அதிகரித்தது.

தடுப்பூசி எதுவும் பெறாத குழந்தைகள் என்றால் யார், அவர்கள் ஏன் முக்கியம்?

தடுப்பூசி எதுவும் பெறாத குழந்தைகள் என்பது, டிப்தீரியா-டெட்டனஸ்-பெர்டுசிஸ் (DTP1) தடுப்பூசியின் முதல் தவணை உட்பட, வழக்கமாக வழங்கப்படும் எந்தத் தடுப்பூசியின் முதல் தவணையைக்கூடப் பெறாத குழந்தைகளைக் குறிக்கிறது. தடுப்பூசிகளால் தடுக்கக்கூடிய பல்வேறு நோய்களிலிருந்து இந்தக் குழந்தைகள் முற்றிலும் பாதுகாப்பற்றவர்களாக உள்ளனர். சமீபத்திய தரவுகளின்படி, உலகின் 15.7 மில்லியன் தடுப்பூசி எதுவும் பெறாத குழந்தைகளில் பாதிக்கும் மேற்பட்டோர் வெறும் எட்டு நாடுகளில் வாழ்கின்றனர். அவர்களில் 13% பேர் தெற்காசியாவிலும், கணிசமான எண்ணிக்கையினர் பாகிஸ்தானிலும் உள்ளனர்.

The Lancet ஆய்வின்படி, 2023ஆம் ஆண்டில் பாகிஸ்தானில் சுமார் 419,000 குழந்தைகள் தடுப்பூசி எதுவும் பெறாதவர்களாக இருந்தனர். போலியோ மற்றும் தட்டம்மை வெடிப்புகளை எதிர்கொண்ட நாட்டின் வரலாற்றையும், போலியோ இன்னும் பரவலாக நிலவும் இரண்டு நாடுகளில் ஒன்றாக அது இருப்பதையும் கருத்தில் கொண்டால், இந்த எண்ணிக்கை குறிப்பாகக் கவலைக்குரியது.

வாஷிங்டன் பல்கலைக்கழகத்தின் சுகாதார அளவீடுகள் மற்றும் மதிப்பீட்டு நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த, இந்த ஆய்வின் மூத்த ஆசிரியர் டாக்டர் ஜொனாதன் மோசர் நிலைமையின் தீவிரத்தை வலியுறுத்துகிறார்:

ஏராளமான குழந்தைகள் இன்னமும் தடுப்பூசி பெறாமலும், போதிய தடுப்பூசிகள் பெறாமலும் உள்ளனர். சமத்துவத்தை மேம்படுத்துவதில் அடிப்படை மாற்றங்களை ஏற்படுத்தாவிட்டால், 2030ஆம் ஆண்டுக்கான உலகளாவிய நோய்த்தடுப்பு இலக்குகளை எட்ட முடியாது என்பதற்கான தெளிவான எச்சரிக்கையாகவே சமீபத்திய மதிப்பீடுகளைக் கருத வேண்டும்.

தடுப்பூசி எதுவும் பெறாத குழந்தைகள் வெறும் புள்ளிவிவரங்கள் அல்லர். அவர்கள் பெரும்பாலும் நகர்ப்புறக் குடிசைப் பகுதிகள், தொலைதூர கிராமப்புறங்கள் அல்லது மோதல் பகுதிகளில் வாழும், சமூகத்தால் மிகவும் ஓரங்கட்டப்பட்ட மற்றும் பாதிப்புக்கு உள்ளாகக்கூடிய மக்களைச் சேர்ந்தவர்கள். மற்றபடி தடுக்கக்கூடிய நோய்களால் நோய்வாய்ப்படுவதற்கும் உயிரிழப்பதற்கும் இந்தக் குழந்தைகளே அதிக ஆபத்தில் உள்ளனர்.

முன்னேற்றம் எவ்வாறு தேக்கமடைந்தது? கோவிட்-19 மற்றும் பிற தடைகளின் தாக்கம்

1980 முதல் 2019 வரை, உலகளவில் தடுப்பூசி எதுவும் பெறாத குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை கிட்டத்தட்ட 75% குறைந்தது. ஆனால், சமீபத்திய ஆண்டுகளில் இந்த முன்னேற்றம் தேக்கமடைந்துள்ளது. ஊரடங்குகள், வளங்கள் வேறு தேவைகளுக்குத் திருப்பிவிடப்பட்டது, பரவலான தவறான தகவல்கள் ஆகியவற்றால் நோய்த்தடுப்புச் சேவைகள் தடைபட்டு, கோவிட்-19 பெருந்தொற்று பெரும் பின்னடைவை ஏற்படுத்தியது. 2020 முதல் 2023 வரை, உலகளவில் மேலும் 12.8 மில்லியன் குழந்தைகள் தடுப்பூசி எதுவும் பெறாதவர்களாக மாறியதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து வந்த முன்னேற்றத்தைத் தலைகீழாக்கியது.

பாகிஸ்தானில், பெருந்தொற்றால் வழக்கமான நோய்த்தடுப்பு நடவடிக்கைகள் நிறுத்தப்பட்டன. தடுப்பூசி எதுவும் பெறாத குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 2019இல் 639,000 ஆக இருந்தது; 2020இல் 800,000க்கும் அதிகமாக உயர்ந்தது. மீட்பு நடவடிக்கைகளால் 2023ஆம் ஆண்டுக்குள் இந்த எண்ணிக்கை சுமார் 419,000 ஆகக் குறைந்திருந்தாலும், தடுப்பூசி செலுத்தும் அளவு பெருந்தொற்றுக்கு முந்தைய நிலைக்குத் திரும்பவில்லை. தடுப்பூசிகள் குறித்த அச்சமும் தவறான தகவல்களும் வேகமாகப் பரவியதால், தடுப்பூசி மீதான தயக்கமும் அதிகரித்து, நோய்த்தடுப்புத் திட்டங்கள் மீதான பொதுமக்களின் நம்பிக்கை பாதிக்கப்பட்டது.

பெருந்தொற்றின்போது ஆய்வு செய்யப்பட்ட 55 நாடுகளில் 52 நாடுகளில், குழந்தைகளுக்குத் தடுப்பூசி செலுத்துவதன் முக்கியத்துவம் குறித்த பொதுமக்களின் கருத்து சரிந்ததாக, தடுப்பூசி மீதான நம்பிக்கை குறித்த யுனிசெப்பின் 2023 அறிக்கை கண்டறிந்தது. பாகிஸ்தானில், ஏற்கெனவே இருந்த பின்வரும் சவால்களும் இந்தச் சரிவை மேலும் தீவிரப்படுத்தின:

• தொலைதூர மற்றும் போதிய சேவை கிடைக்காத பகுதிகளில் சுகாதார சேவைகளை அணுகுவதில் உள்ள சிரமம்
• வறுமை மற்றும் போக்குவரத்து வசதியின்மை உள்ளிட்ட சமூகப் பொருளாதாரத் தடைகள்
• குறிப்பாகச் சில மாகாணங்களில் நிலவும் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்களும் மோதல்களும்
• தடுப்பூசிகள் குறித்த பரவலான தவறான தகவல்களும் சதிக் கோட்பாடுகளும்
• குறைந்த எழுத்தறிவு விகிதங்களும் தடுப்பூசியின் நன்மைகள் குறித்த விழிப்புணர்வின்மையும்

பாகிஸ்தானின் தனித்துவமான சவால்கள்: போலியோ, நகர்ப்புறக் குடிசைப் பகுதிகள், பிராந்திய ஏற்றத்தாழ்வுகள்

போலியோவை எதிர்கொள்வதில் பாகிஸ்தான் சந்திக்கும் போராட்டம், அதன் பரந்த நோய்த்தடுப்புச் சவால்களின் அடையாளமாக உள்ளது. ஆப்கானிஸ்தானுடன் சேர்ந்து, காட்டு போலியோ வைரஸ் இன்னும் பரவலாக நிலவும் கடைசி இரண்டு நாடுகளில் ஒன்றாக இது உள்ளது. குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் இருந்தபோதிலும், குறிப்பாக கைபர் பக்துன்க்வா மற்றும் பலூசிஸ்தான் போன்ற அதிக ஆபத்துள்ள பகுதிகளில், போலியோ பாதிப்புகள் அவ்வப்போது மீண்டும் அதிகரித்துள்ளன. அமெரிக்க நோய் கட்டுப்பாடு மற்றும் தடுப்பு மையங்களின் (CDC) தரவின்படி, 2021ஆம் ஆண்டில் காட்டு போலியோ வைரஸ் பாதிப்பு ஒன்றை மட்டுமே பதிவுசெய்த பாகிஸ்தானில், 2022ஆம் ஆண்டில் நான்கு மாதங்களுக்குள் 14 பாதிப்புகள் பதிவாகின. அவற்றில் பெரும்பாலானவை போதிய தடுப்பூசி பெறாத மக்களிடையே ஏற்பட்டன.

போலியோவை ஒழிப்பதற்கான முயற்சிகளுக்கு பின்வருவன தடையாக இருந்துள்ளன:

• சுகாதாரப் பணியாளர்கள் மீதான குறிவைத்த தாக்குதல்கள் உள்ளிட்ட பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்கள்
• தொலைதூர அல்லது மோதலால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளைச் சென்றடைவதில் உள்ள போக்குவரத்து மற்றும் ஏற்பாட்டுச் சவால்கள்
• நம்பிக்கையின்மை மற்றும் தவறான தகவல்களால் தடுப்பூசிகளைத் தொடர்ந்து மறுப்பது

நகர்ப்புறக் குடிசைப் பகுதிகள் மற்றொரு வகையான சவால்களை முன்வைக்கின்றன. சபின் தடுப்பூசி நிறுவனமும் பாகிஸ்தானின் தேசிய சுகாதார நிறுவனமும் (NIH) அண்மையில் நடத்திய ஆய்வின்படி, நகர்ப்புறக் குடிசைப் பகுதிகளில் இரண்டு வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளில் 11.3% பேர் தடுப்பூசி எதுவும் பெறாதவர்கள். கராச்சியில் இந்த விகிதம் மிக அதிகமாக இருந்தது. பெரும்பாலான பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளுக்குத் தடுப்பூசி செலுத்த விரும்பியபோதிலும், தடுப்பூசிகள் மீதான நம்பிக்கையின்மை, சதிக் கோட்பாடுகள் மீதான நம்பிக்கை, சமூகப் பொருளாதார நெருக்கடிகள் போன்ற தடைகள் அவர்களைச் செயல்படவிடாமல் தடுத்தன.

தடுப்பூசிகள் குறைவாகப் பெறப்படுவதற்குப் போக்குவரத்து மற்றும் ஏற்பாட்டுச் சிக்கல்கள், தவறான தகவல்கள், சிக்கலான சமூகச் சூழல்கள் ஆகியவை பங்களித்ததாக சுகாதாரப் பணியாளர்களும் திட்ட மேலாளர்களும் தெரிவித்தனர். சமூக சுகாதாரப் பணியாளர்களுக்குக் கூடுதல் பயிற்சி அளித்தல், உள்ளூர் தலைவர்களுடன் இணைந்து செயல்படுதல், நம்பிக்கையை உருவாக்கி தடுப்பூசிகள் மீதான நம்பிக்கையை மேம்படுத்தும் வகையில் கலாசார உணர்வுடன் தகவல்களை வழங்குதல் உள்ளிட்ட இலக்கு சார்ந்த தலையீடுகளை அந்த ஆய்வு பரிந்துரைத்தது.

தடுப்பூசி மீதான தயக்கம்: அதிகரித்து வரும் அச்சுறுத்தல்

தடுப்பூசிகள் கிடைத்தபோதும் அவற்றைச் செலுத்திக்கொள்ளத் தயங்குவது அல்லது மறுப்பது ஆகியவற்றைக் குறிக்கும் தடுப்பூசி தயக்கம், பாகிஸ்தானில் சிறந்த தடுப்பூசிப் பாதுகாப்பு அளவை எட்டுவதற்கான முக்கியத் தடையாக உருவெடுத்துள்ளது. 2024ஆம் ஆண்டு பெஷாவரில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வில், 22% பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளுக்குத் தடுப்பூசி செலுத்த மறுத்ததாகக் கண்டறியப்பட்டது. வேலைக்குச் செல்லும் தாய்மார்களிடமும், சில அதிக ஆபத்துள்ள பகுதிகளிலும் மறுப்பு விகிதம் அதிகமாக இருந்தது. தயக்கத்தைத் தூண்டிய முக்கியக் காரணிகள்:

• தடுப்பூசிகளின் பாதுகாப்பு மற்றும் பக்கவிளைவுகள் குறித்த கவலைகள்
• அரசு மற்றும் சுகாதார அதிகாரிகள் மீதான நம்பிக்கையின்மை
• மத அல்லது சமூகத் தலைவர்களின் செல்வாக்கு
• சுகாதார நிலையங்களுக்குச் செல்ல வேண்டிய தொலைவு, அதற்கான செலவு போன்ற நடைமுறைத் தடைகள்

பழமைவாத மற்றும் குறைந்த எழுத்தறிவு கொண்ட சமூகங்களில் பக்கவிளைவுகள் குறித்த அச்சம் குறிப்பாக அதிகமாக இருந்தது. இந்தக் கவலைகளைப் போக்கி, தடுப்பூசி சேவைகளை அணுகுவதை மேம்படுத்த, நடமாடும் நோய்த்தடுப்பு மருத்துவப் பிரிவுகளைப் பயன்படுத்துதல், மருத்துவமனை நேரத்தை நீட்டித்தல், சமூகத் தலைவர்களுடன் இணைந்து செயல்படுதல் ஆகியவற்றை அந்த ஆய்வு பரிந்துரைத்தது.

நிலைமையை மாற்றும் முயற்சிகள்: புதுமைகளும் உள்ளூர் வெற்றிக் கதைகளும்

அச்சுறுத்தும் இந்தச் சவால்கள் இருந்தபோதிலும், நம்பிக்கை தரும் அறிகுறிகளும் உள்ளன. அண்மைக் காலங்களில், குறிப்பாகச் சில பிராந்தியங்களில் பாகிஸ்தான் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது. எடுத்துக்காட்டாக, லாகூரில் இலக்கு சார்ந்த முயற்சிகள், கவனம் செலுத்திய தலையீடுகளின் வலிமையை வெளிப்படுத்தியுள்ளன. எளிதில் சென்றடைய முடியாத நகர்ப்புறப் பகுதிகளை வரைபடமிட்டு, எண்ணிமக் கருவிகளுடன் தடுப்பூசி செலுத்துபவர்களைப் பணியமர்த்தியதன் மூலம், லாகூர் மாவட்டத்தில் சில மாதங்களுக்குள் நோய்த்தடுப்புப் பாதுகாப்பு 69%இலிருந்து 85% ஆக உயர்ந்தது.

இந்த வெற்றிக்கு நடமாடும் சுகாதாரப் பிரிவுகள், மேம்படுத்தப்பட்ட உள்கட்டமைப்பு, அரசு அமைப்புகள், சர்வதேசக் கூட்டாளர்கள் மற்றும் உள்ளூர் சமூகங்கள் இடையிலான வலுவான ஒத்துழைப்பு ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைப்பே காரணம் என, பஞ்சாப் விரிவாக்கப்பட்ட நோய்த்தடுப்புத் திட்டத்தின் (EPI) இயக்குநர் டாக்டர் முக்தார் அகமது தெரிவிக்கிறார். "சக்கரங்களில் மருத்துவமனைகள்" திட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதும், ஆயிரக்கணக்கான புதிய தடுப்பூசி செலுத்தும் பணியிடங்கள் உருவாக்கப்பட்டதும் நோய்த்தடுப்புச் சேவைகளின் சென்றடையும் பரப்பை விரிவுபடுத்தியுள்ளன.

மேலும், தடுப்பூசிகளை நாடு முழுவதும் பாதுகாப்பாகக் கொண்டு செல்ல யுனிசெப்பும் காவியும் 31 குளிரூட்டப்பட்ட வாகனங்களை வழங்கியுள்ளதால், குளிர்சங்கிலி உள்கட்டமைப்பு வலுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாகத் தொலைதூர அல்லது வெப்பமான பகுதிகளில் தடுப்பூசிகளின் வீரியத்தைப் பேணுவதற்கு இந்த முதலீடுகள் இன்றியமையாதவை.

சமூகத்துடன் இணைந்து செயல்படுவதும் முக்கியப் பங்கு வகித்துள்ளது. பல பகுதிகளில், நம்பிக்கையை உருவாக்கவும் தவறான தகவல்களை எதிர்கொள்ளவும் சுகாதாரப் பணியாளர்கள் உள்ளூர் தலைவர்கள் மற்றும் செல்வாக்கு மிக்கவர்களுடன் நெருக்கமாகப் பணியாற்றியுள்ளனர். தடுப்பூசி இயக்கங்களின்போது எந்தக் குழந்தையும் விடுபடாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய, தடுப்பூசி எதுவும் பெறாத குழந்தைகளைக் கண்டறிந்து கண்காணிப்பதை எண்ணிமக் கருவிகள் மேம்படுத்தியுள்ளன.

பிராந்திய ஏற்றத்தாழ்வுகளும் சமத்துவத்தின் தேவையும்

பஞ்சாப் மாகாணத்தில் அதிக தடுப்பூசிப் பாதுகாப்பு விகிதங்கள் எட்டப்பட்டிருந்தாலும், மற்ற பகுதிகள் பின்தங்கியுள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, 2021ஆம் ஆண்டில் பலூசிஸ்தானில் 45% குழந்தைகளுக்கு மட்டுமே வாய்வழி போலியோ தடுப்பூசியின் மூன்று தவணைகள் வழங்கப்பட்டன; பஞ்சாபில் இது கிட்டத்தட்ட 95% ஆக இருந்தது. இந்த ஏற்றத்தாழ்வுகள் நிர்வாகம், உள்கட்டமைப்பு மற்றும் சமூகச் சமத்துவமின்மை தொடர்பான பரந்த பிரச்சினைகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன.

வறுமைக்கும் சுகாதாரத்துக்கும் இடையிலான தொடர்பை, முன்னாள் மத்திய சுகாதார அமைச்சரும் WHOவின் சுகாதார அமைப்புகள் இயக்குநருமான டாக்டர் ஜஃபர் மிர்சா வலியுறுத்துகிறார்:

வறுமையில் வாழும் குழந்தைகளுக்கு நோய்த்தடுப்பு அளிப்பதில் இன்னும் கூடுதல் கவனம் தேவை. ஏனெனில், வறுமையும் சுகாதாரமும் ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாகப் பிணைந்துள்ளன. இந்த ஏற்றத்தாழ்வை முடிவுக்குக் கொண்டுவர, அத்தகைய சமூகங்களை இலக்காகக் கொண்டு கூடுதல் நிதியையும் பொறுப்புணர்வையும் வழங்க வேண்டும்.

இந்தச் சமத்துவமின்மைகளைச் சரிசெய்ய, இலக்கு சார்ந்த முதலீடுகள், சூழலுக்கு ஏற்ற தகவல் தொடர்பு உத்திகள், மிகவும் ஓரங்கட்டப்பட்ட மக்களைச் சென்றடைவதற்கான உறுதிப்பாடு ஆகியவை தேவைப்படும்.

உலகளாவிய மற்றும் தேசிய இலக்குகள்: 2030 இலக்குகளைப் பாகிஸ்தானால் எட்ட முடியுமா?

உலக சுகாதார மாநாட்டால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட 2030 நோய்த்தடுப்பு நிகழ்ச்சி நிரல் (IA2030), முக்கியத் தடுப்பூசிகளுக்கு 90% பாதுகாப்பை எட்டுவதும், 2019ஆம் ஆண்டின் அளவுகளுடன் ஒப்பிடுகையில் 2030க்குள் தடுப்பூசி எதுவும் பெறாத குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையைப் பாதியாகக் குறைப்பதும் என லட்சிய இலக்குகளை நிர்ணயித்துள்ளது. உடனடியான மற்றும் அடிப்படை மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படாவிட்டால், இந்த இலக்குகளைப் பாகிஸ்தான் எட்ட வாய்ப்பில்லை என The Lancet ஆய்வு எச்சரிக்கிறது. 2023 நிலவரப்படி, 204 நாடுகள் மற்றும் பிரதேசங்களில் 18 மட்டுமே ஏற்கெனவே 2030 இலக்கை எட்டியுள்ளன.

மீண்டும் சரியான பாதைக்குத் திரும்ப, பாகிஸ்தான் செய்ய வேண்டியவை:

• ஆண்டுதோறும் நோய்த்தடுப்புப் பாதுகாப்பை குறைந்தது இரண்டு சதவீதப் புள்ளிகள் அதிகரித்தல். வரலாற்றில் சில நாடுகளே இந்த வேகத்தை எட்டியுள்ளன.
• ஆதார அடிப்படையிலான கல்வி மற்றும் சமூகத்துடன் இணைந்து செயல்படுதல் மூலம் தடுப்பூசி தயக்கத்தைப் போக்குதல்
• நடமாடும் பிரிவுகள், நீட்டிக்கப்பட்ட மருத்துவமனை நேரங்கள், பணியிடத் தடுப்பூசித் திட்டங்கள் மூலம் அணுகலை விரிவுபடுத்துதல்
• குறிப்பாகப் போதிய சேவை கிடைக்காத பகுதிகளில் சுகாதார உள்கட்டமைப்பில் முதலீடு செய்தல்
• தடுப்பூசி எதுவும் பெறாத குழந்தைகளைக் கண்டறிந்து அவர்களைச் சென்றடைய தரவு அமைப்புகளை வலுப்படுத்துதல்

நோய்த்தடுப்புக்கான அரசுகளின் உறுதிப்பாட்டை இரட்டிப்பாக்கவும், கிடைக்கக்கூடிய வளங்களைப் பயன்படுத்தவும், விடுபட்டவர்களுக்கான தடுப்பூசி முயற்சிகளைத் துரிதப்படுத்தவும் யுனிசெப்பும் பிற உலகளாவிய கூட்டாளர்களும் அழைப்பு விடுத்துள்ளனர். இதன் தாக்கம் மிகப் பெரிது: நடவடிக்கை எடுக்கத் தவறினால், முற்றிலும் தடுக்கக்கூடிய நோய்களால் கோடிக்கணக்கான குழந்தைகள் பாதிக்கப்படும் அபாயத்தில் விடப்படலாம்.

சுருக்கம்

• தெற்காசியாவில் தடுப்பூசி எதுவும் பெறாத குழந்தைகள் அதிகம் உள்ள நாடுகளில் பாகிஸ்தான் இரண்டாவது இடத்தில் உள்ளது. 2023ஆம் ஆண்டில் 419,000 குழந்தைகள் வழக்கமான தடுப்பூசிகளைப் பெறாமல் பாதுகாப்பற்ற நிலையில் இருந்தனர்.
• குழந்தைகளுக்கான தடுப்பூசித் திட்டத்தில் உலகளாவிய முன்னேற்றம் தேக்கமடைந்துள்ளது. கோவிட்-19 பெருந்தொற்று பல ஆண்டுகால முன்னேற்றத்தைத் தலைகீழாக்கி, தடுப்பூசி தயக்கத்தையும் அதிகரித்துள்ளது.
• சுகாதார சேவைகளை அணுகுவதில் உள்ள சிரமம், சமூகப் பொருளாதாரச் சவால்கள், பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்கள், பரவலான தவறான தகவல்கள் ஆகியவை பாகிஸ்தானில் உள்ள தடைகளில் அடங்கும்.
• பாகிஸ்தானில் போலியோ இன்னும் பரவலாக நிலவுகிறது. குறிப்பாக பலூசிஸ்தான் மற்றும் கைபர் பக்துன்க்வாவில் தடுப்பூசிப் பாதுகாப்பில் பிராந்திய ஏற்றத்தாழ்வுகள் தொடர்கின்றன.
• இலக்கு சார்ந்த தலையீடுகள், சமூகத்துடன் இணைந்து செயல்படுதல், சுகாதார உள்கட்டமைப்பில் முதலீடு செய்தல் ஆகியவை சில பகுதிகளில் தடுப்பூசிப் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துவதற்கான நம்பிக்கையை அளித்துள்ளன.
• 2030ஆம் ஆண்டுக்கான உலகளாவிய நோய்த்தடுப்பு இலக்குகளை எட்ட, கட்டமைப்பு மற்றும் தனிநபர் நடத்தை சார்ந்த தடைகளைச் சரிசெய்ய அவசரமான, ஒருங்கிணைந்த நடவடிக்கை தேவை.
• நடவடிக்கை எடுக்கத் தவறினால், தடுக்கக்கூடிய நோய்களுக்கு கோடிக்கணக்கான குழந்தைகள் ஆளாக நேரிடும்; இதனால் பொது சுகாதாரத்தில் பல தசாப்தங்களாகக் காணப்பட்ட முன்னேற்றம் பாதிக்கப்படும்.