தென் கொரியாவில் உயிரிழப்புகளை ஏற்படுத்திய வீட்டு தீ விபத்துகள்: குழந்தைகளைத் தனியாக வீட்டில் விடுவது குறித்த விவாதம் தீவிரம்

சோகம் நிகழ்த்திய பேரிடர்கள்: தொடர்ச்சியான வீட்டு தீ விபத்துகள் தேசிய அளவிலான சிக்கலை வெளிப்படுத்துகின்றன

சமீப மாதங்களில், வீட்டில் தனியாக விடப்பட்ட சிறு குழந்தைகளின் உயிரைப் பறித்த தொடர்ச்சியான தீ விபத்துகளால் தென் கொரியா அதிர்ச்சியடைந்துள்ளது. இந்தச் சோகங்கள் குடும்பங்களையும் சமூகங்களையும் நிலைகுலையச் செய்ததுடன், குழந்தைகளை வீட்டில் கண்காணிப்பின்றி விடுவதைத் தடுக்கும் சட்டங்களை நாடு அறிமுகப்படுத்த வேண்டுமா என்ற தேசிய விவாதத்தையும் மீண்டும் எழுப்பியுள்ளன. பொருளாதாரச் சூழல், பண்பாட்டு அணுகுமுறைகள், வேலைக்குச் செல்லும் குடும்பங்களுக்கான பொது ஆதரவு அமைப்புகளின் போதுமான தன்மை எனப் பல அம்சங்களைத் தொடுவதால், இந்தப் பிரச்சினை சிக்கலானதாக உள்ளது.

ஜூன் மாதத்தின் பிற்பகுதியில் ஓர் இரவில், பூசான் நகரின் கிஜாங்-குன் பகுதியில் ஆறாவது மாடி அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் ஏற்பட்ட தீயில் 8 மற்றும் 6 வயதுடைய இரு சகோதரிகள் உயிரிழந்தனர். குளிரூட்டும் கருவி ஒன்றின் அருகே ஏற்பட்ட மின்கோளாறுதான் தீப்பற்றக் காரணம் என அதிகாரிகள் நம்புகின்றனர். உணவகத்தில் தாமதமாக வேலை செய்துகொண்டிருந்த அவர்களின் பெற்றோர் திரும்பி வந்தபோது, வீடு சிதிலமடைந்திருந்தது; மகள்கள் உயிரிழந்திருந்தனர். இதற்கு ஒன்பது நாட்களுக்கு முன்பு, அதே நகரில் அதிகாலைத் தூய்மைப் பணியில் பெற்றோர் ஈடுபட்டிருந்தபோது, 10 மற்றும் 7 வயதுடைய மற்றொரு ஜோடி சகோதரிகள் இதேபோன்ற தீ விபத்தில் உயிரிழந்தனர். அதற்கு நான்கு மாதங்களுக்கு முன்பு, பெற்றோர் வேலைக்கும் மருத்துவச் சந்திப்புகளுக்கும் சென்றிருந்த நேரத்தில், வீட்டில் தனியாக இருந்த 12 வயது சிறுமி இன்சியோனில் உயிரிழந்தார்.

இந்தச் சம்பவங்கள் சமூகங்களைத் துயரத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளதுடன், சட்ட நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்ற அவசரக் கோரிக்கைகளையும் தூண்டியுள்ளன. பூசான் குடும்பத்தின் அண்டை வீட்டாரான கிம் ஹியுன்-ஓக், அனைவரின் துயரத்தையும் விரக்தியையும் இவ்வாறு வெளிப்படுத்தினார்:

அந்தக் குடும்பம் எல்லோருக்கும் தெரியும். பெற்றோர் பல ஆண்டுகளாக இங்கே உணவகம் நடத்தி வருகிறார்கள். அந்தச் சிறுமிகள் தீயில் சிக்கியதை நினைக்கும்போது என் மனம் வலிக்கிறது. மற்ற பெற்றோரைப் போலவே அவர்களும் பிழைப்புக்காகப் போராடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

ஆனால், இந்தத் துயரத்துக்கு அப்பால் ஒரு ஆழமான கேள்வி எழுகிறது: வேறு சில நாடுகளைப் போல, தென் கொரியாவும் சிறு குழந்தைகளை வீட்டில் தனியாக விடுவதைச் சட்டவிரோதமாக்க வேண்டுமா?

இந்தப் பிரச்சினை எந்த அளவுக்குப் பரவலாக உள்ளது?

பாதுகாப்பான புகலிடமாகப் பொதுவாகக் கருதப்படும் வீடுகளில்தான் தென் கொரியாவில் நிகழும் குழந்தைப் பாதுகாப்புச் சம்பவங்களில் கிட்டத்தட்ட பாதி இடம்பெறுவதாகப் புள்ளிவிவரங்கள் காட்டுகின்றன. தேசிய தீயணைப்பு முகமையின் தரவுகளின்படி, 2021 முதல் 2023 வரை பதிவான 108,759 குழந்தைப் பாதுகாப்புச் சம்பவங்களில் 50,906 வீடுகளில் நிகழ்ந்தன. பள்ளிகளிலும் பிற பொது இடங்களிலும் நிகழ்ந்தவற்றைவிட இது மிக அதிகம். கொரிய சுகாதாரம் மற்றும் சமூக விவகாரக் கழகம் 2020-ல் நடத்திய ஆய்வில், நாடு முழுவதும் தொடக்கப் பள்ளி மாணவர்களில் 23.1% பேர் பள்ளி முடிந்த பிறகு வீட்டில் தனியாக நேரம் செலவிடுவதாகக் கண்டறியப்பட்டது. இந்த எண்ணிக்கை, பிரச்சினையின் அளவைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

பாலின சமத்துவம் மற்றும் குடும்ப அமைச்சகத்தின் கூடுதல் தரவுகளின்படி, தொடக்கப் பள்ளி மாணவர்களின் பெற்றோரில் 38.3% பேர் தங்கள் குழந்தைகளைத் தினமும் சராசரியாக ஏறத்தாழ ஐந்து மணி நேரம் தனியாக விட்டுச் சென்றனர். நடுநிலை மற்றும் உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்களிடையே இந்த விகிதம் இன்னும் அதிகமாக இருந்தது; 72.3% பேர் நாளொன்றுக்கு ஐந்து மணி நேரத்துக்கும் மேலாகக் கண்காணிப்பின்றி விடப்பட்டனர். இரட்டை வருமானக் குடும்பங்கள் மற்றும் ஒற்றைப் பெற்றோர் குடும்பங்கள் பலவற்றின் யதார்த்தத்தை இந்த எண்ணிக்கைகள் பிரதிபலிக்கின்றன. பொருளாதாரத் தேவையால், குழந்தைகளைக் கவனிப்பின்றி விடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லாத நிலை பலருக்கு ஏற்படுகிறது.

இத்தகைய சூழல்கள் அடிக்கடி நிகழ்ந்தாலும், தென் கொரியாவில் தற்போது குழந்தைகளை வீட்டில் தனியாக விடுவதைத் தடைசெய்யும் சட்டம் இல்லை. குழந்தையை மேற்பார்வையின்றி விடுவது புறக்கணிப்பாகக் கருதப்பட்டு சட்டத் தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்படக்கூடிய அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளிலிருந்து இது வேறுபடுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, மேரிலாந்தில் 8 வயதுக்குக் குறைவான குழந்தைகளைத் தனியாக விடுவது தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது; இல்லினாய்ஸில் குறைந்தபட்ச வயது 14 ஆக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.

ஏன் பல குழந்தைகள் தனியாக விடப்படுகிறார்கள்?

இதற்கான காரணங்கள் பொருளாதார மற்றும் சமூக அம்சங்களில் வேரூன்றியுள்ளன. தென் கொரியாவின் வேகமான பொருளாதார வளர்ச்சியால் இரட்டை வருமானக் குடும்பங்கள் அதிகரித்துள்ளன; குடும்பச் செலவுகளைச் சமாளிக்க இரு பெற்றோரும் நீண்ட நேரம் வேலை செய்ய வேண்டிய நிலை அடிக்கடி ஏற்படுகிறது. குறிப்பாக நகர்ப்புறங்களில் வாழ்க்கைச் செலவு அதிகம்; கட்டுப்படியாகும் குழந்தைப் பராமரிப்பு வாய்ப்புகளும் குறைவாக உள்ளன. பள்ளிக்குப் பிந்தைய நிகழ்ச்சிகளும் பொது குழந்தைப் பராமரிப்பு மையங்களும் உள்ளன. ஆனால், அவற்றுக்கான தேவையைவிட இடவசதி மிகவும் குறைவு; மேலும் பல திட்டங்களில் வருமானத்தின் அடிப்படையில் கடுமையான தகுதி நிபந்தனைகள் உள்ளன.

பொது ஆதரவுக்குத் தகுதிபெறாத குடும்பங்களுக்கு, தனியார் பயிற்சி மையங்கள் (ஹாக்வோன்) அல்லது குழந்தைப் பராமரிப்பாளர்கள் போன்ற மாற்றுகள் கட்டுப்படியாகாத அளவுக்கு விலை உயர்ந்திருக்கலாம். இதனால், குறிப்பாகக் குறைந்த வருமானம் கொண்ட அல்லது ஒற்றைப் பெற்றோர் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த பல பெற்றோருக்கு, குழந்தைகளை வீட்டில் கண்காணிப்பின்றி விடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

குடும்பங்களுக்கு உளவியல் ஆதரவு வழங்கும் அரசு சாரா அமைப்பான குட் மாம் மையத்தின் இயக்குநர் சோய் சியோக்-ஹியுன், இதனால் ஏற்படும் ஆபத்துகள் குறித்து எச்சரிக்கிறார்:

குழந்தைகளை [வீட்டில் தனியாக] விட்டுச் செல்வதால் பெரிய பாதிப்பு ஏற்படாது என்று சில பெற்றோர் நினைக்கலாம். ஆனால், குழந்தைகள் நீண்ட நேரம் தனியாக விடப்பட்டால், அவர்கள் தவறான பாதையில் செல்லும் வாய்ப்பு அதிகம்; அவர்களின் உடல்நலமும் பாதிக்கப்பட வாய்ப்புள்ளது.

தனியாக விடப்படும் குழந்தைகள் பெரும்பாலும் ஆரோக்கியமற்ற உணவுப் பழக்கங்களுக்கும் அளவுக்கு மீறிய திரைநேரத்துக்கும் ஆளாகின்றனர்; உணர்வு ரீதியான அல்லது உளவியல் துயரத்தையும் எதிர்கொள்ளலாம். இதேபோன்ற பண்பாட்டு அணுகுமுறைகள் நிலவும் ஜப்பானில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகள், கண்காணிப்பின்றிச் சிற்றுண்டி உண்பது மற்றும் வாய்ச் சுகாதாரத்தைப் பேணாதது போன்ற காரணங்களால் பல் சொத்தை உள்ளிட்ட உடல்நலப் பிரச்சினைகளின் ஆபத்து அதிகரிப்பதற்கும், வீட்டில் தனியாக விடப்படுவதற்கும் தொடர்பு இருப்பதாகக் கண்டறிந்துள்ளன.

பண்பாட்டு அணுகுமுறைகளும் குடும்பத்தின் பங்கும்

குழந்தைப் பராமரிப்பைத் தனிப்பட்ட குடும்ப விவகாரமாகக் கருதும் பண்பாட்டு நெறிமுறைகள் தென் கொரியாவின் அணுகுமுறையில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. குடும்ப விவகாரங்களில் அரசுத் தலையீடு ஊடுருவலாகப் பார்க்கப்படுவதுடன், வீட்டுக்குள் நடப்பவற்றுக்கு சட்டம் இயற்றுவதில் நீண்டகாலமாகத் தயக்கமும் நிலவுகிறது. குழந்தைகளை எந்தக் குறைந்தபட்ச வயதில் இருந்து கண்காணிப்பின்றி விடலாம் என்பதற்கான சட்ட வழிகாட்டுதல்கள் இல்லாததற்கு இந்தக் கண்ணோட்டமும் ஒரு காரணமாக உள்ளது.

பாரம்பரியமாக, குழந்தைப் பராமரிப்புக்கு விரிந்த குடும்ப உறவுகள் ஆதரவு வலையமைப்பாக இருந்தன. ஆனால், மக்கள்தொகை மாற்றங்கள் இந்தப் பாதுகாப்பு வலையைச் சிதைத்துள்ளன. அணுக்கக் குடும்பங்கள் அதிகரித்தல், நகரமயமாக்கல், பிறப்பு விகிதம் குறைதல் ஆகியவற்றால் பல பெற்றோருக்கு தாத்தா, பாட்டி அல்லது பிற உறவினர்களின் ஆதரவு இப்போது கிடைப்பதில்லை. ப்ளூம்பெர்க் செய்தியின்படி, தென் கொரியர்களில் கிட்டத்தட்ட 40% பேர் இப்போது தனியாக வாழ்கின்றனர்; மேலும், உலகிலேயே மிகக் குறைந்த பிறப்பு விகிதங்களைக் கொண்ட நாடுகளில் ஒன்றாக அந்நாடு உள்ளது. இந்த மக்கள்தொகை மாற்றங்களால் இளம் குடும்பங்கள் அதிகளவில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு, பாரம்பரிய உதவி வழிகளின்றி தவிக்கின்றன.

இந்த மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருந்தாலும், சமூக எதிர்பார்ப்புகள் அதற்கேற்ப முழுமையாக மாறவில்லை. பொருளாதார அழுத்தங்களால் வீட்டுக்கு வெளியே வேலை செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தாலும், குறிப்பாகத் தாய்மார்கள் குழந்தைகளைப் புறக்கணிப்பதாகக் கருதப்பட்டால் இன்னும் சமூக இழிவை எதிர்கொள்கின்றனர். இதற்கிடையில், தனியார் வீடுகளுக்குள் நடப்பவற்றை ஒழுங்குபடுத்துவதைக் காட்டிலும், தூங்கும் குழந்தைகள் உள்ளனரா எனப் பள்ளிப் பேருந்து ஓட்டுநர்கள் சரிபார்க்க வேண்டும் என்ற சட்டம் போன்ற பொதுப் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளிலேயே அரசு அதிக கவனம் செலுத்தியுள்ளது.

சட்டச் சீர்திருத்தத்துக்கான கோரிக்கைகள்: தடுப்பதா, தண்டிப்பதா?

சமீபத்திய துயரச் சம்பவங்கள், வீட்டில் தனியாக விடப்படும் குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கச் சட்டம் இயற்ற வேண்டும் என்ற கோரிக்கைகளை மீண்டும் வலுப்படுத்தியுள்ளன. மேலும் உயிரிழப்புகளைத் தடுக்கத் தெளிவான வழிகாட்டுதல்கள் தேவை எனச் சட்ட வல்லுநர்களும் குழந்தைகள் நல ஆர்வலர்களும் வாதிடுகின்றனர். ஒன்யுல் சட்ட நிறுவனத்தின் வழக்கறிஞர் ஜியோன் மின்-கியோங் கூறுகிறார்:

குழந்தைகளைத் தனியாக விடக்கூடிய குறைந்தபட்ச வயதைத் தெளிவாக வரையறுக்கும் சட்டம், நியாயமான விதிவிலக்குகளுடன் இருந்தால், தற்போதைய சட்டங்களுக்கு அர்த்தமுள்ள துணையாக அமையும். ஆனால், அத்தகைய சட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டால், குறைந்த பராமரிப்பு வளங்களைக் கொண்ட குடும்பங்கள், அதாவது குறைந்த வருமானக் குடும்பங்கள், ஒற்றைப் பெற்றோர் குடும்பங்கள், தாத்தா பாட்டியரே முதன்மைப் பராமரிப்பாளர்களாக உள்ள குடும்பங்கள் ஆகியவற்றின் மீது கூடுதல் சுமை சுமத்தப்படலாம் என்பதே முக்கியக் கவலை. எனவே, சட்டத் தண்டனைகளை எச்சரிக்கையுடன் அமல்படுத்த வேண்டும்.

புதிய சட்டத்தின் நோக்கம் தண்டிப்பதாக இல்லாமல் தடுப்பதாக இருக்க வேண்டும் எனப் பல நிபுணர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். ஏற்கெனவே சிரமங்களை எதிர்கொள்ளும் பெற்றோரைக் குற்றவாளிகளாக்குவதற்குப் பதிலாக, பள்ளிக்குப் பிந்தைய திட்டங்கள், அவசரக் குழந்தைப் பராமரிப்புச் சேவைகள், உள்ளூர் குழந்தைகள் நல மையங்கள் போன்ற பொது ஆதரவு அமைப்புகளை விரிவுபடுத்துவதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். இதன் மூலம் குழந்தைகளைத் தனியாக விடுவதற்கு மாற்றாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய நடைமுறை வாய்ப்புகளை குடும்பங்களுக்கு வழங்க முடியும்.

சர்வதேச ஒப்பீடுகள் இத்தகைய அணுகுமுறையின் சாத்தியமான நன்மைகளை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. அமெரிக்காவிலும் ஐரோப்பாவின் சில பகுதிகளிலும், சிறு குழந்தைகளை வீட்டில் தனியாக விடுவதைத் தடுக்கும் சட்டங்கள் வலுவான சமூகச் சேவைகள் மற்றும் சமூக ஆதரவுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்நடவடிக்கைகள் குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பதுடன், வேலை மற்றும் குடும்பப் பொறுப்புகளைச் சமநிலைப்படுத்தவும் பெற்றோருக்கு உதவுகின்றன.

சட்டத்தின் வரம்புகள்: விரிவான ஆதரவு தேவை

சட்டச் சீர்திருத்தம் முக்கியமான நடவடிக்கையாக இருந்தாலும், சட்டங்கள் மட்டுமே அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முடியாது என நிபுணர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். பிற முன்னேறிய பொருளாதாரங்களுடன் ஒப்பிடுகையில், தென் கொரியாவின் குழந்தைப் பராமரிப்பு உள்கட்டமைப்பு இன்னும் போதிய அளவில் வளர்ச்சியடையவில்லை. பொது பள்ளிக்குப் பிந்தைய திட்டங்களுக்கான இடங்கள் நிரம்பிவழிகின்றன; வருமான வரம்புகள் அல்லது குறைந்த இடவசதி காரணமாகப் பல வேலைக்குச் செல்லும் பெற்றோரால் கட்டுப்படியாகும் பராமரிப்பைப் பெற முடிவதில்லை.

பொது குழந்தைப் பராமரிப்பை விரிவுபடுத்தும் முயற்சிகளில் ஓரளவு முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக முதலாம் மற்றும் இரண்டாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கான பள்ளிக்குப் பிந்தைய பராமரிப்புத் திட்டங்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கத் திட்டமிட்டுள்ளதாகக் கல்வி அமைச்சகம் அறிவித்துள்ளது. இருப்பினும், இந்த முயற்சிகள் முழுத் தேவையையும் இன்னும் பூர்த்திசெய்யவில்லை; மேலும், வயதில் மூத்த குழந்தைகள் பலர் இத்தகைய திட்டங்களில் சேர்க்கப்படுவதில்லை.

மேலும், பல குழந்தைப் பராமரிப்புச் சேவைகள் தனியார்மயமாக்கப்பட்டதால், வருமானம் மற்றும் வசிப்பிடத்தின் அடிப்படையில் ஏற்றத்தாழ்வுகள் உருவாகியுள்ளன. வசதி படைத்த குடும்பங்கள் தனியார் ஆசிரியர்கள், பாடத்துக்கு வெளியேயான செயல்பாடுகள், குழந்தைப் பராமரிப்பாளர்கள் ஆகியவற்றுக்குச் செலவிட முடிகிறது; குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்களுக்கோ சில வாய்ப்புகளே உள்ளன. தென் கொரியாவின் வேகமாக முதியவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பதும், தொழிலாளர் எண்ணிக்கை சுருங்குவதும் இந்த ஏற்றத்தாழ்வை மேலும் தீவிரப்படுத்தி, சமூகச் சேவைகள் மற்றும் குடும்ப ஆதரவு வலையமைப்புகள் மீது கூடுதல் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

மாறிவரும் பெற்றோர் பங்குகளும் சமூக எதிர்பார்ப்புகளும்

இந்தச் சவால்களுக்கு இடையே, பெற்றோரைப் பற்றிய அணுகுமுறைகளிலும் பாலினப் பங்குகளிலும் மாற்றங்கள் தென்படுகின்றன. அதிகமான தந்தையர் தந்தைவழி விடுப்பை எடுத்துக்கொண்டு குழந்தைப் பராமரிப்பில் தீவிரமாகப் பங்கேற்கின்றனர். குழந்தை வளர்ப்பைத் தாய்மார்களுக்கு மட்டுமே ஒதுக்கிய பாரம்பரிய கன்பூசிய நெறிமுறைகளிலிருந்து படிப்படியாக விலகும் மாற்றத்தை இது பிரதிபலிக்கிறது. வேலைவாய்ப்பு மற்றும் தொழிலாளர் அமைச்சகத்தின் தரவுகளின்படி, 2022-ல் ஊதியத்துடன் கூடிய பெற்றோர் விடுப்பு எடுத்தவர்களில் கிட்டத்தட்ட 29% பேர் ஆண்கள். 2016-ல் இது வெறும் 8.5% ஆக இருந்தது.

பிரபலங்களான தந்தையர் தங்கள் குழந்தைகளைத் தனியாகப் பராமரிப்பதைக் காட்டும் "தி ரிட்டர்ன் ஆஃப் சூப்பர்மேன்" போன்ற தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள், பெற்றோர் பொறுப்புகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் கருத்தை இயல்பாக்க உதவியுள்ளன. தந்தையரின் அதிகப் பங்கேற்பு, வேலைக்குச் செல்லும் தாய்மார்களின் சுமையைக் குறைக்கவும், குழந்தைப் பராமரிப்புப் பொறுப்புகளை மேலும் சமமாகப் பகிர்ந்துகொள்ள ஊக்குவிக்கவும் உதவும் என நிபுணர்கள் கருதுகின்றனர்.

இருப்பினும், இந்த மாற்றங்கள் இன்னும் தொடக்க நிலையிலேயே உள்ளன; வேலை மற்றும் குடும்ப வாழ்க்கையைச் சமநிலைப்படுத்தப் பல குடும்பங்கள் தொடர்ந்து சிரமப்படுகின்றன. விரிவான பொது ஆதரவு இல்லாததால், தற்போதைக்கு குழந்தைப் பராமரிப்புச் சுமை பெற்றோர்மீது, குறிப்பாகக் குறைந்த வளங்களைக் கொண்டவர்கள் மீது, சமமற்ற அளவில் விழுகிறது.

பொதுமக்களின் கொந்தளிப்பும் எதிர்காலப் பாதையும்

சமீபத்திய வீட்டு தீ விபத்துகள் பொதுமக்களின் கருத்தை ஒருங்கிணைத்து, குழந்தைப் பாதுகாப்பை தேசிய விவாதத்தின் மையத்துக்குக் கொண்டுவந்துள்ளன. குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு தனிப்பட்ட குடும்ப விவகாரம் மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் பொறுப்பும் கூட என ஆர்வலர்கள் வாதிடுகின்றனர். இந்தத் துயரங்கள் அனைவரையும் சுயபரிசோதனைக்கு உட்படுத்தி, சமூகப் பாதுகாப்பு வலையில் உள்ள குறைபாடுகளையும், வலுவான பொதுச் செயல்பாட்டின் தேவையையும் தென் கொரியா எதிர்கொள்ளச் செய்துள்ளன.

சாத்தியமான சட்டச் சீர்திருத்தங்கள் குறித்து நாடு விவாதிக்கும் வேளையில், எந்தத் தீர்வும் பல அம்சங்களைக் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும் என்ற புரிதல் அதிகரித்து வருகிறது. குழந்தைகளைத் தனியாக விடக்கூடிய குறைந்தபட்ச வயதை நிர்ணயிக்கும் சட்டங்கள் தெளிவான வழிகாட்டுதல்களை வழங்கி, எதிர்காலத் துயரங்களைத் தடுக்க உதவலாம். ஆனால், அவற்றுடன் விரிவாக்கப்பட்ட பொது குழந்தைப் பராமரிப்புச் சேவைகள், பாதிப்புக்குள்ளாகும் குடும்பங்களுக்கான இலக்கிடப்பட்ட ஆதரவு, பொருளாதாரப் பாதுகாப்பின்மைக்கான அடிப்படைக் காரணங்களைச் சமாளிக்கும் முயற்சிகள் ஆகியவையும் இருக்க வேண்டும்.

ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் மிகுந்த பாதுகாப்பை வழங்க வேண்டிய இடமான அவர்களின் சொந்த வீட்டிலேயே எந்தக் குழந்தையும் பாதுகாப்பற்ற நிலையில் விடப்படக் கூடாது என்பதே இறுதி இலக்கு. மக்கள்தொகை மாற்றம், பொருளாதார அழுத்தங்கள், மாறிவரும் குடும்ப அமைப்புகள் ஆகியவற்றைத் தென் கொரியா எதிர்கொள்ளும்போது, நவீன வாழ்க்கையின் தேவைகளையும் பாதுகாப்பான, அக்கறைமிக்க சூழலில் வாழும் ஒவ்வொரு குழந்தையின் அடிப்படை உரிமையையும் சமநிலைப்படுத்தி, பெற்றோருக்கும் குழந்தைகளுக்கும் ஆதரவளிக்கும் அமைப்பை உருவாக்குவதே சவாலாக இருக்கும்.

சுருக்கம்

• வீட்டில் தனியாக விடப்பட்ட குழந்தைகள் உயிரிழந்த அண்மைய தீ விபத்துகள், இவ்வாறு குழந்தைகளைத் தனியாக விடுவதைத் தடைசெய்யும் சட்டங்கள் தேவையா என்பது குறித்த தென் கொரிய விவாதத்தை மீண்டும் தூண்டியுள்ளன.
• தென் கொரியாவில் குழந்தைப் பாதுகாப்புச் சம்பவங்களில் கிட்டத்தட்ட பாதி வீடுகளில் நிகழ்கின்றன; பெற்றோரின் வேலைப் பொறுப்புகள் காரணமாகத் தொடக்கப் பள்ளி மாணவர்களில் கணிசமானோர் பள்ளிக்குப் பிறகு தனியாக நேரம் செலவிடுகின்றனர்.
• சில மேற்கத்திய நாடுகளைப் போலல்லாமல், தென் கொரியாவில் குழந்தைகளை வீட்டில் தனியாக விடுவதைத் தடைசெய்யும் சட்டம் தற்போது இல்லை.
• பொருளாதாரத் தேவை, குறைந்த அளவிலான பொது குழந்தைப் பராமரிப்பு வாய்ப்புகள், பண்பாட்டு அணுகுமுறைகள் ஆகியவை குழந்தைகள் கண்காணிப்பின்றி விடப்படுவது பரவலாக இருப்பதற்குப் பங்களிக்கின்றன.
• சிரமங்களை எதிர்கொள்ளும் பெற்றோருக்குத் தண்டனை விதிப்பதற்குப் பதிலாக, தடுப்பு நோக்கிலான சட்டங்களுடன் பொது ஆதரவை விரிவுபடுத்த வேண்டும் என நிபுணர்களும் சட்ட வல்லுநர்களும் வலியுறுத்துகின்றனர்.
• மக்கள்தொகை மாற்றங்களும் மாறிவரும் குடும்ப அமைப்புகளும் பாரம்பரிய ஆதரவு வலையமைப்புகளைச் சிதைத்துள்ளதால், பொதுத் தலையீட்டின் தேவை அதிகரித்துள்ளது.
• பள்ளிக்குப் பிந்தைய திட்டங்களை விரிவுபடுத்தவும், பெற்றோர் பொறுப்புகளைப் பகிர்ந்துகொள்வதை இயல்பாக்கவும் முயற்சிகள் நடக்கின்றன. ஆனால், அவை இன்னும் பிரச்சினையை முழுமையாகத் தீர்க்கவில்லை.
• பொருளாதார யதார்த்தத்துக்கும் குழந்தைப் பாதுகாப்புக்கும் இடையில் சமநிலையைப் பேணுவது, பாதிப்புக்குள்ளாகும் குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பதில் சமூகத்தின் கூட்டுப் பொறுப்பு ஆகியவை குறித்து இந்தத் துயரங்கள் தேசிய அளவிலான விவாதத்தைத் தூண்டியுள்ளன.