அமைதியாக உருவாகும் அவசரநிலை: இளம் பிலிப்பைனியர்களிடையே எச்.ஐ.வி. தொற்று ஏன் அதிகரிக்கிறது, என்ன மாற வேண்டும்

பிலிப்பைன்ஸ் இளைஞர்களிடையே எச்.ஐ.வி. தொற்று அதிகரிப்பது கவலையளிக்கிறது

சமீபத்திய ஆண்டுகளில், பிலிப்பைன்ஸில் எச்.ஐ.வி. தொற்றுகள், குறிப்பாக இளைஞர்களிடையே, வியத்தகு அளவில் அதிகரித்துள்ளன. ஆசிய-பசிபிக் பிராந்தியத்தின் பெரும்பகுதியில் புதிய எச்.ஐ.வி. தொற்றுகள் குறைந்துள்ள நிலையில், பிலிப்பைன்ஸ் மட்டும் 2010 முதல் புதிய தொற்றுகளில் 500%-க்கும் மேலான அதிர்ச்சியூட்டும் அதிகரிப்பைக் கண்டுள்ளது. இந்த நெருக்கடி வெறும் எண்ணிக்கைகளுடன் முடிந்துவிடுவதில்லை; இது சமூகப் புறக்கணிப்பு, மௌனம், கொள்கை இடைவெளிகள், விரிவான பாலியல் கல்வி மற்றும் பொது சுகாதார சீர்திருத்தத்தின் அவசரத் தேவை ஆகியவற்றைப் பற்றிய கதையாகும்.

பிலிப்பைன்ஸில் தினமும் குறைந்தது 57 பேருக்கு புதிதாக எச்.ஐ.வி. தொற்று இருப்பது கண்டறியப்படுகிறது. இவர்களில் கிட்டத்தட்ட பாதிப் பேர் 15 முதல் 24 வயதுக்குட்பட்டவர்கள். 2025-இல் பதிவான மிக இளைய தொற்றாளர் 12 வயதுச் சிறுமி அல்லது சிறுவன். தீர்மானமான நடவடிக்கை எடுக்கப்படாவிட்டால், தடுக்கக்கூடிய ஒரு நோயால் ஒட்டுமொத்தத் தலைமுறையையும் நாடு இழக்கும் அபாயம் இருப்பதாக நிபுணர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

தொற்று அதிகரிப்பைப் புரிந்துகொள்வோம்: இளம் பிலிப்பைனியர்கள் ஏன் ஆபத்தில் உள்ளனர்?

ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்த பல காரணிகள், பிலிப்பைன்ஸ் இளைஞர்களிடையே எச்.ஐ.வி. பரவலைத் தூண்டுகின்றன:

• போதிய பாலியல் கல்வி இல்லாமை: பல பள்ளிகளில் விரிவான பாலியல் சுகாதாரப் பாடத்திட்டங்கள் இல்லை. இதனால் இளைஞர்கள் தவறான தகவல்களுக்கும் ஆபத்தான நடத்தைகளுக்கும் ஆளாகின்றனர்.
• சமூகப் புறக்கணிப்பும் பாகுபாடும்: ஆழமாக வேரூன்றியுள்ள கலாசார மற்றும் மதத் தடைகளால், குடும்பங்களுக்குள்ளும் கூட பாலியல் மற்றும் எச்.ஐ.வி. குறித்து வெளிப்படையாகப் பேசுவது அரிதாக உள்ளது. இந்தப் புறக்கணிப்பு பரிசோதனை செய்துகொள்வதையும் சிகிச்சை பெறுவதையும் தடுக்கிறது.
• கொள்கை இடைவெளிகள்: எச்.ஐ.வி.யுடன் வாழும் மக்களை (PLHIV) பாதுகாத்து ஆதரிப்பதற்கான சட்டங்கள் இருந்தாலும், அவற்றின் அமலாக்கம் சீரற்றதாக உள்ளது; சேவைகளுக்கான அணுகலும் சமமாக இல்லை.
• ஆபத்தான நடத்தைகள்: டேட்டிங் செயலிகளின் பெருக்கம், ஆபாச உள்ளடக்கத்துக்கான அதிக அணுகல், பாதுகாப்பற்ற உடலுறவு ஆகியவை, குறிப்பாக ஆண்களுடன் உடலுறவு கொள்ளும் ஆண்களிடையே, புதிய தொற்றுகளுக்குக் கணிசமான காரணிகளாக உள்ளன.
• அமைப்புரீதியான தோல்விகள்: போதிய பாதுகாப்பு, கல்வி, ஆதரவு ஆகியவற்றை வழங்கத் தவறியதற்குப் பொறுப்பு இளைஞர்களுக்கு அல்ல; பெரியவர்களுக்கும் நிறுவனங்களுக்குமே என நிபுணர்களும் சமூக ஆதரவாளர்களும் வாதிடுகின்றனர்.

பலாவானைத் தளமாகக் கொண்ட இலாப நோக்கற்ற அமைப்பான ரூட்ஸ் ஆஃப் ஹெல்த், இளம் வயதினரைக் குற்றம் சாட்டுவது உண்மையான பிரச்சினையைத் திசைதிருப்புகிறது என வலியுறுத்துகிறது: "எச்.ஐ.வி. தொற்றுகள் அதிகரிப்பது நமது இளைஞர்களின் தார்மீகத் தோல்வி அல்ல; அவர்களைப் பாதுகாக்கப் பொறுப்பான பெரியவர்களின் தோல்வி."

சமூகப் புறக்கணிப்பு: கண்ணுக்குப் புலப்படாத தடையரண்

பிலிப்பைன்ஸில் எச்.ஐ.வி.க்கு எதிரான போராட்டத்தில் சமூகப் புறக்கணிப்பு மிகப்பெரிய தடைகளில் ஒன்றாக நீடிக்கிறது. பல இளைஞர்களுக்கு, தங்கள் நிலை குறித்து பிறர் தீர்ப்பளிப்பார்கள், ஒதுக்கிவைப்பார்கள் அல்லது குற்றம் சாட்டுவார்கள் என்ற அச்சம் தீவிரமாக இருப்பதால், பரிசோதனை அல்லது சிகிச்சை பெறுவதைத் தடுக்கிறது. கிராமப்புறங்களில் வசிப்பவர்களுக்கும் கல்வி வாய்ப்புகள் குறைவாக உள்ளவர்களுக்கும் இது குறிப்பாகப் பொருந்தும்.

22 வயதில் எச்.ஐ.வி. தொற்று இருப்பது கண்டறியப்பட்ட ஜோஸ் ரோயல் II ஜவாரெஸ், தனிமைப்படுத்தப்படுவதை விவரிக்கிறார்: "எனது நிலை தெரிந்தால் மக்கள் என்னை ஒதுக்கிவிடுவார்கள். 'அவருக்கு நம்மிடையே பரவக்கூடிய நோய் இருக்கிறது, அதனால் அவரிடமிருந்து விலகியிருங்கள்' என்பதுதான் ஒரு கருத்து. எனது நிலை காரணமாக என் குடும்பத்தினர் தீர்ப்புக்கு ஆளாவார்கள் என அஞ்சுகிறேன்."

சமூகப் புறக்கணிப்பு வெளியில் இருந்து மட்டுமே வருவதில்லை. எச்.ஐ.வி.யுடன் வாழும் பல இளைஞர்கள் எதிர்மறையான ஒரேமாதிரியான கருத்துகளைத் தங்களுக்குள் ஏற்றுக்கொள்வதால், தங்களைத் தாங்களே குற்றம் சாட்டுதல், அவமானம், தற்கொலை எண்ணங்கள் ஆகியவை ஏற்படுகின்றன. அண்மைய கல்விசார் ஆய்வில், இத்தகைய உள்வாங்கப்பட்ட புறக்கணிப்பும் உணர்வுரீதியான துயரமும் பொதுவானவை என்றும், பல இளைஞர்கள் தங்களது நோயறிதலை ஏற்றுக்கொள்வதில் சிரமப்படுவதுடன் குடும்பத்தினர் மற்றும் நண்பர்களால் நிராகரிக்கப்படுவோமோ என அஞ்சுகின்றனர் என்றும் கண்டறியப்பட்டது.

பாலியல் கல்வியின் பங்கு: தவறவிடப்பட்ட வாய்ப்பு

விரிவான பாலியல் கல்வி (CSE), எச்.ஐ.வி. மற்றும் பிற பால்வினைத் தொற்றுகளைத் தடுப்பதற்கான முக்கியக் கருவியாகப் பரவலாகக் கருதப்படுகிறது. இருப்பினும், பிலிப்பைன்ஸில் இது இன்னும் சர்ச்சைக்குரியதாகவும் சீரற்ற முறையில் நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதாகவும் உள்ளது. 2017-இல் நிறைவேற்றப்பட்ட சட்டம் அரசுப் பள்ளிகளில் பாலியல் கல்வி வழங்குவதை கட்டாயமாக்கினாலும், பழமைவாத மற்றும் மதக் குழுக்களின் அழுத்தத்தால் பல கல்வி நிறுவனங்கள் பாடங்களைத் தவிர்க்கின்றன அல்லது அவற்றின் உள்ளடக்கத்தைக் குறைக்கின்றன.

மாற்றம் கோரும் பொதுப் பிரமுகர்களில் மிஸ் யூனிவர்ஸ் பிலிப்பைன்ஸ் 2025 பட்டம் வென்ற அஹ்திசா மனாலோவும் ஒருவர்: "இந்த வியத்தகு அதிகரிப்பு, துல்லியமான, கருணையுடன் கூடிய, வயதுக்குப் பொருத்தமான பாலியல் சுகாதாரக் கல்வியைப் பெறுவதற்கான அணுகல் இல்லாததைக் காட்டுகிறது. முறையான கல்வி என்பது பொறுப்பற்ற நடத்தையை ஊக்குவிப்பதல்ல; இளைஞர்கள் தங்கள் உடல்நலம் மற்றும் நல்வாழ்வு குறித்து தகவலறிந்த முடிவுகளை எடுக்கத் தேவையான உண்மைத் தகவல்கள், கருவிகள், தன்னம்பிக்கை ஆகியவற்றை வழங்குவதாகும்."

பாலியல் செயல்பாட்டை ஊக்குவிப்பது CSE-யின் நோக்கமல்ல; மாறாக, சம்மதம், உடல் மீதான சுய உரிமை, ஆரோக்கியமான உறவுகள், திட்டமிடப்படாத கர்ப்பங்கள் மற்றும் பால்வினைத் தொற்றுகளைத் தடுப்பது ஆகியவற்றைக் கற்பிப்பதே அதன் நோக்கம் என சமூக ஆதரவாளர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். விரிவான பாலியல் கல்வி எச்.ஐ.வி. தொற்றுகளைக் குறைப்பதோடு, பாலியல் நோக்கில் அணுகுதல் மற்றும் துஷ்பிரயோகத்தை இளைஞர்கள் அடையாளம் காணவும் உதவுகிறது என ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன.

கொள்கை மற்றும் சுகாதாரச் சேவை இடைவெளிகள்: முன்னேற்றமும் சவால்களும்

எச்.ஐ.வி. நெருக்கடியைச் சமாளிக்க பிலிப்பைன்ஸ் அரசு முக்கிய நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது. 2018-ஆம் ஆண்டின் எச்.ஐ.வி. மற்றும் எய்ட்ஸ் கொள்கைச் சட்டம், எச்.ஐ.வி. பரிசோதனைக்கான ஒப்புதல் வயதை 18-இலிருந்து 15-ஆகக் குறைத்தது. இதனால் இளம் வயதினர் பெற்றோரின் அனுமதியின்றி பரிசோதனை செய்துகொள்ள முடிகிறது. அரசால் நடத்தப்படும் பல டஜன் மருத்துவமனைகள் இப்போது இலவச பரிசோதனை, ஆன்டிரெட்ரோவைரல் சிகிச்சை (ART), ஆலோசனை, கல்வி ஆகியவற்றை வழங்குகின்றன. லவ்யுவர்செல்ஃப் மற்றும் ரூட்ஸ் ஆஃப் ஹெல்த் போன்ற அரசு சாரா அமைப்புகளும், சுயப் பரிசோதனைக் கருவிகள் மற்றும் இளைஞர்களுக்கு ஏற்ற மருத்துவமனைகள் உள்ளிட்ட இதேபோன்ற சேவைகளை வழங்குகின்றன.

எனினும், குறிப்பிடத்தக்க தடைகள் நீடிக்கின்றன:

• குறைந்த பரிசோதனை மற்றும் சிகிச்சை விகிதங்கள்: முக்கிய ஆபத்துக் குழுக்களில் 59% பேர் மட்டுமே பரிசோதனை செய்துகொள்கின்றனர்; பரிசோதனையில் தொற்று உறுதியானவர்களில் 44% பேர் மட்டுமே சிகிச்சை பெறுகின்றனர். பலருக்கு நோய் எதிர்ப்பு மண்டலம் ஏற்கெனவே பாதிக்கப்பட்ட பின்னரே தொற்று கண்டறியப்படுகிறது.
• நிதிப் பற்றாக்குறை: அண்மைய அமெரிக்க நிதிக் குறைப்புகளால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள சர்வதேச உதவியை நாடு பெரிதும் சார்ந்துள்ளது. எச்.ஐ.வி. தடுப்பு மற்றும் பராமரிப்புக்கான உள்நாட்டு முதலீடு போதுமானதாக இல்லை. 2023-இல் மொத்த எச்.ஐ.வி. செலவினத்தில் தடுப்புக்காக ஒதுக்கப்பட்டது வெறும் 6% மட்டுமே.
• சேவைகளைப் பெறுவதில் சிக்கல்கள்: கிராமப்புறங்களில் சுகாதாரச் சேவைகள் குறைவாக உள்ளன. இளைஞர்கள் தீர்ப்பளிக்கும் மனப்பான்மை கொண்ட சுகாதாரப் பணியாளர்களை எதிர்கொள்ளக்கூடும்; அல்லது சிகிச்சை பெறத் தங்கள் நிலையைத் தெரிவிக்க வேண்டியிருக்கலாம். இதனால் உதவி நாட அவர்கள் தயங்குகின்றனர்.
• அமலாக்கச் சவால்கள்: ரகசியத்தன்மையைப் பாதுகாத்து பாகுபாட்டைத் தடைசெய்யும் சட்டங்கள் இருந்தாலும், அவற்றின் அமலாக்கம் சீரற்றதாக உள்ளது; பல உள்ளாட்சி விதிமுறைகள் தேசியக் கொள்கையுடன் ஒத்துப்போவதில்லை.

தனிப்பட்ட அனுபவங்கள்: பிலிப்பைன்ஸில் எச்.ஐ.வி.யுடன் வாழ்வது

புள்ளிவிவரங்களுக்குப் பின்னால் அன்றாடச் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் உண்மையான மனிதர்கள் உள்ளனர். 26 வயதான சுயதொழில் எழுத்தாளர் லூக் கலாடே, பரிசோதனையில் தொற்று உறுதியான தருணத்தை விவரிக்கிறார்: "எனது நிலையை உடனடியாக ஏற்றுக்கொண்டேன். காலப்போக்கில், என் முன்னாள் காதலர் மீது கோபம் ஏற்பட்டது; ஆனால் அவரைத் தொடர்புகொள்ளவில்லை. பின்னர் வருத்தம் வந்தது. ஏனெனில் வெளிநாட்டில் வேலை செய்வது எப்போதும் எனது கனவாக இருந்தது. ஆனால் என்னைப் போன்ற, எச்.ஐ.வி.யுடன் வாழ்பவர்களைத் தங்கள் நாட்டுக்குள் அனுமதிக்காத நாடுகளும் உள்ளன."

பலருக்கு, தங்கள் நிலையை வெளிப்படுத்துவது ஆபத்து நிறைந்தது. குடும்பத்தினர் கேள்வி கேட்பதைத் தவிர்க்க, சிலர் தங்களது எச்.ஐ.வி. மருந்துகளை வைட்டமின் பாட்டில்களில் மாற்றிப் பொதியச் சொல்கின்றனர். பல்கலைக்கழக மாணவரான கிறிஸ் போன்ற மற்றவர்கள், அனுபவங்களைப் பெயர் தெரிவிக்காமல் பகிர்ந்துகொள்ளும் இணையச் சமூகங்களில் ஆறுதல் காண்கின்றனர்.

குடும்பத்தினர், நண்பர்கள் அல்லது சமூக அமைப்புகளிடமிருந்து கிடைக்கும் ஆதரவு அமைப்புகள் மிகவும் அவசியமானவை. சில இளைஞர்கள் உறவினர்களால் குற்றம் சாட்டப்படுவதாகவோ ஒதுக்கப்படுவதாகவோ கூறுகின்றனர்; மற்றவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதையும் ஊக்கமளிக்கப்படுவதையும் அனுபவிக்கின்றனர். அண்மைய ஆய்வில் பங்கேற்ற ஒருவர் பகிர்ந்துகொண்டதாவது: "இதை நான் அனுபவித்தபோதும், பரிசோதனையில் தொற்று உறுதியானபோதும், நான் கைவிடப்படவில்லை என்பதற்கு நன்றியுள்ளவனாக இருக்கிறேன். எனக்கு உடல்நலக் குறைவு இருந்தாலும், என்னை வெறுப்பதாக நினைக்க வேண்டாம் என்று அவர் கூறினார்."

சமூக மற்றும் அரசு சாரா அமைப்புகளின் நடவடிக்கைகள்: இடைவெளிகளை நிரப்புதல்

பிலிப்பைன்ஸின் எச்.ஐ.வி. தடுப்பு நடவடிக்கையில் அரசு சாரா அமைப்புகள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. லவ்யுவர்செல்ஃப், தி ரெட் விசில், ரூட்ஸ் ஆஃப் ஹெல்த் போன்ற அமைப்புகள், இளைஞர்களுக்கு ஏற்ற மற்றும் சமூகப் புறக்கணிப்பு இல்லாத சூழல்களில், இலவசப் பரிசோதனை, ஆலோசனை, சிகிச்சை ஆகியவற்றை வழங்குகின்றன. அவை பொதுமக்கள் விழிப்புணர்வுப் பிரச்சாரங்களையும் நடத்துகின்றன; ஆணுறைகள் மற்றும் PrEP (தொற்றுக்கு முந்தைய தடுப்பு மருந்து) ஆகியவற்றை விநியோகிக்கின்றன; கொள்கை மாற்றத்திற்காகவும் குரல் கொடுக்கின்றன.

எடுத்துக்காட்டாக, ரூட்ஸ் ஆஃப் ஹெல்த் பலாவானில் 200-க்கும் மேற்பட்ட ஆணுறை வழங்கும் கருவிகளை நிறுவியுள்ளது. இளைஞர்கள் தங்கள் பெயர்களைப் பதிவு செய்யாமலேயே ரகசியமாக எச்.ஐ.வி. பரிசோதனை செய்துகொள்ளும் வசதியையும் வழங்குகிறது. இளைஞர்களுக்காகவே சுகாதாரத் துறையின் அங்கீகாரம் பெற்ற சிகிச்சை மையத்தையும் இந்த அமைப்பு தொடங்கவுள்ளது.

குறிப்பாக, ஒதுக்கப்பட்ட குழுக்களையும் அரசு சேவைகளைப் பெறத் தயங்குபவர்களையும் சென்றடைய, சமூக அடிப்படையிலான அணுகுமுறைகள் அவசியம். லவ்யுவர்செல்ஃப் அமைப்பின் நிறுவனர் டாக்டர் ரோனிவின் பக்தகன் கூறுவதாவது: "நடத்தை சார்ந்த, உயிர்மருத்துவம் சார்ந்த, கட்டமைப்பு சார்ந்த தலையீடுகளை ஒருங்கிணைக்கும் பல்முனைத் தடுப்பு உத்திகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பது, எச்.ஐ.வி. தொற்றுகள் அதிகரிப்பைக் கட்டுப்படுத்துவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கும்."

சர்வதேச ஆதரவும் தேசிய அவசரநிலையாக அறிவிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும்

நெருக்கடியின் தீவிரம் சர்வதேச கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. ஐக்கிய நாடுகள் சபை, உலக சுகாதார அமைப்பு (WHO), எய்ட்ஸ் தொடர்பான ஐக்கிய நாடுகள் திட்டம் (UNAIDS) ஆகியவை பிலிப்பைன்ஸ் அரசின் முயற்சிகளுக்கு ஆதரவு தெரிவித்ததோடு, அவசர நடவடிக்கை எடுக்கவும் அழைப்பு விடுத்துள்ளன. 2025 ஜூனில், எச்.ஐ.வி.யை தேசிய பொது சுகாதார அவசரநிலையாக அறிவிக்குமாறு அதிபர் ஃபெர்டினாண்ட் மார்கோஸ் ஜூனியருக்கு சுகாதாரத் துறை முறையாகப் பரிந்துரைத்தது. இதன்மூலம் அவசர நிதியைப் பெறவும், ஒருங்கிணைப்பை எளிதாக்கவும், நெருக்கடியின் தீவிரத்தை வெளிப்படுத்தவும் முடியும்.

UNAIDS நாட்டுப் பிரிவு இயக்குநர் டாக்டர் லூயி ஒகாம்போ, ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தின் பங்களிப்புடன் கூடிய நடவடிக்கையின் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறார்: "எச்.ஐ.வி.யை சுகாதாரத் துறையின் பிரச்சினையாக மட்டும் கருத முடியாது. இதற்கு அரசு முழுவதும், ஒட்டுமொத்தச் சமூகமும் இணைந்த நடவடிக்கை தேவை."

இந்தக் கோரிக்கைகள் இருந்தபோதிலும் சவால்கள் நீடிக்கின்றன. நிதிப் பற்றாக்குறை தொடர்கிறது; UNAIDS அமைப்பின் 95-95-95 இலக்குகளையும் நாடு எட்டவில்லை. எச்.ஐ.வி.யுடன் வாழ்பவர்களில் 95% பேர் தங்கள் நிலையை அறிந்திருக்க வேண்டும்; அவர்களில் 95% பேர் சிகிச்சை பெற வேண்டும்; சிகிச்சை பெறுபவர்களில் 95% பேருக்கு வைரஸ் அளவு கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும் என்பதே இந்த இலக்குகள். 2025 மார்ச் நிலவரப்படி, தொற்று கண்டறியப்பட்ட பிலிப்பைனியர்களில் 66% பேர் மட்டுமே ART சிகிச்சை பெறுகின்றனர்; 40% பேரின் வைரஸ் அளவு மட்டுமே கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது.

மௌனத்தைக் கலைத்தல்: இனி செய்ய வேண்டியவை

மாற்றம் அவசரமாகத் தேவை என்பதில் நிபுணர்கள், சமூக ஆதரவாளர்கள், எச்.ஐ.வி.யுடன் வாழ்பவர்கள் ஆகியோர் ஒருமித்த கருத்தில் உள்ளனர். முக்கியப் பரிந்துரைகள்:

• விரிவான பாலியல் கல்வியை நிறுவனமயமாக்குதல்: அரசுப் பள்ளிகள், தனியார் பள்ளிகள் அனைத்தும் துல்லியமான, வயதுக்குப் பொருத்தமான, சமூகப் புறக்கணிப்பு இல்லாத பாலியல் சுகாதாரக் கல்வியை வழங்குவதை உறுதிசெய்ய வேண்டும்.
• பரிசோதனை மற்றும் சிகிச்சைக்கான அணுகலை விரிவுபடுத்துதல்: குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில் எச்.ஐ.வி. சேவைகளை எளிதில் பெற வழிவகுக்க வேண்டும். பெற்றோர் ஒப்புதல் போன்ற தடைகளையும் சுகாதாரச் சூழல்களில் நிலவும் புறக்கணிப்பையும் நீக்க வேண்டும்.
• உள்நாட்டு நிதியை அதிகரித்தல்: எச்.ஐ.வி. தடுப்பு, பராமரிப்பு, ஆதரவுச் சேவைகளுக்கான அரசின் முதலீட்டை அதிகரித்து, சர்வதேச உதவியைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைக்க வேண்டும்.
• சமூகப் புறக்கணிப்பையும் பாகுபாட்டையும் எதிர்த்தல்: எச்.ஐ.வி. குறித்து இயல்பான அணுகுமுறையை உருவாக்கவும், கட்டுக்கதைகளைச் சவாலிடவும், எச்.ஐ.வி.யுடன் வாழ்பவர்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பான்மையை ஊக்குவிக்கவும் நாடு தழுவிய பிரச்சாரங்களைத் தொடங்க வேண்டும்.
• சமூக முயற்சிகளுக்கு ஆதரவளித்தல்: ஆபத்தில் உள்ள மக்களைச் சென்றடையவும், இளைஞர்களுக்கு ஏற்ற ரகசியச் சேவைகளை வழங்கவும் அரசு சாரா அமைப்புகளுக்கும் சமூகக் குழுக்களுக்கும் அதிகாரமும் ஆதரவும் அளிக்க வேண்டும்.

ரூட்ஸ் ஆஃப் ஹெல்த் வலியுறுத்துவதுபோல், "எச்.ஐ.வி. தொற்றுகள் அதிகரிப்பது நமது இளைஞர்களின் தார்மீகத் தோல்வி அல்ல; அவர்களைப் பாதுகாக்கப் பொறுப்பான பெரியவர்களின் தோல்வி." தொற்றுப் பரவலைத் தடுத்து மாற்றியமைக்கும் பொறுப்பு கொள்கை வகுப்பாளர்கள், கல்வியாளர்கள், சுகாதாரப் பணியாளர்கள், பெற்றோர், சமூகங்கள் என ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்திற்கும் உள்ளது.

சுருக்கம்

• ஆசிய-பசிபிக் பிராந்தியத்தில் மிக வேகமாக வளர்ந்து வரும் எச்.ஐ.வி. பரவலை பிலிப்பைன்ஸ் எதிர்கொள்கிறது. 2010 முதல் புதிய தொற்றுகள் 500% அதிகரித்துள்ளன; குறிப்பாக 15 முதல் 24 வயதுக்குட்பட்ட இளைஞர்களிடையே அதிகரிப்பு காணப்படுகிறது.
• போதிய பாலியல் கல்வி இல்லாமை, சமூகப் புறக்கணிப்பு, கொள்கை இடைவெளிகள், அமைப்புரீதியான தோல்விகள் ஆகியவை நெருக்கடிக்கான முக்கியக் காரணிகள்.
• சமூகப் புறக்கணிப்பும் பாகுபாடும் பல இளைஞர்கள் பரிசோதனை மற்றும் சிகிச்சை பெறுவதைத் தடுக்கின்றன; இதனால் நோய் தாமதமாகக் கண்டறியப்பட்டு, உடல்நல பாதிப்புகள் மோசமடைகின்றன.
• விரிவான பாலியல் கல்வி, அதிக நிதி, சமூக அடிப்படையிலான அணுகுமுறைகள் ஆகியவை இந்தப் போக்கை மாற்றுவதற்கு இன்றியமையாதவை.
• தேசிய பொது சுகாதார அவசரநிலையை அறிவிக்கவும், ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தின் பங்களிப்புடன் நடவடிக்கை எடுக்கவும் சர்வதேச அமைப்புகளும் உள்ளூர் சமூக ஆதரவாளர்களும் அழைப்பு விடுக்கின்றனர்.
• பிலிப்பைன்ஸில் எச்.ஐ.வி. பரவலை முடிவுக்குக் கொண்டுவர, இளைஞர்களுக்கு அறிவு, ஆதரவு, ஏற்றுக்கொள்ளுதல் ஆகியவற்றை வழங்குவது மிக முக்கியம்.