தென் கொரிய அணுகுண்டுத் தாக்குதலில் உயிர் பிழைத்தவர்கள்: எட்டு தசாப்த கால வலி, மௌனம் மற்றும் அங்கீகாரத்திற்கான போராட்டம்

மறக்கப்பட்ட பாதிக்கப்பட்டவர்கள்: ஹிரோஷிமா, நாகசாகியில் கொரியர்கள்

தென் கொரியாவின் ஹாப்சியான் மாவட்டத்தில் அமைதியான கோடை காலைக் காட்சி ஒன்றில், எளிமையான நினைவிடத்தில் துக்கம் நிறைந்த கூட்டம் நடைபெற்றது. சிலர் கைத்தடிகளை ஊன்றியபடியும், மற்றவர்கள் கைக்குட்டைகளைப் பற்றியபடியும் இருந்த முதிய ஆண்களும் பெண்களும், இறந்தவர்களுக்கு மரியாதை செலுத்தவும் நீண்டகாலமாக மௌனத்தால் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றை நினைவுகூரவும் கூடினர். இது ஹிரோஷிமா, நாகசாகி அணுகுண்டுத் தாக்குதல்களின் 80ஆம் ஆண்டு நினைவு நாள். ஜப்பானியர்களின் துயரத்தின் வழியாகவே பெரும்பாலும் சொல்லப்படும் இந்தப் பேரவலம், கொரிய மக்களையும் ஆழமாகப் பாதித்தது. பாதிக்கப்பட்டவர்களில் கணிசமானோர் கொரியர்கள்; இருந்தபோதிலும், அவர்களின் கதைகள் பல தசாப்தங்களாகப் பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப்பட்டுள்ளன.

உள்ளடக்கம்

1. மறக்கப்பட்ட பாதிக்கப்பட்டவர்கள்: ஹிரோஷிமா, நாகசாகியில் கொரியர்கள்
2. ஹிரோஷிமாவிலும் நாகசாகியிலும் இத்தனை கொரியர்கள் ஏன் இருந்தனர்?
3. குண்டுவீச்சிலிருந்து உயிர் பிழைத்தல்: அதிர்ச்சி, களங்கம், மௌனம்
4. தலைமுறைகளைக் கடக்கும் தாக்கம்: உடல்நலமும் துயரங்களும்
5. பாகுபாடும் அங்கீகாரத்துக்கான போராட்டமும்
6. நினைவுச் சின்னங்கள், நினைவு, அணு ஆயுதங்களுக்கு எதிரான போராட்டம்
7. சர்வதேசப் பொறுப்பும் நீதிக்கான தேடலும்
8. அவர்களின் கதை இன்றும் ஏன் முக்கியம்?
9. சுருக்கமாக

இந்தத் துயரமான மைல்கல்லை உலகம் நினைவுகூரும் வேளையில், தென் கொரிய அணுகுண்டுத் தாக்குதலில் உயிர் பிழைத்தவர்களும் அவர்களின் சந்ததியினரும் தங்கள் குரலை எழுப்புகின்றனர். தங்களின் வலியும் வரலாறும் மறக்கப்படக் கூடாது என்பதில் அவர்கள் உறுதியாக உள்ளனர். அவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து, உலகின் கவனம் வேறு பக்கம் திரும்பினாலும், அங்கீகாரம், நீதி, ஆதரவு ஆகியவற்றுக்கான அவர்களின் போராட்டம் தொடர்கிறது.

ஹிரோஷிமாவிலும் நாகசாகியிலும் இத்தனை கொரியர்கள் ஏன் இருந்தனர்?

1945ஆம் ஆண்டு ஹிரோஷிமாவிலும் நாகசாகியிலும் கொரியர்கள் இருந்ததற்கான காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ள, 1910 முதல் 1945 வரை கொரியத் தீபகற்பத்தின் மீது ஜப்பான் கொண்டிருந்த காலனிய ஆட்சியைப் பார்க்க வேண்டும். அந்தக் காலகட்டத்தில், லட்சக்கணக்கான கொரியர்கள் ஜப்பானுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டனர். அவர்களில் பலர் கட்டாயத் தொழிலாளர்களாகவும், மற்றவர்கள் கடுமையான காலனியக் கொள்கைகளுக்கு இடையே உயிர்வாழ வழிதேடியும் சென்றனர். அமெரிக்கா அணுகுண்டுகளை வீசியபோது, ஹிரோஷிமாவில் 50,000 முதல் 140,000 வரையிலான கொரியர்கள் வசித்ததாகவும், நாகசாகியில் மேலும் ஆயிரக்கணக்கானோர் இருந்ததாகவும் மதிப்பிடப்படுகிறது. அவர்களில் பெரும்பாலோர் ராணுவத் தளங்கள், தொழிற்சாலைகள் அல்லது நகரின் உள்கட்டமைப்புப் பணிகளில் ஆபத்தான, கடினமான வேலைகளைச் செய்தனர்.

ஆகஸ்ட் 6ஆம் தேதி முதலில் ஹிரோஷிமாவிலும், பின்னர் ஆகஸ்ட் 9ஆம் தேதி நாகசாகியிலும் குண்டுகள் வீசப்பட்டபோது, உடனடியாக உயிரிழந்தவர்களில் சுமார் 10 முதல் 20 சதவீதம் பேர் கொரியர்கள். பலர் அந்த இடத்திலேயே உயிரிழந்தனர்; மற்றவர்கள் அடுத்தடுத்த மாதங்களில் கதிர்வீச்சு நோய், தீக்காயங்கள், நீரிழப்பு ஆகியவற்றால் இறந்தனர். பேரழிவு முழுமையானதாக இருந்ததால் பதிவுகள் தெளிவற்றவையாக உள்ளன. மேலும், கொரியப் பெயர்களைப் பயன்படுத்துவதைத் தடை செய்த ஜப்பானின் காலனியக் கொள்கையால் பாதிக்கப்பட்டவர்களையும் உயிர் பிழைத்தவர்களையும் கண்டறிவது கடினமானது.

குண்டுவீச்சிலிருந்து உயிர் பிழைத்தல்: அதிர்ச்சி, களங்கம், மௌனம்

உயிர் பிழைத்தவர்களுக்கு, துயரம் அத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை. உடலிலும் மனதிலும் ஏற்பட்ட காயங்கள் ஆழமானவை. ஜப்பானிய மொழியில் ஹிபாகுஷா என அழைக்கப்படும் உயிர் பிழைத்தவர்கள், குண்டுவீச்சுகளின் அதிர்ச்சியை மட்டுமல்லாமல், அவற்றால் ஏற்பட்ட அனுபவங்களுடன் தொடர்புடைய சமூகக் களங்கத்தையும் எதிர்கொண்டனர். ஜப்பானில் கொரியர்கள் இரண்டாம் தரக் குடிமக்களாக நடத்தப்பட்டனர்; அவர்களுக்கு மிக ஆபத்தான வேலைகளே பெரும்பாலும் கொடுக்கப்பட்டன, போதுமான மருத்துவச் சிகிச்சையும் மறுக்கப்பட்டது. குண்டுவீச்சுகளுக்குப் பிறகு, இறந்தவர்களை அகற்றவும் கதிரியக்கச் சிதைவுகளைத் துப்புரவு செய்யவும் பல கொரியர்கள் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். இதனால் கொடிய கதிர்வீச்சுத் தாக்கத்துக்கு அவர்கள் மேலும் ஆளானார்கள்.

போர் முடிந்து, ஜப்பானிய ஆட்சியிலிருந்து கொரியா விடுதலை பெற்றபோது, சுமார் 23,000 கொரிய உயிர் பிழைத்தவர்கள் தாயகம் திரும்பினர். ஆனால், ஆறுதல் கிடைப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் சந்தேகத்தையும் பாகுபாட்டையும் எதிர்கொண்டனர். கதிர்வீச்சு நோய் தொற்றக்கூடியது என்ற வதந்திகள் பரவின; ஜப்பானில் இருந்தவர்கள் ஏதோ ஒருவகையில் தீண்டத்தகாதவர்களாகிவிட்டதாகப் பலர் நம்பினர். தங்கள் சமூகத்தினரும் சொந்தக் குடும்பத்தினருமே தங்களை நிராகரிப்பார்கள் என்ற அச்சத்தில் உயிர் பிழைத்தவர்கள் தங்கள் கடந்தகாலத்தை மறைத்தனர். 83 வயதான அன் வோன்-சாங் நினைவுகூர்ந்தார்: "எங்கள் கிராமத்துக்குத் திரும்பிய பிறகு, நாங்கள் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்பதை மறைத்தோம். நீங்கள் ஜப்பானில் இருந்தவர் என்று மக்களுக்குத் தெரிந்தால், அவர்கள் உங்களைத் தவிர்த்தார்கள். அணுகுண்டுத் தாக்குதலில் உயிர் பிழைத்தவர்களுக்கு அருகில் இருந்தாலே தங்களுக்கும் பாதிப்பு ஏற்படும் என்று நினைத்தார்கள்."

மௌனம் பல நேரங்களில் அவ்வளவு முழுமையாக இருந்தது; நெருங்கிய உறவினர்களுக்குக்கூட தங்களுக்குப் பிரியமானவர்கள் அனுபவித்த துயரம் தெரியாமல் போனது. ஹிரோஷிமாவில் குண்டு வீசப்பட்டபோது ஐந்து வயதாக இருந்த பே க்யோங்-மி, தனது அனுபவத்தை கணவரிடமோ பிள்ளைகளிடமோ ஒருபோதும் கூறவில்லை. ஹாப்சியானில் உயிர் பிழைத்தவர்களுக்கான சிறப்பு மையத்தில் அவர் பதிவு செய்துகொண்ட பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகே, அவரது மகன்கள் உண்மையை அறிந்தனர். சமூகக் களங்கம் குறித்த அச்சம் மிக அதிகமாக இருந்ததால், பலர் கதிர்வீச்சுடன் தொடர்புடைய நோய்களைப் பற்றிய உண்மையை மறைத்தபடி, அவற்றுக்கான அறுவைச் சிகிச்சைகளையும் சிகிச்சைகளையும் மேற்கொண்டனர்.

தலைமுறைகளைக் கடக்கும் தாக்கம்: உடல்நலமும் துயரங்களும்

அணுகுண்டுத் தாக்குதல்களின் பாதிப்பு முதல் தலைமுறையுடன் முடிவடையவில்லை. உயிர் பிழைத்தவர்களின் பிள்ளைகளும் பேரப்பிள்ளைகளும்—இரண்டாம், மூன்றாம் தலைமுறையினர் என அறியப்படுபவர்கள்—புற்றுநோய், இதய நோய், இரத்தச்சோகை, மனச்சோர்வு உள்ளிட்ட நோய்களுக்கு அதிகம் ஆளாகக்கூடும் என்று ஆய்வுகள் காட்டியுள்ளன. பல குடும்பங்களில் பிறவியிலேயே ஏற்படும் நோய்களும் குறைபாடுகளும் பதிவாகியுள்ளன. இதனால் கதிர்வீச்சுப் பாதிப்பின் விளைவுகள் அடுத்த தலைமுறைகளுக்கும் கடத்தப்படுகின்றன என்ற அச்சம் ஏற்பட்டுள்ளது.

இருப்பினும், இந்த உடல்நலப் பிரச்சினைகளுக்கும் குண்டுவீச்சுகளுக்கும் நேரடித் தொடர்பை நிரூபிப்பது அறிவியல் ரீதியாகச் சிக்கலானதும் அதிகச் செலவு பிடிப்பதுமாகும். உயிர் பிழைத்தவர்களும் அவர்களின் சந்ததியினரும் அதிகாரபூர்வ அங்கீகாரத்தையும் ஆதரவையும் பெறப் போராடி வருகின்றனர். இரத்த ஓட்டமின்றி எலும்புத் திசு அழியும் நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதுடன், பெருமூளை வாதத்துடன் மகனைப் பெற்றெடுத்த இரண்டாம் தலைமுறை உயிர் பிழைத்தவரான ஹான் ஜியோங்-சுன் தனது விரக்தியை இவ்வாறு வெளிப்படுத்தினார்:

எனது நோயும் எனது மகனின் குறைபாடும் அதற்கான சான்றுகள்; ஆனால் அவை அங்கீகரிக்கப்படவில்லை.

கொரிய சுகாதாரம் மற்றும் நலவாழ்வு அமைச்சகம் மரபணுத் தரவுகளைச் சேகரிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. ஆதாரங்கள் புள்ளிவிவர ரீதியாகக் குறிப்பிடத்தக்கவையாக இருந்தால், சந்ததியினரையும் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வரையறைக்குள் சேர்க்க விரிவுபடுத்துவது குறித்து பரிசீலித்து வருகிறது. ஆனால், பல குடும்பங்களுக்கு உதவி மிகவும் தாமதமாகக் கிடைத்துள்ளது; சிலருக்கு அது கிடைக்கவே இல்லை.

தற்போது, சுமார் 1,600 தென் கொரிய உயிர் பிழைத்தவர்கள் இன்னும் வாழ்ந்து வருவதாகவும், அவர்களில் 82 பேர் ஹாப்சியான் அணுகுண்டுப் பாதிக்கப்பட்டோர் மையத்தில் வசிப்பதாகவும் நம்பப்படுகிறது. 1996ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட இந்த மையம், நினைவுகூரல் மற்றும் உரிமைக்குரல் நடவடிக்கைகளுக்கான முக்கிய இடமாக மாறியுள்ளது; எனினும், வளங்கள் குறைவாகவே உள்ளன. 2016ஆம் ஆண்டு, உயிர் பிழைத்தவர்களுக்கு மாதந்தோறும் சுமார் 72 டாலர் என்ற சிறிய தொகையை வழங்கும் சிறப்புச் சட்டத்தை தென் கொரியா இயற்றியது. ஆனால், உடல்நலப் பிரச்சினைகளால் தொடர்ந்து பாதிக்கப்படும் அவர்களின் பிள்ளைகளுக்கும் பேரப்பிள்ளைகளுக்கும் இந்த உதவி கிடைப்பதில்லை.

பாகுபாடும் அங்கீகாரத்துக்கான போராட்டமும்

கொரிய ஹிபாகுஷாக்களுக்கு எதிரான பாகுபாடு, ஜப்பானிலும் கொரியாவிலும் தொடர்ந்து நிலவும் பிரச்சினையாக உள்ளது. ஜப்பானில், அரசின் நிவாரணத் திட்டங்களிலிருந்து உயிர் பிழைத்தவர்கள் பெரும்பாலும் விலக்கப்பட்டனர்; தொடக்கத்தில் ஜப்பானில் வசித்தவர்களுக்கு மட்டுமே அந்தத் திட்டங்கள் உதவி வழங்கின. ஜப்பானில் வாழும் கொரிய வம்சாவளியினரான ஜைனிச்சி கொரியர்கள் அதிகாரத்துவத் தடைகளை எதிர்கொண்டதுடன், மருத்துவப் பலன்களும் பெருமளவில் மறுக்கப்பட்டன. ஜப்பானிய உரிமை இயக்கக் குழுக்களுக்குள்ளேயே கொரிய உயிர் பிழைத்தவர்கள் ஓரங்கட்டப்பட்டனர். இதனால் காலனியவாதம், தேசிய அடையாளம் தொடர்பான சங்கடமான கேள்விகள் எழுந்தன.

பல தசாப்தங்களாக, கொரிய அரசு தனது சொந்த நாட்டு மக்களான பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மீது அதிக அக்கறை காட்டவில்லை. 2019ஆம் ஆண்டில்தான் சுகாதாரம் மற்றும் நலவாழ்வு அமைச்சகம் கொரிய அணுகுண்டுத் தாக்குதலில் உயிர் பிழைத்தவர்கள் குறித்த தனது முதல் உண்மைநிலை அறிக்கையை வெளியிட்டது. ஜப்பானிலும் கொரியாவிலும் செயல்பட்ட அடிமட்ட அமைப்புகளும் தனிநபர் செயற்பாட்டாளர்களும் மருத்துவ உதவி வழங்குவதிலும் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதிலும் முக்கியப் பங்காற்றினர். ஜப்பானின் காலனியக் கடந்தகாலத்துக்கான பொறுப்புணர்வால் உந்தப்பட்ட ஜப்பானிய மருத்துவர் கவாமுரா தொரதாரோ, தனது சொந்தச் செலவில் ஹிரோஷிமாவில் உள்ள மருத்துவமனைக்கு கொரிய உயிர் பிழைத்தவர்களை அழைத்தார். அணு ஆயுத எதிர்ப்புக் குழுக்கள் தென் கொரியாவுக்கு மருத்துவக் குழுக்களை அனுப்பியதுடன், ஹாப்சியானில் மருத்துவமனைகளையும் நிறுவின. அதிகாரபூர்வ உதவி இல்லாத நேரத்தில், ஆயிரக்கணக்கான உயிர் பிழைத்தவர்களுக்கு அவை சிகிச்சையளித்தன.

ஜப்பானில் கிடைத்த சட்ட வெற்றிகள், வெளிநாடுகளில் வாழும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் உதவி பெறுவதற்கான வழியைத் திறந்தன. எனினும், இது இழப்பீடாக அல்லாமல், பெரும்பாலும் தர்ம உதவியாகவே கருதப்பட்டது. 2015ஆம் ஆண்டு ஜப்பான் உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பு, வெளிநாடுகளில் வாழும் ஹிபாகுஷாக்களின் மருத்துவச் செலவுகளைத் திருப்பிச் செலுத்த உத்தரவாதம் அளித்தது. இது தாமதமானதாக இருந்தாலும், நீதியை நோக்கிய முக்கியமான படியாகும். ஆனாலும், தங்கள் துயரத்தை ஒப்புக்கொண்டு முறைப்படி மன்னிப்புக் கோரும் உண்மையான அங்கீகாரம் இன்னும் கிடைக்கவில்லை என்று பல உயிர் பிழைத்தவர்கள் கருதுகின்றனர்.

நினைவுச் சின்னங்கள், நினைவு, அணு ஆயுதங்களுக்கு எதிரான போராட்டம்

பல தசாப்தங்களாக, கொரியப் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு அதிகாரபூர்வ நினைவுச் சின்னம் அமைக்கப்படவில்லை. 1990களின் பிற்பகுதியில்தான் ஹிரோஷிமா அமைதிப் பூங்காவில் கொரியப் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான நினைவுத் தூபி நிறுவப்பட்டது. நாகசாகியில், அங்குள்ள அணுகுண்டு அருங்காட்சியகத்துக்கு வெளியே 2021ஆம் ஆண்டு கொரியப் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான கல் நினைவுச் சின்னம் அமைக்கப்பட்டது. இந்த நினைவுச் சின்னங்கள் வெறும் நினைவுகூரலின் அடையாளங்கள் மட்டுமல்ல; அங்கீகாரத்துக்கும் கண்ணியத்துக்கும் நடந்த நீண்ட போராட்டத்தின் அடையாளங்களுமாகும்.

ஹாப்சியான் உள்ளிட்ட இடங்களில் நடைபெறும் நினைவு நிகழ்வுகள், உயிர் பிழைத்தவர்களும் அவர்களின் குடும்பத்தினரும் தங்கள் கதைகளைப் பகிர்ந்து நீதிக்காகக் கோரிக்கை விடுக்கும் வாய்ப்புகளாக மாறியுள்ளன. 80ஆம் ஆண்டு நினைவு நாளில், உயிர் பிழைத்தவர்கள், இறந்தவர்களின் குடும்பத்தினர், ஜப்பான் மற்றும் தென் கொரிய அரசு அதிகாரிகள் உட்பட சுமார் 400 பேர் ஹாப்சியானில் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டனர். இறந்த உயிர் பிழைத்தவர்களின் புத்த மத நினைவுப் பலகைகள் வைக்கப்பட்டுள்ள மண்டபத்தின் முன்பு மலர்கள் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு, பாரம்பரியச் சடங்குகள் நடத்தப்பட்டன. பலருக்கு இந்தக் கூட்டங்கள் மகிழ்ச்சியும் துயரமும் கலந்தவையாக உள்ளன: துக்கம் அனுசரிக்கும் வாய்ப்பாகவும், இன்னும் தீர்க்கப்படாமல் இருப்பவை எவ்வளவோ என்பதை நினைவூட்டுவதாகவும் அவை அமைகின்றன.

உயிர் பிழைத்தவர்களும் செயற்பாட்டாளர்களும் அணு ஆயுதங்களுக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்து வருகின்றனர். அணு மோதலின் ஆபத்துகளை உலகிற்கு எச்சரிக்க, தங்கள் சொந்த அனுபவங்களை அவர்கள் முன்வைக்கின்றனர். சிறுவனாக இருந்தபோது ஹிரோஷிமாவில் கதிர்வீச்சுக்கு ஆளான சிம் ஜின்-தே, வட கொரியாவில் மட்டுமல்லாமல் உலகம் முழுவதும் அணு ஆயுதங்களை ஒழிக்கும் முயற்சிகளுக்கு உயிர் பிழைத்தவர்கள் தலைமை தாங்க வேண்டும் என்று கோரியுள்ளார். "மன்னிப்புக் கோராத அமைதிக்கு அர்த்தமில்லை" என்று அமைதிச் செயற்பாட்டாளர் ஜுன்கோ இச்சிபா வலியுறுத்தியுள்ளார். இரண்டாம் உலகப் போருக்கு முன்பும் போரின்போதும் கொரியர்களைத் தங்கள் நாடு நடத்திய விதத்துக்காக ஜப்பானிய அதிகாரிகள் இன்னும் மன்னிப்புக் கோரவில்லை என்பதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

சர்வதேசப் பொறுப்பும் நீதிக்கான தேடலும்

கொரிய ஹிபாகுஷாக்கள் அனுபவித்த துயரத்துக்கு யார் பொறுப்பு என்ற கேள்வி தொடர்ந்து சர்ச்சைக்குரியதாக உள்ளது. சிம் ஜின்-தே போன்ற உயிர் பிழைத்தவர்கள், "பொறுப்பேற்பவர் யாருமில்லை; குண்டை வீசிய நாடும் இல்லை, அவர்களைப் பாதுகாக்கத் தவறிய நாடும் இல்லை" என்று வேதனை தெரிவித்துள்ளனர். குண்டுவீச்சுகளுக்காக அமெரிக்கா ஒருபோதும் மன்னிப்புக் கோரவில்லை; கொரியர்களின் அனுபவத்தை ஜப்பான் பெரும்பாலும் சிறுமைப்படுத்தியோ புறக்கணித்தோ வந்துள்ளது. கொரியாவிலும்கூட உயிர் பிழைத்தவர்கள் தங்கள் குரல் கேட்கப்படப் போராடியுள்ளனர்.

எதிர்பாராத தரப்புகளிலிருந்து நல்லிணக்கத்துக்கான சில முயற்சிகள் வந்துள்ளன. குறியீட்டுத் தன்மை கொண்ட ஒரு நடவடிக்கையாக, அணுகுண்டுகளுக்குத் தேவையான யுரேனியச் சுரங்கப் பணிகளில் பங்களித்த கனடாவின் பழங்குடி சமூகமான சாஹ்து டெனே சமூக உறுப்பினர்கள், கொரிய ஹிபாகுஷாக்களிடம் மன்னிப்புக் கோர ஹிரோஷிமாவுக்குச் சென்றனர். அரசுகளின் மௌனம் அல்லது அலட்சியத்துக்கு நேர்மாறாக, இத்தகைய ஒற்றுமைச் செயல்கள் அமைந்துள்ளன.

இதற்கிடையே, உயிர் பிழைத்தவர்களும் அவர்களின் ஆதரவாளர்களும் நீதிக்கான கோரிக்கையைத் தொடர்ந்து வலியுறுத்துகின்றனர். உயிர் பிழைத்தவர்களின் உண்மையான நிலைமைகள் குறித்த விரிவான ஆய்வுகள், அவர்களின் சந்ததியினருக்கான கூடுதல் ஆதரவு, எதிர்காலத் தலைமுறைகளுக்காகச் சான்றுகளையும் சாட்சியங்களையும் பாதுகாத்தல் ஆகியவற்றை அவர்கள் கோருகின்றனர். செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தின் ஆதரவுப் பிரிவுத் தலைவர் ஹோ ஜியோங்-கு கூறியதுபோல், "உயிர் பிழைத்தவர்கள் இன்னும் வாழும் காலத்திலேயே இந்தப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காணப்பட வேண்டும்; எதிர்காலத் தலைமுறைகளுக்காகச் சான்றுகளும் சாட்சியங்களும் சேகரிக்கப்பட வேண்டும்."

அவர்களின் கதை இன்றும் ஏன் முக்கியம்?

தென் கொரிய அணுகுண்டுத் தாக்குதலில் உயிர் பிழைத்தவர்களின் கதை, கடந்தகாலத் துயரத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. ஆயிரக்கணக்கானோரின் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து வடிவமைக்கும் உயிரோட்டமுள்ள வரலாறு இது. இன்றைய காலத்துக்கு அவசரமான பாடங்களையும் இது எடுத்துரைக்கிறது. கிழக்கு ஆசியாவிலும் உலகின் பிற பகுதிகளிலும் அணு ஆயுதப் பதற்றங்கள் அதிகரித்து வரும் நிலையில், அணு ஆயுதப் போரின் கொடூரங்களை நேரில் கண்ட ஹிபாகுஷாக்களின் குரல்கள் முன்னெப்போதையும் விட முக்கியமானவை.

ஆயினும், உயிர் பிழைத்தவர்கள் முதுமையடைந்து அவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து வருவதால், அவர்களின் கதைகள் மறக்கப்பட்டுவிடும் உண்மையான அபாயம் உள்ளது. அவர்களின் அனுபவங்கள் மறக்கப்பட்டால், அதே தவறுகளை மீண்டும் செய்ய உலகம் தள்ளப்படும் என்று பலர் அஞ்சுகின்றனர். உயிர் பிழைத்த ஒருவர் கூறியதுபோல், "இழப்பீட்டைவிட நினைவுகூர்வதே முக்கியம்; இந்தக் கதை மறக்கப்பட்டால், இது மீண்டும் நிகழலாம்."

சுருக்கமாக

• ஹிரோஷிமா, நாகசாகி அணுகுண்டுத் தாக்குதல்களில் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் 10–20 சதவீதம் பேர் கொரியர்கள்; அவர்களில் பலர் ஜப்பானிய காலனிய ஆட்சியின்கீழ் கட்டாயத் தொழிலாளர்களாக இருந்தனர்.
• உயிர் பிழைத்தவர்கள் ஜப்பானிலும், கொரியாவுக்குத் திரும்பிய பிறகும் கடும் மன அதிர்ச்சி, உடல்நலப் பிரச்சினைகள், வாழ்நாள் முழுவதுமான சமூகக் களங்கம் ஆகியவற்றை எதிர்கொண்டனர்.
• சந்ததியினரிடையே அதிக நோய் விகிதங்கள் உள்ளிட்ட தலைமுறைவழிப் பாதிப்புகள் காணப்படுகின்றன; எனினும், அதிகாரபூர்வ அங்கீகாரமும் ஆதரவும் குறைவாகவே உள்ளன.
• அடிமட்டச் செயற்பாடுகளும் சட்ட வெற்றிகளும் மருத்துவச் சேவையைப் பெறுவதை மேம்படுத்தியுள்ளன; இருந்தபோதிலும், முறைப்படியான அங்கீகாரத்தையும் மன்னிப்பையும் பல உயிர் பிழைத்தவர்கள் இன்னும் கோருகின்றனர்.
• கொரியாவிலும் ஜப்பானிலும் உள்ள நினைவுச் சின்னங்களும் நினைவு நிகழ்வுகளும் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த உதவியுள்ளன; ஆனால், உயிர் பிழைத்தவர்கள் நீதிக்காகவும் அணு ஆயுதங்களுக்கு எதிராகவும் தொடர்ந்து போராடுகின்றனர்.
• அவர்களின் கதைகள், அணு மோதலின் ஆபத்துகள் குறித்த எச்சரிக்கையாகவும், புறக்கணிக்கப்பட்ட வரலாறுகளை நினைவில் கொள்வதன் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைப்பதாகவும் உள்ளன.