80ஆவது ஆண்டு நினைவுநாள் புதிய பதற்றத்தைத் தூண்டிய நிலையில், இரண்டாம் உலகப் போர் வரலாறு குறித்து சீனாவும் தைவானும் மோதல்

இந்த ஆண்டு நினைவுநாள் ஏன் முக்கியம்

பசிபிக் போரில் ஜப்பான் சரணடைவதாக அறிவித்து எட்டு தசாப்தங்களுக்குப் பிறகும், கிழக்காசியாவில் இரண்டாம் உலகப் போர் நினைவுகள் இன்னமும் சர்ச்சைக்குரிய விவகாரமாக உள்ளன. ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்புக்கு எதிரான போர் என்று அது குறிப்பிடும் போரின் முடிவைக் குறிக்கும் வகையில், செப்டம்பர் 3ஆம் தேதி பெய்ஜிங் பிரம்மாண்ட நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சிகளை நடத்தவுள்ளது. ராணுவ அணிவகுப்பும் விழாக்களும் இடம்பெறும் இந்த நிகழ்ச்சிகள் இரட்டைச் செய்தியைத் தாங்கியுள்ளன. போர்க்காலத் தியாகங்களை அவை போற்றுவதுடன், மோதல் குறித்தும் போருக்குப் பிந்தைய ஒழுங்கில் சீனாவின் இடம் குறித்தும் சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி முன்வைக்கும் வரலாற்றுக் கதையையும் வலுப்படுத்துகின்றன. அந்தக் கதையின் மையத்தில் தைவான் உள்ளது. 1895 முதல் 1945 வரை அந்தத் தீவு ஜப்பானியக் காலனியாக இருந்தது. சீன அரசாங்கத்தின் கதையாடலில், போரின் முடிவில் தைவான் சீனாவிடம் திரும்பியது மதிக்கப்பட வேண்டிய முக்கிய விளைவாகும்.

அந்தக் கண்ணோட்டம் தைபேயில் சர்ச்சைக்குரியதாக உள்ளது. சீனக் குவோமிந்தாங் கட்சி தலைமையிலான சீனக் குடியரசு அரசாங்கமே போரிட்டு வென்றதாக தைபே வாதிடும் நிலையில், அந்தப் போரில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு முக்கிய இடம் அளிப்பதாக பெய்ஜிங்கை தைவானின் ஆளும் ஜனநாயக முன்னேற்றக் கட்சி (DPP) விமர்சித்துள்ளது. செப்டம்பர் 3 அணிவகுப்பு மற்றும் அதனுடன் தொடர்புடைய நிகழ்ச்சிகளுக்காகப் பொதுப் பணியாளர்கள் சீனப் பெருநிலப்பகுதிக்குப் பயணம் செய்ய வேண்டாம் என்று தைவானின் பெருநில விவகாரக் கவுன்சில் எச்சரித்துள்ளது; பங்கேற்பதைத் தவிர்க்குமாறு குடிமக்களுக்கும் அறிவுறுத்தியுள்ளது. இது வெறும் கல்விசார் வாதம் அல்ல. இறையாண்மை, தைவானின் அடையாளம், தைவான் ஜலசந்தி முழுவதுமான பாதுகாப்பு ஆகிய கேள்விகளின் மையத்தைத் தொடும் விவகாரம் இது.

போர்க்கால நினைவுகள் குறித்த மோதல், மொழி குறித்த மோதலாகவும் உள்ளது. ஒற்றுமையையும் சீனப் பிரதேசத்தின் தொடர்ச்சியையும் வலியுறுத்துவதற்காக, எதிர்ப்புப் போரில் வெற்றி, தைவானை மீட்டெடுத்தல் போன்ற சொற்களைப் பெய்ஜிங் பயன்படுத்துகிறது. தீவிரவாதத்தை ஆதரிக்கும் தைபே அரசியல்வாதிகள், தீவு பெய்ஜிங்கில் அமர்ந்திருந்த ஓர் அரசாங்கத்திடம் திரும்பியது என்ற பொருளைத் தவிர்க்கும் வகையில், ஜப்பானிய ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது என்று அதிகம் பேசுகின்றனர். 80ஆவது ஆண்டு நினைவுநாளை ஒட்டி இரு தரப்பும் தங்கள் பேச்சைத் தீவிரப்படுத்தியுள்ளன; தங்கள் நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஆதரவாளர்களை அழைத்துள்ளன; தங்கள் வாதங்களை முன்வைக்க அருங்காட்சியகங்கள், கண்காட்சிகள், ஊடகங்கள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தியுள்ளன.

பெய்ஜிங்கின் செய்தியும் அழைப்புகளும்

தனது நினைவேந்தல் உள்ளடக்கியதும் தேசிய அளவிலானதுமாக இருப்பதாக பெய்ஜிங் கூறுகிறது. ஜப்பானை எதிர்ப்பதில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு இருந்த முக்கியப் பங்கைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதாக சீன அரசவையின் தைவான் விவகார அலுவலகப் பேச்சாளர் ஜு ஃபெங்லியான், DPP-ஐக் குறை கூறினார். தலைநகரில் நடைபெறும் 80ஆவது ஆண்டு நிகழ்ச்சிகளுக்கு தைவானியர்கள் உட்பட அனைத்துத் தரப்பு மக்களின் பிரதிநிதிகளும் அழைக்கப்படுவார்கள் என்று அவர் கூறினார். ஜப்பானுக்கு எதிரான வெற்றியும், காலனிய ஆட்சிக்குப் பிறகு தைவான் திரும்பியதும் பகிரப்பட்ட வரலாற்றின் பகுதிகள் என்பதே அவரது வாதம். அந்த வரலாறு சொல்லப்படும்போது தைவானியர்கள் கலந்துகொள்ளாமல் இருக்கக் கூடாது என்பது அவரது கருத்து.

இந்த நினைவேந்தலை, நினைவுகூரலாகவும் போருக்குப் பிந்தைய ஒழுங்கை உறுதிப்படுத்துவதாகவும் சீன அரசாங்கம் சித்தரிக்கிறது. 1943ஆம் ஆண்டின் போர்க்கால கெய்ரோ பிரகடனத்தையும், அதைக் குறிப்பிட்ட 1945ஆம் ஆண்டின் போட்ஸ்டாம் பிரகடனத்தையும் சீன அதிகாரிகள் மேற்கோள் காட்டுகின்றனர். போரின்போதே நேச நாடுகளின் தலைவர்கள் தைவான் சீனாவிடம் திரும்புவது குறித்து ஒப்புக்கொண்டதாகவும், ஜப்பான் சரணடைந்தபோது அந்த முடிவு நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டதாகவும் அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். 1945ஆம் ஆண்டின் வரலாற்றை இன்றைய கொள்கையுடன் இணைக்க, பாதுகாப்பு அமைச்சகப் பேச்சாளர் ஜியாங் பின், நினைவுநாளுக்கு முந்தைய காலத்தைப் பயன்படுத்தினார். அமைச்சகத்தின் கருத்துகள் சீன அரச ஊடகங்களில் வெளியிடப்பட்டு, மறுஒருங்கிணைப்பு வரலாற்று நிச்சயம் எனச் சித்தரிக்கப்பட்டன.

அந்தச் செய்தியை வெளியிடுவதற்கு முன்பு, பெய்ஜிங்கில் நடந்த செய்தியாளர் சந்திப்பில் ஜியாங்கின் பொறுப்பும் பதவியும் தெளிவுபடுத்தப்பட்டன. பின்னர் அவர் அரசாங்கத்தின் நிலைப்பாட்டைத் திட்டவட்டமாக முன்வைத்தார்.

சீன தேசிய பாதுகாப்பு அமைச்சகப் பேச்சாளர் ஜியாங் பின்: “தைவான் சீனாவிடம் திரும்பியது, இரண்டாம் உலகப் போரின் வெற்றியின் ஒருங்கிணைந்த பகுதியாகவும் போருக்குப் பிந்தைய சர்வதேச ஒழுங்கின் பகுதியாகவும் உள்ளது... சீனாவின் மறுஒருங்கிணைப்பை நோக்கிய போக்கைத் தடுக்க முடியாது.”

தைவானைச் சேர்ந்த முன்னாள் குவோமிந்தாங் பிரமுகர்களுக்கும் போர் வீரர்களுக்கும் பெய்ஜிங் அழைப்பு விடுத்துள்ளது. இந்தச் செயல், போரில் சீனக் குடியரசு ராணுவத்தின் இடத்தை அங்கீகரிப்பதோடு, ஒட்டுமொத்த சீன தேசத்தின் சார்பில் பேசும் உரிமை தமக்குள்ளதாகப் பெருநிலப்பகுதி முன்வைக்கும் கூற்றையும் வலியுறுத்துகிறது. 2015இல் சீனா 70ஆவது ஆண்டு நினைவுநாளையொட்டி இதேபோன்ற அணிவகுப்பை நடத்தியபோது, தைபேயின் பங்கேற்பு குறைவாகவே இருந்தது. இந்த ஆண்டு அரசியல் பதற்றம் அதிகமாகவும் பொதுமக்களின் கவனம் கூடுதலாகவும் உள்ளது. கடந்த காலங்களில் ராணுவ அணிவகுப்புகளின் நேரலை ஒளிபரப்புகளை முக்கிய ஊடகங்கள் வெளியிட்ட தைவானிலும் இது கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. இரண்டாம் உலகப் போர் சீனாவில் அரைக் காலனிய ஏற்பாடுகளின் முடிவையும் புதிய சர்வதேசப் பங்கின் தொடக்கத்தையும் குறித்தது என்றும் சீன ஊடகங்களும் கல்விசார் விமர்சனங்களும் வலியுறுத்துகின்றன. போர்க்காலத் தியாகம் குறித்த பெருமையை இன்றைய இலட்சியங்களுடன் இணைக்க இந்தக் கருத்துகள் உதவுகின்றன.

தைபேயின் பதிலும் கட்டுப்பாடுகளும்

வரலாற்றுக் கதையாடலையும் பெய்ஜிங்கில் நடைபெறும் பிரம்மாண்ட ராணுவ அணிவகுப்பின் தோற்றத்தையும் தைவான் அரசாங்கம் எதிர்த்துள்ளது. அணிவகுப்பில் கலந்துகொள்வதற்காகப் பொதுப் பணியாளர்கள் பெருநிலப்பகுதிக்குப் பயணம் செய்யப் பெருநில விவகாரக் கவுன்சில் தடை விதித்துள்ளது. ஏற்பாட்டாளர்களுடன் ஒத்துழைத்தால் சட்டரீதியான தண்டனைகள் ஏற்படலாம் என்றும் எச்சரித்துள்ளது. தைவானுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கவும், வேறொரு அரசாங்கம் வென்ற போருக்கான பெருமையைத் தனதாக்கிக்கொள்ளவும் சீனா இரண்டாம் உலகப் போர் வரலாற்றைப் பயன்படுத்துகிறது என்று அதிகாரிகள் வாதிடுகின்றனர். சீன விமானங்களும் கப்பல்களும் தைவானைச் சுற்றி கிட்டத்தட்ட நாள்தோறும் இயங்கும் வேளையில் ஆயுதக் காட்சிக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பதையும் DPP தலைவர்கள் எதிர்க்கின்றனர்.

பெய்ஜிங்கில் நடந்த நிகழ்ச்சிகளின் தொனியைக் கண்டித்த செய்தியில், அக்கட்சியின் சீன விவகாரத் துறை தனது நிலைப்பாட்டை வெளியிட்டது. அணிவகுப்பையும் அதன் காட்சியமைப்பையும் மையமாகக் கொண்ட குற்றச்சாட்டுக்கு முன்பாக, அந்தத் துறையின் அடையாளமும் பொறுப்பும் குறிப்பிடப்பட்டன.

DPP சீன விவகாரத் துறை: “ஆக்கிரமிப்பை எதிர்ப்பது, அமைதியை நாடுவது ஆகிய பாடங்களை இரண்டாம் உலகப் போர் மனிதகுலத்துக்குக் கற்றுத் தந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், தனது அண்டை நாடுகளை அச்சுறுத்த இப்போது பயன்படுத்தும் படைகளையும் ஆயுதங்களையும் காட்சிப்படுத்தவே பெய்ஜிங் தேர்ந்தெடுத்தது... உச்சத்துக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்ட ராணுவவாதம்.”

ஜப்பானுக்கு எதிரான போராட்டத்தை யார் வழிநடத்தினர் என்ற கேள்விக்கு தைவானின் பாதுகாப்பு அமைச்சர் வெலிங்டன் கூ பதிலளித்தார். சட்டமன்றத்தில் பேசிய அவர், ஜப்பானின் சரணடைவைப் பெற்றது சீன மக்கள் குடியரசு அல்ல, சீனக் குடியரசுதான் என்றும், சீனப் போர்முனையில் போரின் பெரும்பகுதியைச் சந்தித்தது அதுவே என்றும் குறிப்பிட்டார். அவரது கருத்துகள் போர்க்கால வரலாற்றைத் தெளிவாக சீனக் குடியரசின் பக்கம் நிலைநிறுத்தின.

தைவானின் தேசிய பாதுகாப்பு அமைச்சர் வெலிங்டன் கூ: “எதிர்ப்புப் போரை வழிநடத்தி வென்றது சீனக் குடியரசுதான்; சீன மக்கள் குடியரசு அல்ல. இதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை.”

இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில், இரண்டாம் உலகப் போர் குறித்த அறிக்கைகளுக்காக ரஷ்யாவையும் சீனாவையும் தைவான் விமர்சித்தது. சீன கம்யூனிஸ்ட் படைகள் “ஜப்பானை எதிர்த்துப் போரிடுவதில் கணிசமான பங்களிப்பு எதையும் செய்யவில்லை” என்றும், தங்கள் சொந்த வலிமையைப் பெருக்கிக்கொள்ளப் போரைப் பயன்படுத்தின என்றும் தைவானின் பெருநில விவகாரக் கவுன்சில் கூறியதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. தைவான் அதிபர் லாய் சிங்-தே, தைவானின் தற்போதைய நிலையை இன்னும் நேரடியாக வரையறுத்துள்ளார். சீனா ஆத்திரமூட்டல் என்று கண்டித்த ஒரு உரையில், தைவானின் இறையாண்மையை அதன் மக்களே தீர்மானிப்பார்கள் என்றும் அந்தத் தீவு சீன மக்கள் குடியரசின் பகுதியல்ல என்றும் அவர் வாதிட்டார்.

பெய்ஜிங்கிலிருந்து கடும் எதிர்வினையைப் பெற்ற அவரது அறிக்கைக்கு முன்பாக, அவரது அலுவலகமும் பதவியும் குறிப்பிடப்பட்டன.

தைவான் அதிபர் லாய் சிங்-தே: “தைவான் நிச்சயமாக ஒரு நாடு; அதைக் கோருவதற்கு சீனாவுக்கு சட்டரீதியான அல்லது வரலாற்றுரீதியான உரிமை இல்லை.”

ஜப்பானுடன் போரிட்டது யார், சரணடைவைப் பெற்றது யார்

சீனாவில் நடந்த போரின் வரலாறு சிக்கலானது. 1937இல், பல ஆண்டுகால உள்நாட்டுப் பூசலுக்குப் பிறகு, ஜப்பானை எதிர்ப்பதற்காக குவோமிந்தாங் கட்சியும் சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் இரண்டாவது ஐக்கிய முன்னணியை அமைத்தன. தேசியவாதிகளின் தேசியப் புரட்சிகர ராணுவம் பெரிய அளவிலான மரபுவழிப் போர்களில் ஈடுபட்டு பெரும் இழப்புகளைச் சந்தித்தது. ஜப்பானியப் படைகளின் பின்னணிப் பகுதிகளில் கம்யூனிஸ்ட் படைகள் வளர்ந்து, கொரில்லா உத்திகளை நம்பியிருந்தன. இந்த இரட்டை வழிப் போராட்டம் போர் முடிந்ததும் முறிந்தது; உள்நாட்டுப் போர் மீண்டும் தொடங்கியது.

நேச நாடுகளின் நிபந்தனைகள் கையெழுத்திடப்பட்டு ஒரு வாரத்துக்குப் பிறகு, 1945 செப்டம்பர் 9ஆம் தேதி நான்ஜிங்கில் ஜப்பான் முறைப்படி சீனக் குடியரசு ராணுவத்திடம் சரணடைந்தது. அரை நூற்றாண்டு ஜப்பானிய ஆட்சியில் இருந்த தைவானில், அக்டோபர் 25ஆம் தேதி தனி சரணடைவு விழா நடைபெற்றது. சீனக் குடியரசு அதிகாரிகள் தீவின் நிர்வாகப் பொறுப்பை ஏற்றனர். அதன் பின்னர் நடந்த செயல்முறை சிக்கலானதாக இருந்தது. புதிதாகப் பொறுப்பேற்ற சீனக் குடியரசு அதிகாரிகளிடம் இருந்து தங்களுக்குக் கிடைத்ததைவிடச் சிறந்த நிர்வாகத்தைப் பல தைவானியர்கள் எதிர்பார்த்தனர்; புதிய ஆட்சியாளர்களின் கடுமையான அணுகுமுறையால் சிலர் அதிருப்தியடைந்தனர். அந்தப் பதற்றங்கள் 1947 பிப்ரவரி 28 சம்பவத்தில் வெடித்தன; பல தலைமுறைகளுக்கான அரசியலையும் வடிவமைத்தன. இறுதியில், 1949இல் பெருநிலப்பகுதியில் உள்நாட்டுப் போரில் கம்யூனிஸ்டுகள் வென்றனர். அதே ஆண்டில் சீனக் குடியரசு அரசாங்கம் தைபேக்குக் குடிபெயர்ந்தது.

அந்த நிகழ்வுகளின் மரபே இன்றைய கதையாடல்களை வடிவமைக்கிறது. சீனாவிலும் தைவானிலும் ஜப்பானின் சரணடைவைச் சீனக் குடியரசு ஏற்றுக்கொண்டது, தற்போதைய பெய்ஜிங் அரசாங்கம் போராட்டத்தை வழிநடத்தியதாகக் கூற முடியாது என்பதற்கான சான்று என்று தைவானில் பலர் கருதுகின்றனர். அந்தக் காலத்தில் எந்தக் கட்சி ஆட்சி செய்தது என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், போர் ஒட்டுமொத்த சீன தேசத்துக்குரியது என்றும், ஜலசந்தியின் இருபுறமும் உள்ள சீன மக்களின் கூட்டு முயற்சியே ஆக்கிரமிப்புக்குப் பிறகு தைவான் சீனாவிடம் திரும்பும் விளைவை ஏற்படுத்தியது என்றும் பெய்ஜிங் கருதுகிறது.

ஆவணங்கள் கூறுவது என்ன

தங்கள் நிலைப்பாடுகளை ஆதரிக்க பெய்ஜிங்கும் தைபேயும் வெவ்வேறு சட்ட ஆவணங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இரு தரப்பும் போர்க்காலப் பிரகடனங்களை மேற்கோள் காட்டுகின்றன. அந்தப் பிரகடனங்கள் போருக்குப் பிந்தைய ஒப்பந்தங்களுடன் எவ்வாறு தொடர்புடையவை என்பதிலும், வெற்றியின் பலன்களைப் பெற எந்த அரசாங்கங்களுக்கு உரிமை இருந்தது என்பதிலும் அவை வேறுபடுகின்றன. 1945க்குப் பிறகு ஐக்கிய நாடுகள் சபையும் முக்கிய வல்லரசுகளும் சீனாவை எவ்வாறு அணுகின, அது இன்று தைவானின் நிலைக்கு என்ன பொருள் தருகிறது என்பதும் தனியான விவாதமாக உள்ளது.

கெய்ரோவும் போட்ஸ்டாமும்

அமெரிக்கா, ஐக்கிய இராச்சியம், சீனக் குடியரசு ஆகிய நாடுகளின் தலைவர்கள் வெளியிட்ட கூட்டு அறிக்கையான 1943ஆம் ஆண்டின் கெய்ரோ பிரகடனம், ஃபார்மோசா மற்றும் பெஸ்கடோர்ஸ் உள்ளிட்ட, சீனாவிடமிருந்து ஜப்பான் கைப்பற்றிய பகுதிகள் சீனக் குடியரசிடம் மீண்டும் ஒப்படைக்கப்படும் என்று கூறியது. 1945 ஜூலை மாத போட்ஸ்டாம் பிரகடனம், ஜப்பான் சரணடைய வேண்டும் என்று கோரியதுடன், கெய்ரோ பிரகடனத்தின் விதிகள் நிறைவேற்றப்படும் என்றும் குறிப்பிட்டது. 1945 ஆகஸ்டில் போட்ஸ்டாம் நிபந்தனைகளை ஜப்பான் ஏற்றுக்கொண்டது. போருக்குப் பிந்தைய ஒப்பந்தத்தின் ஒரு பகுதியாக தைவான் திரும்புவதை இந்த ஆவணங்கள் உறுதிப்படுத்தின என்றும், தீவின் மீதான சீனாவின் இறையாண்மை நேச நாடுகளின் ஒப்பந்தங்களிலும் சரணடைவு ஆவணங்களிலும் வேரூன்றியுள்ளது என்றும் பெய்ஜிங் வாதிடுகிறது. தைவான் அரசாங்கமும் கெய்ரோ, போட்ஸ்டாம் ஆவணங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆனால், அவை சீனக் குடியரசைக் குறிப்பிடுகின்றன என்றும், போருக்குப் பிறகு தைவானை நிர்வகித்ததுடன் இன்றும் அங்கு நடைமுறைக் கட்டுப்பாட்டைத் தொடர்ந்து செலுத்துவது அதுவே என்றும் வலியுறுத்துகிறது.

சான் பிரான்சிஸ்கோ அமைதி ஒப்பந்தமும் தைபே ஒப்பந்தமும்

1951இல் ஜப்பானும் 48 நேச நாடுகளும் சான் பிரான்சிஸ்கோ அமைதி ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டன. தைவான் மற்றும் பெஸ்கடோர்ஸ் மீதான இறையாண்மையை ஜப்பான் கைவிட்டது; ஆனால், அந்த ஒப்பந்தம் உரிமை பெறுபவரைக் குறிப்பிடவில்லை. சீனக் குடியரசோ சீன மக்கள் குடியரசோ இந்த ஒப்பந்தத்தில் பங்கேற்கவில்லை. இதனால், இன்றுவரை நீடிக்கும் போட்டி சட்ட வாதங்களுக்கு இடமிருந்தது. 1952இல் ஜப்பானும் சீனக் குடியரசும் அமைதி ஒப்பந்தத்தை நிறைவு செய்தன. இது பொதுவாக தைபே ஒப்பந்தம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. தைவான் மீதான தனது உரிமையை ஜப்பான் கைவிட்டதை இந்த ஒப்பந்தம் அங்கீகரித்ததுடன், இரு அரசாங்கங்களுக்கும் இடையிலான நடைமுறை விவகாரங்களையும் ஒழுங்குபடுத்தியது. போரில் ஈடுபட்ட சீனக் குடியரசின் வாரிசு அரசே தாங்கள் என்றும், நேச நாடுகளின் போர்க்கால ஆவணங்களும் சரணடைவு ஆவணங்களும் தங்கள் உரிமைக் கோரிக்கைக்கு அடிப்படையாக உள்ளன என்றும் பெய்ஜிங் வலியுறுத்துகிறது. அமெரிக்காவின் சட்டரீதியான மொழிநடை பெரும்பாலும் சான் பிரான்சிஸ்கோ ஒப்பந்தத்தின் பின்னணியைக் குறிப்பிடுகிறது. இந்த மாறுபட்ட வாசிப்புகள், போருக்குப் பிந்தைய ஒழுங்கு மற்றும் ஆசியாவில் சட்டபூர்வத்தன்மையின் ஆதாரங்கள் குறித்த பெரிய கருத்து வேறுபாடுகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன என்று ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். 1971இல் ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் சீனாவுக்கான இருக்கை சீனக் குடியரசிடமிருந்து சீன மக்கள் குடியரசுக்கு மாற்றப்பட்டது. இந்த மாற்றம், ஐ.நா.வில் சீனாவின் பிரதிநிதியாக பெய்ஜிங்கை உறுதிப்படுத்தியது; ஆனால், அனைத்து நாடுகளின் பார்வையிலும் தைவானின் நிலை என்ன என்ற தனிக் கேள்விக்குத் தீர்வு காணவில்லை.

இந்தச் சட்ட வாதங்களுடன் அரசியல் உரிமைக் கோரிக்கைகளும் இணைந்துள்ளன. சீன மக்கள் குடியரசு ஒருபோதும் தீவின் மீது இறையாண்மையைச் செலுத்தியதில்லை என்றும், 1945 முதல் சீனக் குடியரசு தைவானை ஆட்சி செய்து, தனித்த ஜனநாயக அமைப்பாகப் பரிணமித்துள்ளது என்றும் தைவானின் அதிகாரப்பூர்வ காலவரிசை குறிப்பிடுகிறது. அந்த வேறுபாட்டை பெய்ஜிங் நிராகரித்து, இரு தரப்பும் ஒரே சீனாவுக்குச் சொந்தமானவை என்று தொடர்ந்து வலியுறுத்துகிறது. மேற்கோள் காட்டுவதற்கு இரு தரப்பிடமும் ஆவணங்கள் உள்ளன; வரலாற்று விவாதம் தீவிரமாக நீடிப்பதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.

தைவானின் வரலாறு, பாடநூல்கள், அடையாளம்

தைவானில் வரலாறு கற்பிக்கப்படும் முறை காலப்போக்கில் மாறியுள்ளது. ராணுவச் சட்ட ஆட்சியின் பல தசாப்தங்களில், பாடத்திட்டங்களும் பாடநூல்களும் சீனாவை மையமாகக் கொண்ட வரலாற்றுக் கண்ணோட்டத்தைப் பிரதிபலித்து, தைவானின் தனித்த கடந்தகாலத்தைப் புறக்கணித்தன. 1980களின் இறுதியிலும் 1990களிலும் ஜனநாயகமயமாக்கல் ஏற்பட்டபோது, வெவ்வேறு ஆட்சியாளர்களின் கீழ் தீவு அனுபவித்த வரலாற்றையும் அதன் மக்களின் பன்முகத்தன்மையையும் புதிய பாடப்பொருள்கள் எடுத்துரைத்தன. இந்த மாற்றம் சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்தது. 2015இல், பாடநூல்களின் மொழிநடையை மீண்டும் சீனாவை மையமாகக் கொண்ட அணுகுமுறைக்கு மாற்றக் கல்வி அமைச்சகம் முயன்றபோது மாணவர் போராட்டங்கள் வெடித்தன. அந்தப் போராட்டங்கள் மாற்றங்களைத் திரும்பப்பெற உதவியதுடன், அடுத்த தலைமுறையினருக்கு வரலாறு எவ்வாறு எடுத்துரைக்கப்படுகிறது என்பதில் மக்களின் ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டையும் வெளிப்படுத்தின.

இந்த விவாதங்களில் அடையாளமும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு ஃபுஜியான், குவாங்டாங் பகுதிகளிலிருந்து வந்த குடும்பங்கள், 1949க்குப் பிறகு சீனக் குடியரசு அரசாங்கத்துடன் வந்தவர்கள், ஆழமான பசிபிக் வேர்களைக் கொண்ட செழுமையான பழங்குடி மக்கள், பெருமளவிலான ஹக்கா சமூகத்தினர் ஆகியோர் தைவான் சமூகத்தில் உள்ளனர். பிப்ரவரி 28 சம்பவமும் அதைத் தொடர்ந்து வந்த வெள்ளைப் பயங்கரவாதக் காலமும் உள்ளிட்ட கடந்தகாலக் காயங்களை எதிர்கொள்ளக் குடிமைச் சமூகம் முயன்றுள்ளது. நினைவிடங்கள், அருங்காட்சியகங்கள், இடைக்கால நீதிச் செயல்முறை ஆகியவை அந்த வரலாற்றை மேலும் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்துள்ளன. இன்று பல குடிமக்களுக்கு, பன்முகத்தன்மையும் ஜனநாயகமும் நிறைந்த அனுபவமே அடையாளத்தின் மையமாக உள்ளது. இது இரண்டாம் உலகப் போர் குறித்தும் சீனாவுடனான உறவுகள் குறித்தும் பயன்படுத்தப்படும் மொழியைப் பாதிக்கிறது. சில அருங்காட்சியகங்களிலும் நிகழ்ச்சிகளிலும் “மீள்ஒப்படைப்பு” போன்ற சொற்கள் இன்னும் இடம்பெறுகின்றன. ஆனால், அன்றாட உரையாடலில் ஜப்பானிய ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது என்ற சொற்றொடரே அதிகம் பயன்படுத்தப்படுகிறது; அதில் அரசியல் முன்கணிப்புகள் குறைவு.

தைவானின் கடந்தகாலத்தை விரிவாகப் பார்க்க வேண்டும் என வலியுறுத்தும் கருத்துரைகள், ஐரோப்பியர்களும் ஜப்பானியர்களும் காலனிய ஆட்சியாளர்களாக இருந்ததுடன், சீன அரசாங்கங்களும் தீவைக் கட்டுப்படுத்தியுள்ளன என்று சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இந்தக் கண்ணோட்டத்தின்படி, பெரிய சீனக் கதையாடலுக்குள் செயலற்ற பொருளாக அல்லாமல், தனக்கென உரிமையுள்ள செயல்பாட்டாளராக தைவான் கருதப்பட வேண்டும். சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஒருபோதும் தைவானை ஆட்சி செய்ததில்லை, சிங் வம்சத்தினர் முழுத் தீவையும் ஆளவில்லை, பல நூற்றாண்டுகளாக வெளிப்புற ஆதிக்கத்தை தைவான் மக்கள் எதிர்த்து வந்துள்ளனர் என்றும் இந்த அணுகுமுறையை ஆதரிப்பவர்கள் கூறுகின்றனர். இந்தக் கண்ணோட்டம் சீனப் பெருநிலப்பகுதியுடனான பண்பாட்டுத் தொடர்புகளை மறுப்பதில்லை; ஆனால், பண்பாடு மட்டுமே தற்போதைய இறையாண்மையைத் தீர்மானிக்க முடியும் என்ற கருத்தை நிராகரிக்கிறது.

பொதுமக்களின் எதிர்வினையும் அணிவகுப்புகளின் தோற்றமும்

சீன ராணுவ அணிவகுப்புகளின் ஒளிபரப்புகள் தைவானில் பெரும் பார்வையாளர்களைக் கவர்ந்துள்ளன. பார்வையாளர்களிடையே கருத்துப் பிளவு இருப்பதாக தைபேயிலிருந்து வரும் செய்திகளில் தெரிவிக்கப்படுகிறது. காட்சிப்படுத்தப்படும் சீனத் தளவாடங்களின் முன்னேற்றத்தைச் சிலர் பாராட்டுகின்றனர். மற்றவர்கள், தைவானுக்கு எதிரான அழுத்தப் பிரசாரத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் ஆவணங்களுடன் பொருந்தாத போர்க்காலப் பெருமையைத் தனதாக்கும் முயற்சியாகவும் இந்தக் காட்சியைப் பார்க்கின்றனர். இந்த ஆண்டு, நிதானமான நினைவேந்தலாக அல்லாமல் அரசியல் செய்தியைப் பரப்பும் மேடையாக இந்தக் காட்சி அமைந்துள்ளதாக DPP விமர்சித்தது. தீவைச் சுற்றி மக்கள் விடுதலை ராணுவம் அடிக்கடி நடத்தும் பயிற்சிகள் இந்த ஒப்பீட்டை மேலும் கூர்மையாக்குகின்றன.

நினைவுகளை மேடையேற்றுவதில் சீனா கையாளும் உத்தி, பிற நாடுகளிலும் காணப்படும் விரிவான நடைமுறையுடன் ஒத்துப்போகிறது. இறந்தவர்களைப் போற்றுவதற்காக மட்டுமல்லாமல், பாசிசத்தைத் தோற்கடித்ததில் தங்கள் பங்கை வலியுறுத்தவும் இன்றைய வெளியுறவுக் கொள்கை இலக்குகளுக்கு ஆதரவளிக்கவும் சீனாவும் ரஷ்யாவும் பெரிய அணிவகுப்புகளைப் பயன்படுத்துகின்றன என்று ஆய்வாளர்கள் கவனிக்கின்றனர். அந்தக் கண்ணோட்டத்தில், போர்க்கால ஆவணங்களுக்கும் சீன தேசத்தின் ஒற்றுமைக்கும் சீனா அளிக்கும் முக்கியத்துவம், தீர்க்கப்படாத இறையாண்மைத் தகராறுகளை உலகம் எப்படிப் பார்க்க வேண்டும் என்பதை நிர்ணயிக்க முயலும் கதையாடலின் பகுதியாகிறது. தைவானில் வேறொரு பண்பாட்டு உரையாடலும் நடைபெறுகிறது. எதிர்காலத்தில் நிகழக்கூடிய மோதலைப் பற்றிய பிரபலமான இணையத் தொடர்க் கதை இந்த ஆண்டு மக்களின் கவனத்தை ஈர்த்தது. சடங்கு சார்ந்த செய்திகளைவிட நடைமுறைப் பாதுகாப்பு குறித்த கவலையும் ஆர்வமும் பொதுமக்களிடம் இருப்பதை அது பிரதிபலித்தது.

தைவான் ஜலசந்திப் பாதுகாப்பும் அடுத்து நிகழக்கூடியவையும்

வரலாறு குறித்த தகராறு, தைவான் ஜலசந்தியிலும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலும் அதிகரிக்கும் ராணுவ நடவடிக்கைகளுடன் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது. ஏப்ரல் மாதப் போர் விளையாட்டுகள் உட்பட, இந்த ஆண்டு சீனா பல சுற்றுப் பயிற்சிகளை நடத்தியுள்ளது. சீன விமானங்கள் தீவின் வான் பாதுகாப்பு அடையாள மண்டலத்தை நெருங்கும் விமானப் பயணங்களும், அடிக்கடி நிகழும் கடற்படை நடவடிக்கைகளும் குறித்து தைவானின் பாதுகாப்பு அமைச்சகம் தினசரி அறிக்கையிடுகிறது. இந்த நடவடிக்கைகளை உள்நாட்டு விவகாரங்களாக பெய்ஜிங் சித்தரிக்கிறது. பெய்ஜிங்கில் நடந்த செய்தியாளர் சந்திப்பில், இத்தகைய நடவடிக்கைகள் படையெடுப்புக்கான களத்தைத் தயாரிக்கின்றனவா என்று சீனாவின் தைவான் விவகார அலுவலகத்திடம் கேட்கப்பட்டது. கேள்வியின் அடிப்படையையே பேச்சாளர் நிராகரித்தார்; சில சொற்களில் தைவானின் நிலை குறித்த அரசாங்கத்தின் அணுகுமுறையை அது வெளிப்படுத்தியது.

அவர் எந்த நிறுவனத்தைச் சேர்ந்தவர், என்ன பொறுப்பு வகிக்கிறார் என்பது முதலில் தெரிவிக்கப்பட்டது. பின்னர் அவர் பேசிய துல்லியமான சொற்கள் முன்வைக்கப்பட்டன.

சீனாவின் தைவான் விவகார அலுவலகப் பேச்சாளர் ஜு ஃபெங்லியான்: “தைவான் சீனாவின் ஒரு பகுதி; படையெடுப்பு என்று பேசுவதற்கே இடமில்லை.”

தைபேயில், தங்கள் எதிர்காலத்தைத் தீவின் குடிமக்களே தீர்மானிக்க முடியும் என்றும், சீனக் குடியரசு தனக்கென ராணுவம், நாணயம், சட்டங்கள் கொண்ட ஜனநாயக அரசாங்கம் என்றும் தைவான் தலைவர்கள் பதிலளிக்கின்றனர். பெரும்பாலான நாடுகள் தைவானைத் தனி நாடாக அங்கீகரிப்பதில்லை. எனினும், பல நாடுகள் வேறு பெயர்களில் உறவுகளைப் பேணி வருகின்றன; ஜலசந்தி வழியாகப் படை வலிமையைப் பயன்படுத்துவது பிராந்தியத்தைச் சீர்குலைக்கும் என்றும் எச்சரிக்கின்றன. இரண்டாம் உலகப் போர் நினைவேந்தல்கள் இந்த வேறுபாடுகளுக்குத் தீர்வு காணாது. இருப்பினும், இன்று கருத்துகளை வடிவமைக்க கடந்தகாலம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதை அவை காட்டுகின்றன. 1945 முதல் இன்று வரை தேசிய ஒற்றுமையும் சட்டரீதியான தொடர்ச்சியும் நிலவுவதாகக் கூறும் கதையில் கவனத்தை வைத்திருக்கப் பெய்ஜிங் முயல்கிறது. போர்க்காலத்தில் சீனக் குடியரசு வகித்த பங்கு, 1949 முதல் நிலவும் சுயாட்சி நடைமுறை, தைவான் மக்களின் தேர்வுகள் ஆகியவற்றை தைபே வலியுறுத்துகிறது. இந்த இரு கதையாடல்களும் ஒன்றோடொன்று ஒத்துப்போவதில்லை; அதனால்தான் ஆண்டு நினைவுநாள்கள் விவாதத்தைச் சமரசப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக அடிக்கடி தீவிரப்படுத்துகின்றன.

முக்கிய குறிப்புகள்

• செப்டம்பர் 3ஆம் தேதி பெய்ஜிங்கில் நடைபெறும் நிகழ்ச்சிகள், ஜப்பானுக்கு எதிரான வெற்றியின் 80ஆவது ஆண்டு நிறைவைக் குறிக்கின்றன; 1945இல் தைவான் திரும்பியது இன்றும் சீன இறையாண்மையை உறுதிப்படுத்துகிறது என்ற கதையாடலை அவை ஊக்குவிக்கின்றன.
• நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்க அதிகாரிகளுக்குத் தைபே தடை விதித்துள்ளது. ஜப்பானுக்கு எதிரான போரை வழிநடத்தி வென்றது சீன மக்கள் குடியரசு அல்ல, சீனக் குடியரசே என்று அது வாதிடுகிறது.
• சீன அதிகாரிகள் கெய்ரோ பிரகடனத்தையும் போட்ஸ்டாம் பிரகடனத்தையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். போருக்குப் பிறகு தைவானைச் சீனக் குடியரசு நிர்வகித்ததையும், சீன மக்கள் குடியரசு ஒருபோதும் தீவை ஆட்சி செய்யவில்லை என்பதையும் தைபே வலியுறுத்துகிறது.
• 1945 செப்டம்பர் 9ஆம் தேதி நான்ஜிங்கில் சீனக் குடியரசு ராணுவத்திடம் ஜப்பான் சரணடைந்தது. அதே ஆண்டு அக்டோபர் 25ஆம் தேதி தைவானில் இருந்த ஜப்பானியப் படைகள் சீனக் குடியரசுப் பிரதிநிதிகளிடம் சரணடைந்தன.
• சான் பிரான்சிஸ்கோ அமைதி ஒப்பந்தம், 1952ஆம் ஆண்டின் தைபே ஒப்பந்தம் உள்ளிட்ட போருக்குப் பிந்தைய ஒப்பந்தங்கள் குறித்தும் கருத்து வேறுபாடுகள் நீள்கின்றன; அவை தைவானின் நிலை குறித்து வெவ்வேறு விளக்கங்களுக்கு இடமளித்தன.
• தைவானுக்குள் வரலாற்றுக் கல்வியும் அடையாள அரசியலும், போர் மற்றும் சீனாவுடனான உறவுகள் குறித்துப் பொதுவில் பயன்படுத்தப்படும் மொழியை வடிவமைக்கின்றன.
• போர்க்கால நினைவுகளைத் தற்போதைய கொள்கை இலக்குகளுடன், குறிப்பாக தைவானுக்கு அழுத்தம் கொடுப்பதுடன், இணைக்கும் சீனாவின் விரிவான முயற்சியின் ஒரு பகுதியாக ராணுவ அணிவகுப்புகளும் அரசாங்கச் செய்திகளும் உள்ளன.
• தைவானைச் சுற்றி மக்கள் விடுதலை ராணுவ விமானப் பயணங்களும் கடற்படை நடவடிக்கைகளும் அடிக்கடி நடைபெறுகின்றன; பெய்ஜிங்குக்கும் தைபேக்கும் இடையிலான பேச்சு மோதலும் தீவிரமாக உள்ளது. தைவான் ஜலசந்திப் பதற்றம் தொடர்ந்து அதிகமாகவே உள்ளது.