கடத்தல் விவகாரங்களுக்குத் தீர்வு காண வட கொரியாவுடன் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க உச்சிமாநாட்டை நாடும் தகைச்சி

பல தசாப்தங்களாக நீடிக்கும் பிளவில் புதிய வாய்ப்பு

ஜப்பானின் புதிய பிரதமர் சனே தகைச்சி, ஜப்பானியர்களைக் கடத்திச் சென்ற தீர்க்கப்படாத விவகாரத்தை எதிர்கொள்வதற்காக வட கொரியத் தலைவர் கிம் ஜாங் உன்னுடன் நேரடிச் சந்திப்பு நடத்த டோக்கியோ கோரிக்கை விடுத்துள்ளதாகக் கூறியுள்ளார். இரு நாட்டுத் தலைவர்களின் உச்சிமாநாடு, இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலான காலத்துக்குப் பிறகு நடைபெறும் முதல் சந்திப்பாக இருக்கும். தூதரக உறவுகள் இல்லாத இரு நாடுகள், தனிப்பட்ட, சட்டரீதியான, அரசியல் அம்சங்கள் ஒருங்கே கொண்ட இந்த விவகாரத்தில் முன்னேற்றத்துக்கான குறுகிய பாதையைக் கண்டறிய முடியுமா என்பதையும் இது சோதிக்கும்.

கடத்தப்பட்டவர்களின் உறவினர்களும் ஆதரவாளர்களும் டோக்கியோவில் ஏற்பாடு செய்த தேசியப் பேரணியில் பேசிய தகைச்சி, உச்சிமாநாடு நடத்துவதற்கான விருப்பத்தைத் தனது அரசு பியோங்யாங்கிடம் ஏற்கெனவே தெரிவித்துள்ளதாகக் கூறினார். இதன் முக்கிய நோக்கம் தெளிவானது: 1970களின் பிற்பகுதியிலும் 1980களிலும் கடத்திச் செல்லப்பட்ட ஜப்பானியர்களைத் தாயகம் திரும்பச் செய்வதும், இன்னும் காணாமல் போனவர்களின் நிலை குறித்து முழுமையான கணக்கை அளிப்பதும் ஆகும். இந்த விவகாரம் முடிந்துவிட்டதாக வட கொரியா கூறுகிறது. அந்த நிலைப்பாட்டை ஜப்பான் ஏற்கவில்லை.

இந்த விவகாரத்தின் முக்கியத்துவம் கடத்தப்பட்டவர்களுடன் மட்டும் முடிவதில்லை. டோக்கியோவுக்கும் பியோங்யாங்குக்கும் தூதரகங்கள் இல்லை. இடைத்தரகர்கள், ரகசியத் தொடர்பு வழிகள், அரிதாக வெளியாகும் பொதுச் செய்திகள் ஆகியவற்றைச் சார்ந்தே தகவல் பரிமாற்றம் நடைபெறுகிறது. ஷின்சோ அபே, ஃபுமியோ கிஷிடா உள்ளிட்ட முந்தைய தலைவர்கள், கிம்மைச் சந்திக்க விருப்பம் தெரிவித்தபோதும் அந்தக் கட்டத்தை எட்டவில்லை. இப்போது ஏற்படும் முன்னேற்றம், மோதல், காலனிய ஆட்சி, கொரியத் தீபகற்பத்தின் அணு ஆயுத அச்சுறுத்தல் ஆகியவற்றால் வடிவமைக்கப்பட்ட உறவில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றமாக அமையும்.

தகைச்சி முன்வைத்துள்ளவை

கடத்தப்பட்டவர்கள் தொடர்பான விவகாரத்தைத் தகைச்சி தனது முதன்மை முன்னுரிமையாகக் கொண்டுள்ளார். முன்னேற்றம் காணத் தனது பதவிக்காலத்தில் இயன்ற அனைத்தையும் செய்வதாக அவர் கூறுகிறார். பதவியேற்ற பிறகு கடத்தப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினரைப் பிரதமர் இருமுறை சந்தித்துள்ளார். அவற்றில், ஜப்பானுக்கு வந்திருந்த அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்புடனான சந்திப்பும் அடங்கும்; அதில் குடும்பத்தினர் வாஷிங்டனின் ஆதரவை நேரடியாகப் பெற்றனர். இந்த விவகாரத்துக்கான அரசின் முக்கியப் பொறுப்பாளரான தலைமை அமைச்சரவைச் செயலர் மினோரு கிஹாரா, குடும்பத்தினருடனும் வெளிநாட்டுக் கூட்டாளிகளுடனும் தொடர்ந்து ஈடுபடுவதாக உறுதியளித்துள்ளார்.

டோக்கியோவில் குடும்பத்தினரிடமும் ஆதரவாளர்களிடமும் பேசிய தகைச்சி, இந்த முயற்சியைத் தார்மீகக் கடமையாகவும் அரசின் பொறுப்பாகவும் எடுத்துரைத்தார்.

தகைச்சி கூறினார்: "உச்சிமாநாடு நடத்துவதற்கான எங்கள் விருப்பத்தை வட கொரியாவிடம் ஏற்கெனவே தெரிவித்துள்ளோம். இழப்பதற்கு நேரமில்லை. குடும்பத்தினர் இன்னும் நல்ல உடல்நலத்துடன் இருக்கும்போதே இந்த விவகாரத்துக்குத் தீர்வு காண்பது, இரு நாடுகளும் அமைதியும் வளமும் நிறைந்த எதிர்காலத்தைக் கற்பனை செய்வதற்கு இன்றியமையாதது."

இந்தக் கடத்தல்கள் மக்களின் வாழ்க்கையையும் இறையாண்மையையும் தொடும் விவகாரம் என்று அவர் கூறினார். சட்டத்தின் வரம்புக்குள் சாத்தியமான அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் பரிசீலிக்க டோக்கியோ தயாராக இருப்பதாகவும் தெரிவித்தார். முன்னேற்றம் ஏற்பட்டால், பல தசாப்தங்களாகப் பிரசாரம் செய்து வரும் குடும்பத்தினருக்கு விரைவாகத் தகவல் பகிரப்படும் என்றும் பிரதமர் கூறினார்.

கடத்தல் விவகாரம் ஏன் இன்னும் ஜப்பானுக்கு முக்கியமாக உள்ளது

1970களின் பிற்பகுதியிலும் 1980களிலும் வட கொரிய முகவர்களால் கடத்தப்பட்டதாக 17 குடிமக்களை ஜப்பான் அதிகாரபூர்வமாக அங்கீகரிக்கிறது. நாட்டைவிட்டு வெளியேறியவர்களின் சாட்சியங்களும் வட கொரியாவின் ஒப்புதல்களும், ஜப்பானிய மொழியிலும் பழக்கவழக்கங்களிலும் செயலாளர்களுக்குப் பயிற்சி அளித்ததுடன் சில நேரங்களில் அடையாளங்களையும் திருடிய ரகசியத் திட்டம் ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. 2002 செப்டம்பரில், அப்போதைய பிரதமர் ஜுனிச்சிரோ கொய்சுமி பியோங்யாங்குக்கு மேற்கொண்ட பரபரப்பான பயணத்தின்போது, வட கொரியத் தலைவர் கிம் ஜாங் இல் கடத்தல்களை ஒப்புக்கொண்டு மன்னிப்புக் கேட்டார். அடுத்த மாதம் ஐந்து பேர் ஜப்பானுக்குத் திரும்பினர். பியோங்யாங் நீண்டகாலமாக மறுத்துவந்த இந்த விவகாரத்தில், அவர்கள் முதன்முதலில் நாடு திரும்பினர்.

மீதமுள்ள வழக்குகளில், சிலர் விபத்துகளிலோ தற்கொலை செய்தோ உயிரிழந்ததாகவும், ஜப்பானின் பட்டியலில் உள்ள சிலர் அந்நாட்டுக்குள் நுழையவே இல்லை என்றும் வட கொரியா கூறியது. ஆவணங்களில் உள்ள சிக்கல்கள், வட கொரியா வழங்கிய எச்சங்கள் தொடர்பான சர்ச்சைகள் உள்ளிட்டவற்றால், சீரற்ற அல்லது போதிய ஆதாரங்கள் இல்லை என்று ஜப்பானியப் புலனாய்வாளர்கள் தெரிவித்தனர். இந்த விவகாரம் அத்துடன் முடிந்துவிட்டதாகக் குடும்பத்தினர் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. நாடாளுமன்றத்தில் அவர்கள் பரப்புரை செய்கின்றனர், அரசு விளக்கக் கூட்டங்களில் பங்கேற்கின்றனர், மேலும் தங்கள் வாழ்க்கையையே வரையறுத்த இந்த விவகாரத்தின் மீதான கவனம் குறையாமல் இருக்கப் பள்ளிகளிலும் நகர மன்றக் கூட்டங்களிலும் பேசுகின்றனர்.

உண்மையான தீர்வாக டோக்கியோ கருதுவது என்ன

அதிகாரபூர்வமாக, உயிருடன் உள்ள கடத்தப்பட்ட குடிமக்கள் அனைவரையும் திரும்ப ஒப்படைக்க வேண்டும், உயிரிழந்தவர்களின் நிலை குறித்து சரிபார்க்கக்கூடிய ஆதாரங்களுடன் முழுமையான விளக்கம் அளிக்க வேண்டும், இதுபோன்ற சம்பவம் மீண்டும் நிகழாமல் தடுக்க வேண்டும், இதற்குப் பொறுப்பானவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று டோக்கியோ கோருகிறது. கடந்த காலங்களில் பரிமாறப்பட்ட எச்சங்கள் ஜப்பானில் நடத்தப்பட்ட டிஎன்ஏ சோதனைகளில் தோல்வியடைந்தது, பரஸ்பர நம்பிக்கையின்மையை மேலும் ஆழப்படுத்தியது.

பியோங்யாங் கூறுவது என்ன, அது எதை நாடக்கூடும்

கடத்தல் விவகாரம் தீர்க்கப்பட்டுவிட்டதாக வட கொரியா தொடர்ந்து கூறுகிறது. 2002இல் திரும்பிய ஐந்து பேருடன் விவகாரம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது, மற்ற எட்டு பேர் உயிரிழந்தனர், ஜப்பானின் பட்டியலில் உள்ள நான்கு பேர் கடத்தப்படவில்லை என்பதே அதன் பொதுவான நிலைப்பாடு. பல ஆண்டுகளாக இந்தச் செய்தி மாறாமல் உள்ளது. மனிதாபிமானப் பேச்சுவார்த்தைகளைத் தனது அணு மற்றும் ஏவுகணைத் திட்டங்களுடன் தொடர்புபடுத்துவதையும் அந்த நாடு கடுமையாக எதிர்க்கிறது.

கிம் ஜாங் உன்னின் சகோதரியும் பியோங்யாங்கின் மூத்த அரசியல் பிரமுகருமான கிம் யோ ஜாங், கடந்த ஆண்டு அரச ஊடகம் வெளியிட்ட அறிக்கை ஒன்றில் இது குறித்து உரையாற்றினார். டோக்கியோவின் முக்கியக் கோரிக்கையை நிராகரித்த அவர், நிபந்தனையுடன் பேச்சுக்கான வாய்ப்பைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

2024 பிப்ரவரியில் அரச ஊடகம் வெளியிட்ட அறிக்கையில், கடத்தல் விவகாரம் "தீர்க்கப்பட்டது" என்று வட கொரியா கருதுவதாகவும், ஜப்பானுடனான உறவைச் சீரமைப்பதற்கும் நாட்டின் அணு மற்றும் ஏவுகணைத் திட்டங்களுக்கும் "எந்தத் தொடர்பும் இல்லை" என்றும் கிம் யோ ஜாங் கூறினார்.

டோக்கியோவும் பியோங்யாங்கும் பேச்சுவார்த்தை மேசையில் அமர்ந்தால், அழுத்தத்தைக் குறைத்து பொருளாதாரப் பலன்களைத் தரக்கூடிய நடவடிக்கைகளை வட கொரியா கோர வாய்ப்புள்ளது. அது மனிதாபிமான உதவியிலிருந்து, இரு நாடுகளுக்கிடையிலான படகுச் சேவை போன்ற வரையறுக்கப்பட்ட போக்குவரத்துத் தொடர்புகளை மீண்டும் தொடங்குவது வரை இருக்கலாம். தடைகளைத் தளர்த்துவது அல்லது பெரிய அளவிலான பொருளாதார ஒத்துழைப்பு போன்ற கூடுதல் சலுகைகளுக்கு அமெரிக்காவின் ஒப்புதலும், பெரும்பாலும் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் ஒப்புதலும் தேவைப்படும். அது எளிதில் எட்டக்கூடிய அளவுகோல் அல்ல.

உச்சிமாநாடு கடினமானதாயினும் சாத்தியமானது ஏன்

இரு தரப்பும் சந்திக்க ஒப்புக்கொண்டாலும், நடைமுறையில் விளைவுகளை எட்டுவது கடினம். ஜப்பானில் கடத்தல் விவகாரம் உணர்வுபூர்வமானது. திரும்ப ஒப்படைப்பதில் தெளிவான முன்னேற்றமோ நம்பகமான விளக்கமோ இல்லாமல் பேச்சுவார்த்தையைத் தொடர்வது அரசியல் ரீதியாக ஆபத்தானது. வட கொரியாவைப் பொறுத்தவரை, ஏற்கெனவே தெரிவித்தவற்றுக்கு அப்பால் எதையும் ஒப்புக்கொள்வது கடினம். அந்நாட்டு தலைமை, தகவல்களின் மீதான கட்டுப்பாட்டுக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பதுடன், பொதுவில் அறிவித்த நிலைப்பாடுகளை அரிதாகவே மாற்றுகிறது.

பிராந்தியப் பாதுகாப்பு மேலும் ஒரு சிக்கலைச் சேர்க்கிறது. வட கொரியாவின் ஏவுகணைகள், அணு ஆயுதங்களுக்கு எதிரான தடுப்பு நடவடிக்கைகளில் டோக்கியோ, வாஷிங்டனுடனும் சியோலுடனும் நெருக்கமாகச் செயல்படுகிறது. கொரியத் தீபகற்பத்தை முழுமையாக அணு ஆயுதமற்றதாக்க வேண்டும் என்பதே அமெரிக்காவின் கொள்கையாக இன்னமும் உள்ளது. வட கொரியா அந்த இலக்கை நிராகரித்து, தனது ஆயுதக் களஞ்சியத்தை விரிவுபடுத்தியுள்ளது. அர்த்தமுள்ள பேச்சுவார்த்தைக்கான குறைந்தபட்ச நடவடிக்கையாகத் தூண்டும் வகையிலான சோதனைகளை நிறுத்திவைப்பதும், பணிநிலை அளவில் தொடர்ந்து தொடர்புகொள்வதற்கான வழியை உருவாக்குவதும் இருக்கும் என ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர். பாதுகாப்புக் கவலைகளை ஒதுக்கிவிடாமல், மனிதாபிமான விவகாரங்களில் கவனம் செலுத்த இதனால் இடமுண்டாகும்.

கடைசி முன்னேற்றத்தால் எட்டப்பட்டது என்ன

கொய்சுமியின் 2002 பயணத்தின் விளைவாக பியோங்யாங் பிரகடனம் உருவானது. உறவுகளைச் சீரமைத்தல், கடந்த காலப் பாதிப்புகளை ஒப்புக்கொள்ளுதல், எதிர்காலப் பிரச்சினைகளைத் தடுத்தல் ஆகியவற்றுக்கான பாதையை அந்த ஆவணம் வகுத்தது. கடத்தல்களை வட கொரியா ஒப்புக்கொண்டு மன்னிப்புக் கேட்டது. சில வாரங்களுக்குள் ஐந்து பேர் திரும்பினர். 2004இல் மேற்கொள்ளப்பட்ட இரண்டாவது பயணத்தின் மூலம் அந்த ஐந்து பேரின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் மேலும் சிலர் திரும்பினர். பல தசாப்தங்களாகப் பிரிந்திருந்த பெற்றோரும் பிள்ளைகளும் ஜப்பானில் மீண்டும் ஒன்றுசேர இது வழிவகுத்தது.

அதன்பின் முன்னேற்றம் தேங்கியது. பணிநிலைப் பேச்சுவார்த்தைகள் தொய்வடைந்தன; பியோங்யாங் உறுதியளித்த விசாரணைகள் நம்பவைக்கும் ஆதாரங்களைத் தரவில்லை. 2014இல், கடத்தப்பட்டவர்கள் குறித்து விரிவான மறு விசாரணை நடத்த வட கொரியா ஒப்புக்கொண்டது; அதற்குப் பதிலாக ஜப்பான் சில ஒருதலைப்பட்சத் தடைகளை நீக்கியது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஜப்பான் புதிய நடவடிக்கைகளை விதித்ததைத் தொடர்ந்து, அந்த விசாரணையை நடத்த அமைக்கப்பட்ட குழுவைக் கலைத்துவிட்டதாக பியோங்யாங் அறிவித்தது. அன்றிலிருந்து முக்கிய விவகாரங்கள் முடங்கியே உள்ளன.

உள்நாட்டின் அழுத்தமும் காலத்தின் அவசரமும்

ஒவ்வோர் ஆண்டும் கடத்தப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினர் நடவடிக்கை கோரி டோக்கியோவில் ஒன்றுகூடுகின்றனர். அவர்களில் பலர் வயதானவர்கள். சிலர் தங்கள் பிள்ளைகளை மீண்டும் சந்திக்காமலேயே உயிரிழந்துள்ளனர். 1977இல் 13 வயதில் கடத்தப்பட்ட மெகுமி யோகோட்டாவின் வழக்கு மிகவும் பரவலாக அறியப்பட்டது. அவரது உறவினர்கள் இந்த இயக்கத்தின் முகமாக மாறியுள்ளனர். அரசுகள் மாறினாலும், உலகளாவிய நெருக்கடிகள் மாறினாலும், இந்த விவகாரம் தேசிய நிகழ்ச்சி நிரலில் தொடர அவர்களின் விடாமுயற்சி உதவியுள்ளது.

தனது முன்னோடிகள் எதிர்கொண்ட அதே அரசியல் கணக்கீட்டை தகைச்சியும் எதிர்கொள்கிறார். வெற்றி உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் அவரது நம்பகத்தன்மையை வலுப்படுத்தும். யாரும் திரும்பாத உச்சிமாநாடு, அனைத்துக் கட்சிகளிடமிருந்தும் குடும்பத்தினரிடமிருந்தும் விமர்சனங்களைத் தூண்டக்கூடும். காலமும் முக்கியம். பேச்சுவார்த்தைகள் நீண்டுகொண்டே செல்லும்போது, முடிவைக் காண உயிருடன் இருக்கும் பெற்றோர் மற்றும் துணைவர்களின் எண்ணிக்கை குறையும்.

தடைகளை மீறாமல் ஜப்பான் வழங்கக்கூடியவை

சர்வதேசத் தடைகளுடன் முரண்படாமல், பேச்சுவார்த்தைக்கு ஆதரவளிக்கும் நடவடிக்கைகளை முன்மொழிய டோக்கியோவுக்கு வாய்ப்புள்ளது. மருத்துவப் பொருட்கள் அல்லது பேரிடர் நிவாரண உதவி போன்ற மனிதாபிமான உதவிகளை, கடுமையான கண்காணிப்புடன் வழங்கும் வகையில் திட்டமிடலாம். குடும்பங்கள் மீண்டும் ஒன்றுசேர்வதற்கான விசாக்களும், கல்லறைகள் அல்லது அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடங்களைக் கண்டறிவதில் ஒத்துழைப்பும் பணப் பரிமாற்றமின்றி நல்லெண்ணத்தைக் காட்டக்கூடும். பயணிகள் படகுச் சேவையை மீண்டும் தொடங்குவது, தடைகளுடன் தொடர்புடையதால் அதிக உணர்வுபூர்வமானது; தெளிவான பாதுகாப்பு வரம்புகளும் தேவைப்படும். இருப்பினும், நம்பிக்கையை வளர்க்கும் சாத்தியமான நடவடிக்கையாக அது தொடர்கிறது.

மூன்றாவது நாட்டில் தொடர்பு அலுவலகங்களைத் திறப்பது, காணாமல் போனவர்கள் தொடர்பான வழக்குகளை ஆய்வு செய்யும் தேடுதல் குழுக்களை விரிவுபடுத்துவது, முன்கூட்டியே நிர்ணயிக்கப்பட்ட பணிநிலைச் சந்திப்பு அட்டவணைகளை உருவாக்குவது ஆகியவை பிற யோசனைகளாகும். ஒவ்வொரு சிறு நடவடிக்கையும் வட கொரியாவின் ஒத்துழைப்பையும், உறுதிமொழிகள் நிறைவேற்றப்படுகின்றன என்பதைச் சரிபார்ப்பதையும் சார்ந்திருக்கும். கூட்டணி நாடுகளின் உத்தியைப் பலவீனப்படுத்தாமல் இருக்க, எந்தவொரு நடவடிக்கையையும் வாஷிங்டனுடனும் சியோலுடனும் ஜப்பான் ஒருங்கிணைக்க வாய்ப்புள்ளது.

டோக்கியோவிலும் பியோங்யாங்கிலும் கவனிக்க வேண்டிய அறிகுறிகள்

டோக்கியோவில் சிறப்புத் தூதர் நியமனம், புலனாய்வுப் பணிகளுக்கான புதிய நிதி ஒதுக்கீடுகள், அல்லது மூத்த அதிகாரிகள் நடுநிலைத் தலைநகரங்களுக்கு அமைதியாகப் பயணம் செய்வது ஆகியவை முன்னேற்றத்தைக் குறிக்கும். அமைச்சரவைச் செயலகம் அல்லது கடத்தல் விவகாரப் பணிக்குழு வெளியிடும் பொதுவான அறிவிப்புகளும் முக்கியமானவை. தெளிவான கால அட்டவணைகளையும் முன்னேற்றத்தை அளவிடுவதற்கான வெளிப்படையான அளவுகோல்களையும் குடும்பத்தினர் எதிர்பார்ப்பார்கள்.

பியோங்யாங்கில், ஏவுகணை நடவடிக்கைகளை நிறுத்திவைப்பதும், உச்சிமாநாடு குறித்துப் பரிசீலிக்கப்படுவதாக அரச ஊடகம் வழியாக அதிகாரபூர்வ அறிவிப்பு வெளியிடுவதும் மிக வலுவான அறிகுறிகளாக இருக்கும். மனிதாபிமான உதவிப் பொருட்களை அனுப்ப அனுமதிப்பது, ஜப்பானிய அதிகாரிகளை வருமாறு அழைப்பது, அல்லது குறிப்பிட்ட கடத்தல் வழக்குகள் தொடர்பான புதிய ஆதாரங்களை வழங்குவது ஆகியவையும் மற்ற அறிகுறிகளாகும். ஒருவரைப் பற்றிய உறுதிப்படுத்தப்பட்ட தகவல் போன்ற சிறியதொரு சரிபார்க்கப்பட்ட நடவடிக்கைகூட முட்டுக்கட்டையை உடைத்து, வேறுவிதமான சூழலை உருவாக்கக்கூடும்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• கடத்தப்பட்ட ஜப்பானியர்கள் குறித்து கவனம் செலுத்தும் தலைவர்கள் உச்சிமாநாட்டை நடத்த வட கொரியாவிடம் ஜப்பான் கோரியுள்ளது.
• இந்த விவகாரம் முதன்மை முன்னுரிமை என்றும், இழப்பதற்கு நேரமில்லை என்றும் பிரதமர் சனே தகைச்சி கூறியுள்ளார்.
• கடத்தப்பட்ட 17 பேரை டோக்கியோ பட்டியலிட்டுள்ளது; 2002இல் ஐந்து பேர் திரும்பினர், மீதமுள்ள வழக்குகள் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளன.
• விவகாரம் தீர்க்கப்பட்டுவிட்டதாக வட கொரியா கூறுவதுடன், பல வழக்குகளை மறுக்கிறது.
• இந்த உச்சிமாநாடு 2004க்குப் பிறகு நடைபெறும் முதல் தலைவர்கள் சந்திப்பாக இருக்கும்.
• மனிதாபிமான விவகாரங்கள் முன்னிலை வகித்தாலும், பேச்சுவார்த்தைகள் அணு மற்றும் ஏவுகணை பதற்றங்களுடன் தொடர்புபடும்.
• கடத்தப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினர் வயதாகி வருவதால் நடவடிக்கை எடுப்பதற்கான அவசரம் அதிகரிக்கிறது.
• ஈடுபாட்டுக்கான அமெரிக்க ஆதரவு வலுவாகவே உள்ளது; தென் கொரியாவுடனான ஒருங்கிணைப்பும் தொடர்கிறது.