இந்தோனேசியாவின் மாபெரும் நிலக் கையகப்படுத்தல் நடவடிக்கை உலக வளச் சந்தைகளை மறுவடிவமைக்கிறது

இந்தோனேசியாவின் இயற்கை வளப் பரப்பில் ஒரு மாற்றம்

இந்தோனேசியாவின் பொருளாதார வரைபடத்தையே மாற்றியமைத்துள்ள விரிவான நடவடிக்கையில், அதிபர் பிரபோவோ சுபியாந்தோவின் நிர்வாகம் 4 மில்லியன் ஹெக்டேருக்கும் அதிகமான நிலத்தைக் கைப்பற்றியுள்ளது. இது ஏறத்தாழ சுவிட்சர்லாந்தின் பரப்பளவுக்குச் சமம். தீவுக்கூட்ட நாடு முழுவதும் உள்ள தோட்டங்கள், சுரங்கச் சலுகைப் பகுதிகள், செயலாக்க ஆலைகள் ஆகியவை இந்த முன்னெப்போதும் இல்லாத நிலக் கையகப்படுத்தலில் அடங்கும். வளத் தேசியவாதத்தை நோக்கிய வியத்தகு திருப்பம் எனப் பல பார்வையாளர்கள் இதை விவரிக்கின்றனர். 2025 மார்ச்சில் தொடங்கப்பட்ட இந்த நடவடிக்கை, காலனித்துவத்துக்குப் பிந்தைய இந்தோனேசிய வரலாற்றில் இயற்கை வளக் கட்டுப்பாட்டை மறுசீரமைக்கும் மிக முக்கியமான முயற்சிகளில் ஒன்றாகும். உலகப் பொருள் சந்தைகளிலும் இதன் தாக்கம் எதிரொலிக்கக்கூடும்.

உலகின் மிகப்பெரிய நிலக்கரி மற்றும் பாமாயில் ஏற்றுமதியாளராகவும், மிகப்பெரிய நிக்கல் உற்பத்தியாளராகவும், தாமிரம் மற்றும் தகரத்தின் முக்கிய ஆதாரமாகவும் இந்தோனேசியா திகழ்வதை நினைத்துப் பார்த்தால், இந்த நடவடிக்கையின் அளவு மேலும் தெளிவாகிறது. உணவு உற்பத்தி முதல் மின்சார வாகன மின்கலங்கள் வரை நவீனத் தொழில்துறையின் அடித்தளமாக இந்தப் பொருள்கள் உள்ளன. எனவே, இந்தக் கையகப்படுத்தல் நடவடிக்கை இந்தோனேசிய எல்லைகளுக்கு அப்பாலும் தாக்கங்களை ஏற்படுத்தி, உலகளாவிய விநியோகச் சங்கிலிகளையும் விலைகளையும் பாதிக்கக்கூடும்.

இந்த மாற்றத்தின் மையத்தில், 2025 ஜனவரியில் நிறுவப்பட்ட வனப் பகுதி அமலாக்கப் பணிக்குழு உள்ளது. அதிபர் பிரபோவோவின் நீண்டகாலக் கூட்டாளியும், அவருடன் ராணுவத்தில் பணியாற்றியவருமான பாதுகாப்பு அமைச்சர் ஸ்ஜஃப்ரி ஸ்ஜாம்சோயெத்தீன் இதற்குத் தலைமை தாங்குகிறார். அபராதம் விதித்தல், நில உரிமையை மாற்றுதல், பகுதிகளை மறுவகைப்படுத்துதல் எனப் பரந்த அதிகாரங்களுடன் இந்தப் பணிக்குழு செயல்படுகிறது. கையகப்படுத்தப்பட்ட சொத்துகளில் பெரும்பாலானவை, புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட PT Agrinas Palma Nusantara என்ற அரசுக்குச் சொந்தமான நிறுவனத்திடம் ஒப்படைக்கப்படுகின்றன.

உருவாக்கப்பட்ட சில மாதங்களிலேயே, பரப்பளவின் அடிப்படையில் உலகின் மிகப்பெரிய பாமாயில் தோட்ட உரிமையாளராக Agrinas உருவெடுத்துள்ளது. அது சுமார் 1.7 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலத்தை நிர்வகிக்கிறது. இயல்பான வளர்ச்சியைவிடக் கையகப்படுத்தப்பட்ட சொத்துகளை மாற்றியமைத்ததன் மூலமே இந்த வேகமான விரிவாக்கம் பெரும்பாலும் நிகழ்ந்துள்ளது. இது, வள மேலாண்மையில் தற்போதைய நிர்வாகம் கையாளும் அணுகுமுறை முன்னெப்போதும் இல்லாதது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

இது வெறும் தொடக்கம்தான்," என்று அண்மைய நிகழ்வில் பிரபோவோ கூறினார். "மில்லியன் கணக்கான இந்தோனேசியர்களின் நலன்களைப் பாதுகாக்கும் சரியான, உயரிய பாதையில் நாம் பயணிக்கிறோம்.

சாதாரண இந்தோனேசியர்களை, நாட்டின் இயற்கைச் செல்வத்தைப் பொதுமக்களின் நலனுக்கு எதிராகச் சுரண்டியதாக அவர் கருதும் வணிக உயரடுக்கினரிடமிருந்தும் வெளிநாட்டு நலன்களிடமிருந்தும் பாதுகாக்க இந்த நடவடிக்கை அவசியம் என்று அதிபர் கூறியுள்ளார். அந்தச் செயல்பாடுகளை அவர் "பேராசைப் பொருளாதாரம்" என்று குறிப்பிடுகிறார். முதலீட்டாளர்கள், பொருளாதார நிபுணர்கள் மத்தியில் கவலைகளை எழுப்பினாலும், இந்த ஜனரஞ்சகச் செய்தி இந்தோனேசிய மக்களில் சிலரிடம் ஆதரவைப் பெற்றுள்ளது.

ஜகார்த்தாவைத் தளமாகக் கொண்ட பொருளாதாரம் மற்றும் சட்ட ஆய்வு மையத்தின் நிர்வாக இயக்குநர் பீமா யுதிஸ்திரா அதினேகரா இவ்வாறு மதிப்பிட்டார்: "இது பிரபோவோ பாணியிலான கட்டளைப் பொருளாதாரத்தின் குணத்தை மேலும் மேலும் வெளிப்படுத்துகிறது. இதுபோன்ற முறைகள் தோட்டத் துறையிலும் பாதுகாப்புத் துறையிலும் முதலீட்டாளர்களின் ஆர்வத்தைக் குறைக்கின்றன."

நிலக் கையகப்படுத்தலின் வழிமுறைகள்

இந்தக் கையகப்படுத்தல்களுக்கான சட்ட அடித்தளம் முதன்மையாக 2025ஆம் ஆண்டின் அதிபர் ஒழுங்குமுறை எண் 5ஐச் சார்ந்துள்ளது. இது வனப் பகுதி அமலாக்கப் பணிக்குழுவை நிறுவி, வனப் பகுதிகளின் எல்லைகளை அமல்படுத்த அதற்கு விரிவான அதிகாரங்களை வழங்கியது. அடிப்படைக் கொள்கை எளிமையானது: முறையான அனுமதியின்றி குறிப்பிட்ட வனப் பகுதிகளில் செயல்படும் தோட்டம் அல்லது சுரங்க நடவடிக்கைகள் கையகப்படுத்தலுக்கும் அபராதத்துக்கும் உட்படும். ஆனால், களத்தில் நிலைமை இதைவிட மிகவும் சிக்கலானது என்று விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

இந்தோனேசியாவின் நிலப் பயன்பாட்டு விதிமுறைகள் நீண்டகாலமாக ஒன்றுடன் ஒன்று மோதும் வகைப்பாடுகளாலும் முரண்பட்ட நிலக் குறிப்புகளாலும் சிக்கலடைந்துள்ளன. குறிப்பாக பாமாயில் துறையில், சாகுபடிக்கான அனுமதி இருந்தபோதும் தேசிய அளவில் வனப் பகுதியாக வகைப்படுத்தப்பட்ட நிலங்கள் இருப்பது பொதுவானது. இந்த அதிகாரத்துவச் சிக்கலைப் பணிக்குழு தீவிரமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளது.

அமலாக்க நடவடிக்கை பொதுவாக ஒரு கணிக்கக்கூடிய முறையைப் பின்பற்றுகிறது. ராணுவ அதிகாரிகள், வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் பிற அதிகாரிகளுடன் இலக்கு வைக்கப்பட்ட சொத்துகளுக்கு வந்து, அரசின் கட்டுப்பாட்டைக் குறிப்பிடும் அறிவிப்புப் பலகைகளை நிறுவுகின்றனர். தொடர்ந்து செயல்படுவதற்கான நிபந்தனைகள் குறித்து பேச்சுவார்த்தை நடத்துகின்றனர் அல்லது நேரடியாக நிர்வாகத்தைத் தங்களிடம் எடுத்துக்கொள்கின்றனர். முறையான வனத்துறை அனுமதிகள் இல்லாமல் 51 நிறுவனங்கள் நிர்வகிக்கும் சுமார் 4.2 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலத்தைப் பணிக்குழு அடையாளம் கண்டுள்ளதாக, தலைமை வழக்கறிஞர் அலுவலகத்தின் மூத்த வழக்கறிஞர் ஃபெப்ரி அட்ரியன்ஸ்யா தெரிவித்தார்.

நிதி அபராதங்கள் தண்டனையாகவும் வருவாய் ஈட்டும் வழியாகவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. 48 பாமாயில் நிறுவனங்கள் மொத்தம் சுமார் 560 மில்லியன் டாலர் செலுத்துமாறு அரசு உத்தரவிட்டுள்ளது; 22 சுரங்க நிறுவனங்களுக்கு 1.7 பில்லியன் டாலருக்கும் அதிகமான அபராதம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது. பாமாயில் நடவடிக்கைகளுக்கு, நிலத்தைத் துப்புரவு செய்யத் தொடங்கிய ஒவ்வொரு ஆண்டுக்கும் ஹெக்டேருக்கு 1,497 டாலர் என்ற அடிப்படையில் அபராதம் கணக்கிடப்படுகிறது. எண்ணெய்ப்பனைகள் விளைச்சல் தரத் தொடங்குவதற்குத் தேவையான காலத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, ஐந்தாண்டு விலக்கு அளிக்கப்படுகிறது.

நிக்கல் சுரங்க நிறுவனங்களுக்கு ஹெக்டேருக்கு 389,000 டாலர் என இன்னும் அதிக அபராதம் விதிக்கப்படுகிறது. இது பல சிறிய நிறுவனங்களைத் திவாலாக்கக்கூடும் என ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர். நிலக்கரி, பாக்சைட், தகரச் சுரங்க நிறுவனங்களுக்கு அதைவிடக் குறைவானதாக இருந்தாலும் கணிசமான அபராதங்கள் விதிக்கப்படுகின்றன. மின்கல உற்பத்திக்கான கீழ்நிலைச் செயலாக்கம் உள்ளிட்ட இந்தோனேசியாவின் தொழில்துறை வளர்ச்சி இலக்குகளில் நிக்கலுக்கு உள்ள உத்திசார் முக்கியத்துவத்தை இந்தப் படிநிலை அணுகுமுறை பிரதிபலிக்கிறது.

குறிப்பிட்ட சட்ட நடைமுறையின் வழியாகவே கையகப்படுத்தப்பட்ட சொத்துகள் நேரடியாக அரசுக் கட்டமைப்புகளிடம் ஒப்படைக்கப்படுகின்றன. முதலில், அரசின் வனப் பகுதிகளில் சட்டவிரோதமாகச் செயல்படுவதாகக் கருதப்படும் சொத்துகளைப் பணிக்குழு கைப்பற்றுகிறது. பின்னர், அவை அரசுச் சொத்துகளாக வகைப்படுத்தப்பட்டு, தலைமை வழக்கறிஞர் அலுவலகத்தால் அரசுக்குச் சொந்தமான நிறுவனங்களுக்கான அமைச்சகத்திடம் ஒப்படைக்கப்படுகின்றன. இறுதியாக, போட்டி ஏலம் நடத்தாமல் நிலத்தை நிர்வகிக்க PT Agrinas Palma Nusantara நிறுவனத்தை அமைச்சகம் நேரடியாக நியமிக்கிறது.

இந்த அணுகுமுறையை ஃபெப்ரி அட்ரியன்ஸ்யா ஆதரித்தார்: "இந்தக் கொள்கை தேசியமயமாக்கல் அல்ல; அனுமதியின்றி வைத்திருந்த அரசுச் சொத்துகளை மீட்டெடுப்பதாகும். ஒவ்வொரு நடவடிக்கையும் வெளிப்படையாகவும் தெளிவான சட்ட நடைமுறையின் வழியாகவும், உள்ளூர் சமூகங்களின் சமூக மற்றும் பொருளாதாரத் தாக்கங்களைக் கருத்தில் கொண்டும் மேற்கொள்ளப்படுகிறது."

இருப்பினும், பல தசாப்தங்களாக இவ்வளவு பரந்த நிலப்பகுதிகள் அரசின் வெளிப்படையான நடவடிக்கையின்றி எவ்வாறு சட்டவிரோதமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன என்ற கேள்விகள் தொடர்கின்றன. கன்சல்டன்சி நிறுவனமான Control Risks-இன் அச்மத் சுகார்சோனோ முக்கியமான கேள்வியை எழுப்பினார்: "இது இவ்வளவு தூரம் வந்தது எப்படி? உள்ளூர் அரசுகள், ராணுவ அதிகாரிகள் ஆகியோரின் ஒப்புதலின்றி பாமாயில் நிறுவனங்கள் இவ்வளவு பரந்த நிலத்தைச் சட்டவிரோதமாகக் கைப்பற்றியிருக்க முடியாது."

அரசின் பல்வேறு நிலைகளிலிருந்து வழங்கப்பட்ட அதிகாரபூர்வமற்ற ஒப்புதல்களின் இந்த வரலாறு, தற்போதைய நடவடிக்கை கையாள வேண்டிய சிக்கலான சட்ட மற்றும் அறநெறிச் சூழலை உருவாக்குகிறது. குறைந்தபட்சம் அரசின் மறைமுக ஒப்புதலுடன் செயல்படுவதாக நம்பிய நிறுவனங்கள் தற்போது கையகப்படுத்தலையும் பெரும் அபராதங்களையும் எதிர்கொள்கின்றன. இது பின்னோக்கித் தண்டித்தல் மற்றும் நியாயமான நடைமுறை குறித்த கவலைகளை எழுப்புகிறது.

பாமாயில் துறை மற்றும் சிறு விவசாயிகள் மீதான தாக்கம்

கையகப்படுத்தல் நடவடிக்கையின் முக்கியச் சுமை பாமாயில் துறையின்மீது விழுந்துள்ளது. சுமார் 3.7 மில்லியன் ஹெக்டேர் தோட்டங்கள் அரசு ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டுள்ளன. உலகின் பாமாயில் விநியோகத்தில் பாதிக்கும் மேற்பட்டதை உற்பத்தி செய்யும் இந்தோனேசியாவின் மொத்த பாமாயில் நிலப்பரப்பில் இது சுமார் 30 சதவீதம். இத்தகைய விகிதம் தொழில்துறையில் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

2025 மார்ச்சில், முன்பு இந்தோனேசியாவின் செல்வந்தர்களில் ஒருவராக இருந்த சூர்யா தர்மாடிக்குச் சொந்தமான Duta Palma Group நிறுவனத்திடமிருந்து 221,000 ஹெக்டேர் நிலம் கையகப்படுத்தப்பட்டதன் மூலம் இந்த நடவடிக்கை வேகம் பெற்றது. பின்னர் அவர் பணமோசடி மற்றும் ஊழல் விசாரணைகளுக்கு உள்ளானார். பரபரப்பை ஏற்படுத்திய இந்தக் கையகப்படுத்தல், அடுத்தடுத்த நடவடிக்கைகளுக்கு முன்னுதாரணமாக அமைந்ததுடன், பெரிய நிறுவனங்கள்கூட அமலாக்க நடவடிக்கையிலிருந்து தப்ப முடியாது என்பதைக் காட்டியது.

இந்தோனேசியாவில் செயல்படும் பெரிய சர்வதேச நிறுவனங்கள் தங்களின் நிலைப்பாடுகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியிருந்தது. சிங்கப்பூரைத் தளமாகக் கொண்ட பயிர் வர்த்தக நிறுவனமான Wilmar International, தனது தோட்டப் பரப்பில் சில ஆயிரம் ஹெக்டேர் பாதிக்கப்படும் என எதிர்பார்ப்பதாகக் கூறி, அதிகாரிகளுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி வருகிறது. கலிமந்தானில் பாமாயில் தோட்டங்களையும் ஆலைகளையும் நடத்தும் மலேசியப் பட்டியலிடப்பட்ட IOI Corporation, இந்தோனேசியாவில் எதிர்கால முதலீடுகளுக்கு முன்பு கூடுதல் இடர் மதிப்பீடுகளை மேற்கொள்ளப்போவதாக அறிவித்தது.

First Resources, SD Guthrie, Golden Agri-Resources, Cargill உள்ளிட்ட பிற முக்கிய நிறுவனங்கள் பாதிப்புகள் குறித்து பொதுவாக மௌனம் காத்துள்ளன. இருப்பினும், தொழில்துறை வட்டாரங்களின் தகவல்படி, பல நிறுவனங்கள் தங்களின் இந்தோனேசியச் சொத்துகளை உள்மதிப்பீடு செய்து வருகின்றன. புதிய நிர்வாக ஏற்பாடுகளின் கீழ் பணம் செலுத்துவதில் தாமதம் ஏற்படுவதாகவும், உற்பத்தி பாதிக்கப்படலாம் என்றும் இந்தோனேசிய பாமாயில் தொழில்முனைவோர் சங்கம் (Gapki) கவலை தெரிவித்துள்ளது.

ஆனால், சிறு விவசாயிகள் மீதான தாக்கம் இன்னும் ஆழமானதாக இருக்கலாம். அரசு கையகப்படுத்திய நிலங்களில் வேலை செய்யும் பல விவசாயிகள் தங்களின் எதிர்காலம் குறித்து கடினமான முடிவுகளை எடுக்க வேண்டியுள்ளது. வடக்கு சுமத்ராவின் உஜுங் காடிங் ஜூலு கிராமத்தில், சுமார் 20 முதல் 30 அதிகாரிகள் 2025 மார்ச்சில் வந்து, சுமார் 500 குடும்பங்களுக்குச் சொந்தமான 2,000 ஹெக்டேர் விவசாய நிலத்தின் மீது அரசுக் கட்டுப்பாட்டை அறிவித்தனர். அவர்களில் பலர் ராணுவம் அல்லது வழக்கறிஞர் அலுவலகச் சீருடை அணிந்திருந்தனர்.

பல தலைமுறைகளாக அந்த நிலத்தில் பணியாற்றிய 48 வயது விவசாயி ரூபஹான் ஹசிபுவான் தனது அனுபவத்தை விவரித்தார்: "நாங்கள்தான் மரங்களை நட்டோம்; அவற்றைப் பராமரிக்கக் கடுமையாக உழைத்தோம்." அதிகாரிகளை நான்கு முறை சந்தித்த பிறகு, Agrinas-இன் கூட்டு இயக்கத் திட்டத்தின் கீழ் வருவாயில் 15 சதவீதப் பங்கைப் பெற்றுக்கொண்டு நிலத்தில் தொடர விவசாயிகளுக்கு வாய்ப்பு அளிக்கப்பட்டது. ஹசிபுவானும் அவரது அண்டை விவசாயிகளும் அந்த வாய்ப்பை நிராகரித்தனர்.

எங்கள் சுதந்திரத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள அதை நிராகரித்தோம்," என்று ஹசிபுவான் கூறினார். உள்ளூர் அதிகாரிகளின் ஆதரவை நாடி 11 மணி நேரம் பயணித்து, மாகாணத் தலைநகரான மேடானில் உள்ள ஆளுநர் அலுவலகத்தில் அவர் பேசினார். "நாங்கள் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டோம்.

தற்போதைக்கு, சட்ட நிச்சயமின்மை நிலவினாலும் விவசாயிகள் தங்கள் நிலத்தில் தொடர்ந்து வேலை செய்கின்றனர். ஆனால் அரசின் தலையீடின்றி இன்னும் எவ்வளவு காலம் தொடர முடியும் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. இந்தோனேசியா முழுவதும் வரலாற்று நிலப் பயன்பாட்டு நடைமுறைகளுக்கும் புதிய வனப் பகுதி வகைப்பாடுகளுக்கும் இடையில் சிக்கியுள்ள ஆயிரக்கணக்கான சிறு விவசாயிகளின் நிலைமையையே இவர்களுடைய சூழலும் பிரதிபலிக்கிறது.

உள்நாட்டு இடம்பெயர்வை ஊக்குவித்த அரசுத் திட்டங்களின் மூலம் பல சிறு விவசாயிகள் முதலில் தங்கள் நிலத்தைப் பெற்றனர். எனவே, தற்போதைய கையகப்படுத்தல் அவர்களுக்கு மேலும் கசப்பானதாக உள்ளது. இந்தப் பகுதிகளில் குடியேறி சாகுபடி செய்ய அரசு தங்களையே ஊக்குவித்துவிட்டு, பின்னர் நிலத்தை வனப் பகுதியாக மறுவகைப்படுத்திக் கையகப்படுத்துவதாக அவர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

Agrinas முன்வைத்துள்ள கூட்டு இயக்க மாதிரியின் கீழ், விவசாயிகள் பொதுவாக வருவாயில் சுமார் 55 முதல் 60 சதவீதத்தை மட்டுமே வைத்துக்கொள்ள முடியும்; மீதம் அரசுக் கட்டமைப்புக்குச் செல்கிறது. சிறு விவசாயிகளுக்கான பங்கு அதிகமாக இருக்கக்கூடும் என்றாலும், பல விவசாயிகள் இந்த நிபந்தனைகளை ஏற்க முடியாததாகக் கருதி, புதிய ஏற்பாடுகளை ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாகப் பண்ணைகளைக் கைவிடவும் பரிசீலிக்கின்றனர்.

இதனால் உற்பத்தி ஏற்கெனவே பாதிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. போர்னியோவில் உள்ள Melati Hanjalipan பாமாயில் தோட்டத்தில், மாதாந்திரக் காய்க்குலை உற்பத்தி 100 டன் வரை இருந்த நிலையில் சுமார் 23 டன்னாக வீழ்ந்துள்ளது. சட்ட நிலை தெளிவில்லாததால் தோட்டப் பராமரிப்பை மேற்பார்வையாளர் நிறுத்திவிட்டதாகக் கூட்டுறவுச் சங்கத் தலைவர் சபரானி விளக்கினார். அவர் கேள்வி எழுப்பினார்: "அரசு ஏன் திருடர்களின் தலைவனாக மாறுகிறது?"

பரந்த தொழில்துறையும் இதைக் கவனித்துள்ளது. நவம்பரில் பாலியில் நடைபெற்ற முக்கிய பாமாயில் தொழில்துறை மாநாட்டில், கையகப்படுத்தல் மற்றும் அபராதங்களின் நீண்டகால விளைவுகள் குறித்த கவலை உரையாடல்களில் மேலோங்கியது. Oil World-இன் நிர்வாக இயக்குநரும் பாமாயில் துறையின் முன்னணி ஆய்வாளருமான தாமஸ் மியேல்கே எச்சரித்தார்: "தற்போது நாம் சொல்லத் துணிவதைவிட உற்பத்தி அதிகமாகப் பாதிக்கப்படும் அபாயமே, அதற்கு மாறாக நடப்பதைவிடப் பெரியதாக இருக்கலாம். இது மிகவும் நெருக்கடியான, மிகுந்த உணர்வுபூர்வமான நிலைமை."

கையகப்படுத்தல் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளான தோட்டங்களில் பராமரிப்பையும் உரப் பயன்பாட்டையும் குறைக்கத் தொடங்கியதாகப் பெரிய பாமாயில் நிறுவனங்களின் நிர்வாகிகள் தெரிவித்துள்ளனர். கையகப்படுத்தப்படலாம் என்று அவர்கள் கணித்துள்ளனர். கையகப்படுத்தல்களைப் பகிரங்கமாக எதிர்த்தால் பதிலடி கிடைக்கும் எனப் பலர் அஞ்சுகின்றனர். உலகளாவிய பாமாயில் தேவை தொடர்ந்து அதிகரிக்கும் நேரத்தில், முதலீட்டைக் குறைப்பது எதிர்கால உற்பத்தித் திறனை அச்சுறுத்துகிறது.

அழுத்தத்தில் சுரங்கத் துறை

அதிக கவனம் பாமாயில்மீது குவிந்திருந்தாலும், இந்தோனேசியாவின் சுரங்கத் துறையும் அதே அளவிலான இடையூறுகளை எதிர்கொள்கிறது. முறையான வனத்துறை அனுமதிகள் இல்லாத அல்லது நிலப் பயன்பாட்டு விதிமுறைகளை மீறுவதாகக் கருதப்படும் சுரங்கங்களை இலக்காகக் கொண்டு, தீவுக்கூட்டம் முழுவதும் தனது நடவடிக்கைகளைப் பணிக்குழு விரிவுபடுத்தியுள்ளது.

பங்கா மற்றும் பெலிதுங் தீவுகளில் சுமார் 1,000 சட்டவிரோத சுரங்கங்களை அரசு மூடியுள்ளதாகவும், இதனால் தேசிய தகர உற்பத்தி 80 சதவீதம் குறைந்துள்ளதாகவும் அதிபர் பிரபோவோ தெரிவித்தார். PT Timah நிறுவனப் பகுதியில் சட்டவிரோத தகரச் சுரங்கத்தால் அரசுக்கு ஏற்பட்டதாக மதிப்பிடப்படும் இழப்பு சுமார் 300 டிரில்லியன் ரூபியா எனக் குறிப்பிட்டு, அரசுச் சொத்துகள் மீட்கப்பட்டதை அவர் வலியுறுத்தினார்.

சுரங்க நடவடிக்கை சிறிய நிறுவனங்களுக்கு மட்டும் வரையறுக்கப்படவில்லை. இந்தோனேசியாவின் வடகிழக்கில் உள்ள ஹல்மஹேரா தீவில், PT Weda Bay Nickel நடத்தும் உலகின் மிகப்பெரிய நிக்கல் சுரங்கத்தின் ஒரு பகுதியைக் கைப்பற்றுவதற்காக, செப்டம்பரில் தொலைக்காட்சிக் குழுவுடன் ராணுவத்தினர் வந்தனர். 45,000 ஹெக்டேர் தளத்தில் 148 ஹெக்டேர் மட்டுமே கைப்பற்றப்பட்டாலும், இந்த நடவடிக்கை உலக நிக்கல் விலைகளைச் சிறிது நேரம் உயர்த்தியது.

Weda Bay Nickel நிறுவனத்திடம் சுமார் 3 டிரில்லியன் ரூபியா (179 மில்லியன் டாலர்) அபராதம் செலுத்துமாறு அரசு கோரியுள்ளது. இந்நிறுவனத்தின் மிகப்பெரிய பங்குதாரர் சீனாவின் Tsingshan Holding Group ஆகும். இந்தோனேசியாவில் உலோக முதலீடுகளுக்கு முன்னோடியாக இருந்து, நிக்கல் தொழில்துறையை மாற்றியமைத்த நிறுவனம் அது. அதிகாரிகளுடன் ஒத்துழைப்பதாகவும் அபராதம் குறித்து சரிபார்த்து வருவதாகவும் WBN நிறுவனப் பேச்சாளர் தெரிவித்தார்.

கைப்பற்றலுக்கான சட்ட அடிப்படையை சுரங்க அமைச்சக அதிகாரி ரில்கே ஜெஃப்ரி ஹுவாயே விளக்கினார்: "அவர்களிடம் சுரங்க அனுமதி உள்ளது; ஆனால் வன நிலத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கான அனுமதி இல்லை." Weda Bay நிறுவனத்தின் கூட்டாளியான Eramet Indonesia, கைப்பற்றப்பட்ட நிலப்பகுதி சுரங்கத் தளமல்ல, கட்டுமானப் பொருளுக்கான கல் குவாரி என்று தெரிவித்தது. இதனால் செயல்பாடுகளில் கணிசமான பாதிப்பு ஏற்படும் எனத் தாங்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை என்றும் கூறியது.

தென்கிழக்கு சுலவேசியில் PT Tonia Mitra Sejahtera நிர்வகித்த 173 ஹெக்டேர் நிலத்தையும் பணிக்குழு கைப்பற்றியுள்ளது. மொத்தத்தில், பல்வேறு பொருள் வகைகளிலும் நிறுவன அளவுகளிலும் இந்த அமலாக்க நடவடிக்கை எட்டியுள்ளதைச் சுரங்கத் துறையின் மீதான நடவடிக்கைகள் காட்டுகின்றன.

நிக்கல் சுரங்க நிறுவனங்களுக்கு இந்த அபராத அமைப்பு அவற்றின் இருப்பையே அச்சுறுத்துகிறது. ஹெக்டேருக்கு 389,000 டாலர் என்ற அபராதம், உற்பத்தியில் இன்னும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் பல சிறிய நிறுவனங்களைத் திவாலாக்கக்கூடும். அமலாக்க நடவடிக்கையில் சிக்கிய இரண்டு சுரங்க நிறுவனங்கள், இந்த அபராதத் தொகையைச் செலுத்தும் திறன் தங்களுக்கு இல்லை என்றும், இதனால் நிறுவனங்களை மூடவோ அரசுக் கட்டமைப்புகளுக்கு உரிமையை மாற்றவோ நேரிடலாம் என்றும் உறுதிப்படுத்தின.

நிலக்கரி, பாக்சைட், தகரச் சுரங்க நிறுவனங்களுக்கு இதைவிடக் குறைந்த அபராதங்கள் விதிக்கப்படுகின்றன. இருப்பினும், அவை வணிக மாதிரிகளையும் முதலீட்டு முடிவுகளையும் பாதிக்கும் அளவுக்குப் பெரியவை. மின்கல உற்பத்திக்கான கீழ்நிலைச் செயலாக்க இலக்குகளில் நிக்கலுக்கு உள்ள முக்கியத்துவம் காரணமாக, அந்தத் துறைக்கு மிகக் கடுமையான தண்டனை விதிக்கும் படிநிலை அமைப்பு, உத்திசார் முன்னுரிமைகளைப் பிரதிபலிக்கிறது.

சுரங்கத் துறையின் எதிர்வினை கலவையாக உள்ளது. இந்தோனேசிய சுரங்கச் சங்கமும் இந்தோனேசிய நிக்கல் சுரங்க நிறுவனங்கள் சங்கமும் கருத்துக் கோரிக்கைகளுக்குப் பதிலளிக்கவில்லை. நிறுவனங்கள் தங்கள் இடர் நிலையும் சட்ட வாய்ப்புகளையும் மதிப்பிடும் நிலையில், பொதுக் கருத்துகளைத் தெரிவிப்பதில் எச்சரிக்கை காட்டுவதை இது உணர்த்துகிறது.

இருப்பினும், இந்த நிச்சயமின்மை முதலீட்டு முடிவுகளை ஏற்கெனவே பாதிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. சுற்றுச்சூழல், சமூக, ஆளுகை (ESG) அம்சங்களைக் கருத்தில் கொள்ளும் முதலீட்டாளர்களின் கடுமையான ஆய்வுக்கு இந்த நடவடிக்கை வழிவகுக்கக்கூடும் என்றும், இந்தோனேசியச் செயல்பாடுகளில் அதிக அளவு ஈடுபட்டுள்ள நிறுவனங்களுக்கு இடர் பிரீமியம் உயரக்கூடும் என்றும் மலேசியப் பத்திர நிறுவனமான CIMB எச்சரித்துள்ளது.

சமீபத்திய ஆண்டுகளில் குறிப்பிடத்தக்க ஒழுங்குமுறை மாற்றங்களை ஏற்கெனவே எதிர்கொண்டுவரும் இந்தோனேசியச் சுரங்கத் துறைக்கு, இந்தக் கையகப்படுத்தல்கள் மிகுந்த உணர்வுபூர்வமான நேரத்தில் வந்துள்ளன. கீழ்நிலைச் செயலாக்கத்தை ஊக்குவிக்கும் அரசின் கட்டாய விதிகள், உள்நாட்டில் உருக்காலை மற்றும் சுத்திகரிப்பு திறனில் முதலீடு செய்ய நிறுவனங்களை நிர்பந்தித்துள்ளன. மூலத் தாதுக்களின் ஏற்றுமதித் தடைகள் பாரம்பரிய வணிக மாதிரிகளை மாற்றியுள்ளன. இந்தப் புதிய நிலக் கையகப்படுத்தல் நடவடிக்கை, இந்தோனேசியச் சுரங்கத் துறையில் செயல்படுவதற்கான சிக்கல்களையும் இடர்களையும் மேலும் அதிகரிக்கிறது.

சர்வதேச எதிர்வினைகளும் முதலீட்டாளர் கவலைகளும்

இந்தோனேசியாவின் வளக் கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கையைச் சர்வதேச வணிகச் சமூகம் வளர்ந்து வரும் கவலையுடன் கவனித்து வருகிறது. வளர்ந்துவரும் பொருளாதாரங்களில் வணிகம் செய்வதன் ஓர் அங்கமாக ஒழுங்குமுறை மாற்றங்களை முதலீட்டாளர்கள் பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஆனால், இந்தக் கையகப்படுத்தல்களின் அளவும் வேகமும், அமலாக்கத்தில் ராணுவத்தின் முக்கியப் பங்கும் முன்னெப்போதும் இல்லாத நிச்சயமின்மையை உருவாக்கியுள்ளன.

உலகின் மிகப்பெரிய பாமாயில் வர்த்தகரான சிங்கப்பூரைத் தளமாகக் கொண்ட Wilmar International, தனது தோட்டப் பரப்பில் சில ஆயிரம் ஹெக்டேர் பாதிக்கப்படும் என எதிர்பார்ப்பதாக உறுதிப்படுத்தி, அதிகாரிகளுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி வருகிறது. அரசுடன் வெளிப்படையாக மோதுவதற்குப் பதிலாக நிபந்தனைகளைப் பேசி முடிவுசெய்யும் பல சர்வதேச நிறுவனங்களின் எச்சரிக்கையான அணுகுமுறையை Wilmar-இன் எதிர்வினை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

கலிமந்தானில் பாமாயில் தோட்டங்களையும் ஆலைகளையும் நடத்தும் மலேசியப் பட்டியலிடப்பட்ட IOI Corporation இன்னும் தற்காப்பான அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடித்துள்ளது. இந்தோனேசியாவில் முதலீடு செய்வதற்கு முன்பு இனி கூடுதல் இடர் மதிப்பீடுகளை மேற்கொள்ளப்போவதாக நிறுவனத்தின் தலைமைச் செயல் அதிகாரி லீ இயோ சோர் அறிவித்தார். இது எதிர்கால மூலதன முதலீடு குறையக்கூடும் என்பதற்கான அறிகுறியாகும்.

First Resources, SD Guthrie, Golden Agri-Resources, Cargill உள்ளிட்ட பிற பெரிய நிறுவனங்கள் பெரும்பாலும் மௌனம் காத்துள்ளன. பொதுக் கருத்துகளைத் தெரிவிப்பதற்கு முன்பு, தங்களின் இந்தோனேசியச் சொத்துகளை உள்மதிப்பீடு செய்து வருவது இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். பங்குதாரர் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்கும் இந்தோனேசிய அதிகாரிகளை மேலும் சினமூட்டக்கூடிய நடவடிக்கைகளைத் தவிர்ப்பதற்கும் இடையே நிறுவனங்கள் பேண வேண்டிய நுட்பமான சமநிலையை இந்தப் பொதுவான மௌனம் பிரதிபலிக்கிறது.

இந்தக் கையகப்படுத்தல்கள் உருவாக்கும் முன்னுதாரணம் குறித்து முதலீட்டுச் சமூகம் பரந்த கவலைகளை எழுப்பியுள்ளது. Prabowo-வின் புதிய கொள்கைகள் "நாட்டின் பாமாயில் மற்றும் சுரங்கத் தொழில்களில் பெரிய தாக்கங்களை ஏற்படுத்தக்கூடும்; நிலையான வளர்ச்சி குறித்த கேள்விகளை எழுப்புவதுடன், இந்த ஒழுங்குமுறை மாற்றங்களை எதிர்கொள்ளும் உள்ளூர் மற்றும் வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்கும் முதலீட்டாளர்களுக்கும் நிச்சயமின்மையை உருவாக்கலாம்" என்று Business Times குறிப்பிட்டது.

இந்தோனேசியாவில் ஆளுகை மற்றும் வளத் தேசியவாதம் குறித்து ஆய்வு செய்யும் ஆஸ்திரேலிய தேசியப் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஈவ் வார்பர்டன், வரலாற்றுப் பின்னணியை முன்வைத்தார்: "காலனித்துவ ஆட்சி முடிவடைந்த பிறகு இந்தோனேசியாவின் முதல் அதிபரின் காலத்தில் நிகழ்ந்த தேசியமயமாக்கல்களையும் சொத்துகளின் வியத்தகு மறுசீரமைப்பையும் இந்த நடவடிக்கையின் பரப்பு நினைவூட்டுகிறது." ஆனால் தற்போதைய அணுகுமுறையில் முக்கிய வேறுபாடுகள் இருப்பதையும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

வார்பர்டன் ஒரு முக்கியக் கவலையைச் சுட்டிக்காட்டினார்: "யாரை, எப்போது, ஏன் இலக்காக்குவது என்பதை முடிவுசெய்யப் பெரும் விருப்புரிமை கொண்ட பணிக்குழுவே இந்த நடவடிக்கையை முன்னெடுக்கிறது. அரசியல்மயமாகும் அபாயம் அதிகம். இது முதலீட்டாளர் நம்பிக்கையையும் வள ஆளுகையின் ஒட்டுமொத்த நம்பகத்தன்மையையும் பாதிக்கக்கூடும்."

பணிக்குழுவுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள விருப்புரிமை, தங்களின் இடர் நிலையை மதிப்பிட முயலும் நிறுவனங்களுக்கு குறிப்பாக நிச்சயமின்மையை ஏற்படுத்துகிறது. எந்த நடவடிக்கைகள் இலக்காகும், எவை விலக்கப்படும் என்பதற்குத் தெளிவான அளவுகோல்கள் இல்லாததால், நீண்டகால முதலீட்டு முடிவுகளை எடுப்பதில் நிறுவனங்கள் சிரமப்படுகின்றன.

இந்தோனேசியாவில் விரிவான செயல்பாடுகளைக் கொண்ட மலேசியத் தோட்ட நிறுவனங்கள் குறிப்பாகக் கவலைப்படுகின்றன. SD Guthrie Bhd, Kuala Lumpur Kepong Bhd, IOI Corp Bhd, Genting Plantations Bhd ஆகியவை அனைத்தும் இந்தோனேசியாவில் குறிப்பிடத்தக்க நிலப்பகுதிகளைக் கொண்டுள்ளன; அவை பாதிக்கப்படக்கூடும். "முறையான வனத்துறை அனுமதி இல்லாத அல்லது நிலப் பயன்பாட்டுச் சட்டங்களை மீறும் எண்ணெய்ப்பனைத் தோட்டங்களை அரசு கையகப்படுத்தத் தொடங்கியதைத் தொடர்ந்து, அதிகரித்து வரும் ஒழுங்குமுறை இடர்களை இந்நிறுவனங்கள் எதிர்கொள்கின்றன" என்று CIMB Securities எச்சரித்தது.

தற்போதைக்கு உலகப் பொருள் சந்தைகள், ஏற்படக்கூடிய இடையூறுகளின் தாக்கத்தை விலைகளில் முழுமையாகக் கணக்கில் கொள்ளவில்லை. ஒப்பீட்டு அளவுகோலான பாமாயில் எதிர்கால ஒப்பந்தங்கள் ஆறு மாதக் குறைந்த விலைகளுக்கு அருகில் வர்த்தகமாகின்றன. உற்பத்திப் பாதிப்புகள் குறித்து பரந்த சந்தை இன்னும் கவலைப்படவில்லை என்பதை இது சுட்டுகிறது. Weda Bay கைப்பற்றலுக்குப் பிறகு நிக்கல் விலைகள் சிறிது நேரம் உயர்ந்தபோதும், பின்னர் நிலைபெற்றன. இருப்பினும், விநியோகக் கவலைகள் இப்போதுதான் சந்தைகளில் வெளிப்படத் தொடங்கியுள்ளன என்றும், கையகப்படுத்தல் நடவடிக்கை தற்போதைய வேகத்தில் தொடர்ந்தால் அவை மேலும் தீவிரமடையலாம் என்றும் தொழில்துறை ஆய்வாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

இந்தச் சூழல் முதலீட்டாளர்களுக்கு ஒரு இக்கட்டான நிலையை உருவாக்குகிறது. ஒருபுறம், உலகின் மிகவும் மதிப்புமிக்க இயற்கை வளங்களில் சில இந்தோனேசியாவிடம் உள்ளன; உலகப் பொருள் விநியோகச் சங்கிலிகளில் அத்தியாவசிய அங்கமாகவும் அது தொடர்கிறது. மறுபுறம், அதிகரித்து வரும் அரசியல் இடரும் ஒழுங்குமுறை நிச்சயமின்மையும் நீண்டகாலத் திட்டமிடலைச் சிரமமாக்கி, இந்தோனேசியத் திட்டங்களுக்கான மூலதனச் செலவை அதிகரிக்கக்கூடும்.

இந்த இடையூறில் சில முதலீட்டாளர்கள் வாய்ப்பைக் காண்கின்றனர். "சுரங்க மற்றும் வேளாண் சொத்துகளை இந்தோனேசியா தீவிரமாக தேசியமயமாக்குவது, உலகப் பொருள் சந்தைகளை ஒரே இரவில் மாற்றியமைக்கக்கூடும்" என்று Discovery Alert குறிப்பிட்டது. இதனால் புதிய நிறுவனங்களுக்கும் மாற்று விநியோக ஆதாரங்களுக்கும் வாய்ப்புகள் உருவாகலாம். இருப்பினும், எதிர்காலத்தில் ஏற்படக்கூடிய பலன்களைவிடக் குறுகியகால இடையூறுகளே அதிகம் எனப் பெரும்பாலான பார்வையாளர்கள் ஒப்புக்கொள்கின்றனர்.

இதுவரை வெளிநாட்டு அரசுகளின் சர்வதேச எதிர்வினை ஒப்பீட்டளவில் மிதமாகவே உள்ளது; இதற்குக் காரணம் தூதரக நுணுக்கங்களாக இருக்கலாம். இருப்பினும், இந்தக் கையகப்படுத்தல்கள் உலகளாவிய விநியோகத்தையோ விலைகளையோ கணிசமாகப் பாதிக்கத் தொடங்கினால், தங்களது உள்நாட்டு நிறுவனங்களின் சார்பில் இந்தோனேசியாவுடன் நேரடியாக ஈடுபடுமாறு வெளிநாட்டு அரசுகளுக்கு அழுத்தம் அதிகரிக்கலாம்.

சுற்றுச்சூழல் மற்றும் சமூக விளைவுகள்

கையகப்படுத்தல் நடவடிக்கையின் பொருளாதாரப் பரிமாணங்களே செய்தித் தலைப்புகளில் ஆதிக்கம் செலுத்தினாலும், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் சமூக விளைவுகளும் அதே அளவுக்கு முக்கியமானவை; மேலும் அவை சிக்கலானவையாகவும் இருக்கக்கூடும். அண்மைப் பத்தாண்டுகளில் இந்தோனேசியா மில்லியன் கணக்கான ஹெக்டேர் வனப்பரப்பை இழந்துள்ளது. இதில் பெரும்பகுதி பாமாயில் மற்றும் சுரங்க விரிவாக்கத்தால் ஏற்பட்டது; இது காலநிலை மாற்றத்துக்கும் உயிரினப் பன்மை இழப்புக்கும் பங்களித்துள்ளது.

சமீபத்திய சுற்றுச்சூழல் பேரிடர்கள் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளின் அவசரத் தேவையை அதிகரித்துள்ளன. சுமத்ராவில் 1,000க்கும் மேற்பட்டோரைக் கொன்ற வெள்ளம் மற்றும் நிலச்சரிவுகள் மோசமடையக் காடழிப்பும் ஒரு காரணமாக இருந்தது. இது வனப் பகுதிகளை மீட்கும் ஜகார்த்தாவின் நடவடிக்கைக்கு ஊக்கமளித்தது. சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்புக்கும் நிலையான வள மேலாண்மைக்கும் இந்தக் கையகப்படுத்தல்கள் அவசியம் என்று அரசு கூறியுள்ளது.

கோட்பாட்டளவில், இந்தப் பகுதிகளை அரசுக் கட்டுப்பாட்டுக்குக் கொண்டுவருவது சிறந்த சுற்றுச்சூழல் மேலாண்மைக்கும் மறுசீரமைப்புக்கும் வழிவகுக்கலாம். ஆனால், உண்மையான பாதுகாப்பைவிடச் சொத்து மீட்புக்கே தற்போதைய அணுகுமுறை முன்னுரிமை அளிப்பதாகவும், சில நேரங்களில் சுற்றுச்சூழல் விளைவுகளை மேலும் மோசமாக்கக்கூடும் என்றும் விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

நடவடிக்கையைச் செயல்படுத்தும் முறையும் அதன் தாக்கங்களும் குறித்து இந்தோனேசியச் சுற்றுச்சூழல் தன்னார்வ அமைப்புகள் கடுமையான கவலைகளை எழுப்பியுள்ளன. நாட்டின் மிகப்பெரிய சுற்றுச்சூழல் அமைப்பான Walhi, பணிக்குழுவை நிர்வகிக்கும் ஒழுங்குமுறை, பெருநிறுவனங்களின் பெரிய அளவிலான செயல்பாடுகளையும் உள்ளூர் சமூகங்களின் செயல்பாடுகளையும் வேறுபடுத்தத் தவறுவதாக விமர்சித்துள்ளது. ஒருதலைப்பட்சமாக வனப் பகுதிகள் அறிவிக்கப்பட்டதால், நில உரிமை மோதல்களை வரலாற்று ரீதியாக எதிர்கொண்டுள்ள பழங்குடி மக்களும் இதில் அடங்குவர்.

ஆச்சே மாகாணத்தில், உள்ளூர் சமூகங்கள் துரியான், மெழுகுக்கொட்டை போன்ற பயிர்களை வளர்த்திருந்த 15,000 ஹெக்டேர் நிலத்தைப் பணிக்குழு கைப்பற்றியது. அதே மாகாணத்தில் இதேபோன்ற அனுமதி மீறல்களில் ஈடுபட்டதாகக் கூறப்படும் பெரிய நிறுவனங்களுக்கு எதிராக எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை. இந்தத் தேர்ந்தெடுத்த அமலாக்கம், நடவடிக்கையை இயக்கும் உண்மையான முன்னுரிமைகள் குறித்து கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது.

சுமத்ராவில் உள்ள ஜாம்பி மாகாணத்தில், ஒன்பது நிறுவனங்கள் வனப் பகுதிகளில் தோட்டங்களை நடத்துகின்றன. ஆனால் அவற்றில் ஒன்றின் நிலம் மட்டுமே கையகப்படுத்தப்பட்டுள்ளதாகத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. இதற்கிடையில், அரசால் முறையாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட சமூக நிலங்களைப் பணிக்குழு கைப்பற்றியது. இதில், அரசுக்குச் சொந்தமான காடுகளை நிர்வகிக்க உள்ளூர் சமூகங்களுக்கு 35 ஆண்டு குத்தகை வழங்கும் அரசுத் திட்டத்தின் கீழ் செயல்பட்ட 820 ஹெக்டேர் சமூகத் தோட்டக் காடுகளும் அடங்கும்.

இந்தச் சமூகங்கள் மீது திணிக்கப்பட்ட ஏற்பாட்டை Walhi-யின் ஜாம்பி இயக்குநர் கிண்டா ஹராஹாப் விமர்சித்தார்: "எல்லா வேலையையும் சமூகங்கள்தான் செய்கின்றன; செலவுகளையும் அவர்களே ஏற்கின்றனர். ஆனால், இலாபத்தில் 40 சதவீதம் Agrinas-க்குச் செல்கிறது. அரசே ஏற்கெனவே சமூகத் தோட்டக் காடுகளாக இந்த உரிமைகளை வழங்கியிருப்பதால், Agrinas-உடன் இலாபத்தைப் பகிரத் தேவையில்லை என நாங்கள் கருதுகிறோம்."

சுமத்ராவின் ரியாவ் மாகாணத்தில் உள்ள தெசோ நிலோ தேசியப் பூங்காவின் நிலைமை குறிப்பாகச் சர்ச்சைக்குரியதாக மாறியுள்ளது. அறிவியலுக்குத் தெரிந்த தாழ்நிலத் தாவரப் பன்மைகளில் மிக உயர்ந்த அளவுகளில் ஒன்றைக் கொண்டுள்ள இந்தப் பூங்காவில், அருகிவரும் ஆபத்தான சுமத்ரா புலிகளும் யானைகளும் வாழ்கின்றன. இருப்பினும், பூங்காவின் கிட்டத்தட்ட 90 சதவீதமான சுமார் 70,000 ஹெக்டேர் நிலம் சட்டபூர்வமாகத் துப்புரவு செய்யப்பட்டு எண்ணெய்ப்பனைகள் பயிரிடப்பட்டுள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. அவற்றில் பெரும்பகுதி சிறு விவசாயிகளால் பயிரிடப்பட்டுள்ளது.

ஜூன் மாதத்தில், சட்டவிரோதத் தோட்டங்களுக்கு எதிராகப் பணிக்குழு நடவடிக்கை தொடங்கியது. வேலிகள் அமைத்தல், காவல் நிலையங்கள் கட்டுதல், 380 பணியாளர்களை அனுப்புதல் ஆகியவற்றின் மூலம் மக்களை வெளியேற்றியது. 1999 முதல், அதாவது பூங்கா நிறுவப்படுவதற்கு ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே அப்பகுதியில் பழங்குடி நில உரிமை வரலாறு இருந்தபோதிலும், ஆகஸ்ட் மாதக் காலக்கெடுவுக்குள் சுமார் 11,000 குடும்பங்கள் அல்லது 40,000 பேர் இடம்பெயர வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

இந்த இடப்பெயர்வுகளால் ஏற்பட்ட மனிதநேயச் செலவு குறிப்பிடத்தக்கது. தேசியப் பூங்காவிற்குள் உள்ள டஜன் கணக்கான பள்ளிகள் இந்த நடவடிக்கையால் மூடப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. எண்ணெய்ப்பனை மரங்களுக்கு நடுவே தரையில் விரிக்கப்பட்ட நீலத் தார்ப்பாயில் சீருடை அணிந்த குழந்தைகள் அமர்ந்திருப்பதையும், பள்ளிக்குள் செல்ல முடியாமல் வெளியே நிறுத்தப்பட்டிருப்பதையும் ஒரு காணொளி பரவலாகக் காட்டியது. இந்த மூடல்கள் குறித்து கவலை தெரிவித்த சட்டம் மற்றும் மனித உரிமைகள் அமைச்சகத்தைச் சேர்ந்த முனாஃப்ரிசால் மானன் கூறினார்: "தெசோ நிலோவில் குழந்தைகளின் கல்வி உரிமை உள்ளிட்ட குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமைகளைப் பாதுகாத்து நிறைவேற்றுவதை மையமாகக் கொண்டே கொள்கைகள் வகுக்கப்பட வேண்டும்."

அமலாக்கத்தில் வெளிப்படையாகத் தெரியும் முரண்பாடுகளையும் விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். தெசோ நிலோவில், எண்ணெய்ப்பனைகள் பயிரிடப்பட்ட தனது நிலப்பகுதிகளை விற்றதற்காக, வழக்கச் சமூகக் கிராமத் தலைவரான ஜஸ்மானை காவல்துறை கைது செய்தது. அதே நேரத்தில், 2009 முதல் தேசியப் பூங்காவில் 311 ஹெக்டேர் எண்ணெய்ப்பனைத் தோட்டத்தை நடத்தி வந்த சுயாதி என்ற உள்ளூர் சட்டமன்ற உறுப்பினர், நிலத்தைப் பணிக்குழுவிடம் ஒப்படைத்த பிறகு நடவடிக்கையின்றி விடுவிக்கப்பட்டார். "மறுசீரமைப்பு நீதிக்கு" முன்னுரிமை அளிக்க அரசியல்வாதியைக் கைது செய்ய வேண்டாம் என முடிவுசெய்ததாகக் காவல்துறை கூறியது.

இந்த வேறுபட்ட அணுகுமுறையை சுற்றுச்சூழல் தன்னார்வ அமைப்பான Auriga Nusantara-வின் சட்ட இயக்குநர் ரோனி சபுத்ரா விமர்சித்தார்: "இந்த வழக்கில் மறுசீரமைப்பு நீதி பொருந்தாது. குற்றம் பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதியைச் சார்ந்தது; சூழலியல் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது; சிறிய குற்றமாகக் கருதுவதற்கான நிதி வரம்பையும் மீறியது."

உண்மையான சுற்றுச்சூழல் நீதி என்பது காடழிப்பின் அடிப்படைக் காரணங்களான வறுமை, பாதுகாப்பான நில உரிமை இல்லாமை, வனத்தைச் சார்ந்துள்ள சமூகங்களுக்கு போதிய பொருளாதார மாற்று வாய்ப்புகள் இல்லாமை ஆகியவற்றைக் கையாள வேண்டும் என்று சுற்றுச்சூழல் நீதி ஆதரவாளர்கள் வாதிடுகின்றனர். இந்த அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்காமல் தண்டனை நடவடிக்கைகளில் மட்டும் கவனம் செலுத்தும் தற்போதைய பிரசாரம் நிலையான பலன்களைத் தராது என்றும் அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

இந்தோனேசிய சுற்றுச்சூழல் சட்ட மையத்தின் (ICEL) திஃபா ஷஃபிரா, பணிக்குழுவின் சட்ட அடித்தளத்தை விமர்சித்தார். நிர்வாக, உரிமையியல் அல்லது குற்றவியல் தண்டனைகளை எப்போது பயன்படுத்துவது என்பதற்குத் தெளிவான வழிகாட்டுதல்களை அதிபர் ஒழுங்குமுறை வழங்கவில்லை; இதனால் அமலாக்க அதிகாரிகள் தன்னிச்சையாகச் செயல்பட வாய்ப்பு உருவாகிறது என்று அவர் குறிப்பிட்டார்.

"தற்போது விருப்புரிமைக்கு மிக அதிக இடமுள்ளது; இது அதிகாரத் துஷ்பிரயோகத்துக்கான வாய்ப்பை உருவாக்குகிறது," என்றார் திஃபா. "கொள்கைத் தோல்விகள், திட்டமிட்ட பெருநிறுவன அத்துமீறல்கள், சிறு விவசாயிகள் மற்றும் பழங்குடி மக்களின் நிலப் பயன்பாடுகள் எனப் பல காரணங்களால் உருவான வனப் பகுதிகளின் சட்டவிரோதச் செயல்பாடுகள் மிகவும் சிக்கலான பிரச்சினை. அதை அமலாக்க நடவடிக்கையாக மட்டும் எளிமைப்படுத்திவிடுகிறது."

அமலாக்கத்துக்கு முக்கியத்துவம் தரும் அணுகுமுறைகளுக்குப் பதிலாக முழுமையான சீர்திருத்தங்களைச் செயல்படுத்துமாறு செயற்பாட்டாளர்கள் கோருகின்றனர். "நீதி, சூழலியல் மறுசீரமைப்பு, அர்த்தமுள்ள ஆளுகை ஆகியவற்றை மையப்படுத்தும்" புதிய வனச் சட்டம் தேவை என்றும், "வனத்துடன் வரலாற்றுத் தொடர்புடைய பழங்குடி மற்றும் உள்ளூர் சமூகங்களை அங்கீகரித்துப் பாதுகாப்பதுடன், பெருநிறுவன மீறல்களையும் சிறு விவசாயிகளின் நிலப் பயன்பாட்டையும் வேறுபடுத்த வேண்டும்" என்றும் திஃபா வலியுறுத்தினார்.

சுற்றுச்சூழல் விளைவுகள் இந்தோனேசிய எல்லைகளைக் கடந்தும் செல்கின்றன. உலகின் மூன்றாவது மிகப்பெரிய வெப்பமண்டல மழைக்காடுப் பரப்பையும், உலகின் கரிமச் சேற்றுநிலங்களில் மூன்றில் ஒரு பங்குக்கும் அதிகமானதையும் இந்தோனேசியா கொண்டுள்ளது. இவை இரண்டும் முக்கியமான கரிமப் பிடிப்பிடங்கள். எனவே, வன மேலாண்மையில் நாட்டின் அணுகுமுறை காலநிலை மாற்றத் தணிப்புக்கு உலகளவில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.

காடுகள் மற்றும் கரிமச் சேற்றுநிலங்களை மீட்டமைத்துப் பாதுகாப்பதன் மூலம் 2028ஆம் ஆண்டுக்குள் 65 பில்லியன் டாலர் வரை வருவாய் ஈட்டும் திட்டத்தையும் அதிபர் பிரபோவோ அறிவித்துள்ளார். அரசு இதனை "மறுசீரமைப்புப் பொருளாதாரம்" என்று அழைக்கிறது. இருப்பினும், தற்போதைய கையகப்படுத்தல் நடவடிக்கை உண்மையான சுற்றுச்சூழல் மீட்சியுடன் ஒத்துப்போகிறதா அல்லது பாதுகாப்பு விளைவுகளைவிட அரசுக் கட்டுப்பாட்டுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறதா என விமர்சகர்கள் கேள்வி எழுப்புகின்றனர்.

வரலாற்றுப் பின்னணியும் பொருளாதாரப் பகுப்பாய்வும்

இந்தோனேசியாவின் தற்போதைய வளக் கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கை வெற்றிடத்தில் தோன்றியதல்ல. பொருளாதாரத்தில் அரசு தலையிடும் வரலாற்றுப் போக்குகளையும், அதிபர் பிரபோவோவின் நிர்வாகத்துக்குள் உள்ள தற்கால அரசியல் இயக்கங்களையும் அது பிரதிபலிக்கிறது. இந்தப் பின்னணியைப் புரிந்துகொள்வது, கையகப்படுத்தல்களுக்குப் பின்னுள்ள நோக்கங்களையும் அவற்றின் சாத்தியமான எதிர்காலப் போக்கையும் தெளிவுபடுத்துகிறது.

இந்தோனேசிய அரசியலமைப்பின் 33வது பிரிவு, தேசிய நலன்களுக்கு இன்றியமையாததாகக் கருதப்படும் இயற்கை வளங்களின் மீது அரசு கட்டுப்பாடு செலுத்துவதற்கான சட்ட அடித்தளத்தை அமைக்கிறது. சுகார்னோ கால தேசியமயமாக்கல், சுகார்டோவின் ஆதரவு வலையமைப்பு முறை, அண்மைக் காலச் சந்தை நோக்கிய சீர்திருத்தங்கள் என, விடுதலைக்குப் பிந்தைய இந்தோனேசிய வரலாற்றில் வள மேலாண்மைக்கான பல்வேறு அணுகுமுறைகளுக்கு இந்த அரசியலமைப்பு ஆணை அடித்தளமாக இருந்துள்ளது.

ஆஸ்திரேலிய தேசியப் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஈவ் வார்பர்டன், தற்போதைய நடவடிக்கைக்கும் காலனித்துவ விடுதலைக்குப் பிந்தைய இந்தோனேசியாவின் முதல் அதிபரின் காலத்தில் நடந்த தேசியமயமாக்கல்களுக்கும் இடையே ஒப்புமை காட்டினார். ஆனால் செயல்படுத்தும் முறையிலும் நோக்கங்களிலும் முக்கிய வேறுபாடுகள் இருப்பதையும் அவர் குறிப்பிட்டார். சுகார்னோவின் தேசியமயமாக்கல் வெளிநாட்டு காலனித்துவ நலன்களை நேரடியாக இலக்காக்கியது; பிரபோவோவின் நடவடிக்கை உள்நாட்டு தரப்பினரையும் அனுமதி மீறல்களையும் மையமாகக் கொண்டுள்ளது. எனினும், இந்தோனேசியாவில் செயல்படும் வெளிநாட்டு நிறுவனங்களும் நிச்சயமாகப் பாதிக்கப்படுகின்றன.

இந்த நடவடிக்கை பிரபோவோவின் தனிப்பட்ட வரலாற்றையும் அரசியல் நிலைப்பாட்டையும் பிரதிபலிக்கிறது. முன்னாள் ராணுவத் தளபதியான அவர், அமலாக்கக் கட்டமைப்பிலும் கையகப்படுத்தப்பட்ட சொத்துகளை நிர்வகிக்கும் அரசுக் கம்பெனியான Agrinas-இலும் பல ஓய்வுபெற்ற ராணுவ அதிகாரிகளை முக்கியப் பதவிகளில் நியமித்துள்ளார். பொருளாதார ஆளுகையில் இந்த ராணுவமய அணுகுமுறை, அவரது முன்னோடி ஜோகோ விடோடோ விரும்பிய தொழில்நுட்ப நிபுணத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட அணுகுமுறையிலிருந்து மாறுபடுகிறது.

சிறப்புப் படைப் பிரிவின் ஓய்வுபெற்ற தளபதியும் Agrinas நிறுவனத்தின் நிர்வாக இயக்குநருமான ஆகுஸ் சுதோமோ, தொழில்துறை அனுபவம் இல்லாவிட்டாலும் பாமாயிலை நிர்வகிப்பதே இப்போது தனது அதிகாரபூர்வ "பொறுப்பு" எனச் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களிடம் கூறினார். சந்தை வழிமுறைகளைவிடக் கட்டளை மற்றும் கட்டுப்பாட்டுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்து, பொருளாதாரச் சவால்களுக்குத் தலைமை தாங்க ராணுவ அதிகாரிகளை நியமிக்கும் நிர்வாகத்தின் அணுகுமுறையை இந்தக் கூற்று சுருக்கமாகக் காட்டுகிறது.

இந்த நடவடிக்கைக்குப் பின்னால் பல்வேறு பொருளாதார நோக்கங்கள் இருப்பதாகத் தெரிகிறது. ஒரு புறம், அபராதங்கள் மூலம் உடனடி வருவாய் கிடைக்கிறது; நீண்டகாலத்தில் அரசுக் கட்டுப்பாட்டிலான உற்பத்தித் திறனும் உருவாக்கப்படுகிறது. பாமாயில் மற்றும் சுரங்க நிறுவனங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட அபராதங்கள் மொத்தம் 2.2 பில்லியன் டாலரைத் தாண்டுகின்றன. அமலாக்க நடவடிக்கைகள் மூலம் கருவூலத்துக்குக் கணிசமான தொகை கிடைக்கிறது.

இன்னும் முக்கியமாக, உத்திசார் பொருள்களின் மீது அரசுக் கட்டுப்பாடு செலுத்துவது இந்தோனேசியாவின் கீழ்நிலைச் செயலாக்க இலக்குகளுக்கும் உள்நாட்டு உணவுப் பாதுகாப்பு நோக்கங்களுக்கும் ஆதரவளிக்கிறது. இந்தோனேசியாவின் சமையல் எண்ணெயில் மூன்றில் ஒரு பங்கை வழங்கவும், 2029ஆம் ஆண்டுக்குள் உயிரி டீசல் உற்பத்தியைத் தொடங்கவும் Agrinas இலக்கு வைத்துள்ளது. இதன் மூலம் உத்திசார் உள்நாட்டு எரிசக்தி மற்றும் உணவுப் பாதுகாப்பு விநியோகங்களின் மீது அரசுக் கட்டுப்பாடு ஏற்படுகிறது. இந்த செங்குத்து ஒருங்கிணைப்பு, ஏற்றுமதி வருவாயையும் உள்நாட்டு விலை அமைப்பையும் அரசு செல்வாக்குடன் பாதிக்க வழிவகுக்கிறது.

உள்நாட்டு உயரடுக்கினருக்கும் வெளிநாட்டு நலன்களுக்கும் எதிராக தேசிய நலன்களைப் பாதுகாப்பவராகப் பிரபோவோவை முன்னிறுத்துவதன் மூலம் இந்த நடவடிக்கை அரசியல் நோக்கங்களுக்கும் உதவுகிறது. "பேராசைப் பொருளாதாரம்" குறித்த அவரது பேச்சும், சூர்யா தர்மாடி போன்ற சக்திவாய்ந்த பெரும் தொழிலதிபர்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளும் ஜனரஞ்சக உணர்வுகளுடன் ஒத்துப்போகின்றன. குறிப்பாக, இந்தோனேசியாவின் வளச் செல்வத்தால் தங்களுக்குப் பயன் கிடைக்கவில்லை என உணரும் மக்களிடம் இது ஆதரவைப் பெறுகிறது.

ஆனால், இந்த அணுகுமுறையால் ஏற்படக்கூடிய எதிர்மறை விளைவுகள் குறித்து பொருளாதார நிபுணர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். பொருளாதாரம் மற்றும் சட்ட ஆய்வு மையத்தின் பீமா யுதிஸ்திரா அதினேகரா இதை "பிரபோவோ பாணியிலான கட்டளைப் பொருளாதாரம்" என்று குறிப்பிட்டு, "இதுபோன்ற முறைகள் தோட்டத் துறையிலும் பாதுகாப்புத் துறையிலும் முதலீட்டாளர்களின் ஆர்வத்தைக் குறைக்கின்றன" என்றார்.

இந்தோனேசியாவின் வளத் துறைகளில் முதலீட்டுச் சூழல், ஒழுங்குமுறை நிச்சயமின்மை மற்றும் அதிகாரத்துவச் சிக்கல்கள் காரணமாக வரலாற்று ரீதியாகக் கடினமானதாக இருந்து வந்துள்ளது. புதிய கணிக்க முடியாத நிலைகளை உருவாக்குவதன் மூலம் தற்போதைய நடவடிக்கை இந்தப் பிரச்சினைகளை மோசமாக்குகிறது. முறையான அனுமதிகளைக் கொண்ட நிறுவனங்கள்கூட, எதிர்காலத்தில் தங்களின் நிலங்கள் வனப் பகுதிகளாக மறுவகைப்படுத்தப்படுமா என்று கவலைப்படலாம். இதனால் நீண்டகாலத் திட்டமிடல் கடினமாகிறது.

Trias Politika என்ற கருத்துக்கணிப்பு மற்றும் ஆய்வு நிறுவனத்தின் நிர்வாக இயக்குநர் அகுங் பாஸ்கோரோ வேறுபட்ட பார்வையை முன்வைத்தார். அதிபர் பிரபோவோ சுபியாந்தோவின் நிர்வாகத்தில், "இயற்கை வளத் துறையில் விதிமீறல்களை அரசு இனி பொறுத்துக்கொள்ளாது என்பதைக் குறிக்கும் திருப்புமுனை" என்று அவர் இந்த நடவடிக்கையை விவரித்தார். "செய்தி எளிமையானது: முதலீட்டுக்கு வரவேற்பு உண்டு; ஆனால் விதிமுறைகளை மீறி அரசுக்கு தீங்கு விளைவித்தால் அது ஏற்கப்படாது" என்றும் கூறினார்.

உற்பத்திச் சொத்துகளின் மீதான அரசின் உரிமையை நிரந்தரமாக விரிவுபடுத்துவதைவிட, ஒழுங்குமுறைப் பின்பற்றலைச் சுற்றியுள்ள விதிமுறைகளை மறுசீரமைப்பதே இந்த நடவடிக்கையின் நோக்கமாக இருக்கலாம் என்பதை இந்தக் கண்ணோட்டம் சுட்டுகிறது. இருப்பினும், செயல்படுத்தப்படும் அளவும் ராணுவமயத் தன்மையும் இந்த விளக்கத்தைப் பற்றிய நிச்சயமின்மையை உருவாக்குகின்றன.

பொருளாதார வளர்ச்சிக் கண்ணோட்டத்தில், இந்தோனேசியாவின் வளக் கட்டுப்பாட்டு உத்தி வெற்றி பெறுவது புதிதாகக் கையகப்படுத்தப்பட்ட சொத்துகளை அரசு எவ்வளவு திறம்பட நிர்வகிக்கிறது என்பதைப் பெரிதும் சார்ந்திருக்கும். 4 மில்லியன் ஹெக்டேருக்கும் அதிகமான புதிதாகப் பெற்ற தோட்டங்களையும் சுரங்கங்களையும் நிர்வகிப்பது, இந்தோனேசிய அரசுக்குச் சொந்தமான நிறுவனங்களுக்குப் பெரும் நிர்வாக மற்றும் தொழில்நுட்பச் சவாலாகும்.

நிறுவனத்தின் பரந்த நிலப்பரப்பில் பாதிக்கும் குறைவான பகுதியில் மட்டுமே தற்போது விளைச்சல் தரும் மரங்கள் நடப்பட்டுள்ளதாக Agrinas நிறுவனத்தின் ஆகுஸ் சுதோமோ நாடாளுமன்றத்திடம் தெரிவித்தார். இது கணிசமான மறுசீரமைப்புத் தேவை இருப்பதைக் காட்டுகிறது. தொகுப்பில் பல சிறிய நிலப்பகுதிகள் உள்ளன. தனித்தனியாக அவை திறன்மிக்க சாகுபடிக்குப் போதிய அளவு கொண்டவை அல்ல. எனவே, ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் மேம்பாட்டு உத்திகள் தேவைப்படுகின்றன; அவற்றுக்குத் தேவையான நிபுணத்துவம் அரசிடம் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

நில மறுசீரமைப்பு மற்றும் உற்பத்தித் திறனை உயர்த்துவதற்கான முதலீட்டுத் தேவை பில்லியன் கணக்கான டாலர்களை எட்டக்கூடும். ஏற்கெனவே லட்சியமிக்க கொள்கைத் திட்டங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ள அரசுப் பட்ஜெட்டில் இது நிதி அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தும். அரசுக்குச் சொந்தமான நிறுவனங்களில் தொழில்நுட்ப நிபுணத்துவக் குறைபாடுகள், கையகப்படுத்தப்பட்ட வேளாண் மற்றும் சுரங்கச் சொத்துகளின் முழுத் திறனைப் பயன்படுத்துவதைக் கட்டுப்படுத்தலாம். இதனால் திறனின்மையும் உற்பத்திக் குறைவும் ஏற்படக்கூடும்.

உலகளாவிய சூழலும் முக்கியமானது. உத்திசார் பொருள்களின் மீது அதிகக் கட்டுப்பாடு பெற நாடுகள் முயலுவதால், உலகெங்கும் வேகம் பெற்றுள்ள வளத் தேசியவாதப் போக்கை இந்தோனேசியாவின் அணுகுமுறை பிரதிபலிக்கிறது. லித்தியம் தேசியமயமாக்கல் குறித்த சிலியின் விவாதங்கள் முதல் ஆப்பிரிக்காவின் சுரங்கச் சட்டத் திருத்தங்கள் வரை, இயற்கை வளங்களின் மீது இறையாண்மையை அரசுகள் அதிகமாக வலியுறுத்துகின்றன. அடிப்படைக் கருத்தைவிட அதன் அளவும் வேகமுமே இந்தோனேசிய நடவடிக்கையின் தனிச்சிறப்பாகும்.

இந்த அணுகுமுறை இறுதியில் இந்தோனேசியாவின் பொருளாதாரத்துக்கும் மக்களுக்கும் பயனளிக்குமா என்பது இன்னும் திறந்த கேள்வியாக உள்ளது. வள மேலாண்மையில் அரசு தலைமையிலான முயற்சிகளின் வரலாற்றுப் பதிவுகள் கலவையானவை; வெற்றியும் தோல்வியும் அதில் உள்ளன. பல்வேறு துறைகளில் அரசுக்குச் சொந்தமான நிறுவனங்கள் குறித்த இந்தோனேசியாவின் சொந்த அனுபவமும், திறனின்மை, ஊழல், தவறான நிர்வாகம் பற்றிய எச்சரிக்கைகளை வழங்குகிறது.

பிரபோவோவின் வளக் கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கை, அனைத்து இந்தோனேசியர்களின் நலனுக்காக தேசியச் சொத்துகளின் மீதான கட்டுப்பாட்டை வெற்றிகரமாக மறுசமநிலைப்படுத்திய முயற்சியாக வரலாற்றில் பதிவாகுமா, அல்லது தான் பாதுகாக்க நினைக்கும் மக்களுக்கே இறுதியில் தீங்கு விளைவிக்கும் புதிய திறனின்மைகளையும் பொருளாதாரச் சீர்குலைவுகளையும் உருவாக்குமா என்பதை வரும் ஆண்டுகள் வெளிப்படுத்தும்.

எதிர்காலச் சவால்களும் நிச்சயமற்ற முடிவுகளும்

இந்தோனேசியாவின் வளக் கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கை தொடக்கக் கட்டத்தைத் தாண்டிச் செல்லும்போது, குறிப்பிடத்தக்க சவால்கள் முன்னால் காத்திருக்கின்றன. மில்லியன் கணக்கான ஹெக்டேர் நிலத்தை அரசின் நிர்வாகத்துக்கு மாற்றுவதில் உள்ள தளவாட, சட்ட, பொருளாதாரச் சிக்கல்கள் மிகப் பெரியவை. இந்த முயற்சியின் இறுதி வெற்றி அல்லது தோல்வி, இந்தச் சவால்களை எவ்வாறு கையாளுகிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்திருக்கும்.

உடனடி சவால் அமலாக்கத்தையும் நிர்வாக மாற்றத்தையும் கையாள்வதாகும். புதிதாகக் கையகப்படுத்தப்பட்ட மில்லியன் கணக்கான ஹெக்டேர் நிலங்களை Agrinas மற்றும் பணிக்குழு செயல்பாட்டுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும்; தற்போதுள்ள இயக்குநர்களுடன் ஏற்பாடுகளைப் பேசித் தீர்மானிக்க வேண்டும்; உற்பத்தி நிலைகளைத் தக்கவைக்கும் அமைப்புகளை நிறுவ வேண்டும். இதற்குத் தொழில்நுட்ப நிபுணத்துவம், நிர்வாக அமைப்புகள், மூலதனம் தேவை; இவை போதிய அளவில் கிடைக்காமல் இருக்கலாம்.

சட்டவிரோதமாக இருக்கக்கூடிய சுமார் 5 மில்லியன் ஹெக்டேர் பாமாயில் தோட்டங்களைப் பணிக்குழு அடையாளம் கண்டுள்ளது. பல்வேறு அதிகாரபூர்வ அறிக்கைகளின்படி, அவற்றில் 3.1 முதல் 3.7 மில்லியன் ஹெக்டேர் வரை சரிபார்க்கப்பட்டு மீட்கப்பட்டுள்ளன. மீதமுள்ள பகுதிகளைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவதோடு, ஏற்கெனவே கையகப்படுத்தப்பட்ட பகுதிகளில் ஒழுங்கைப் பேணுவதற்குத் தொடர்ச்சியான கவனமும் வளங்களும் தேவைப்படும்.

பாமாயில் செயல்பாடுகளில், மறுநடவு ஒரு முக்கியச் சவாலாக உள்ளது. விளைச்சலைத் தக்கவைக்க எண்ணெய்ப்பனைகளைப் பொதுவாக ஒவ்வொரு 20 முதல் 25 ஆண்டுகளுக்கும் மறுநடவு செய்ய வேண்டும். புதிய ஏற்பாடுகளின் கீழ் நில உரிமை குறித்த நிச்சயமின்மையால், பல சிறு விவசாயிகள் செலவு அதிகமான மறுநடவைத் தள்ளிப்போட்டுள்ளனர். இதைச் சரிசெய்யாவிட்டால், ஒத்திவைக்கப்பட்ட பராமரிப்பால் வரும் ஆண்டுகளில் உற்பத்தித் திறன் குறையக்கூடும்.

அறுவடை வருவாய் முழுமையாக Agrinas கணக்கில் செலுத்தப்படுவதாகவும், கூட்டாளிகளுக்கான பணம் 30 நாட்களுக்கும் மேல் தாமதித்துச் செலுத்தப்படுவதாகவும் உறுப்பினர்கள் புகார் அளித்துள்ளதாக Gapki தொழில்துறை அமைப்பு தெரிவித்துள்ளது. இத்தகைய பணப்பட்டுவாடா தாமதங்கள் விவசாயிகளுக்கும் நிறுவனங்களுக்கும் பணப்புழக்கச் சிக்கல்களை உருவாக்குகின்றன. இதனால் சிலர் தொழிலிலிருந்து வெளியேற வேண்டிய நிலை ஏற்படுவதோடு, பராமரிப்பு மற்றும் மேம்பாட்டுக்கான முதலீடும் குறையக்கூடும்.

கையகப்படுத்தல்களைச் சூழ்ந்துள்ள சட்டக் கட்டமைப்பும் சவால்களை எதிர்கொள்கிறது. அதிபர் ஒழுங்குமுறைப் பணிக்குழுவுக்கு விரிவான அதிகாரங்களை வழங்கினாலும், குறிப்பிட்ட வழக்குகள் பல ஆண்டுகளுக்கு இந்தோனேசிய நீதிமன்ற அமைப்பில் தொடரக்கூடும். பெரிய நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகளுக்கும் சிறு விவசாயிகளின் செயல்பாடுகளுக்கும் இடையே ஒழுங்குமுறை வேறுபாடு காட்டாதது, சொத்துரிமை மற்றும் வாழ்வாதாரத்துக்கான அரசியலமைப்புப் பாதுகாப்பின் அடிப்படையில் சட்டச் சவால்கள் எழுவதற்கு வாய்ப்பளிக்கிறது.

தகுந்த சட்ட நடைமுறையோ நியாயமான இழப்பீடோ இன்றி சொத்துகள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டதாகக் கருதினால், சர்வதேச முதலீட்டாளர்கள் நடுவர் தீர்ப்பாயத்தை நாடக்கூடும். இத்தகைய செயல்முறைகள் பல ஆண்டுகள் நீடித்தாலும், அவை ஏற்படுவதற்கான சாத்தியம் மட்டுமே இந்தோனேசிய முதலீட்டுச் சூழலைச் சூழ்ந்துள்ள நிச்சயமின்மையை அதிகரிக்கிறது.

அரசின் பல்வேறு நிலைகளுக்கு இடையிலான ஒருங்கிணைப்பு இன்னொரு சவாலாக உள்ளது. இந்தோனேசியாவின் அதிகாரப் பரவலாக்கப்பட்ட ஆட்சிக் கட்டமைப்பு, நிலப் பயன்பாடு மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சியில் மண்டல அரசுகளுக்கு கணிசமான அதிகாரத்தை வழங்குகிறது. மத்திய அரசின் நோக்கங்களும் மண்டல நலன்களும் ஒத்திசைய, தொடர்ச்சியான பேச்சுவார்த்தையும் சமரசமும் தேவைப்படும்.

இந்தோனேசிய பாமாயில் கவுன்சிலின் (DMSI) தலைவர் சாஹத் சினாகா, இது பல துறைகளைத் தாண்டிய பிரச்சினை என்பதைக் குறிப்பிட்டார்: "வனப் பகுதிகள் குறித்த பிரச்சினை பல துறைகளைச் சார்ந்தது. அதைச் சட்ட அமலாக்கத்தின் மூலம் மட்டுமே தீர்த்துவிட முடியாது. வனப் பகுதி ஆளுகையைத் திறம்படச் செயல்படுத்த, சம்பந்தப்பட்ட ஒவ்வொரு அமைச்சகமும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும்."

உடனடி செயலாக்கச் சவால்களுக்கு அப்பால், இந்த நடவடிக்கையின் பொருளாதாரச் சாத்தியக்கூறு குறித்த நீண்டகாலக் கேள்விகள் தொடர்கின்றன. இந்தோனேசியாவிலும் பிற நாடுகளிலும் அரசுக் கட்டுப்பாட்டிலான நிறுவனங்கள், தனியார் துறையின் திறனுக்கும் புதுமைக்கும் ஈடுகொடுக்கப் பலமுறை சிரமப்பட்டுள்ளன. உற்பத்தித்திறன் கணிசமாகக் குறையாமல் விரிவுபடுத்தப்பட்ட சொத்துத் தொகுப்பை Agrinas வெற்றிகரமாக நிர்வகிக்குமா என்பது உறுதியற்றது.

சர்வதேசச் சந்தையின் எதிர்வினையும் முடிவுகளைப் பாதிக்கும். இந்தோனேசியாவிலிருந்து விநியோகம் குறைவதால் உலகப் பொருள் விலைகள் உயர்ந்தால், அரசின் செயல்பாடுகளுக்கு ஆதரவளிக்கக் கூடுதல் வருவாய் கிடைக்கலாம். ஆனால், அதிக விலைகள் மாற்றுப் பொருள்களுக்கோ பிற நாடுகளிலிருந்து கிடைக்கும் விநியோகத்துக்கோ மாறுவதை விரைவுபடுத்தி, காலப்போக்கில் சந்தையில் இந்தோனேசியாவின் பங்கைக் குறைக்கவும் கூடும்.

மின்சார வாகன மின்கலங்களுக்கு இன்றியமையாத நிக்கலைப் பொறுத்தவரை, இந்தோனேசியாவிலிருந்து விநியோகம் பாதிக்கப்பட்டால் மாற்று ஆதாரங்கள் அல்லது மின்கலத் தொழில்நுட்பங்களின் வளர்ச்சி வேகமடையக்கூடும். இதனால், உள்நாட்டு மின்சார வாகன மின்கலத் தொழில்துறையை வளர்க்க நிக்கல் வளங்களைப் பயன்படுத்தும் இந்தோனேசியாவின் உத்தி பாதிக்கப்படும்.

நடவடிக்கையின் சுற்றுச்சூழல் விளைவுகளும் நிச்சயமற்றவையாக உள்ளன. வனங்களை மீட்டெடுத்தல், சிறந்த நில மேலாண்மை ஆகியவை கூறப்பட்ட இலக்குகளில் அடங்கினாலும், நடைமுறையில் சொத்து மீட்புக்கும் வருவாய் ஈட்டுவதற்குமே முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுவதாகத் தெரிகிறது. மறுசீரமைப்பு மற்றும் பாதுகாப்பில் கணிசமான முதலீடு இல்லாவிட்டால், தனியார் நிறுவனங்களிடமிருந்து அரசுக் கட்டமைப்புகளுக்கு உரிமையை மாற்றுவது மட்டுமே சுற்றுச்சூழல் விளைவுகளை மேம்படுத்தாது.

இந்தக் கவலையை Walhi-யின் வனம் மற்றும் தோட்டப் பிரசார மேலாளர் உலி ஆர்தா சியாகியன் வலியுறுத்தினார்: "சுற்றுச்சூழல் மறுசீரமைப்புக்கு ஆதரவளிக்க முடியாவிட்டால், அவர்கள் பணிக்குழுவில் இருப்பதால் என்ன பயன்? சொத்து மீட்பு என்று பேசினால்... அதுவே வனம்; அதை மீட்டெடுக்க வேண்டும். வன மறுசீரமைப்புக்கு அவர்கள் ஆதரவளிக்கவில்லை என்றால், தங்களைச் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாவலர்கள் என்று அழைத்துக்கொள்ள அவர்களுக்குத் தகுதியில்லை."

கரிமச் சான்றிதழ்கள் மூலம் 2028ஆம் ஆண்டுக்குள் 65 பில்லியன் டாலர் வரை திரட்டும் நிர்வாகத்தின் திட்டம், தனக்கெனப் பல சவால்களை எதிர்கொள்கிறது. அடிப்படை அளவீடுகள், இரட்டைக் கணக்கீடு, கரிமச் சேமிப்பைச் சரிபார்த்தல் போன்ற கேள்விகள் உலகெங்கும் கரிமச் சந்தைகளைப் பாதித்துள்ளன. இந்தோனேசியாவின் அணுகுமுறை இப்பிரச்சினைகளைப் போதுமான அளவு தீர்க்குமா என்பது தெளிவில்லை.

மெல்போர்ன் பல்கலைக்கழகத்தில் கரிமக் கணக்கீட்டில் நிபுணத்துவம் பெற்ற கேட் டூலி, இந்தோனேசியாவின் திட்டங்கள் குறித்து கவலை தெரிவித்தார்: "அந்த ஒப்பந்தங்கள் குறித்த தகவல்களில் பெரும்பகுதியை ரகசியமாக வைத்திருக்க நாடுகள் முடிவெடுக்கலாம்." ஐ.நா. மேற்பார்வையைத் தவிர்க்கும் விரிவான இருதரப்பு ஒப்பந்தங்களில் இந்தோனேசியா ஈடுபடக்கூடும் என்றும், "பெருமளவிலான சான்றிதழ்களை எளிதாகப் பரிவர்த்தனை செய்வதற்கான வழி" அதுவாக இருக்கும் என்றும் அவர் கருதுகிறார்.

நடவடிக்கையின் சமூகப் பரிமாணங்களை இனிவரும் காலத்தில் கவனமாகக் கையாள வேண்டும். சமூகங்களை இடம்பெயரச் செய்தல், வாழ்வாதாரங்களைச் சீர்குலைத்தல், அமலாக்கத்தில் நியாயமின்மை நிலவுவதாக உணரப்படுதல் ஆகியவை கவனமாகக் கையாளப்படாவிட்டால் சமூக அமைதியின்மையை உருவாக்கலாம். அமலாக்கத்தையும் உள்ளூர் தேவைகள் மீதான உணர்வுபூர்வமான அணுகுமுறையையும் சமநிலைப்படுத்தும் அரசின் திறன், இந்தோனேசியாவின் பல்வகைப் பகுதிகளில் இந்த நடவடிக்கைக்கு மக்களின் வரவேற்பைத் தீர்மானிக்கும்.

தற்போதைய சாதனைகள் "வெறும் தொடக்கம்தான்" என்று அதிபர் பிரபோவோ கூறியுள்ளார். இது நடவடிக்கை மேலும் விரிவடையக்கூடும் என்பதைக் காட்டுகிறது. தற்போதைய செயலாக்கத்தின் திட்டமிட்ட தன்மை, பல்வேறு பொருள் துறைகளில் தொடர்ச்சியான அமலாக்கத்துக்கான நிறுவனத் திறன் இருப்பதை உணர்த்துகிறது. இருப்பினும், நிர்வாகச் சவால்களும் முதலீட்டுத் தேவைகளும் எதிர்கால விரிவாக்கத்தின் வேகத்தையும் அளவையும் பாதிக்கக்கூடும்.

இயற்கை வளங்களின் மீதான அரசுக் கட்டுப்பாட்டை வலுப்படுத்தும் அரசியலமைப்புத் திருத்தங்கள் சாத்தியமாக இருக்கலாம். இருப்பினும், தற்போதைய அமலாக்கம் நடைமுறையில் உள்ள சட்டக் கட்டமைப்புகளுக்குள் நடைபெறுகிறது. தற்போதைய செயலாக்கத்தின் வெற்றி, இயற்கை வளத் துறைகளின் மீது அரசின் அதிகாரத்தை விரிவுபடுத்துவதற்கான அரசியல் ஆதரவைப் பாதிக்கக்கூடும்.

முதலீட்டாளர் பாதுகாப்புக்கான பாரம்பரியக் கட்டமைப்புகள் வளத் தேசியவாதக் கொள்கைகளை எதிர்கொள்ளும்போது, இருதரப்பு முதலீட்டு ஒப்பந்தங்களை மறுபேச்சுவார்த்தைக்கு உட்படுத்துவது அவசியமாகலாம். அரசுக்குச் சொந்தமான நிறுவனங்களின் விரிவாக்கத்துக்கும் உள்நாட்டுச் சந்தைக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் கொள்கைகளுக்கும் ஏற்பப் பலதரப்பு வர்த்தக ஒப்பந்தங்களிலும் திருத்தங்கள் தேவைப்படலாம்.

இந்தோனேசியாவின் வளக் கட்டுப்பாட்டுக் கொள்கைகளுக்கு இறக்குமதி நாடுகள் நீண்டகாலத்தில் அளிக்கக்கூடிய மற்றொரு பதில், விநியோகச் சங்கிலியின் மீள்திறனை வலுப்படுத்துவதாகும். விநியோகத்தைப் பல்வகைப்படுத்தும் முயற்சிகள் இந்தோனேசியாவின் சந்தைச் செல்வாக்கைக் குறைக்கக்கூடும்; அதே நேரத்தில் அரசால் நிர்வகிக்கப்படும் உற்பத்தியில் போட்டித்திறன் அழுத்தத்தையும் அதிகரிக்கலாம்.

வள இறையாண்மை நோக்கங்களுக்கும் சர்வதேசப் பொருளாதார ஒருங்கிணைப்புக்கும் இடையிலான சமநிலை, இந்தோனேசியாவின் எதிர்கால வளர்ச்சிப் பாதையை வடிவமைக்கும். அரசின் வளக் கட்டுப்பாட்டின் மூலம் உள்நாட்டுக் கொள்கை இலக்குகளை அடைவதோடு, ஏற்றுமதிப் போட்டித்திறனையும் தக்கவைத்தால்தான் வெற்றிகரமான செயலாக்கம் சாத்தியம். நடைமுறையில் கடினம் என நிரூபிக்கப்பட்டுள்ள நுட்பமான சமநிலை இது.

இறுதியில், இந்தோனேசியாவின் வளக் கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கை, முடிவுகள் நிச்சயமற்ற நிலையில் அதிகப் பணயம் கொண்ட ஒரு முயற்சியாகும். அரசுக்கு அதிக வருவாய், மேம்பட்ட வள ஆளுகை, தேசிய நலன்களின் பாதுகாப்பு ஆகியவை சாத்தியமான பலன்களாகும். முதலீட்டாளர்கள் வெளியேறுதல், உற்பத்தித் திறன் குறைதல், சமூகச் சீர்குலைவு, அதற்கேற்ற பாதுகாப்புப் பலன்கள் இல்லாமல் சுற்றுச்சூழல் சீரழிதல் ஆகியவை இடர்களாகும்.

இந்தப் போட்டியிடும் காரணிகள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதைப் பொறுத்தே, இந்த நடவடிக்கை இந்தோனேசியாவின் பொருளாதார இறையாண்மையை வலுப்படுத்திய துணிச்சலான முடிவாக வரலாற்றில் நினைவுகூரப்படுமா, அல்லது வளர்ச்சியைத் தடுத்து உள்நாட்டு, சர்வதேசக் கூட்டாளிகளை அந்நியப்படுத்திய தவறான நடவடிக்கையாகப் பதிவாகுமா என்பது தீர்மானிக்கப்படும்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• தோட்டங்கள், சுரங்கச் சலுகைப் பகுதிகள், செயலாக்க ஆலைகள் அடங்கிய 4 மில்லியன் ஹெக்டேருக்கும் அதிகமான நிலத்தை இந்தோனேசியா கைப்பற்றியுள்ளது; இது ஏறத்தாழ சுவிட்சர்லாந்தின் பரப்பளவுக்குச் சமம்.
• 2025 ஜனவரியில் நிறுவப்பட்ட வனப் பகுதி அமலாக்கப் பணிக்குழு இந்த நடவடிக்கைக்குத் தலைமை தாங்குகிறது. பாதுகாப்பு அமைச்சர் ஸ்ஜஃப்ரி ஸ்ஜாம்சோயெத்தீன் இதற்குத் தலைமை வகிக்கிறார்.
• ஓய்வுபெற்ற ராணுவ அதிகாரிகள் பெரும்பாலும் வழிநடத்தும் அரசுக்குச் சொந்தமான PT Agrinas Palma Nusantara நிறுவனம், சுமார் 1.7 மில்லியன் ஹெக்டேர் பரப்புடன் உலகின் மிகப்பெரிய பாமாயில் தோட்ட உரிமையாளராக மாறியுள்ளது.
• 48 பாமாயில் நிறுவனங்கள் சுமார் 560 மில்லியன் டாலர் அபராதம் செலுத்தவும், 22 சுரங்க நிறுவனங்கள் 1.7 பில்லியன் டாலருக்கும் அதிகமான தொகையைச் செலுத்தவும் அரசு உத்தரவிட்டுள்ளது.
• நிக்கல் சுரங்க நிறுவனங்களுக்கு ஹெக்டேருக்கு 389,000 டாலர் அபராதம் விதிக்கப்படுகிறது. நிலத்தைத் துப்புரவு செய்யத் தொடங்கியதிலிருந்து ஒவ்வொரு ஆண்டுக்கும் பாமாயில் நடவடிக்கைகளுக்கு ஹெக்டேருக்கு 1,497 டாலர் வசூலிக்கப்படுகிறது.
• Wilmar International, IOI Corporation உள்ளிட்ட முக்கிய சர்வதேச நிறுவனங்கள் பாதிப்புகள் ஏற்பட்டுள்ளதாகத் தெரிவித்துள்ளன; இந்தோனேசியச் செயல்பாடுகளை அவை மறுமதிப்பீடு செய்து வருகின்றன.
• சிறு விவசாயிகள் இடம்பெயர்வையோ சாதகமற்ற கூட்டு இயக்க நிபந்தனைகளையோ எதிர்கொள்கின்றனர். வருவாயில் 15 சதவீதம் மட்டுமே தக்கவைத்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பைச் சிலர் நிராகரித்துள்ளனர்.
• சில நிறுவன விதிமீறல்களைத் தவிர்த்துவிட்டு சிறு விவசாயிகளை இலக்காக்கும் தேர்ந்தெடுத்த அமலாக்கத்தைச் சுற்றுச்சூழல் குழுக்கள் விமர்சிக்கின்றன; கையகப்படுத்தல்களால் கிடைக்கும் பாதுகாப்புப் பலன்களையும் அவை கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன.
• சாத்தியமான விநியோக இடையூறுகளின் தாக்கத்தை உலகப் பொருள் சந்தைகள் இன்னும் முழுமையாகக் கணக்கில் கொள்ளவில்லை. பரபரப்பை ஏற்படுத்திய கையகப்படுத்தல்களுக்குப் பிறகு நிக்கல் விலைகள் சிறிது நேரம் உயர்ந்தன.
• Agrinas மூலம் 2029ஆம் ஆண்டுக்குள் இந்தோனேசியாவின் சமையல் எண்ணெயில் மூன்றில் ஒரு பங்கை வழங்கவும் உயிரி டீசல் உற்பத்தியைத் தொடங்கவும் அரசு இலக்கு வைத்துள்ளது. மேலும், 2028ஆம் ஆண்டுக்குள் கரிமச் சான்றிதழ்கள் மூலம் 65 பில்லியன் டாலர் ஈட்டத் திட்டமிட்டுள்ளது.