சுரண்டல், திட்டக் குறைபாடுகள் குற்றச்சாட்டால் விமர்சனத்துக்கு உள்ளான தென் கொரியாவின் வெளிநாட்டுப் பணிப்பெண்கள் முன்னோடித் திட்டம்

கணக்கெடுப்பு பெரும் ஏற்றத்தாழ்வுகளை வெளிப்படுத்துகிறது

வெளிநாட்டுப் பணிப்பெண்களைப் பணியமர்த்தும் தென் கொரியாவின் லட்சியமிக்க முன்னோடித் திட்டம் குறித்து அண்மையில் நடத்தப்பட்ட கணக்கெடுப்பு கடுமையான உண்மைகளை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்துள்ளது. ஊதியத்திலும் பணிச்சூழலிலும் குறிப்பிடத்தக்க ஏற்றத்தாழ்வுகள் இருப்பதை அது சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஜெஜு தேசியப் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் லீ மி-ஏ நடத்தி, கொரிய குடியேற்றக் கொள்கை மற்றும் நிர்வாகச் சங்க இதழில் வெளியிட்ட இந்த ஆய்வில், வெளிநாட்டுப் பணிப்பெண்களுக்கு மிகக் குறைந்த ஊதியம் வழங்கப்பட்டதுடன், ஒப்புக்கொண்ட பணிவரம்புக்கு அப்பாற்பட்ட வேலைகளும் அளிக்கப்பட்டது கண்டறியப்பட்டது.

2024 செப்டம்பரில் சியோல் மாநகர அரசு தொடங்கிய இந்தத் திட்டத்தில் பங்கேற்ற 21 பிலிப்பைன்ஸ் பணிப்பெண்கள், இரண்டு மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் ஆகியோரை மையமாகக் கொண்டு கணக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டது. தொழிலாளர்கள் எதிர்கொண்ட கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடியைத் தரவுகள் வெளிப்படுத்தின. திட்டத்தின் முதல் ஆறு மாதங்களில் தங்களுக்கு மாதம் சராசரியாக 1.92 மில்லியன் வோன் ஊதியமாகக் கிடைத்ததாகப் பதிலளித்தவர்கள் தெரிவித்தனர். 2024ஆம் ஆண்டில் தென் கொரியர்களுக்குக் கிடைத்த மாதச் சராசரி ஊதியமான 3.74 மில்லியன் வோனில் இது பாதிக்கும் குறைவு.

குடியிருப்புச் செலவு, காப்பீட்டுத் தொகை போன்ற கட்டாயச் செலவுகளைக் கழித்தபோது நிதிச் சுமை மேலும் தெளிவானது. இந்தக் கழிவுகளுக்குப் பிறகு வெளிநாட்டுத் தொழிலாளர்களின் மாத நிகர ஊதியம் வெறும் 1.18 மில்லியன் வோனாகக் குறைந்தது. ஆசியாவின் மிக அதிகச் செலவுள்ள நகரங்களில் ஒன்றில் வாழ்வதற்கே இந்தத் தொகை போதாத நிலை உள்ளது. இதனால், பணியமர்த்துவதற்காகவே உருவாக்கப்பட்ட திட்டம் தொழிலாளர்களுக்கு பொருளாதார ரீதியாக நிலைத்திருக்குமா என்ற தீவிரமான கேள்விகள் எழுந்துள்ளன.

ஊதிய இடைவெளியைத் தாண்டி, பணிவரம்பு தொடர்பான குறிப்பிடத்தக்க சிக்கல்களையும் கணக்கெடுப்பு எடுத்துக்காட்டியது. தொடக்கத்தில் செய்துகொண்ட ஒப்பந்தத்தில் இல்லாத பணிகளைச் செய்யுமாறு தங்களிடம் கேட்டதாகப் பலர் தெரிவித்தனர். பாத்திரம் கழுவுதல், செல்லப்பிராணிகளைப் பராமரித்தல், குழந்தைகளுக்கு ஆங்கிலம் கற்பித்தல் ஆகியவையும் கூடுதல் பணிகளில் அடங்கும். தென் கொரியக் குடும்பங்களில் இந்தத் தொழிலாளர்கள் ஆற்ற வேண்டிய பங்கு குறித்து அடிப்படைத் தவறான புரிதல் அல்லது தகவல் பரிமாற்றக் குறைபாடு இருப்பதை இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் உணர்த்துகின்றன.

ஆய்வுக்குத் தலைமை தாங்கிய பேராசிரியர் லீ மி-ஏ, வீட்டு உழைப்பு குறித்த பார்வையில் அமைப்பு ரீதியான மாற்றம் தேவை என வலியுறுத்தினார். இந்தச் சேவைகளுக்கான நிலையான சூழலை உருவாக்க, வீட்டு வேலைகளின் பொருளாதார மதிப்பை அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று அவர் கூறினார்.

குழந்தைப் பராமரிப்பின் மதிப்பை நாம் மறுமதிப்பீடு செய்ய வேண்டும்; வீட்டு வேலைகளின் பொருளாதார மதிப்பை அங்கீகரிக்க வேண்டும்; உயர்தர வீட்டு வேலைச் சேவைகளையும் வேலைவாய்ப்புகளையும் வழங்கும் நற்பயன் சுழற்சியை உருவாக்க வேண்டும்.

தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்களே பெரும்பான்மையாக இருந்த 100 தொழிலாளர்களுடன் முதலில் தொடங்கப்பட்ட இந்தத் திட்டம், சியோலில் 150க்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்களுக்குச் சேவை வழங்கியது. அதன் தொடக்கக் கட்டம் டிசம்பரில் நிறைவடைந்தது. வீட்டு வேலைகளைச் செய்ய முன்வரும் உள்ளூர் தொழிலாளர்களின் கடுமையான பற்றாக்குறையைச் சமாளிப்பதும், தென் கொரியப் பெண்கள் தங்கள் தொழில் வாழ்க்கையைத் தொடர உதவுவதும் இந்த முயற்சியின் நோக்கங்களாக இருந்தன.

மக்கள்தொகைப் பின்னணியும் கொள்கை இலக்குகளும்

உலகிலேயே மிகக் குறைந்த பிறப்பு விகிதத்தை எதிர்கொள்ளும் அவசர முயற்சியின் ஒரு பகுதியாகவே தென் கொரியா வெளிநாட்டு வீட்டு வேலைத் தொழிலாளர்களைப் பணியமர்த்த முடிவு செய்தது. 2023ஆம் ஆண்டில் பிறப்பு விகிதம் 0.78 ஆகக் குறைந்தது. வீட்டு வேலைகள் மற்றும் குழந்தைப் பராமரிப்பின் சுமை, இளம் பெண்கள் குழந்தை பெற்றுக்கொள்வதையும் பணியிடத்தில் தொடர்ந்து இருப்பதையும் தடுக்கும் முக்கியக் காரணம் என அரசு கருதுகிறது. 2024 செப்டம்பரில் அதிகாரபூர்வமாகத் தொடங்கப்பட்ட முன்னோடித் திட்டம், பிலிப்பைன்ஸிலிருந்து பயிற்சி பெற்ற பராமரிப்பாளர்களை அழைத்து வந்து இந்தச் சுமையைக் குறைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டது.

20 முதல் 40 வயதுக்குட்பட்ட இருவரும் வருமானம் ஈட்டும் திருமணத் தம்பதிகள், ஒற்றைப் பெற்றோர் குடும்பங்கள், பல குழந்தைகள் உள்ள குடும்பங்கள் ஆகியோருக்கு இந்தத் திட்டத்தில் முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டது. வீட்டு வேலைகளின் சுமையைக் குறைத்து, குடும்பம் அமைப்பதையும் தாய்மார்கள் தொழிலில் தொடர்ந்து இருப்பதையும் ஊக்குவிப்பதே திட்டத்தின் நோக்கம் எனப் பிரதமர் அலுவலகம் தெரிவித்தது. வெளிநாட்டுப் பணிப்பெண்கள் நகர்ப்புற வாழ்க்கையின் இன்றியமையாத பகுதியாக உள்ள சிங்கப்பூர், ஹாங்காங் ஆகிய இடங்களின் நடைமுறைகளை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு இந்த உத்தி அமைக்கப்பட்டது.

மக்கள்தொகை அழிவுக்கான அபாய அறிகுறிகளைத் தென் கொரியா எதிர்கொள்வதாகக் கூறி, சியோல் மேயர் ஓ சே-ஹுன் இந்த முயற்சியை ஆதரித்தார். பிற ஆசிய நகரங்களில் வெளிநாட்டுப் பணிப்பெண்கள் தொடர்பான திட்டங்கள் வெற்றிகரமாகச் செயல்படுவதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். அத்தகைய கொள்கைகள் குறைந்த பிறப்பு விகிதப் போக்கை மாற்றவில்லை என்றாலும், அதன் வீழ்ச்சியைத் தாமதப்படுத்த உதவியதாக அவர் குறிப்பிட்டார். எனினும், இந்தக் கொள்கையைச் செயல்படுத்துவது வெளிநாட்டிலிருந்து தொழிலாளர்களை அழைத்து வருவதைவிட மிகவும் சிக்கலானதாக நிரூபணமாகியுள்ளது.

மலிவான வெளிநாட்டு உழைப்பை நம்பியிருப்பது மக்கள்தொகை நெருக்கடியின் அடிப்படைக் காரணங்களைத் தீர்க்காது என்று விமர்சகர்கள் நீண்டகாலமாகக் கூறி வருகின்றனர். வெளிநாட்டுத் தொழிலாளர்களை அழைத்து வருவது மக்கள்தொகைப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க வாய்ப்பில்லை என்றும், உள்நாட்டுத் தொழிலாளர்களுக்கான நிலைமைகளை மேம்படுத்துவதிலேயே கவனம் இருக்க வேண்டும் என்றும் ஈவா மகளிர் பல்கலைக்கழகச் சமூகவியல் பேராசிரியர் லீ ஜூ-ஹீ குறிப்பிட்டார். முழுநேர வேலை நேரமும் சலுகைகளும் வழங்கப்பட்டால், இந்தப் பணிகளில் ஈடுபடக்கூடிய நடுத்தர வயதுடைய கொரியப் பெண்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் இருப்பதாகவும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.

சான்றளிக்கப்பட்ட முகமைகளைப் பயன்படுத்தி, திட்டத்தைக் கவனமாகக் கண்காணிப்பதன் மூலம் பிற நாடுகள் எதிர்கொண்ட சிக்கல்களைத் தவிர்க்கலாம் என அரசு நம்பியது. ஆனால், கடுமையான கண்காணிப்பும் முன்னோடித் திட்டத்துக்கான வரம்புகளும் இருந்தபோதிலும், வீட்டு வேலைத் தொழிலாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் கட்டமைப்புப் பிரச்சினைகளை ஒழுங்குமுறைகள் மூலம் மட்டும் சரிசெய்வது கடினம் என்பதைத் தரைநிலை நிலவரம் காட்டுகிறது.

அடையாளக் குழப்பமும் பணிவரம்பு விரிவாக்கமும்

இந்தத் திட்டத்தில் தொழிலாளர்களின் பங்கை வரையறுப்பதே முக்கிய முரண்பாடாக இருந்து வருகிறது. தொழில்முறை பராமரிப்பாளர் உரிமங்களும் பயிற்சியும் பெற்ற பெரும்பான்மையான பிலிப்பைன்ஸ் பெண்கள், தங்களை வழக்கமான பணிப்பெண்களாக அல்லாமல், முதன்மையாகப் பராமரிப்பாளர்களாகவே கருதுகின்றனர். இதனால், பரந்த அளவிலான வீட்டுச் சேவைகளை எதிர்பார்க்கக்கூடிய முதலாளிகளுடன் உரசல் ஏற்பட்டுள்ளது.

தென்கொரியா வருவதற்கு முன்பு நடத்தப்பட்ட நேர்காணல்களில், மேரி, பெல் போன்ற பங்கேற்பாளர்கள் தங்களின் முதன்மைப் பணி கர்ப்பிணித் தாய்மார்கள் அல்லது குழந்தைகளைப் பராமரிப்பதே என வலியுறுத்தினர். பராமரிப்புடன் நேரடியாகத் தொடர்புடையதாக இருந்தால் மட்டுமே வீட்டுப் பணிகளைச் செய்ய வேண்டும் என அவர்கள் புரிந்துகொண்டிருந்தனர். உதாரணமாக, குழந்தைக்கான பால் புட்டிகளைக் கழுவுவது அல்லது விளையாடும் இடத்தைச் சுத்தம் செய்வது போன்ற பணிகளை அவர்கள் செய்யக்கூடும். ஆனால் குப்பையை அகற்றுவது, பெரியவர்களுக்குச் சமைப்பது, பொதுவாகப் பொருட்களை ஒழுங்குபடுத்துவது போன்றவை தங்கள் ஒப்பந்தத்தில் இடம்பெறாது என எதிர்பார்த்தனர்.

ஆனால், கணக்கெடுப்பு முடிவுகளும் அதைத் தொடர்ந்து வெளியான தகவல்களும் இந்த வரம்புகள் அடிக்கடி மங்கலாக்கப்பட்டதைக் காட்டுகின்றன. குடும்பம் முழுவதற்குமான பாத்திரங்களைக் கழுவவும், குழந்தைகளுக்கு ஆங்கிலம் கற்பிக்கவும், செல்லப்பிராணிகளைக் கவனிக்கவும் கேட்டதாகத் தொழிலாளர்கள் தெரிவித்தனர். இப்பணிகள் பராமரிப்புப் பணியின் வரையறைக்கு வெளியே இருப்பதுடன், ஊழியர்களுக்கு கூடுதல் உடல் மற்றும் மன உழைப்பையும் ஏற்படுத்துகின்றன.

எனது முதன்மைப் பணி பராமரிப்புதான். தேவைப்படும்போது, பராமரிப்புடன் தொடர்புடைய வீட்டு வேலைகளில் மட்டுமே உதவுவேன் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டுள்ளேன்.

திட்டம் தொடங்குவதற்கு முன்பே பணிவிவரங்களின் தெளிவின்மை கவலையளித்தது. வேலைவாய்ப்பு மற்றும் தொழிலாளர் அமைச்சகத்தின் தொடக்க வழிகாட்டுதல்கள் தெளிவற்றவையாக இருந்தன. குழந்தைப் பராமரிப்பும் இலகுவான வீட்டு வேலையும் பணிகளில் அடங்கும் என்று மட்டும் கூறப்பட்டிருந்ததே தவிர, அவற்றின் வரம்புகள் தெளிவாக வரையறுக்கப்படவில்லை. இதனால் கூடுதல் கோரிக்கைகளை மறுத்தால் பாதிப்புகள் அல்லது வேலை இழப்பு ஏற்படுமோ என்ற அச்சமின்றித் தொழிலாளர்கள் மறுப்பது கடினமாகியுள்ளது.

மொழித் தடையும் இந்தத் தொடர்புகளை மேலும் சிக்கலாக்குகிறது. ஆங்கிலம், கொரிய மொழிகளில் தேர்ச்சி அடிப்படையில் தொழிலாளர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். ஆனால், வீட்டு எதிர்பார்ப்புகள் குறித்த குறிப்பிட்ட கலாசார நுணுக்கங்கள் தவறான புரிதல்களுக்கு வழிவகுக்கலாம். முதலாளியுடன் நல்லுறவைத் தக்கவைக்கக் கூடுதல் வேலைகளைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் இருப்பதாகத் தொழிலாளர் உணரும்போது, ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட தொழிலாளர் தரநிலைகள் நடைமுறையில் சிதைந்து போகின்றன.

வெளிநாட்டுப் பணிப்பெண்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ள பிற பகுதிகளிலும் இதுபோன்ற பணிவரம்பு விரிவாக்கச் சிக்கல்கள் காணப்படுகின்றன. பணிவிவரங்கள் கண்டிப்பாகச் செயல்படுத்தப்படாவிட்டால், தொழில்முறைப் பராமரிப்பாளரின் பணி விரைவில் பொதுவான வீட்டுப் பணியாக மாறிவிடலாம். இதனால் அவர்களின் குறிப்பிட்ட திறன்களும் பயிற்சியும் குறைத்து மதிப்பிடப்படுகின்றன.

நிதித் தடைகளும் சேவையைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்பும்

தொழிலாளர்கள் குறைந்த ஊதியத்தை எதிர்கொண்ட அதேவேளையில், திட்டத்தின் அதிகச் செலவால் முதலாளிகளும் சிரமப்பட்டனர். இதனால், தொழிலாளர்களை ஈர்க்கும் அளவுக்கு ஊதியம் இல்லாததும், சராசரிக் குடும்பம் ஏற்கக்கூடிய அளவுக்குச் சேவை மலிவாக இல்லாததுமான முரண்பாடு உருவானது. வெளிநாட்டுத் தொழிலாளர்களுக்கு சமமான குறைந்தபட்ச ஊதிய உரிமைகளை வழங்க வேண்டும் எனக் கோரும் சர்வதேசத் தொழிலாளர் ஒப்பந்தங்களில் தென் கொரியா கையெழுத்திட்டுள்ளது. இதனால் சேவையின் செலவு கணிசமாக அதிகரித்தது.

தொடக்கத்தில், குறைந்தபட்ச ஊதியம், காப்பீடு மற்றும் பிற கட்டாயச் செலவுகள் உட்பட, ஒரு மணி நேரத்துக்கு 13,940 வோன் எனச் சேவைக் கட்டணம் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. 2025ஆம் ஆண்டில் இந்தக் கட்டணம் ஒரு மணி நேரத்துக்கு 16,800 வோனாக உயர்ந்தது. வாரத்துக்கு 40 மணி நேரம் சேவையைப் பயன்படுத்தும் குடும்பத்துக்கு மாதச் செலவு சுமார் 2.92 மில்லியன் வோனாக இருந்தது. நான்கு பேர் கொண்ட தென் கொரியக் குடும்பத்தின் சராசரி வருமானம் சுமார் 5.04 மில்லியன் வோன் என்ற நிலையில், இது கணிசமான தொகையாகும்.

இதன் விளைவாக, வசதிபடைத்தவர்களுக்கே பெரும்பாலும் இந்தத் திட்டத்தைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. விண்ணப்பங்களில் 43 சதவீதம் சியோலின் செல்வந்த மாவட்டங்களான காங்னம், சோச்சோ, சோங்பா ஆகிய மூன்றிலிருந்து வந்ததாக நகரத் தரவுகள் காட்டின. வேலைக்குச் செல்லும் பெற்றோர், இருவரும் வருமானம் ஈட்டும் குடும்பங்கள் எனப் பொதுமக்களுக்கு ஆதரவு அளிப்பதே திட்டத்தின் அறிவிக்கப்பட்ட நோக்கம். இந்த மக்கள்தொகைச் சாய்வு அந்த நோக்கத்தைக் குறைமதிப்புக்கு உட்படுத்துகிறது. மாறாக, வேலைக்கும் குழந்தைப் பராமரிப்புக்கும் இடையில் சமநிலையைக் கையாள்வதில் அதிகச் சிரமப்படும் நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யாமல், மேல்தட்டு மக்களுக்கு வழங்கப்படும் மானியமாகவே இது செயல்பட்டது.

அதிகச் செலவு குடிமக்களிடையிலும் அரசியல்வாதிகளிடையிலும் விவாதத்தைத் தூண்டியது. உள்ளூர் பணியாளரை வேலைக்கு அமர்த்தும் செலவுக்கு இணையாக இருந்தால், கலாசார ஒற்றுமை காரணமாக கொரியப் பணியாளரையே விரும்புவோம் எனப் பலர் கருதினர். ஊதியம் இவ்வளவு அதிகமாக இருக்கும்போது வெளிநாட்டுத் தொழிலாளர்களை அழைத்து வருவதன் நோக்கம் என்ன என்றும் சிலர் கேள்வி எழுப்பினர். இது முன்னோடித் திட்டத்தின் நோக்கத்தையே தோற்கடிப்பதாக அவர்கள் வாதிட்டனர்.

அதே நேரத்தில், முதலாளிகள் செலுத்திய அதிகக் கட்டணம் தொழிலாளர்களுக்கு அதிகக் கையில் கிடைக்கும் ஊதியமாக மாறவில்லை. மணிநேரக் கட்டணத்தின் கணிசமான பகுதி நிர்வாக முகமைகள், காப்பீடு, குடியிருப்புச் செலவுகளுக்குச் சென்றது. இடைத்தரகர்கள் பெரும் பங்கை எடுத்துக்கொள்வதால், சட்டப்படி குறைந்தபட்ச ஊதியமாக இருந்தாலும், கழிவுகளுக்குப் பிறகு நடைமுறையில் போதாத ஊதியமே தொழிலாளர்களுக்குக் கிடைக்கும் தற்போதைய மாதிரியின் திறனின்மையை இந்த முரண்பாடு எடுத்துக்காட்டுகிறது.

வாழ்க்கைச் சூழலும் உரிமைகள் குறித்த கவலைகளும்

திட்டம் முன்னேறியபோது, தொழிலாளர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடான வாழ்க்கைச் சூழல் குறித்த தகவல்கள் வெளியாகின. தொடக்கத்தில் தொழிலாளர்கள் பகிர்ந்து வசிக்கும் இடங்களில் தங்கவைக்கப்பட்டதுடன், இரவு 10 மணிக்கான ஊரடங்கும் விதிக்கப்பட்டது. இதனால் இரவில் தங்குமிடத்தை விட்டு வெளியே செல்ல முடியவில்லை. இந்த விதிமுறைக்கு தொழிலாளர் உரிமை ஆதரவாளர்களும் தொழிலாளர்களும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். பெரியவர்களான தங்களுக்கு ஓய்வு நேரத்தைத் தாங்களே நிர்வகிக்கும் சுதந்திரம் இருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் வாதிட்டனர்.

இரு வீட்டு வேலைத் தொழிலாளர்கள் காணாமல் போய், பின்னர் வேறொரு நகரில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டபோது ஊரடங்கு விவகாரம் உச்சத்தை எட்டியது. கருத்துகளையும் இந்தச் சம்பவத்தையும் தொடர்ந்து, 2024ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் சியோல் மாநகர அரசு ஊரடங்கை நீக்கியது. வீட்டுக்கு பணம் அனுப்பும் தொழிலாளர்களுக்கு பணப்புழக்கம் மேம்பட, மாதம் ஒருமுறை என்பதற்குப் பதிலாக இருமுறை ஊதியம் பெறும் வகையிலும் அதிகாரிகள் ஊதிய முறையைத் திருத்தினர்.

இந்த மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டபோதிலும், துன்புறுத்தலுக்கான சாத்தியம் குறித்த ஆழமான கவலைகள் நீடிக்கின்றன. முதலாளிகளுடன் ஒரே வீட்டில் வசிக்க வேண்டும் என்ற விதிமுறை உள்ள ஹாங்காங்கின் தவறுகளைத் தென் கொரியா மீண்டும் செய்யக் கூடாது என்று செயற்பாட்டாளர்களும் நிபுணர்களும் எச்சரித்துள்ளனர். இத்தகைய கொள்கைகள் நவீனகால அடிமைத்தனத்துக்கு வழிவகுக்கலாம் என்றும், பணியிடத்தை விட்டு வெளியேற முடியாததால் தொழிலாளர்கள் சுரண்டலுக்கு ஆளாகலாம் என்றும் ஹாங்காங்கைச் சேர்ந்த பிலிப்பைன்ஸ் செயற்பாட்டாளர் ஷீலா டெபியா-போனிஃபாசியோ எச்சரித்தார்.

தென் கொரியாவின் முன்னோடித் திட்டத்தில் தொழிலாளர்கள் முதலாளிகளிடமிருந்து தனியாக வசிப்பது குறிப்பிடத்தக்க பாதுகாப்பு அம்சமாகும். எனினும், அதிக நேரம் வேலை செய்ய வைக்கப்பட்டதாகவும், புகார்களை அதிகாரிகள் கவனிக்க மறுத்ததாகவும் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்துள்ளன. பணியிடத்தை விட்டு வெளியேறியதற்காக இரு தொழிலாளர்கள் நாடு கடத்தப்பட்டனர். அதிக வேலை நேரம் உட்படக் கடுமையான சுரண்டலுக்கு ஆளானதாக அவர்கள் குற்றம்சாட்டினர். அமைச்சகம் இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை மறுத்தாலும், அவை வலுவான கண்காணிப்புக்கான கோரிக்கைகளைத் தீவிரப்படுத்தியுள்ளன.

கொரியத் தொழிற்சங்கங்களின் கூட்டமைப்பு உள்ளிட்ட தொழிலாளர் அமைப்புகள், திட்டத்தை இடைநிறுத்தி முழுமையாக மறுஆய்வு செய்யக் கோரியுள்ளன. ஊதியம் தாமதமாக வழங்கப்படுவது, பணிவிவரங்கள் தெளிவாக இல்லாதது, முறையான கண்காணிப்பு இல்லாமை ஆகியவை தொடர்ந்து நிலவும் சிக்கல்கள் என்றும், திட்டத்தை விரிவாக்குவது குறித்து பரிசீலிக்கும் முன் அவற்றுக்குத் தீர்வு காண வேண்டும் என்றும் அவை தெரிவிக்கின்றன.

அரசியல் நிச்சயமின்மையும் எதிர்காலத் தடையும்

அரசியல் நிலையற்ற தன்மையாலும் ஆட்சி மாற்றத்தாலும் வெளிநாட்டுப் பணிப்பெண்கள் திட்டத்தின் எதிர்காலம் தற்போது கேள்விக்குறியாகியுள்ளது. முன்னாள் அதிபர் யூன் சுக்-யோல் ஆட்சியில் இந்தத் திட்டத்துக்கு ஆதரவு கிடைத்தது. ஆனால், ஏப்ரலில் அவர் பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இந்த முயற்சி குறிப்பிடத்தக்க தடைகளை எதிர்கொண்டுள்ளது. அவருக்குப் பின் 2025 ஜூனில் பதவியேற்ற ஜனநாயகக் கட்சியைச் சேர்ந்த லீ ஜே-மியோங், இந்த முயற்சி குறித்து தொடர்ந்து கவலைகளை எழுப்பியுள்ள அரசியல் அணியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

2025ஆம் ஆண்டின் நடுப்பகுதிக்குள் திட்டத்தின் நீண்டகால வடிவத்தை இறுதி செய்வதாக வேலைவாய்ப்பு மற்றும் தொழிலாளர் அமைச்சகம் உறுதியளித்திருந்தது. ஆனால், உறுதியான திட்டம் எதுவும் முன்வைக்கப்படவில்லை. முன்னோடித் திட்டத்தைத் தாண்டி விரிவாக்குவது எளிதல்ல என்று துணைத் தொழிலாளர் அமைச்சர் கிம் மின்-சொக் ஜூனில் தெரிவித்தார். செலவு, தொழிலாளர் பாதுகாப்பு தொடர்பான தீர்க்கப்படாத பிரச்சினைகளைக் காரணம் காட்டி, நாடு முழுவதும் திட்டத்தைச் செயல்படுத்த மத்திய அரசு தயக்கம் காட்டுகிறது.

இந்த அரசியல் முட்டுக்கட்டை, தற்போது திட்டத்தில் உள்ள தொழிலாளர்களிடம் கவலையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அனுமதியில்லாத விடுப்புகள், தன்னிச்சையாக வெளியேறியவர்கள் காரணமாக, 2025 மார்ச்சுக்குள் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை தொடக்கத்தில் இருந்த 100லிருந்து 89ஆகக் குறைந்தது. சுமார் 500 குடும்பங்கள் காத்திருப்போர் பட்டியலில் இருந்தபோதிலும், மாற்றுப் பணியாளர்களை நியமிப்பதிலோ, தொடக்கக் குழுவினரின் ஒப்பந்தங்களைப் புதுப்பிப்பதிலோ அரசு தாமதம் செய்துள்ளது.

குடும்பங்களுக்கு இந்தச் சேவை இன்றியமையாதது என்று வாதிட்டு, திட்டத்தை விரிவாக்க சியோல் அதிகாரிகள் வலியுறுத்தி வருகின்றனர். சேவையைப் பயன்படுத்துவோரில் சுமார் 95 சதவீதத்தினரும், தொழிலாளர்களில் 70 சதவீதத்துக்கும் மேற்பட்டோரும் திருப்தி அடைந்துள்ளதாக மேயர் ஓ சே-ஹுன் கூறுகிறார்; சேவையைப் பயன்படுத்துவோரிடம் திருப்தி விகிதம் அதிகமாக இருப்பதாக நகரத் தரவுகளும் தெரிவிக்கின்றன. எனினும், சமீபத்திய நகர மன்றக் கூட்டத்தில் சியோல் நகர மன்ற உறுப்பினர் ஐ சூ லூ இந்தத் திட்டத்தைத் தோல்வியடைந்த கொள்கை எனக் கூறி, அதைத் திரும்பப் பெறக் கோரினார்.

தற்போது கொரியாவில் உள்ள தொழிலாளர்களின் வேலை அனுமதிகள் 2026ஆம் ஆண்டின் தொடக்கம் வரை நீட்டிக்கப்பட்டுள்ளதால், அவர்கள் தொடர்ந்து அங்கே தங்குவார்கள் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால், எதிர்காலம் குறித்த தெளிவான திட்டம் இல்லாததால், புதிய தொழிலாளர்கள் வருவது தடுக்கப்படுவதுடன் நிச்சயமற்ற சூழலும் நிலவுகிறது. திட்டம் முடிவுக்கு வந்தால் தொழிலாளர்களை ஹோட்டல்கள் அல்லது உணவகங்கள் போன்ற பிற சேவைப் பணிகளுக்கு மாற்றக்கூடும் எனத் தொழிலாளர் அமைச்சக அதிகாரிகள் தெரிவித்துள்ளனர். ஆனால், பராமரிப்பு ஆதரவு என்ற முதன்மை நோக்கம் இதனால் கைவிடப்படும்.

இந்தத் தேக்கநிலை, சமூகத்தில் நிலவும் பரந்த முடிவெடுக்க முடியாத நிலையையே பிரதிபலிக்கிறது. பிறப்பு விகிதத்தையும் பணியாளர் பங்கேற்பையும் அதிகரிக்க வீட்டு ஆதரவு தேவை என்பது தெளிவாக இருந்தாலும், அதற்கான செலவை யார் ஏற்பது, இந்தப் பணிகளைச் செய்யும் தொழிலாளர்களின் கண்ணியத்தையும் உரிமைகளையும் எப்படிப் பாதுகாப்பது என்பதில் ஒருமித்த கருத்து இல்லை. பொருளாதாரத் தேவை, சமூகத்தின் ஐயம், அரசியல் மாற்றம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே இந்தத் திட்டம் தற்போது சிக்கியுள்ளது.

முக்கிய அம்சம்

தொழிலாளர் குடியேற்றத்தின் மூலம் மக்கள்தொகை வீழ்ச்சியைச் சமாளிப்பதில் உள்ள சிக்கல்களுக்கு, வெளிநாட்டுப் பணிப்பெண்கள் குறித்த தென் கொரியாவின் முயற்சி ஓர் எடுத்துக்காட்டாக உள்ளது. ஊதியக் கட்டமைப்பிலும் பணிவரையறைகளிலும் உள்ள கடுமையான குறைபாடுகளை கணக்கெடுப்பு வெளிப்படுத்தினாலும், அவசியமான சீர்திருத்தங்களுக்கான வழியையும் அது காட்டுகிறது. இந்தத் திட்டம் பாலினச் சமத்துவத்துக்கும் குடும்ப ஆதரவுக்கும் வழிவகுக்கிறதா அல்லது தொழிலாளர் சுரண்டலுக்கான பாதையாக அமையுமா என்ற விவாதம் தொடர்கிறது.

• வெளிநாட்டுப் பணிப்பெண்களுக்கு கழிவுகளுக்குப் பிறகு சராசரியாக 1.18 மில்லியன் வோன் மட்டுமே கிடைத்தது; இது உள்ளூர் சராசரி ஊதியத்தில் பாதிக்கும் குறைவு என்று கணக்கெடுப்பு காட்டியது.
• ஒப்பந்தத்தில் இல்லாத செல்லப்பிராணிப் பராமரிப்பு, ஆங்கிலம் கற்பித்தல் போன்ற பணிகளைச் செய்ததாகத் தொழிலாளர்கள் தெரிவித்தனர்.
• ஒரு மணி நேரத்துக்கு 16,800 வோன் என்ற அதிகச் சேவைக் கட்டணத்தால், சியோலின் செல்வந்த மாவட்டங்களைச் சேர்ந்தவர்களுக்கே பெரும்பாலும் இந்தத் திட்டத்தைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.
• 2025ஆம் ஆண்டின் ஆட்சி மாற்றத்துக்குப் பிறகு ஏற்பட்ட அரசியல் மாற்றங்கள் முன்னோடித் திட்டத்தின் விரிவாக்கத்தைத் தாமதப்படுத்தியுள்ளன.
• சாத்தியமான துன்புறுத்தலைத் தடுக்க, ஹாங்காங்கைப் போன்ற ஒரே வீட்டில் தங்கும் முறையைப் பின்பற்ற வேண்டாம் என்று செயற்பாட்டாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.