இந்தோனேசியாவின் புதிய குற்றவியல் சட்டம்: காலனித்துவ மரபுக்குப் பதிலாக நவீன சர்ச்சை

தென்கிழக்கு ஆசியாவில் ஒரு புதிய சட்டக் காலம் விடிகிறது

இந்தோனேசியா தனது குற்றவியல் நீதித்துறை அமைப்பில் விரிவான மறுசீரமைப்பை அதிகாரபூர்வமாக நடைமுறைப்படுத்தியுள்ளது. இதன் மூலம் காலனித்துவக் காலம் முடிவுக்கு வந்து, உலகின் மூன்றாவது பெரிய ஜனநாயக நாட்டுக்கு சட்டரீதியாகச் சிக்கலான புதிய அத்தியாயம் தொடங்கியுள்ளது. 2026 ஜனவரி 2 அன்று, புதிய குற்றவியல் சட்டம் (KUHP), 1918 முதல் நடைமுறையில் இருந்த டச்சுக் காலனித்துவக் குற்றவியல் சட்டத்துக்குப் பதிலாக அதிகாரபூர்வமாக அமலுக்கு வந்தது. இந்தச் சட்டத்தை சமகால இந்தோனேசிய மதிப்பீடுகளுடனும் பண்பாட்டுடனும் ஒத்திசைக்கும் அவசியமான காலனித்துவ நீக்க நடவடிக்கையாக அரசு கூறினாலும், இந்த மாற்றம் தீவிர விவாதத்தைத் தூண்டியுள்ளது. பல ஆண்டுகளாக உருவாக்கப்பட்டு, மூன்றாண்டு மாற்றக் காலத்துக்குப் பிறகு 2022இல் இறுதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட இந்தச் சட்டம், பொதுவாழ்வின் மற்றும் தனிப்பட்ட வாழ்வின் ஏறத்தாழ எல்லா அம்சங்களையும் தொடும் நூற்றுக்கணக்கான பிரிவுகளைக் கொண்டுள்ளது.

இந்தச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்திருப்பது, அரசு தனது குடிமக்களை ஒழுங்குபடுத்தும் முறையில் ஆழமான மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. வெளிநாட்டுச் செல்வாக்கிலிருந்து இறுதியாக விடுபட்டு, தீவுக்கூட்டத்தின் தனித்துவமான சமூகக் கட்டமைப்புக்கு ஏற்ற சட்டக் கட்டமைப்பை இந்தப் புதிய சட்டங்கள் வழங்குவதாக அரசு அதிகாரிகள் கூறுகின்றனர். ஆனால், கடுமையாகப் போராடிப் பெற்ற குடிமக்கள் உரிமைகளைச் சிதைக்கும் பின்னடைவாக இந்தச் சட்டத்தை விமர்சகர்கள் கருதுகின்றனர். சட்டத்தின் பரந்த வரம்பு சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகள், சட்ட வல்லுநர்கள் மற்றும் தூதரகப் பங்காளிகளின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. தெளிவற்ற வரையறைகளும் கடுமையான தண்டனைகளும் எதிர்ப்பை ஒடுக்கவும் ஒழுக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தவும் பயன்படுத்தப்படலாம் என அவர்கள் அஞ்சுகின்றனர்.

தேசிய இறையாண்மைக்கும் சர்வதேச மனித உரிமைத் தரநிலைகளுக்கும் இடையிலான முரண்பாடே இந்தச் சர்ச்சையின் மையமாக உள்ளது. புதிய சட்டம் இந்தோனேசிய மக்களின் விருப்பத்தையும் அவர்களின் மத, பண்பாட்டு நெறிகளையும் பிரதிபலிப்பதாக அரசு வலியுறுத்துகிறது. இருப்பினும், இந்தச் சட்டங்கள் நடைமுறையில் பயன்படுத்தப்படும் விதம், இணக்கத்தை வலியுறுத்தவும் விமர்சனங்களை மௌனமாக்கவும் அதிகாரிகளுக்கு பரந்த அதிகாரங்களை வழங்குகிறது எனக் கவலைப்படும் செயற்பாட்டாளர்கள், பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் சிறுபான்மையினரிடையே பதற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

பொதுப் போராட்டங்களுக்கு அனுமதியிலிருந்து அறிவிப்பு முறைக்கு மாற்றம்

மிக உடனடியானதும் சர்ச்சைக்குரியதுமான மாற்றங்களில் ஒன்று, ஒன்றுகூடும் உரிமையைப் பாதிக்கிறது. புதிய சட்டத்தின்படி, காவல்துறைக்கு அறிவிக்காமல் பொதுச் சாலைகளில் ஊர்வலம், பேரணி அல்லது ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துவது இப்போது குற்றமாகும்; இதற்கு ஆறு மாதங்கள் வரை சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்படலாம். முன்பு நிர்வாக விதிமீறலாகக் கருதப்பட்ட ஒன்றைக் குற்றச் செயலாக மாற்றும் இந்தப் பிரிவு, பொதுப் போராட்டங்களைத் திட்டமிடும் குடிமைச் சமூகக் குழுக்களுக்கும் தொழிற்சங்கங்களுக்கும் அடிப்படையாகவே புதிய கணக்கீட்டை ஏற்படுத்துகிறது.

அறிவிப்புக்கும் அனுமதிக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை வலியுறுத்தி இந்தப் பிரிவை இந்தோனேசிய அதிகாரிகள் நியாயப்படுத்தியுள்ளனர். கருத்துகளை வெளிப்படுத்துவதை அரசு தடை செய்யவில்லை; பொதுஒழுங்கை நிர்வகிக்க முன்கூட்டியே அறிவிக்க வேண்டும் என்று சட்டம் மற்றும் மனித உரிமைகள் துணை அமைச்சர் எட்வர்ட் ஹியாரிஜ் வலியுறுத்தினார். மேற்கு சுமத்ராவில் நடந்த ஒரு குறிப்பிட்ட சம்பவத்தை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். அறிவிக்கப்படாத போராட்டத்தால் ஏற்பட்ட போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கிய ஆம்புலன்ஸில் இருந்த ஆபத்தான நிலையில் உள்ள நோயாளி ஒருவர் உயிரிழந்தார். போக்குவரத்தை மாற்றியமைக்கவும், பொதுச் சாலைகளைப் பயன்படுத்தும் மற்றவர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும் காவல்துறைக்கு அறிவிப்பது அவசியம் என அரசு வாதிடுகிறது.

காவல்துறையினர் திட்டமிட்டு போக்குவரத்தை மாற்றியமைக்கவும், மற்ற அனைவரின் போக்குவரத்து உரிமைகளும் பாதுகாக்கப்படுவதை உறுதிசெய்யவும் அறிவிப்பு கட்டாயம்.

இந்த உறுதிமொழிகள் இருந்தபோதிலும், அறிவிக்கப்படாத போராட்டங்களை குற்றமாக்குவது "அச்சுறுத்தும் விளைவை" ஏற்படுத்தும் எனச் செயற்பாட்டாளர்களும் சட்ட அறிஞர்களும் வாதிடுகின்றனர். திடீர் அரசு நடவடிக்கைகள் அல்லது அவசரநிலைகளுக்குப் பதிலளிக்கும் வகையில் தன்னிச்சையான ஆர்ப்பாட்டங்களை ஏற்பாடு செய்தால் சிறைத்தண்டனை கிடைக்கலாம் என்ற அச்சுறுத்தல், குறிப்பாக அத்தகைய சூழல்களில், கருத்துச் சுதந்திரத்தைப் பயன்படுத்துவதிலிருந்து மக்களைத் தடுக்கும் என அவர்கள் கூறுகின்றனர். பொதுநலனுக்கு இடையூறு ஏற்படுத்துவது எது என்பதற்கான வரையறை அகநிலை சார்ந்தது என்றும், போராட்டக்காரர்களைக் கைது செய்யச் சட்ட அமலாக்க அமைப்புகளுக்கு கணிசமான விருப்புரிமை அளிக்கிறது என்றும் விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

ஹியூமன் ரைட்ஸ் வாட்ச் ஆய்வாளர் ஆண்ட்ரியாஸ் ஹார்சோனோ, யாரையும் சிக்கவைக்கத் தளர்வாகப் பொருள் கொள்ளக்கூடிய இந்தப் பிரிவை "ரப்பர் பிரிவு" என விமர்சித்தார். அம்னெஸ்டி இன்டர்நேஷனல் இந்தோனேசியாவின் நிர்வாக இயக்குநர் உஸ்மான் ஹமீதும் இதே கருத்தை எதிரொலித்தார். ஆர்ப்பாட்டங்கள் மூலம் கருத்துகளை வெளிப்படுத்தும் உரிமையைப் பயன்படுத்துகிறவர்கள் சிறையில் முடிவது ஆபத்தானது என்று அவர் கூறினார். அரசு நலன்களுடன் ஒத்துப்போகும் போராட்டங்கள் புறக்கணிக்கப்படும்போது, அரசு விமர்சகர்களுக்கு எதிராக மட்டும் இந்தச் சட்டங்கள் தேர்ந்தெடுத்துப் பயன்படுத்தப்படும் என்ற அச்சம் நிலவுகிறது.

ஒழுக்கம் சார்ந்த சட்டங்களும் தனிப்பட்ட நடத்தையை குற்றமாக்குதலும்

பொது ஒன்றுகூடலைத் தாண்டி, புதிய சட்டம் இந்தோனேசியக் குடிமக்களின் தனிப்பட்ட வாழ்வில் ஆழமாகத் தலையிடுகிறது. ஒழுக்கத்தை ஒழுங்குபடுத்துவதில் அரசின் பங்கு என்ன என்பது குறித்த கடுமையான விவாதத்தையும் இது தூண்டியுள்ளது. திருமணத்துக்கு வெளியே பாலுறவு கொள்வதையும் சேர்ந்து வாழ்வதையும் குற்றமாக்கும் பிரிவுகளே சர்வதேச அளவில் அதிகம் விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன. பிரிவு 411இன் கீழ், திருமணத்துக்கு வெளியே பரஸ்பர சம்மதத்துடன் பாலுறவு கொள்வதற்கு ஓராண்டு வரை சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்படலாம். பிரிவு 412, சட்டப்படி திருமணம் செய்யாமல் கணவன் மனைவியாகச் சேர்ந்து வாழும் தம்பதியினரைக் குற்றமாக்குகிறது; இதற்கு ஆறு மாதங்கள் வரை சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்படலாம்.

இந்தக் குற்றங்கள் "புகாரின் அடிப்படையிலானவை" எனக் குறிப்பிட்டு கவலைகளைப் போக்க அரசு முயன்றுள்ளது. இதன்படி, குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவரின் துணைவர், பெற்றோர் அல்லது பிள்ளை முறையான காவல் புகார் அளித்தால் மட்டுமே வழக்குத் தொடர முடியும். வீடுகளில் காவல்துறை நேரடியாகச் சோதனை நடத்துவதைத் தடுப்பதற்கும், வெளிநாட்டுப் பயணிகள் தன்னிச்சையாக இலக்காக்கப்பட மாட்டார்கள் எனச் சுற்றுலாத் துறைக்கு உறுதியளிப்பதற்கும் இந்த நடைமுறை உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால், இதனால் வழக்குத் தொடரும் அதிகாரம் அரசிடமிருந்து பழிவாங்கும் நோக்கம் கொண்ட குடும்ப உறுப்பினர்கள் அல்லது அண்டை வீட்டாருக்கு மாறுகிறது என விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

LGBT சமூகத்துக்கு ஏற்படும் விளைவுகள் குறிப்பாகக் கடுமையானவை. இந்தோனேசியாவில் ஒரே பாலினத் திருமணத்துக்கு சட்ட அங்கீகாரம் இல்லாததால், பரஸ்பர சம்மதத்துடனான ஒரே பாலின உறவுகள் அனைத்தும் நடைமுறையில் திருமணத்துக்கு வெளியேயான பாலுறவுக்கான தடையின் கீழ் வரும். இந்தோனேசிய வரலாற்றில் முதன்முறையாக, வயது வந்தோரிடையேயான பரஸ்பர சம்மதத்துடனான ஒரே பாலின உறவுகள் தேசியச் சட்டத்தால் வெளிப்படையாகக் குற்றமாக்கப்பட்டுள்ளன. இதனால் ஒரே பாலின உறவுகள் அனைத்தும் சட்டவிரோதமாக்கப்பட்டு, LGBT நபர்கள் மிரட்டிப் பணம் பறித்தலுக்கும் கட்டாயப் பணப்பறிப்புக்கும் ஆளாகும் அபாயம் இருப்பதாக ஹியூமன் ரைட்ஸ் வாட்ச் குறிப்பிட்டுள்ளது.

மேலும், அரசு வழியாக அல்லாமல் மத அல்லது வழக்காற்றுச் சடங்குகளின் அடிப்படையில் திருமணம் செய்துகொள்ளும் பாதிக்கப்படக்கூடிய மக்களை இந்தச் சட்டங்கள் சமமற்ற வகையில் பாதிக்கின்றன. குறிப்பாக கிராமப்புறங்களிலும் பழங்குடிச் சமூகங்களிலும் உள்ள பல மில்லியன் தம்பதியினரிடம் அதிகாரபூர்வ திருமணச் சான்றிதழ்கள் இல்லை. பதிவு செய்வதற்கான செலவும் சிக்கலான நடைமுறையும் காரணமாக, இந்தோனேசியத் தம்பதியினரில் பாதிப் பேர் வரை இத்தகைய ஆவணங்கள் இல்லாமல் இருக்கலாம் என ஆய்வாளர்கள் மதிப்பிடுகின்றனர். முன்பு சமூகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்த அவர்களது திருமணங்கள், இப்போது புதிய சட்டத்தின் கீழ் தொழில்நுட்ப ரீதியாகக் குற்றவியல் வழக்குக்கு வழிவகுக்கக்கூடும்.

பெண்களின் உரிமைகள் மற்றும் இனப்பெருக்க நலனில் தாக்கம்

இனப்பெருக்க நலம் மற்றும் உடல் சார்ந்த தன்னாட்சியில் இந்தச் சட்டம் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் குறித்து பெண்கள் உரிமை ஆதரவாளர்கள் தீவிர எச்சரிக்கை விடுத்துள்ளனர். சில வரையறுக்கப்பட்ட விதிவிலக்குகளுடன் கருக்கலைப்பைக் குற்றமாக்குவதைப் புதிய சட்டம் தொடர்கிறது. பாலியல் வல்லுறவு அல்லது மருத்துவ அவசரநிலை ஏற்பட்டால் மட்டுமே, அதுவும் கர்ப்பத்தின் முதல் 14 வாரங்களுக்குள் மட்டுமே, கருக்கலைப்புக்கு அனுமதி அளிக்கப்படுகிறது. மேலும், சிறார்களுக்கு கருத்தடை குறித்த தகவல்களைப் பரப்புவதைக் கட்டுப்படுத்துவதுடன், கருக்கலைப்பு பெறுவது தொடர்பான தகவல்களை வழங்குவதையும் இந்தச் சட்டம் குற்றமாக்குகிறது.

இந்தப் பிரிவுகள் பொது சுகாதாரத் தரவுகளுக்கும் சர்வதேசத் தரநிலைகளுக்கும் முரணானவை. கருக்கலைப்பைக் கட்டுப்படுத்தும் சட்டங்கள் அதன் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பதில்லை; மாறாக, அவற்றை மறைமுகமாகச் செய்யத் தள்ளி, பாதுகாப்பற்றதாக்குகின்றன. இந்தோனேசியாவில் ஆண்டுக்கு 1.7 மில்லியன் கருக்கலைப்புகள் நிகழ்வதாக மதிப்பிடப்படுகிறது; அவற்றில் பெரும்பாலானவை முறையான சுகாதார அமைப்புக்கு வெளியே செய்யப்படுகின்றன. ஒரு லட்சம் உயிருடன் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு சுமார் 140 தாய்மார்கள் உயிரிழக்கும் அளவில், தாய்மார் இறப்பு விகிதம் தொடர்ந்து அதிகமாக உள்ளது. பாதுகாப்பான மருத்துவச் சிகிச்சைகளையும் தகவல்களையும் பெறுவதைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம், புதிய சட்டங்கள் இந்த இறப்பு விகிதத்தை அதிகரிக்கும் அபாயம் உள்ளது.

பெண்களின் வாழ்வுரிமை, சுகாதார உரிமை மற்றும் கொடூரமான அல்லது இழிவான நடத்தையிலிருந்து விடுதலை பெறும் உரிமையைப் பாதுகாக்க, கருக்கலைப்பைக் குற்றமற்றதாக்க வேண்டும் என உலக சுகாதார அமைப்பும் பல்வேறு மனித உரிமை அமைப்புகளும் கோரியுள்ளன. இனப்பெருக்க நலப் பிரச்சினைகளைப் பொது சுகாதாரக் கேள்விகளாகப் பார்க்காமல், ஒழுக்க விதிகளுக்கு இணங்க வேண்டிய விவகாரங்களாகப் புதிய சட்டம் சித்தரிக்கிறது. இதனால் தங்கள் உடல் மற்றும் எதிர்காலம் குறித்து தகவலறிந்த முடிவுகளை எடுக்கும் பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகளின் திறன் பாதிக்கப்படுகிறது. இதன் விளைவாக சிறுமிகளின் கல்வி முடிவுக்கு வருவது, குழந்தைத் திருமணங்கள் அதிகரிப்பது, நீடித்த உடல்நலப் பாதிப்புகள் ஏற்படுவது உள்ளிட்ட பல எதிர்மறை விளைவுகள் உருவாகலாம்.

விரிவாக்கப்படும் காவல்துறை அதிகாரங்களும் சமூகப் பணித் தண்டனைகளும்

குற்றங்கள் எவ்வாறு விசாரிக்கப்பட வேண்டும், வழக்குத் தொடரப்பட வேண்டும் என்பதை வரையறுக்கும் புதிய குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம் (KUHAP), குற்றவியல் சட்டத்துடன் இணைந்து அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. நடைமுறைச் சீர்திருத்தம் என்றாலும், குறிப்பாக காவல்துறை அதிகார விரிவாக்கம் குறித்து தனியாகப் பல கவலைகள் எழுந்துள்ளன. கைது மற்றும் காவலில் வைப்பதற்கான நீதிமன்ற உத்தரவுகளைப் பெற வேண்டிய கட்டாயத்தை KUHAP நீக்குவதால், நீதிமன்றக் கண்காணிப்பின்றி நபர்களைக் காவலில் வைக்க காவல்துறைக்கு வழிவகுக்கிறது எனக் குடிமைச் சமூகக் குழுக்கள் விமர்சித்துள்ளன.

நீதித்துறையின் கட்டுப்பாடுகள் இல்லாதிருப்பது அதிகார துஷ்பிரயோகத்துக்கு வழிவகுக்கலாம் என்றும், தன்னிச்சையாகக் காவலில் வைப்பதன் மூலம் விமர்சகர்களைச் சட்ட அமலாக்க அமைப்புகள் மௌனமாக்குவது எளிதாகலாம் என்றும் சட்ட வல்லுநர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். புதிய சட்டம் காவல்துறைக்கு "அதீத அதிகாரம்" வழங்கி, பிற புலனாய்வாளர்களின் சுதந்திரத்தைக் குலைத்து, வழக்குகளைத் திரித்துக் கையாள வழிவகுக்கிறது என இந்தோனேசிய சட்ட உதவி அறக்கட்டளை (LBH) வாதிட்டுள்ளது. இந்தோனேசியாவில் காவல்துறைக்குப் பொறுப்புக்கூறல் தொடர்பாக ஏற்கெனவே நிலவும் சவால்களைக் கருத்தில் கொண்டால், அதிகார விரிவாக்கம் குறிப்பாகக் கவலையளிக்கிறது.

மறுபுறம், கடுமையான நெரிசலில் இயங்கும் நாட்டின் சிறைச்சாலைகள் மீதான அழுத்தத்தைக் குறைக்க, புதிய சட்டம் மாற்றுத் தண்டனைகளை அறிமுகப்படுத்துகிறது. அதிகபட்சமாக ஐந்தாண்டு தண்டனை விதிக்கக்கூடிய சிறிய குற்றங்களுக்கு, சிறைத்தண்டனைக்குப் பதிலாக 8 முதல் 240 மணிநேரம் வரை சமூகப் பணி செய்யுமாறு நீதிபதிகள் உத்தரவிடலாம். சிறைகள் அவற்றின் கொள்ளளவைவிட ஏறத்தாழ இருமடங்கு கைதிகளுடன் இயங்குவதால், இது மனிதாபிமானச் சீர்திருத்தமாகக் கருதப்படுகிறது.

இருப்பினும், சமூகப் பணித் தண்டனை ஒரே சீராகச் செயல்படுத்தப்படுமா என ஆய்வாளர்கள் கவலை தெரிவித்துள்ளனர். சிறந்த சட்டப் பிரதிநிதித்துவம் பெறக்கூடிய செல்வந்தக் குற்றவாளிகள் சிறையிலடைக்காத தண்டனைகளைப் பெறலாம்; அதேவேளை தொடர்புகளோ வளங்களோ இல்லாத ஏழைக் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர்கள் சிறையில் முடிவடையலாம் என்ற அபாயம் உள்ளது. இந்த ஏற்றத்தாழ்வு, குற்றத்தைவிட வறுமையையே நீதித்துறை தண்டிக்கிறது என்ற பொதுமக்களின் எண்ணத்தை வலுப்படுத்தக்கூடும். நீதித்துறை விருப்புரிமை அரசியல் அல்லது நிதி ஆதாயத்துக்காகத் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய, முறையான கண்காணிப்பும் தெளிவான வழிகாட்டுதல்களும் தேவைப்படும்.

நிந்தனைச் சட்டங்களுக்கு மத்தியில் மதச் சுதந்திரம்

உலகின் மிகப்பெரிய முஸ்லிம் பெரும்பான்மை நாட்டில் உணர்வுபூர்வமான தலைப்பான மதம் தொடர்பான விதிகளையும் புதிய குற்றவியல் சட்டம் புதுப்பிக்கிறது. வழிபாட்டுத் தலங்களையும் மதப் பொருட்களையும் சேதப்படுத்துவதைக் குற்றமாக்கி ஐந்து ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை விதிக்க வகைசெய்யும் பிரிவு 305, மதச் சிறுபான்மையினருக்கு சிறிய நம்பிக்கையளித்தாலும், மத ஒழுங்குமுறையின் பரந்த பின்னணி இன்னும் கவலையளிக்கிறது.

ஏற்கெனவே இருந்த நிந்தனைச் சட்டங்களை ஒரு பிரிவிலிருந்து ஆறு பிரிவுகளாக இந்தச் சட்டம் விரிவுபடுத்துகிறது. அதிகபட்ச சிறைத்தண்டனை மூன்று ஆண்டுகளாகக் குறைக்கப்பட்டிருந்தாலும், மதத்தைத் துறப்பதை நடைமுறையில் தடைசெய்து, ஒருவரை அவரது மதத்தை விட்டு விலகச் சம்மதிக்க வைப்பதைக் குற்றமாக்கும் பிரிவு புதிய சட்டத்தில் இடம்பெற்றுள்ளது. இது இந்தோனேசியாவில் மதம் மற்றும் நம்பிக்கைக்கான சுதந்திரத்தில் குறிப்பிடத்தக்க பின்னடைவாகும். நாட்டில் நிலவும் "எந்தவொரு வாழும் சட்டத்தையும்" இந்தச் சட்டம் அங்கீகரிக்கிறது. பெண்கள் மற்றும் சிறுபான்மையினருக்கு எதிராகப் பாகுபாடு காட்டும் ஷரியாவால் தூண்டப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான உள்ளூர் விதிமுறைகளுக்கும் சட்ட அங்கீகாரம் வழங்கப்படுவதாக இதைப் பொருள் கொள்ளலாம்.

வழிபாட்டுத் தலங்களுக்கான புதிய பாதுகாப்புகள் ஒரே சீராக அமல்படுத்தப்படுமா என்பதில் சிறுபான்மையினர் உரிமை ஆதரவாளர்கள் இன்னும் ஐயம் கொண்டுள்ளனர். கடும்போக்குக் குழுக்களிடமிருந்து சிறுபான்மையினரைப் பாதுகாக்க அதிகாரிகள் தவறிவிடுவதும், சில நேரங்களில் ஒழுங்கைப் பேணுவதற்காகப் பெரும்பான்மையினருக்கு ஆதரவளிப்பதும் வரலாற்றில் காணப்படுகிறது. வழிபாட்டுத் தலங்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிப்பதாகச் சட்டம் உறுதியளித்தாலும், சிறுபான்மையினர் தங்கள் வழிபாட்டுத் தலங்களைக் கட்டவோ புதுப்பிக்கவோ முடியாதபடி நிர்வாகத் தடைகள் ஏற்படுவதே கள நிலவரமாக உள்ளது.

"எல்லாமே சட்ட அமலாக்கத்தைப் பொறுத்தது. உள்ளூர் அரசுகள் அரசியலமைப்பைக் காப்பாற்றுகின்றனவா அல்லது அரசியல் சமரசத்துக்கு முன்னுரிமை அளிக்கின்றனவா என்பதையும் பொறுத்தது."

செதாரா ஜனநாயகம் மற்றும் அமைதி நிறுவனத்தின் போனார் டிகோர் நைபோஸ்போஸ் குறிப்பிட்டதுபோல், புதிய சட்டத்தின் செயல்திறன் அதை நியாயமாக அமல்படுத்துவதற்கான அரசியல் விருப்பத்தையே முழுமையாகச் சார்ந்துள்ளது. அனைத்து குடிமக்களின் அரசியலமைப்பு உரிமைகளையும் பாதுகாப்பதற்கான உறுதிப்பாடு இல்லாவிட்டால், பாதிக்கப்படக்கூடிய குழுக்கள் துன்புறுத்தப்படுவதையும் விலக்கப்படுவதையும் தடுக்கப் புதிய சட்டங்கள் தவறக்கூடும்.

உள்நாட்டு எதிர்ப்பும் சர்வதேசக் கவலைகளும்

புதிய சட்டம் தேசிய இறையாண்மையின் விளைபொருள் என அரசு வாதிட்டாலும், உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் அதற்கு குறிப்பிடத்தக்க எதிர்ப்பு நிலவுகிறது. குடிமைச் சமூகக் கூட்டணிகள் நாட்டுக்குள் "சட்ட அவசரநிலை" அறிவித்து, இந்தோனேசிய அரசியலமைப்பையும் சர்வதேச மனித உரிமைக் கடமைகளையும் இந்தச் சட்டம் மீறுவதாக வாதிட்டுள்ளன. கருத்து வெளிப்பாடு, தகவல் மற்றும் மதச் சுதந்திரத்தை மீறுவதாகக் கூறி, அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்தில் சட்டத்தை எதிர்த்து நீதித்துறை மறுஆய்வு மனுக்களைத் தாக்கல் செய்ய சட்ட உதவி அமைப்புகள் தயாராகி வருகின்றன.

இந்தச் சவால்களை வரவேற்பதாகவும், ஜனநாயகச் செயல்முறையின் ஆரோக்கியமான பகுதியாக அவற்றைக் கருதுவதாகவும் அரசு தெரிவித்துள்ளது. புதிய அதிகாரங்கள் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படும் அபாயம் இருப்பதைச் சட்ட அமைச்சர் சுப்ரத்மான் ஆண்டி அக்டாஸ் ஒப்புக்கொண்டார்; அதேவேளை பொதுமக்களின் கண்காணிப்பு அவசியம் என்றும் வலியுறுத்தினார். இருப்பினும், சட்டப் பிரிவுகளின் தெளிவற்ற சொற்கள், அரசின் கொள்கைகள் குறித்த நியாயமான விமர்சனங்களைக் குற்றமாக்க அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் அவற்றைத் தவறாகப் பயன்படுத்த வழிவகுக்கும் என விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர்.

சர்வதேச அளவில் எதிர்வினை விமர்சனமாகவே இருந்துள்ளது. இந்தச் சட்டத்தை "உரிமைகளுக்குப் பேரழிவு" என ஹியூமன் ரைட்ஸ் வாட்ச் வர்ணித்தது; சர்வதேச சட்ட வல்லுநர்கள் ஆணையம் இதைப் பெரும் பின்னடைவு எனக் குறிப்பிட்டது. தூதரக வட்டாரங்களிலும் கவலைகள் எழுந்துள்ளன. சட்ட வரைவு உருவாக்கப்பட்ட காலத்தில், அமெரிக்கா உள்ளிட்ட வெளிநாட்டு அரசுகள், குடிமக்கள் உரிமைகளுக்கு அச்சுறுத்தலாக உள்ள பிரிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு இந்தோனேசியாவைக் கேட்டுக்கொண்டன.

இந்தோனேசியாவில் குடிமைச் செயல்பாட்டுக்கான வெளியைச் சுருக்குவது, பிராந்தியம் முழுவதும் காணப்படும் பரந்த போக்கின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம் என்ற கவலை உள்ளது. அண்டை நாடுகளிலும் கருத்து மற்றும் ஒன்றுகூடல் சுதந்திரங்களுக்கான இதேபோன்ற கட்டுப்பாடுகள் காணப்படுகின்றன. அங்கு மன்னரை அவமதித்தல் தொடர்பான சட்டங்களும் தவறான தகவலுக்கு எதிரான ஒழுங்குமுறைகளும் எதிர்ப்பைக் கட்டுப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இந்தப் புதிய சட்டச் சூழலில் இந்தோனேசியா பயணிக்கும் நிலையில், பொதுஒழுங்கைப் பேணுவதற்கும் ஜனநாயகச் சுதந்திரங்களைப் பாதுகாப்பதற்கும் இடையிலான சமநிலை நிலையற்றதாகவே உள்ளது.

முக்கிய அம்சங்கள்

• மூன்றாண்டு மாற்றக் காலத்துக்குப் பிறகு, புதிய இந்தோனேசியக் குற்றவியல் சட்டம் (KUHP) 2026 ஜனவரி 2 அன்று டச்சுக் காலனித்துவக் குற்றவியல் சட்டத்துக்குப் பதிலாக அதிகாரபூர்வமாக அமலுக்கு வந்தது.
• காவல்துறைக்கு அறிவிக்காமல் தெருப் போராட்டம் நடத்துவது இப்போது குற்றமாகும்; இதற்கு ஆறு மாதங்கள் வரை சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்படலாம். போக்குவரத்துப் பாதுகாப்புக்காகவே இந்த விதி என்று அரசு வாதிடுகிறது.
• திருமணத்துக்கு வெளியே பாலுறவு கொள்வதும் சேர்ந்து வாழ்வதும் குற்றமாக்கப்பட்டுள்ளன. முறையே ஓராண்டு மற்றும் ஆறு மாதங்கள் வரை சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்படலாம்; ஆனால் குடும்ப உறுப்பினர் புகார் அளித்தால்தான் வழக்குத் தொடர முடியும்.
• இந்தோனேசியாவில் ஒரே பாலினத் திருமணத்துக்கு சட்ட அங்கீகாரம் இல்லாததால், ஒரே பாலின உறவுகள் நடைமுறையில் குற்றமாக்கப்படுகின்றன.
• கருக்கலைப்பு மற்றும் கருத்தடைத் தகவல் பரப்புதல் மீதான புதிய கட்டுப்பாடுகள், பெண்களின் சுகாதார உரிமைகள் மற்றும் தாய்மார் இறப்பு அதிகரிக்கும் அபாயம் குறித்த கவலைகளை எழுப்பியுள்ளன.
• இதனுடன் கொண்டுவரப்பட்ட குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம் (KUHAP), பிடியாணையின்றிக் கைது செய்யும் காவல்துறை அதிகாரத்தை விரிவுபடுத்துவதால், தன்னிச்சையான தடுப்புக் காவல் குறித்த அச்சம் அதிகரித்துள்ளது.
• சிறை நெரிசலைக் குறைக்க சமூகப் பணித் தண்டனைகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; எனினும், செல்வத்தின் அடிப்படையில் அவை சமமற்ற முறையில் பயன்படுத்தப்படலாம் என்ற கவலை உள்ளது.
• நிந்தனைச் சட்டங்கள் விரிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளன. மதச் சிறுபான்மையினருக்கு எதிராகப் பாகுபாடு காட்டக்கூடிய உள்ளூர் "வாழும் சட்டங்களையும்" இந்தச் சட்டம் அங்கீகரிக்கிறது.
• கருத்து வெளிப்பாடு மற்றும் குடிமக்கள் உரிமைகளை மீறுவதாகக் கூறி, உள்நாட்டு மற்றும் சர்வதேச மனித உரிமைக் குழுக்கள் நீதித்துறை மறுஆய்வு மனுக்களைத் தாக்கல் செய்துள்ளதுடன், இந்தச் சட்டத்தைக் கண்டித்துள்ளன.