பல இளம் கொரியர்களுக்கு ஒரு வேலை மட்டும் போதவில்லை

பல வேலைகள் செய்யும் கொரிய இளைஞர்கள்: வேலையுலகை அவர்கள் மாற்றும் விதம்

30 வயதான கிம், மாலை 6 மணிக்கு முழுநேர சந்தைப்படுத்தல் வேலையை முடிக்கும்போது, அவரது நாளில் பாதிதான் முடிந்திருக்கும். வாரத்தில் மூன்று மாலை நேரங்களில், வார இறுதி நாட்களையும் சேர்த்து, சியோல் முழுவதும் விரைந்து சென்று நடுநிலை மற்றும் உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்களுக்கு ஆங்கிலம் கற்பிக்கிறார். "ஏழு ஆண்டுகளாகப் பாடம் நடத்துகிறேன்," என்றார் அவர். "எனது முதன்மை வேலையில் கிடைக்கும் 3 மில்லியன் வோன் ($2,074) சம்பளத்தைக் கொண்டு, என்னால் வீடு வாங்கவோ குடும்பம் தொடங்கவோ ஒருபோதும் முடியாது என்று தோன்றுகிறது. இனி எதிர்காலத்துக்கு ஒரு வேலையை மட்டும் செய்வது போதாது."

பெரிய நிறுவனக் குழுமம் ஒன்றில் விற்பனையாளராகப் பணிபுரியும் 32 வயது லீ, இரவு நேரங்களில் மடிக்கணினியில் கொரிய அழகுசாதனப் பொருட்களை அமேசானில் பதிவேற்றி பட்டியலிடுகிறார். இந்த வேலை சலிப்பூட்டுவதுடன், தளத்தின் விதிமுறைகளும் கடுமையானவை; இதனால் அவர் அடிக்கடி மனஅழுத்தத்துக்கு ஆளாகிறார். இருந்தாலும், வேறு வழியில்லை என்கிறார். "வாடகை, மளிகைப் பொருட்கள், அவ்வப்போது வெளியில் சாப்பிடுவது ஆகியவற்றுக்குப் பிறகு சேமிக்கப் பெரிதாக எதுவும் மிஞ்சுவதில்லை," என்றார் அவர். "இது பேராசை பற்றியதல்ல. தேவையாகிவிட்டது."

கிம், லீ இருவரும் விதிவிலக்கானவர்கள் அல்ல. முன்பு சுயதொழில் செய்பவர்களுடன் அல்லது வேலைக்கு இடைப்பட்டவர்களுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்ட கூடுதல் வேலைகள், தென் கொரியாவில் இளம் வயதினரின் வாழ்க்கையை வரையறுக்கும் அம்சமாக அமைதியாக மாறிவிட்டன. பொருளாதாரத் தேவைகள், வழக்கமான அலுவலக அமைப்பின் மீதான நம்பிக்கையின்மை, தங்களைப் புதிதாக உருவாக்கிக்கொள்ள அல்லது தனிப்பட்ட கனவை நிறைவேற்றிக்கொள்ளும் விருப்பம் ஆகியவை, ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வேலைகளைச் செய்பவர்களைக் குறிக்கும் "பலவேலை செய்பவர்கள்" என்ற போக்கின் வளர்ச்சிக்குத் தூண்டுகோலாக உள்ளன.

வேலைவாய்ப்புத் தளமான இன்க்ரூட் அண்மையில் நடத்திய கருத்துக்கணிப்பின்படி, கொரியத் தொழிலாளர்களில் கிட்டத்தட்ட பாதிப்பேர் தற்போது கூடுதல் வேலை செய்கின்றனர். இதில் 20 வயதினர் (55.2 சதவீதம்), 30 வயதினர் (57 சதவீதம்) பங்கேற்பு அதிகமாக உள்ளது. தனிப்பட்ட அனுபவங்களைத் தாண்டி, பொருளாதாரத்தில் ஏற்பட்டுவரும் இந்த மாற்றத்தின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்தும் தெளிவான தரவுகளிலும் இந்தப் போக்கு தெரிகிறது.

கூடுதல் வருமானத்தைச் சார்ந்திருப்பது அதிகரித்து வருவதைத் தரவுகளும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. தரவு மற்றும் புள்ளிவிவர அமைச்சகத்தின் நுண்தரவுகளின்படி, நிரந்தர மற்றும் தற்காலிகப் பணியாளர்கள் உட்பட இரண்டாம் நிலை வேலையில் இருப்போரின் எண்ணிக்கை, 2025 அக்டோபர் நிலவரப்படி 404,409 ஆக இருந்தது. குறுகியகால வேலை தேடல் தளமான நியூவொர்க்கர் டிசம்பரில் 728 பெரியவர்களிடம் நடத்திய கருத்துக்கணிப்பில், பதிலளித்தவர்களில் 49.5 சதவீதம் பேர் ஏதோவொரு வகையில் கூடுதல் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தனர். ஈடுபடவில்லை எனக் கூறிய 50.5 சதவீதத்துக்கு இது கிட்டத்தட்ட சமமாகும்.

முழுநேர அலுவலகப் பணியாளர்களில் மட்டும் பார்த்தால், 48.4 சதவீதம் பேர் தங்கள் முதன்மை வேலைக்கு அப்பால் கூடுதல் வேலையும் செய்வதாகத் தெரிவித்தனர். பின்விளைவுகள் ஏற்படுமோ என்ற அச்சத்தில் பலர் தங்களின் இரண்டாம் நிலை வருமானத்தைப் பணியமர்த்துநர்களிடம் தெரிவிக்கத் தயங்குவதால், இந்த எண்ணிக்கைகள் உண்மையான அளவைக் குறைத்துக் காட்டக்கூடும் என நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர்.

பல வருமான வழிகளைக் கொண்ட நாடு

கூடுதல் வேலைகளை ஏற்கும் இளம் கொரியர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்க, கூடுதல் வேலைச் சந்தையின் பன்முகத்தன்மையும் அதிகரித்துள்ளது. டிஜிட்டல் திறன்கள் அல்லது தனிப்பட்ட ஆர்வங்களுக்கு ஏற்ப வாய்ப்புகள் உருவாகி, இணையத்திலும் நேரடியாகவும் கிடைக்கின்றன. திருமணங்களில் விருந்தினராக ஒருமுறை கலந்துகொள்வதற்கான ஊதியம் பெறுவது, தனிப்பட்ட கல்விப் பயிற்சி அளிப்பது முதல், விளம்பரங்களைப் பார்ப்பது, இணையத்தில் உலாவுவது, நேரில் நடப்பது ஆகியவற்றின் மூலம் சிறிய தொகையை ஈட்டக்கூடிய கைப்பேசி சார்ந்த வேலைகள் வரை பல்வேறு வகையான கூடுதல் வேலைகள் உள்ளன.

செயற்கை நுண்ணறிவின் பயன்பாடு பரவலாகி வரும் நிலையில், பலரும் கூடுதல் வருமானம் ஈட்ட யூடியூப் உள்ளடக்கத் தயாரிப்பு, வலைப்பதிவு எழுதுதல் அல்லது இணையக் கடைகள் நடத்துதல் ஆகியவற்றையும் நாடுகின்றனர். "சமூக ஊடகங்கள் இந்தப் பன்முகத்தன்மையை விரைவுபடுத்தியுள்ளன. அவை சந்தையாகவும் கற்றல் தளமாகவும் செயல்படுகின்றன. செயலிகள் மூலம் வருமானம் ஈட்டுவது, டிஜிட்டல் விற்பனை உத்திகள், உள்ளடக்க உருவாக்கத் திறன்கள் பற்றிய குறிப்புகளைப் பணியாளர்கள் பகிர்ந்துகொள்வதால், எளிதில் தொடங்கக்கூடிய கூடுதல் வருமான வழிகளை மேலும் பலர் முயற்சிக்க ஊக்கம் கிடைக்கிறது," என்றார் வலைப்பதிவுகள் வெளியிட்டு கூடுதலாக 1 மில்லியன் வோன் ஈட்டும் 34 வயது லீ ஜி-வோன்.

இன்ஸ்டாகிராம் போன்ற தளங்களில், உள்ளடக்கத்தின் மூலம் வருமானம் ஈட்டும் உத்திகளை வாக்குறுதியளிக்கும் பதிவுகள் எங்கும் காணப்படுகின்றன. வெற்றி பெறுபவர்கள் பலர் புத்தகங்கள் வெளியிடுகின்றனர் அல்லது தனிப்பட்ட பிராண்டுகளை உருவாக்கி, குறிப்பிட்ட ஆர்வக் குழுக்களில் சிறு பிரபலங்களாகின்றனர். பிளீ மார்க்கெட் நடத்திய ஓர் ஆய்வின்படி, மிகவும் பிரபலமான வேலைகளில் சமூக ஊடக உள்ளடக்க உருவாக்கம், அதாவது வலைப்பதிவு அல்லது யூடியூப் (20.2 சதவீதம்) ஆகியவை அடங்கும். இதன் மூலம் மாதத்துக்கு சராசரியாக 620,000 வோன் வருமானம் கிடைக்கிறது.

வாழ்க்கைச் செலவு நெருக்கடியில் பிழைப்புக்கான உத்திகள்

இந்த அதிகரிப்புக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது? அதிகாரபூர்வ பணவீக்க அளவுக்கும் மக்கள் அன்றாடம் எதிர்கொள்ளும் நிலைக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை நிபுணர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். கடந்த ஆண்டு நுகர்வோர் விலைகள் 2.1 சதவீதம் உயர்ந்தன; இது ஐந்து ஆண்டுகளில் மிகக் குறைவு. ஆனால் அன்றாடச் செலவுகள் இதைவிட மிக அதிகமாக இருப்பதாகத் தொழிலாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

"வாழ்க்கைச் செலவு உயர்வுக்கு ஏற்ப ஊதிய வளர்ச்சி இல்லை," என்றார் தொழில்துறை மற்றும் தொழிலாளர் கொள்கை நிறுவனத்தின் இயக்குநர் கிம் சுங்-ஹீ. "எனவே, அதிகமான தொழிலாளர்கள் 'முதன்மை வேலை மற்றும் கூடுதல் வேலை' என்ற முறையைத் தங்களின் இயல்பான வாழ்க்கை முறையாக ஏற்கின்றனர்," என்று கூறிய அவர், இந்த நடைமுறை நீண்டகாலத்தில் வேலைவாய்ப்புத் துறையை மாற்றக்கூடும் எனக் கணித்தார்.

கேபி நிதிக் குழுமத்தின் ஆய்வும் கிம்மின் விளக்கத்தை ஆதரிக்கிறது. அதன்படி, சம்பளம் பெறும் 2,000 தொழிலாளர்களில் 54.8 சதவீதம் பேர் கூடுதல் வேலை செய்தனர். இது 2022இல் இதே கருத்துக்கணிப்பில் பதிவான அளவைவிட 12.8 சதவீதப் புள்ளிகள் அதிகம். அவசரத் தேவைகளுக்காகச் சேமிப்பது (38.7 சதவீதம்), ஓய்வு நேரத்தைப் பயன்படுத்துவது (18.7 சதவீதம்), வாழ்க்கைச் செலவுகளைச் சமாளிப்பது (13.2 சதவீதம்) ஆகியவை பொதுவான காரணங்களாக இருந்தன.

நுகர்வோர் விலைகள் அதிகமாகவும், வீட்டு வாடகை மற்றும் விலைகள் வேகமாக உயர்ந்துவரும் சியோலில் இந்த அழுத்தம் குறிப்பாகக் கடுமையாக உள்ளது. ஜூலை மாதத்தில் ஒரு குடியிருப்பின் சராசரி விலை 1.46 பில்லியன் வோன் என ரியல் எஸ்டேட் 114 தெரிவித்தது. சியோலில் ஒரு தொழிலாளரின் சராசரி ஆண்டு சம்பளம் சுமார் 48 மில்லியன் வோன். எளிய கணக்கில், 30 ஆண்டுகள் முழுச் சம்பளத்தையும் சேமித்தால்கூட வீடு வாங்குவதற்கே அது அரிதாகப் போதுமானதாக இருக்கும்.

முன்னர் குறிப்பிடப்பட்ட கிம், லீ ஆகியோரைப் போலவே, பல சம்பளப் பணியாளர்கள் சியோலின் அதிகச் செலவுள்ள சூழலில் பிழைப்பது கடினம் எனக் கருதுகின்றனர். அடிப்படை வாழ்க்கைத் தரத்தைத் தக்கவைக்க விரும்புவோருக்கு, இந்தப் பொருளாதார உண்மை கூடுதல் வேலைகளைத் தேர்வாக இல்லாமல் அவசியமாக்கியுள்ளது.

பாரம்பரியப் பணிப்பாதைகள் மீதான நம்பிக்கை குறைகிறது

பொருளாதார அழுத்தத்தைத் தாண்டி, இளம் கொரியர்கள் வேலையையே பார்க்கும் விதத்தில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றத்தையும் பல வேலைகள் செய்வோரின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பது பிரதிபலிக்கிறது என நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர். வீட்டு விலைகள் உயர்வு, தேக்கமடைந்த ஊதியங்கள், வேலைப் பாதுகாப்பின்மை ஆகியவை, விசுவாசத்துடனும் நீண்ட நேரமும் உழைத்தால் நிலையான வாழ்க்கை கிடைக்கும் என்ற பாரம்பரிய வாக்குறுதியின் மீதான நம்பிக்கையைச் சிதைத்துள்ளன.

20 மற்றும் 30 வயதுடைய 850 அலுவலகப் பணியாளர்களிடம் உள்ளூர் சிந்தனைக் குழுவான 20s Lab நடத்திய கருத்துக்கணிப்பில், பதிலளித்தவர்களில் 36.7 சதவீதம் பேர் மேலாளர் பதவிக்கு உயர விரும்பவில்லை என்றனர். பதவி உயர்வுடன் தொடர்புடைய மனஅழுத்தம், பணிச்சுமை, செயல்திறன் குறித்த அழுத்தம் ஆகியவற்றைத் தங்களின் தயக்கத்துக்கான காரணங்களாகப் பலர் குறிப்பிட்டனர்.

வேலையில் கூடுதல் அதிகாரம் பெறுவதற்கான விருப்பம் குறைவாக இருப்பது, வேலை தேடல் தளமான ஜாப் கொரியா 2023இல் இளம் தொழிலாளர்களிடம் நடத்திய கருத்துக்கணிப்பிலும் தெரியவந்தது. பதிலளித்தவர்களில் 54.8 சதவீதம் பேர் நிர்வாகப் பதவிக்கு உயர விரும்பவில்லை என்றனர்.

"முந்தைய தலைமுறையினரைப் போலல்லாமல், இன்றைய இளம் தொழிலாளர்கள் சமூக ஊடகங்கள் அல்லது மின்னணு வணிகம் மூலம் அலுவலகத்துக்கு வெளியேயும் வருமானம் ஈட்ட முடியும் என்பதை அறிந்திருக்கிறார்கள்," என்றார் கிம். "வேலையில் கூடுதல் பொறுப்புகளை ஏற்பது, நிலையான எதிர்காலத்தை உருவாக்குவதற்கான சிறந்த அல்லது ஒரே வழியாக இனி பார்க்கப்படுவதில்லை."

இந்தப் போக்கு கொரியாவைத் தாண்டியும் காணப்படுகிறது. உலகளவில் பல வேலைகளைச் செய்வதில் ஜென் இசட் முன்னிலை வகிக்கிறது. கந்தார் நிறுவனம் 2023 பிப்ரவரியில் 10,000 தொழிலாளர்களிடம் நடத்திய உலகளாவிய கருத்துக்கணிப்பில், ஜென் இசட் தொழிலாளர்களில் 40 சதவீதம் பேர் குறைந்தது இரண்டு வேலைகளை ஒரே நேரத்தில் செய்கின்றனர் எனத் தெரியவந்தது. இளைய தலைமுறையினர் வேலை மற்றும் தொழில் வளர்ச்சியை அணுகும் விதத்தில் அடிப்படை மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளதை இது காட்டுகிறது.

பணத்தைத் தாண்டி: மனநிறைவும் கட்டுப்பாடும் தேடுதல்

சிலருக்கு, கூடுதல் வேலைகளுக்கான உந்துதல் பொருளாதாரப் பிழைப்பைத் தாண்டியது. பல வேலைகள் செய்வோரில் அதிகரித்துவரும் ஒரு பிரிவினர், சுயமுன்னேற்றம், தனிப்பட்ட பிராண்டை உருவாக்குதல் அல்லது நீண்டகாலக் கனவுகளை நோக்கிய பாதையாகப் பல வேலைகளைக் கருதுகின்றனர்.

"நிறுவனம்தான் எல்லாமும் அல்ல; என்மீது நான் முதலீடு செய்ய வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தேன்," என்றார் சியோலில் வசிக்கும் 27 வயது தொழில்முறைப் பணியாளர் ஒருவர். அவருக்கு சுமார் 27,000 சந்தாதாரர்களைக் கொண்ட யூடியூப் சேனல் உள்ளது. "எனது முதன்மை வேலை மட்டும் எதிர்காலத்துக்குத் தயாராகப் போதாது. கூடுதல் வேலை மூலம் பொருளாதார நிலைத்தன்மையை உருவாக்குவதோடு புதிய அனுபவங்களையும் பெறுகிறேன்."

33 வயதான கிம் சோல்-நிம், மாலை சுமார் 6 மணிக்கு முதன்மை வேலையை முடித்து வீடு திரும்பிய பிறகு மருத்துவமனைகள் மற்றும் சட்ட நிறுவனங்களுக்காக வலைப்பதிவுகள் எழுதுகிறார். தினமும் ஒன்று முதல் நான்கு மணி நேரம் கூடுதல் வேலையில் செலவிடும் அவர், மாதந்தோறும் கூடுதலாக 600,000 முதல் 800,000 வோன் ($430-$575) வரை ஈட்டுகிறார். "கூடுதல் வேலை செய்வதற்கான மிகப் பெரிய காரணம் பணம்தான்," என்று அவர் கொரியா ஹெரால்டிடம் கூறினார். "என் முதன்மை வேலையின் சம்பளம் வாழ்க்கைச் செலவுகளுக்குப் போதாமல் இல்லை. ஆனால் சியோலில் வீடு வாங்குவதற்குத் தேவையான அளவுக்கு அது எங்கும் போதாது."

திருப்தியற்ற முதன்மை வேலையிலிருந்து தங்களுக்கு உண்மையாகப் பிடித்த வேறொரு வேலைக்கு, பாதுகாப்பாக மாறுவதற்கான வழியாகவும் சிலர் கூடுதல் வேலைகளைக் காண்கின்றனர். கொரியாவின் முன்னணி நிறுவனக் குழுமங்களில் ஒன்றில் பணிபுரியும் 37 வயது பொறியாளர் ஒருவர், பிரஞ்ச் வலைப்பதிவுத் தளத்தில் ஆம்துன் என்ற புனைப்பெயரில் எழுதுகிறார்; பல ஆண்டுகளாகப் பல கூடுதல் வேலைகளை முயன்றுள்ளார். "நான் மிகவும் கடினமாக உழைத்தேன். ஆனால் ஒருநாள் யதார்த்தத்தை உணர வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது," என்றார் அவர். "நிறுவன வாழ்க்கைப் போட்டியில் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தேன்; ஆனால் ஒரு வெறுமை உணர்வு என்னைத் தாக்கியது."

கங்வோன் மாகாணத்தில் பழுதுபார்க்க வேண்டிய நிலையில் இருந்த ஒரு வீட்டை 80 மில்லியன் வோனுக்கு வாங்கி, அதை ஏர்பிஎன்பி தங்குமிடமாக மாற்றினார். இதன் மூலம் ஆண்டுக்கு சுமார் 7 முதல் 8 மில்லியன் வோன் ஈட்டுகிறார். "இது எனக்கு உண்மையாகவே பிடித்த, அர்த்தமுள்ளதாக உணர்ந்த ஒன்றாக இருந்ததால், அவ்வளவு சோர்வாகத் தெரியவில்லை," என்றார் அவர்.

பல வேலைகள் செய்வதற்கான விலை

ஆனால், இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது வேலைகள் அதிகரிப்பதற்கும் ஒரு விலை உண்டு. கொரிய தொழிலாளர் பாதுகாப்பு மற்றும் சுகாதார நிறுவனம் வெளியிட்ட அறிக்கையின்படி, இளம் வயதினர் வாரத்துக்கு சராசரியாக 58.7 மணி நேரம் வேலை செய்கின்றனர்; சிலர் கிட்டத்தட்ட 97 மணி நேரம் வரை வேலை செய்கின்றனர். இது வழக்கமான வேலை நேரத்தைவிட கணிசமான உயர்வாகும்; உடல்நலம் மற்றும் நல்வாழ்வு குறித்த கவலைகளையும் எழுப்புகிறது.

இதனால் ஏற்கெனவே நீடித்துவரும் தென் கொரியாவின் உடல், மனச் சோர்வு பிரச்சினை மேலும் மோசமடையலாம்; உடல்நலம் பாதிக்கப்படலாம்; குடும்ப மற்றும் சமூக உறவுகள் பலவீனமடையலாம் என நிபுணர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். வாரத்துக்கு கிட்டத்தட்ட 100 மணி நேரம் வேலை செய்வதால், உடல் களைப்பு, இதயநாள நோய் அபாயம் அதிகரித்தல், மனநலப் பிரச்சினைகள், உறவுகளில் விரிசல் போன்ற நீண்டகால விளைவுகள் ஏற்படலாம்.

"பொருளாதார வலிமையே முக்கியமான ஒரு சமூகத்தில் பின்தங்கிவிடுவோமோ என்ற பதற்றத்தை, பல வேலைகள் மூலம் வருமானத்தை அதிகப்படுத்த முயல்வது பிரதிபலிக்கிறது," என்றார் யோங்னாம் பல்கலைக்கழகத்தின் சமூகவியல் பேராசிரியர் ஹியோ சாங்-டொக். "ஆனால் நீண்ட வேலை நேரம் உற்பத்தித் திறனைக் குறைத்து, உறவுகளிலும் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. தொழிலாளர்களின் ஊதியம் அவர்களின் உழைப்பின் மதிப்பைப் போதுமான அளவில் பிரதிபலிக்கிறதா என்பதை நாம் ஆராய வேண்டும்."

குறைந்த ஊதியம் பெறும் வேலைகளுக்கும் கூடுதல் வேலை செய்வதற்கும் இடையே உள்ள தொடர்பை கொரிய தொழிலாளர் நிறுவனம் வலியுறுத்தியது. கூடுதல் வேலை செய்பவர்கள் ஒரு மணி நேரத்துக்கு சராசரியாக 13,000 வோன் (US$9.42) ஈட்டுகின்றனர் என்றும், முதன்மை வேலையை மட்டுமே நம்பியிருப்பவர்கள் 16,000 வோன் (US$11.59) ஈட்டுகின்றனர் என்றும் அதன் ஆய்வில் தெரியவந்தது. இந்தப் போக்கைத் தூண்டும் பொருளாதார அழுத்தங்களை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது.

உலகளாவிய பின்னணியும் பணியமர்த்துநர்களின் ஏற்றுக்கொள்ளலும்

இந்தப் போக்கு கொரியாவுக்கு மட்டும் உரியது அல்ல. விசாவின் ஆய்வின்படி, ஜென் இசட் தலைமுறையினரில் 45 சதவீதம் பேருக்கு இப்போது கூடுதல் வேலை உள்ளது; அவர்களில் மூன்றில் ஒருவருக்கும் அதிகமானோர் (37 சதவீதம்) ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கூடுதல் வேலைகளைச் செய்கின்றனர். மின்னணு வணிகம் (34 சதவீதம்), சமூக ஊடகச் செல்வாக்காளர்களாக இருப்பது (25 சதவீதம்), ஆர்வத்தின் அடிப்படையிலான திட்டங்கள் (19 சதவீதம்) ஆகியவை ஜென் இசட் இளைஞர்கள் நடத்தும் முதல் மூன்று வகை கூடுதல் தொழில்களாக உள்ளன என விசா தெரிவித்தது.

கூடுதல் வேலை செய்யும் ஜென் இசட் இளைஞர்களில் பத்தில் கிட்டத்தட்ட ஏழு பேர் (69 சதவீதம்), கூடுதல் வருமானம் ஈட்டுவதையே தங்கள் தொழிலைத் தொடங்கியதற்கான முதன்மை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். கூடுதல் வேலையின் மூலம் மாதத்துக்கு சராசரியாக 218.60 பவுண்டுகள் வருமானம் கிடைக்கிறது. அதேவேளை, நான்கில் ஒருவருக்கும் அதிகமானோர் (27 சதவீதம்) தங்களுக்குப் பிடித்த ஒன்றை ஆராய்வதற்காகவும், அதே அளவிலானவர்கள் (26 சதவீதம்) தங்கள் திறன்களை மேலும் வளர்த்துக்கொள்வதற்காகவும் தொழிலைத் தொடங்கியதாக விசா கண்டறிந்துள்ளது.

முக்கியமாக, பணியாளர்களின் கூடுதல் வேலைகளை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பான்மை பல பணியமர்த்துநர்களிடம் வளர்ந்து வருகிறது. "பெருந்தொற்றுக்கு முன்பு, முழுநேர வேலையிலிருந்து கவனத்தைத் திருப்பக்கூடிய எதையும் பற்றிப் பேசத் தொழிலாளர்கள் குறைவாகவே முன்வந்தனர்; குழந்தைப் பராமரிப்புகூட அதில் அடங்கும்," என்கிறார் கார்னெகி மெலன் பல்கலைக்கழகத்தின் டெப்பர் வணிகப் பள்ளியில் தொழில்முனைவுத் துறையின் உதவிப் பேராசிரியரான மெரிடித் மேயர் கிரெல்லி. "ஆனால் இப்போது நிறுவனங்கள் தங்கள் பணியாளர்களின் ஆழமான தேவைகளையும் விருப்பங்களையும் புரிந்துகொண்டு ஏற்றுக்கொள்வதில் அதிக அக்கறை காட்டுகின்றன. அவர்களின் ஆர்வத் திட்டங்களும் அதில் அடங்கும்."

வட கொரியாவின் மாறுபட்ட நிலை: அரசுக் கட்டுப்பாடும் சந்தைச் சுதந்திரமும்

அண்டை நாடான வட கொரியாவின் நிலை இதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்டது. சோசலிச அரசான அங்கு, "ஏக்போரி" வேலைகளில் ஈடுபடும் இளைஞர்கள் தங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட பணியிடங்களுக்குச் செல்லுமாறு சோசலிச தேசபக்த இளைஞர் கழகம் (SPYL) அண்மையில் கோரியது. மீறினால், குழுவாக வேலை செய்யும் பிரிவுகளில் நியமிக்கப்படுவார்கள் என்றும் எச்சரித்தது.

ஏக்போரி என்பது "8.3 வேலை" என்று அழைக்கப்படுவதற்கு ஒத்தது. இதில், தனியார் பொருளாதார நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுவதற்காக மக்கள் தங்களின் அதிகாரபூர்வ பணியிடங்களுக்கு ஒரு நிர்ணயிக்கப்பட்ட தொகையைச் செலுத்துகின்றனர்; பெயரளவில்தான் அந்தப் பணியிடங்களுக்குச் செல்கின்றனர். வட கொரியாவில் பலர் இவ்வகை வேலையில் ஈடுபடுகின்றனர். ஏனெனில், அங்குள்ள அதிகாரபூர்வ பணியிடங்கள் பல நேரங்களில் சம்பளம் வழங்குவதில்லை; உணவுப் பங்கீட்டையும் அளிப்பதில்லை.

ஒதுக்கப்பட்ட பணியிடங்கள் "காகிதத்தில் மட்டுமே இருக்கும் யதார்த்தம்" என்று கூறி, இளைஞர்கள் இந்த உத்தரவைத் தீவிரமாக எதிர்த்துள்ளனர். "அவர்கள் எங்களுக்குச் சம்பளம் தருவதில்லை; எனவே வேலைக்குச் செல்வதால் எந்த மாற்றமும் ஏற்படாது," என்கிறார்கள். "பணம் சம்பாதிக்க, எங்கள் சொந்தத் தொழில்களுக்கான பொருட்களை எடுத்துச் செல்ல வேண்டியுள்ளது."

"இப்போதெல்லாம் சோசலிச தேசபக்த இளைஞர் கழகம் மிகவும் கட்டுப்பாடுகள் விதிப்பதால், திருமணம் செய்துகொண்டு தொழில் செய்வதே நல்லது" என்றும் இளம் பெண்கள் கூறுகின்றனர். திருமணத்துக்குப் பிறகு ஒதுக்கப்பட்ட பணியிடங்களிலிருந்து விலகினால், வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய அழுத்தமின்றி சந்தையில் அதிகாரபூர்வமாகத் தொழில் செய்யலாம் என்பதால் இதைச் சிறந்த வழியாக அவர்கள் கருதுகின்றனர்.

இந்த எதிர்ப்பு இரு கொரியாக்களுக்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாட்டை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இளம் தென் கொரியர்கள் பல வருமான வழிகளைத் தொடர சந்தைச் சுதந்திரம் பெற்றுள்ள நிலையில், பொருளாதாரச் சுதந்திரத்தை வழங்கும் இத்தகைய நடவடிக்கைகளை வட கொரியர்கள் அரசின் ஒடுக்குமுறையை எதிர்கொண்டு மேற்கொள்கின்றனர்.

கொரியாவில் வேலையின் எதிர்காலம்

முதுமையடையும் மக்கள் தொகை மற்றும் மந்தமடையும் வளர்ச்சியைத் தென் கொரியா எதிர்கொள்ளும் நிலையில், பல வேலைகள் செய்வோர் அதிகரிப்பது கடினமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது. வேலை பற்றிய கேள்விகள் மட்டுமல்ல, ஒரே ஒரு முழுநேர வேலை முன்பு அளித்ததாக வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட பாதுகாப்பை இன்னும் வழங்க முடியுமா என்பதும் அவற்றில் அடங்கும்.

சுங்-ஆங் பல்கலைக்கழகத்தின் சமூகவியல் கௌரவப் பேராசிரியர் லீ பியுங்-ஹூன், இந்தப் போக்கு பொருளாதார மற்றும் பண்பாட்டுக் காரணங்கள் இரண்டிலிருந்தும் உருவாகிறது என்றார். "முதலில், தங்கள் முதன்மை வேலையில் கிடைக்கும் வருமானம் அல்லது அர்த்தம் குறித்து திருப்தியில்லாதவர்கள், புதிய ஒன்றுக்குத் தயாராக விரும்புவதால் கூடுதல் வேலைகளை ஏற்கின்றனர்," என்றார் அவர். "இரண்டாவதாக, மக்கள் தங்கள் முதன்மை வேலையை வாழ்நாள் முழுவதற்குமான தொழிலாக இனி பார்ப்பதில்லை. சரியான நேரம் வந்துவிட்டதாகத் தோன்றும்போது வெளியேற மனதளவில் தயாராக இருக்கிறார்கள்."

சமூகத்தின் ஆழமான காரணங்களையும் லீ சுட்டிக்காட்டினார். "கொரியாவின் கல்வி அமைப்பு, மக்கள் தங்களுக்கு எதில் விருப்பம் உள்ளது என்பதை அறிந்துகொள்ள உதவுவதில்லை. எனவே, பலரும் வேலைவாய்ப்பில் சேர்ந்த பிறகுதான் அந்தக் கேள்விகளை எழுப்பத் தொடங்குகிறார்கள்," என்றார் அவர்.

செயற்கை நுண்ணறிவின் வளர்ச்சி உள்ளிட்ட தொழில்நுட்ப மாற்றங்கள் வேலைவாய்ப்புச் சூழலைத் தொடர்ந்து மறுவடிவமைப்பதால், இந்தப் போக்கு மேலும் வேகமடையும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. "20ஆம் நூற்றாண்டைப் போலல்லாமல், இன்றைய வேலைகள் குறைந்த பாதுகாப்புடையவை; செயற்கை நுண்ணறிவு போன்ற முன்னேற்றங்களால் பாதிக்கப்படுகின்றன," என்றார் லீ. "வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரே நிறுவனத்தில் இருப்பதற்குப் பதிலாக, வேலைவாய்ப்புகளைப் பொறுத்து அதிகமானோர் இடம் மாறக்கூடும்."

சுருக்கமாக

பல வேலைகள் செய்வோர் அதிகரிப்பது வெறும் பொருளாதாரப் போக்கு மட்டுமல்ல; வேலை, வாழ்க்கை, பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றை இளம் கொரியர்கள் அணுகும் விதத்தில் தலைமுறை மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளதையும் இது பிரதிபலிக்கிறது. அதிகச் செலவுள்ள பொருளாதாரத்தில் பலர் தேவையின் காரணமாக இவ்வாறு செய்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் மனநிறைவைத் தேடி, பாரம்பரியப் பாதைகளுக்கு வெளியே தொழில்களை உருவாக்குகின்றனர்.

இந்தப் போக்கு தொடர்ந்தால், சமூகத்தில் வேலை எவ்வாறு கட்டமைக்கப்படுகிறது, ஊதியம் வழங்கப்படுகிறது, மதிப்பிடப்படுகிறது என்பதை நிறுவனங்களும் கொள்கை வகுப்பாளர்களும் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியிருக்கும். பொருளாதாரப் பிழைப்புக்கும் வாழ்க்கைத் தரத்துக்கும் இடையிலான சமநிலை, எதிர்கால கொரியத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் முக்கியச் சவாலாகத் தொடரும்.

• கொரியாவில் 20 மற்றும் 30 வயதினரான தொழிலாளர்களில் கிட்டத்தட்ட பாதிப்பேர் (48.4-55.2%) இப்போது கூடுதல் வேலை செய்கின்றனர்
• பல வேலைகள் செய்வோர் வாரத்துக்கு சராசரியாக 58.7 மணி நேரம் பணிபுரிகின்றனர்; சிலர் 97 மணி நேரம் வரை வேலை செய்கின்றனர்
• முக்கியக் காரணங்களில் பொருளாதாரத் தேவை (82.5%), தொழில் மாற்றம் (38.7%), ஓய்வு நேரத்தைப் பயன்படுத்துதல் (18.7%) ஆகியவை அடங்கும்
• பிரபலமான கூடுதல் வேலைகளில் சமூக ஊடக உள்ளடக்க உருவாக்கம் (20.2%), மின்னணு வணிகம், தனிப்பட்ட பயிற்றுவிப்பு ஆகியவை அடங்கும்
• இளம் தொழிலாளர்கள் பாரம்பரியத் தொழில் படிநிலைகளை அதிகளவில் நிராகரிக்கின்றனர்; 36.7% பேர் மேலாளர் பதவிகளைத் தவிர்க்கின்றனர்
• பொருளாதார அழுத்தங்களும் வேலை குறித்த அணுகுமுறையில் ஏற்பட்டுள்ள தலைமுறை மாற்றங்களும் இந்தப் போக்கைப் பிரதிபலிக்கின்றன