உலகப் பல்கலைக்கழகத் தரவரிசையில் ஆசியா ஆதிக்கம்; இடம்பிடிக்க இந்தியா போராட்டம்

தனித்து நிற்கும் பிரதிநிதி

டைம்ஸ் ஹையர் எஜுகேஷன் உலகப் பல்கலைக்கழகப் பாடப்பிரிவு தரவரிசை 2026 ஜனவரி பிற்பகுதியில் வெளியானபோது, உலகின் அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட ஜனநாயக நாட்டுக்கு அது கவலையளிக்கும் மதிப்பீடாக அமைந்தது. கணினி அறிவியல், பொறியியல், வணிகம், சட்டம், உளவியல், மனிதநேயம் உள்ளிட்ட 11 பாடப்பிரிவுகளில், உலகின் முதல் 100 இடங்களில் ஆசியக் கல்வி நிறுவனங்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தின. ஆனால் இந்தியா ஒரே ஒரு முறைதான் இடம்பெற்றது. கணினி அறிவியலில் 96வது இடத்தைப் பிடித்த பெங்களூருவின் இந்திய அறிவியல் நிறுவனம், இந்தச் சிறப்புப் பட்டியலில் இடம்பெற்ற இந்தியாவின் ஒரே கல்வி நிறுவனமாக இருந்தது. இந்தப் பட்டியலில் சீனாவின் நிலப்பரப்புப் பகுதியிலிருந்து 120க்கும் மேற்பட்ட நிறுவனங்களும், ஹாங்காங்கிலிருந்து 70க்கும் மேற்பட்டவையும், ஜப்பானிலிருந்து சுமார் 40 நிறுவனங்களும், தென் கொரியாவிலிருந்து 35 நிறுவனங்களும், சிங்கப்பூரிலிருந்து 30 நிறுவனங்களும் இடம்பெற்றிருந்தன.

இந்தப் போக்கு ஒரே தரவரிசை முறையோடு நின்றுவிடவில்லை. ஷாங்காய் தரவரிசை என அறியப்படும் 2025 உலகப் பல்கலைக்கழகங்களுக்கான கல்வித் தரவரிசையில், உலகின் முதல் 500 இடங்களில் இந்தியா முற்றிலுமாக இடம்பெறவில்லை. ஹார்வர்டு பல்கலைக்கழகம் தொடர்ந்து 23வது ஆண்டாக முதலிடத்தைத் தக்கவைத்தது; சீனா இந்தச் சிறப்புப் பட்டியலில் 101 கல்வி நிறுவனங்களை இடம்பெறச் செய்தது. ஈரான் போன்ற சிறிய நாடுகள்கூட பட்டியலில் இடம்பெற்றன. மிகப்பெரிய மக்கள்தொகையும் புகழ்பெற்ற தொழில்நுட்பத் திறமையும் கொண்ட இந்தியாவுக்கு இதில் ஓர் இடம்கூட இல்லை.

வரலாற்றுப் பின்னணியைப் பார்க்கும்போது இந்த வேறுபாடு மேலும் தெளிவாகிறது. 2011ஆம் ஆண்டிலேயே கியூஎஸ் ஆசியப் பல்கலைக்கழகத் தரவரிசையில், முதல் நிலைப் பிரிவில் சீனாவுக்கு 40 இடங்களும் இந்தியாவுக்கு 11 இடங்களும் இருந்தன; இந்தியாவின் உயர்ந்த தரவரிசை பெற்ற கல்வி நிறுவனம் 36வது இடத்தில் இருந்தது. பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் இந்த இடைவெளி குறையாமல் விரிந்துள்ளது. அதேவேளையில், இந்தியா “விஸ்வகுரு” அல்லது உலக ஆசிரியராக வேண்டும் என்ற நாட்டின் விருப்பத்தை அரசியல் பேச்சுகள் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகின்றன. இந்தியாவின் மக்கள்தொகை சார்ந்த சாதகங்களும் ஆங்கில வழிக் கல்வியும் உலகளாவிய கல்விப் போட்டித்திறனாக இயல்பாக மாறும் என்ற கருத்துகளுக்கு இந்த வேறுபாடு சவால் விடுக்கிறது. குறிப்பாக, இதேபோன்ற வளர்ச்சிச் சவால்களைச் சமாளித்துள்ள ஆசிய அண்டை நாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது இது கவனிக்கத்தக்கது.

மாறிய ஆசியப் பிராந்தியம்

கடந்த இரு தசாப்தங்களில் உலகளாவிய உயர்கல்வியில் நிகழ்ந்துள்ள மிக முக்கியமான மாற்றங்களில் ஒன்றாக ஆசியப் பல்கலைக்கழகங்களின் எழுச்சி திகழ்கிறது. டைம்ஸ் ஹையர் எஜுகேஷன் பாடப்பிரிவு தரவரிசை 2026இல், பல்வேறு துறைகளில் சீனா ஏழு கல்வி நிறுவனங்களை உலகின் முதல் 10 இடங்களில் இடம்பெறச் செய்தது. கணினி அறிவியலில் பீக்கிங் பல்கலைக்கழகம் முதல்முறையாக முதல் 10 இடங்களுக்குள் நுழைந்தது; இயற்பியல் அறிவியலில் சிங்குவா பல்கலைக்கழகம் சிறப்புப் பிரிவில் இடம்பிடித்தது. பொறியியல் துறையில் உலகின் சிறந்த பல்கலைக்கழகங்களில் 30க்கும் மேற்பட்ட ஆசியக் கல்வி நிறுவனங்கள் உள்ளன; அவற்றில் பெரும்பாலானவை சீனாவைச் சேர்ந்தவை. சிங்கப்பூர் தேசியப் பல்கலைக்கழகமும் நன்யாங் தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகமும், சிறிய நகர-நாடான சிங்கப்பூரில் இருந்தபோதும், பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான மேற்கத்திய கல்வி நிறுவனங்களுடன் தொடர்ந்து போட்டியிட்டு தங்களின் அளவுக்கு மீறிய சாதனைகளைப் படைத்து வருகின்றன.

இந்த ஆதிக்கம் தொழில்நுட்பத் துறைகளுடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. வணிகம் மற்றும் பொருளாதாரத்தில் சீனாவின் இரண்டு பல்கலைக்கழகங்கள் உலகின் முதல் 10 இடங்களில் இடம்பெற்றன. கல்வியியல், சட்டம், சமூக அறிவியல் ஆகிய துறைகளிலும் ஹாங்காங் மற்றும் சீனாவின் நிலப்பரப்புப் பகுதியைச் சேர்ந்த கல்வி நிறுவனங்கள் இதேபோன்ற வலிமையைக் காட்டின. குறுகிய அறிவியல் துறைகளில் மட்டுமே ஆசியப் பல்கலைக்கழகங்கள் சிறந்து விளங்குகின்றன என்ற பழைய கருத்துக்கு இந்தத் தரவுகள் சவால் விடுக்கின்றன; பல துறைகளிலும் பரவலான சிறப்புத் திறன் இருப்பதை அவை காட்டுகின்றன. பல பாடப்பிரிவுகளில் ஜப்பானும் தென் கொரியாவும் ஆழமான, நிலையான செயல்பாட்டை வெளிப்படுத்தின. சிறிய புவியியல் பரப்பளவைக் கொண்டிருந்தாலும், எதிர்பார்ப்புகளைத் தொடர்ந்து விஞ்சியது சிங்கப்பூர். இந்த மாற்றம் உலகளாவிய அறிவு உருவாக்கத்தின் அடிப்படை மறுசீரமைப்பைக் குறிக்கிறது. வரும் பத்தாண்டுகளில் புத்தாக்கம், பொருளாதாரப் போட்டித்திறன், புவிசார் அரசியல் செல்வாக்கு ஆகியவற்றிலும் இதன் தாக்கம் இருக்கும்.

தரவரிசைகள் அளவிடுவது என்ன?

இந்தியாவின் நிலையைப் புரிந்துகொள்ள, இந்தத் தரவரிசைகள் உண்மையில் எதை மதிப்பிடுகின்றன என்பதை ஆராய வேண்டும். டைம்ஸ் ஹையர் எஜுகேஷன் மதிப்பீடுகள் கற்பித்தல், ஆராய்ச்சி, அறிவுப் பரிமாற்றம், சர்வதேசப் பார்வை ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட 18 செயல்திறன் அளவுகோல்களைப் பயன்படுத்துகின்றன. உலகப் பல்கலைக்கழகங்களுக்கான கல்வித் தரவரிசை, ஆராய்ச்சி வெளியீடுகள், நோபல் பரிசுகள், ஃபீல்ட்ஸ் பதக்கங்கள், அதிக மேற்கோள் பெறும் ஆராய்ச்சியாளர்கள், முன்னணி அறிவியல் இதழ்களில் வெளியாகும் ஆய்வுக் கட்டுரைகள் ஆகியவற்றுக்கு மிக அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. மாணவர் சேர்க்கை எண்ணிக்கை அல்லது பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கையைவிட, தொடர்ந்து உயர்தரத் தாக்கமுள்ள ஆராய்ச்சியையும் உலகளாவிய ஒத்துழைப்பையும் இந்த மதிப்பீட்டு முறைகள் முன்னிறுத்துகின்றன.

இந்தக் குறிப்பிட்ட அளவுகோல்களில் இந்தியாவின் செயல்பாடு, பிற துறைகளில் அதன் சாதனைகளுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதாக உள்ளது. கியூஎஸ் ஆசியப் பல்கலைக்கழகத் தரவரிசை 2026இல், ஆசிரியர் ஒருவருக்கான ஆய்வுக் கட்டுரைகள் வெளியீட்டில் இந்தியக் கல்வி நிறுவனங்கள் ஆசியாவிலேயே முன்னிலை வகிக்கின்றன; இந்த அளவுகோலில் முதல் 30 இடங்களில் இந்தியாவின் 16 கல்வி நிறுவனங்கள் உள்ளன. முனைவர் பட்டம் பெற்ற பணியாளர்களின் விகிதத்திலும் இந்தியா முன்னிலையில் உள்ளது; ஆசியாவின் முதல் 100 இடங்களில் 39 இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்கள் உள்ளன. இதிலிருந்து, தனிப்பட்ட ஆராய்ச்சியாளர்களின் தரம் அல்லது உற்பத்தித்திறன் மட்டுமே பிரச்சினை அல்ல என்பது தெரிகிறது. நிறுவனங்களின் அளவு, நிதி ஒதுக்கீட்டின் குவிப்பு, ஆய்வுகளின் எண்ணிக்கையை உலகளாவிய அறிமுகமாகவும் தாக்கமாகவும் மாற்றும் திறன் ஆகியவையும் முக்கியப் பிரச்சினைகளாக இருக்கலாம்.

ஆசியாவின் வெற்றிக்கான உத்தி

தரவரிசையில் முன்னேறிய நாடுகளின் அணுகுமுறைக்கும் இந்தியாவின் அணுகுமுறைக்கும் இடையே சில பொதுவான வேறுபாடுகள் உள்ளன. நூற்றுக்கணக்கான வளாகங்களுக்குக் குறைந்த நிதியைப் பகிர்ந்தளிப்பதற்குப் பதிலாக, சீனா தேர்ந்தெடுத்த சில கல்வி நிறுவனங்களிடம் வளங்களைக் குவித்து, சிங்குவா, பீக்கிங், ஜெஜியாங், ஃபுடான் பல்கலைக்கழகங்களுக்கு நீடித்த நிதியை வழங்குகிறது. சிங்கப்பூரும் தேசியப் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் நன்யாங் தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகம் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட இதேபோன்ற உத்தியைக் கடைப்பிடிக்கிறது. இத்தகைய குவிக்கப்பட்ட முதலீடு, உலகளவில் போட்டியிடக்கூடிய ஆராய்ச்சிச் சூழல்களை உருவாக்குகிறது.

ஆசிரியர் நியமன நடைமுறைகளிலும் குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடுகள் உள்ளன. முன்னணி ஆசியப் பல்கலைக்கழகங்களில், உலகின் தலைசிறந்த கல்வி நிறுவனங்களில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற பேராசிரியர்கள், ஒரே நேரத்தில் பல நிறுவனங்களில் வகிக்கும் சர்வதேசப் பதவிகள், நாடுகளைக் கடந்த எளிதான பணியிட மாற்றங்கள் ஆகியவற்றுடன் பன்முகத்தன்மை கொண்ட கல்விப் பணியாளர்கள் உள்ளனர். இதனால் ஆராய்ச்சித் திட்டங்கள் உலகளாவிய வலைப்பின்னல்களுடன் தொடர்பில் இருக்கின்றன. இதற்கு மாறாக, இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்கள் கடுமையான ஊதிய உச்சவரம்புகள், மெதுவான பணியமர்த்தல் நடைமுறைகள், விசா சிக்கல்கள், அதிக நிர்வாகக் கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றை எதிர்கொள்கின்றன. இவை சர்வதேச அளவில் பணியாளர்களை நியமிப்பதைத் தடுக்கின்றன.

தொழில்துறையுடனான ஒருங்கிணைப்பும் மற்றொரு சாதகமாகும். தென் கொரியாவின் கேஏஐஎஸ்டி, போஸ்டெக், சிங்கப்பூரின் என்டியூ, சீனாவின் சிங்குவா போன்ற கல்வி நிறுவனங்கள், ஆராய்ச்சி ஆய்வகங்களுக்கு நிதியளிக்கும், ஆசிரியர் பதவிகளுக்கு அறக்கட்டளை நிதி வழங்கும், காப்புரிமைத் திட்டங்களுக்கு ஆதரவளிக்கும் நிறுவனங்களுடன் ஆழமான கூட்டாண்மைகளைப் பேணி வருகின்றன. இந்த உறவுகள் கல்விசார் ஆராய்ச்சியை வணிகப் பயன்பாடுகளாகவும் புத்தாக்கமாகவும் மாற்றுகின்றன. இந்தியாவில் தொழில்துறையுடனான தொடர்புகள் பெரும்பாலும் மேலோட்டமாகவே உள்ளன; விருந்தினர் விரிவுரைகள், புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்கள் ஆகியவற்றுடன் நின்றுவிடுகின்றன, அவற்றின் தொடர்ச்சியான செயல்பாடுகள் மிகக் குறைவு.

இந்தியாவின் கட்டமைப்புச் சவால்கள்

இந்திய உயர்கல்வி அமைப்பு, குவிக்கப்பட்ட சிறப்புத் திறனைவிட அணுகல் மற்றும் விரிவாக்கத்துக்கு முன்னுரிமை அளித்துள்ளது. சர்வதேசத் தரவரிசைகளில் இடம்பெறும் பல்கலைக்கழகங்களின் மொத்த எண்ணிக்கையில், அமெரிக்காவுக்கு அடுத்தபடியாக இந்தியா தற்போது உலகளவில் இரண்டாவது இடத்தில் உள்ளது. இந்தப் பரவலான இருப்பு, ஆழமான சிறப்புத் திறன் இல்லாததை மறைக்கிறது. உலகப் பல்கலைக்கழகங்களுக்கான கல்வித் தரவரிசையின் முதல் 500 இடங்களில் சீனாவின் 100க்கும் மேற்பட்ட பல்கலைக்கழகங்கள் இடம்பெற்றுள்ள நிலையில், இந்தியாவிலிருந்து ஒன்றுகூட இல்லை. டைம்ஸ் ஹையர் எஜுகேஷன் உலகப் பல்கலைக்கழகத் தரவரிசை 2026இன் பொதுப் பட்டியலில், இந்தியக் கல்வி நிறுவனம் எதுவும் முதல் 100 இடங்களில் இடம்பெறவில்லை. இந்தியாவில் முன்னணியில் உள்ள இந்திய அறிவியல் நிறுவனம் 201 முதல் 250 வரையிலான இடங்களில் உள்ளது.

ஆசியப் போட்டி நாடுகள் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டுள்ள திறமையாளர்கள் வெளியேறுதல் என்ற சவாலையும் இந்தியா எதிர்கொள்கிறது. சீனாவும் சிங்கப்பூரும் வெளிநாட்டில் உள்ள அறிஞர்களைத் தீவிரமாகப் பணியமர்த்தி, அவர்கள் நாடு திரும்பும் அளவுக்கு ஈர்ப்புமிக்க கல்வி நிறுவனங்களை உருவாக்குகின்றன. இதற்கு மாறாக, இந்தியா தனது கல்விசார் திறமையாளர்களில் பெரும்பாலானோரை வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்புகிறது. இந்திய மாணவர்கள் உலகளாவிய ஒலிம்பியாடுகளில் வெற்றி பெறுகிறார்கள், வெளிநாடுகளில் ஆராய்ச்சிக் குழுக்களை வழிநடத்துகிறார்கள், சிலிக்கான் பள்ளத்தாக்கில் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் தாய்நாட்டுக் கல்வி நிறுவனங்களில் இந்தச் சிறப்புத் திறன் அரிதாகவே பிரதிபலிக்கிறது.

ஆசியக் கல்வி அமைப்புகளில் ஆராய்ச்சியே மதிப்பை நிர்ணயிக்கிறது. இந்தியாவில் அது பெரும்பாலும் விருப்பத்தேர்வாகவே கருதப்படுகிறது.

அதிகாரத்துவக் கட்டுப்பாடுகள் இந்தப் பிரச்சினைகளை மேலும் தீவிரப்படுத்துகின்றன. ஆசிய அரசுகள் தரவரிசைகளை மதிப்பீட்டுக் கருவிகளாகக் கருதி, செயல்திறன் குறையும்போது நிதியை மறுஒதுக்கீடு செய்து தலைமை அமைப்புகளை மாற்றியமைக்கின்றன. இந்தியாவில், தரவரிசைகள் பாரபட்சமானவை எனப் பல நேரங்களில் நிராகரிக்கப்படுகின்றன; அல்லது அடிப்படை இடைவெளிகளைச் சரிசெய்யாமல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில வெற்றிகள் கொண்டாடப்படுகின்றன. அரசியல் தலையீடும் விமர்சனத்துக்கு உள்ளாகியுள்ளது. கல்விசார் சிறப்பைவிட கருத்தியல் ஒற்றுமைக்கே பல்கலைக்கழகத் தலைமை நியமனங்களில் முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டுள்ளதாக சில ஆய்வாளர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

முன்னேற்றத்தின் அறிகுறிகள்

ஒட்டுமொத்த நிலைமை கவலையளித்தாலும், குறிப்பிட்ட சில அளவுகோல்கள் முன்னேற்றத்தைக் காட்டுகின்றன. 2020ஆம் ஆண்டின் தேசியக் கல்விக் கொள்கை, ஆய்வு வெளியீடுகளின் அதிகரிப்புக்குப் பங்களித்து, ஆசிரியர் ஒருவருக்கான ஆய்வுக் கட்டுரைகள் வெளியீட்டில் இந்தியா முன்னிலை பெறுவதற்கு உதவியுள்ளதாகத் தெரிகிறது. ஆசியாவில் தரவரிசை பெற்ற தனியார் இந்தியக் கல்வி நிறுவனங்களில் சண்டிகர் பல்கலைக்கழகம் அண்மையில் முதலிடத்தைப் பிடித்து, 109வது இடத்துக்கு முன்னேறியது. மேற்கோள் தாக்கம், சர்வதேச ஆராய்ச்சி வலைப்பின்னல்கள், ஆசிரியர்களின் தகுதிகள் ஆகியவற்றில் பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகம் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தைப் பதிவு செய்தது. ஐஐடி ஹைதராபாத், ஐஐடி காந்திநகர் உள்ளிட்ட புதிய இந்தியத் தொழில்நுட்பக் கழகங்கள் பல, பிராந்தியத் தரவரிசைகளில் முன்னேற்றம் கண்டன.

உலகின் முதல் 100 இடங்களில் இந்திய அறிவியல் நிறுவனம் இடம்பெற்றிருப்பது, இந்தியச் சூழலிலும் வெற்றி சாத்தியம் என்பதை நிரூபிக்கிறது. அதன் வலுவான ஆராய்ச்சிப் பண்பாடு, நிலையான நிதி வழிமுறைகள், வலுவான சர்வதேசக் கூட்டாண்மைகள், உண்மையான நிறுவனச் சுயாட்சி ஆகியவை மற்ற கல்வி நிறுவனங்கள் பின்பற்றக்கூடிய முன்மாதிரியை வழங்குகின்றன. எனினும், ஒரு பல்கலைக்கழகத்தால் மட்டும் ஒரு நாட்டின் கல்விப் புகழைத் தக்கவைக்க முடியாது. இந்தியாவின் பரந்த உயர்கல்வி அமைப்பு முழுவதும் இந்த மாதிரியைப் பின்பற்றச் செய்வதே முக்கியச் சவாலாக உள்ளது.

முக்கிய அம்சங்கள்

• டைம்ஸ் ஹையர் எஜுகேஷன் பாடப்பிரிவு தரவரிசை 2026இல், அனைத்துப் பாடப்பிரிவுகளிலும் உலகின் முதல் 100 இடங்களில் இந்தியக் கல்வி நிறுவனம் ஒன்றே இடம்பெற்றது. கணினி அறிவியலில் பெங்களூரு இந்திய அறிவியல் நிறுவனம் 96வது இடத்தைப் பிடித்தது.
• பல்வேறு பாடப்பிரிவுகளில் சீனாவின் நிலப்பரப்புப் பகுதி முதல் 100 இடங்களில் 120க்கும் மேற்பட்ட இடங்களைப் பெற்றது. ஹாங்காங், ஜப்பான், தென் கொரியா, சிங்கப்பூர் ஆகியவை இணைந்து மேலும் 150க்கும் மேற்பட்ட இடங்களைப் பெற்றன.
• 2025 உலகப் பல்கலைக்கழகங்களுக்கான கல்வித் தரவரிசையில் இந்தியா முதல் 500 இடங்களிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுபட்டது. அந்தச் சிறப்புப் பட்டியலில் சீனாவின் 101 கல்வி நிறுவனங்களும் அமெரிக்காவின் 111 பல்கலைக்கழகங்களும் இடம்பெற்றன.
• ஆசிரியர் ஒருவருக்கான ஆய்வுக் கட்டுரைகள், முனைவர் பட்டம் பெற்ற பணியாளர்கள் உள்ளிட்ட ஆராய்ச்சி அளவுகோல்களில் இந்தியா ஆசியாவில் முன்னிலை வகிக்கிறது. ஆனால் தரவரிசைகள் மதிப்பளிக்கும் நிறுவன அளவிலான வளக் குவிப்பும் உலகளாவிய ஒத்துழைப்பு வலைப்பின்னல்களும் இந்தியாவிடம் இல்லை.
• நிதியைச் சில நிறுவனங்களிடம் குவித்தல், சர்வதேச ஆசிரியர்களைப் பணியமர்த்துதல், தொழில்துறையுடன் ஆழமான கூட்டாண்மைகள் அமைத்தல், பல்கலைக்கழகங்களைப் பட்டம் வழங்கும் அமைப்புகளாக மட்டும் பார்க்காமல் தேசிய உள்கட்டமைப்பின் முக்கிய அங்கமாகக் கருதுதல் ஆகியவற்றின் மூலம் ஆசியப் போட்டி நாடுகள் வெற்றி பெறுகின்றன.
• இந்தியாவின் உயர்கல்வி விரிவாக்கம் ஆழத்தைவிட அளவுக்கு முன்னுரிமை அளித்துள்ளது. இதன் விளைவாக, தரவரிசைகளில் பரவலான பிரதிநிதித்துவம் இருந்தாலும், உலகளாவிய செல்வாக்கு தீர்மானிக்கப்படும் சிறப்புப் பிரிவுகளில் இந்தியக் கல்வி நிறுவனங்கள் இடம்பெறவில்லை.