பாதுகாப்புவாதக் கோட்டையிலிருந்து உற்பத்தி வல்லரசாக மாற வர்த்தக ஒப்பந்தங்களை நம்பும் இந்தியா

பாதுகாப்புவாதத்திலிருந்து திறந்தநிலைக்கு: இந்தியாவின் பொருளாதாரத் திருப்பம்

வர்த்தகத் தடைகள் மற்றும் அதிகாரத்துவச் சிக்கல்களுடன் இந்தியா நீண்டகாலமாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது. இங்கு பொருட்களை இறக்குமதி செய்வது என்பது பெரும்பாலும் சுங்கவரிகள் மற்றும் விதிமுறைகளின் சிக்கலான வலைப்பின்னலைக் கடப்பதைக் குறித்தது. ஆனால், உலகச் சந்தைகளின் கவனத்தை ஈர்த்துவரும் குறிப்பிடத்தக்க தலைகீழ் மாற்றத்தில், உலகின் ஐந்தாவது பெரிய பொருளாதாரமான இந்தியா தனது பாதுகாப்புவாதப் போக்கைக் கைவிடத் தயாராக இருப்பதாகத் தெரிகிறது. ஐரோப்பிய ஒன்றியம் மற்றும் அமெரிக்காவுடனான வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஒப்பந்தங்கள் உள்ளிட்ட அண்மைய வர்த்தக ஒப்பந்தங்களின் தொடர், இந்தியாவின் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பில் அடிப்படை மாற்றம் நிகழ்வதாக அதிகாரிகளும் பொருளாதார நிபுணர்களும் கூறுவதைக் காட்டுகிறது. இந்தத் தருணம் உண்மையான மாற்றத்தைக் குறிக்கிறதா அல்லது நிலையற்ற புவிசார் அரசியல் சூழலில் மேற்கொள்ளப்படும் தந்திரோபாய மாற்றம் மட்டும்தானா என்பதே மும்பை முதல் பிரஸ்ஸல்ஸ் வரையிலான நிறுவன நிர்வாகக் குழுக்களில் இப்போது மேலோங்கியுள்ள கேள்வி.

ஏதோ அடிப்படையான மாற்றம் நிகழ்வதைச் சான்றுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட இந்தியாவின் 2025-26 பொருளாதார ஆய்வறிக்கை வழக்கத்துக்கு மாறாக நேரடியான செய்தியைத் தெரிவித்தது: சேவை ஏற்றுமதிகள் இந்தியாவைச் செல்வந்த நாடாக்கின; ஆனால் உற்பத்தித் துறைதான் அதைச் சவால்களைத் தாங்கும் நாடாக மாற்றும். பல தசாப்தங்களாக மென்பொருள் மற்றும் வணிகச் செயல்முறை அவுட்சோர்சிங் துறைகளில் கொண்டிருந்த வலிமையைச் சார்ந்து இந்தியா வளர்ச்சியை முன்னெடுத்தது. இதனால், உலகத் தரத்திலான தகவல் தொழில்நுட்ப மையங்கள் விவசாயத் தேக்கத்துடனும் தொழில்துறைப் பின்தங்கலுடனும் இணைந்து இருந்த இரட்டைத் தன்மை கொண்ட பொருளாதாரம் உருவானது. பலவீனமான நிறுவன அமைப்புகளை நிறுவனங்கள் தவிர்த்துச் செயல்படவும் எளிதில் இடம்பெயரவும் முடிவதால், சேவைகள் “அரசின் செயல்திறனைப் பரவலாக மேம்படுத்தும் அழுத்தத்தை முறையாக உருவாக்குவதில்லை” என்று ஆய்வறிக்கை வாதிடுகிறது. இதற்கு மாறாக, உற்பத்தித் துறை உள்கட்டமைப்பு, தளவாடம், திறன்கள் மற்றும் ஒழுங்குமுறைக்காக அரசுகள் மீது நேரடியான அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இத்தத்துவார்த்த மாற்றமே புதுதில்லியின் புதிய வர்த்தக உத்தியின் மையமாக உள்ளது. இளைஞர்கள் நிறைந்த நாட்டில் ஆண்டுதோறும் மில்லியன் கணக்கான வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்க வேண்டியிருப்பதால், ஏற்றுமதி சார்ந்த தொழில்மயமாக்கலைப் பொருளாதார இலக்காக மட்டுமல்லாமல், அரசுக் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்தவும் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கவும் உதவும் வழிமுறையாகவும் இது கருதுகிறது.

வாய்ப்புகளையும் சவால்களையும் எண்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன. உலகின் ஐந்தாவது பெரிய பொருளாதாரமாக இருந்தபோதிலும், உலகப் பொருள் ஏற்றுமதியில் இந்தியாவின் பங்கு 1.8% மட்டுமே; சீனாவின் பங்கு 14% ஆகும். இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் உற்பத்தித் துறையின் பங்கு 14% மட்டுமே. இது ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு 15%-க்கும் அதிகமாக இருந்தது; 2025-க்குள் 25% எட்ட வேண்டும் என்ற இலக்கைவிடவும் வெகுவாகக் குறைவாக உள்ளது. எனினும், வேகம் மாறிவருகிறது. 2020 முதல் மொத்த ஏற்றுமதி ஆண்டுக்கு 9.4% வளர்ந்து, 2025 மார்ச்சில் முடிவடைந்த நிதியாண்டில் வரலாறு காணாத 825.3 பில்லியன் டாலரை எட்டியது. இந்த ஏற்றுமதிகளின் அளவைப் போலவே அவற்றின் வகைப்பாடும் முக்கியமானது. அலுவலகப் பூங்காக்களில் பொறியியல் பட்டதாரிகளைப் பணியமர்த்துவதற்குப் பதிலாக, தொழிற்சாலைகளில் ஓரளவு பயிற்சி பெற்ற தொழிலாளர்களுக்கு வேலை வழங்கும் பொருட்களை நோக்கி மென்பொருள் சேவைகளைக் கடந்து செல்ல கொள்கை வகுப்பாளர்கள் இப்போது கவனம் செலுத்துகின்றனர்.

எல்லா ஒப்பந்தங்களுக்கும் தாயான ஒப்பந்தம்: புதிய உலகளாவிய நிலையைப் பேச்சுவார்த்தை மூலம் உருவாக்குதல்

இந்தியாவின் வர்த்தக முனைப்பின் மையமாக ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துடனான விரிவான தடையற்ற வர்த்தக ஒப்பந்தம் திகழ்கிறது. கிட்டத்தட்ட இரண்டு தசாப்தங்களாக உருவாக்கப்பட்டு, இறுதியாக 2026 தொடக்கத்தில் நிறைவு செய்யப்பட்ட ஒப்பந்தம் இது. ஐரோப்பிய ஆணையத் தலைவர் உர்சுலா வான் டெர் லெயன் இதை “எல்லா ஒப்பந்தங்களுக்கும் தாயான ஒப்பந்தம்” என்று குறிப்பிட்டார். உலகின் மிகப்பெரிய பொருளாதாரக் கூட்டமைப்புகளில் இரண்டை, கிட்டத்தட்ட இரண்டு பில்லியன் மக்களை உள்ளடக்கிய ஒரே வர்த்தக மண்டலமாக இணைக்கும் அதன் ஆற்றலை இந்தக் கூற்று வலியுறுத்துகிறது. இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, இந்த ஒப்பந்தம் சுங்கவரி குறைப்புகளைவிடப் பெரிய பொருளைக் கொண்டுள்ளது; சுங்கவரி போர்களும் புவிசார் அரசியல் போட்டியும் ஆதிக்கம் செலுத்தும், கணிக்க முடியாத உலக ஒழுங்குக்கு எதிரான உத்திசார் பாதுகாப்பாக இது அமைகிறது.

ஐரோப்பிய ஒன்றிய ஒப்பந்தம் இந்தியப் பொருட்களில் 90%-க்கும் அதிகமானவற்றுக்கான சுங்கவரிகளை உடனடியாக நீக்குகிறது; ஏழு ஆண்டுகளுக்குள் இது 93% ஆக விரிவடையும். ஜவுளி, மருந்துப் பொருட்கள், தோல் பொருட்கள் மற்றும் பொறியியல் பொருட்கள் உள்ளிட்ட துறைகள் இதனால் பயனடையும். குறிப்பாக ரத்தினங்கள் மற்றும் நகை ஏற்றுமதியாளர்களுக்குப் பலன் கிடைக்கும். சந்தை அணுகலைத் தாண்டி, இந்திய உற்பத்தியாளர்களை நீண்டகாலமாக முடக்கியுள்ள முக்கிய உள்ளீட்டுச் செலவுகளையும் இந்த ஒப்பந்தம் கையாள்கிறது. தற்போது மின்னணுத் துறை உற்பத்திச் செலவில் 35-40% இறக்குமதி செய்யப்படும் உயர்மதிப்புக் கூறுகளுக்குச் செல்கிறது; அவற்றுக்கு 40% அல்லது அதற்கும் அதிகமான சுங்கவரி விதிக்கப்படுகிறது. ஐரோப்பியத் துல்லியக் கூறுகள், சோதனைக் கருவிகள் மற்றும் லித்தோகிராபி உபகரணங்கள் மீதான இந்த வரிகளை தடையற்ற வர்த்தக ஒப்பந்தம் வெகுவாகக் குறைக்கிறது. இதனால் தொழில்துறைத் தலைவர்கள் “உள்ளீட்டுத் தரப்புப் புரட்சி” என்று அழைக்கும் மாற்றம் ஏற்படக்கூடும்.

ஏற்றுமதிச் சந்தைகளை மட்டும் சார்ந்திராமல், விநியோகத் தரப்பில் ஏற்படும் மேம்பாடுகளே மிகப் பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்கக்கூடும் என ஹைசென்ஸ் இந்தியாவின் தலைமைச் செயல் அதிகாரி பங்கஜ் ராணா வலியுறுத்துகிறார்.

போதிய கவனம் பெறாத உள்ளீட்டுத் தரப்பு மாற்றம் மிகப் பெரியது. தற்போது ஐரோப்பிய விநியோகஸ்தர்களிடமிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படும் துல்லியக் கூறுகள், சோதனைக் கருவிகள், லித்தோகிராபி உபகரணங்கள் ஆகியவற்றுக்கு 40 சதவீதத்துக்கும் அதிகமான வரி விதிக்கப்படுகிறது; இப்போது அது கணிசமாகக் குறைகிறது. இதனால் முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் செலவைக் குறைக்க முடிவதுடன், பரஸ்பரச் சான்றிதழ்கள் மற்றும் ஐரோப்பிய ஒன்றிய விதிகளுக்கு விரைவாக இணங்குவதன் மூலம் தரத்தையும் உயர்த்த முடியும்.

இந்த ஒப்பந்தங்கள் கையெழுத்தாகியுள்ள உத்திசார் நேரம், உலக வர்த்தகத்தில் நிகழும் பரந்த மறுசீரமைப்பைப் பிரதிபலிக்கிறது. அதிபர் ட்ரம்பின் கீழ் அமெரிக்கா பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் சுங்கவரிகளை விதித்து, பாரம்பரியக் கூட்டணிகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் நிலையில், வாஷிங்டனின் கணிக்க முடியாத போக்கிலிருந்து தங்களைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள இந்தியாவும் ஐரோப்பாவும் முயல்கின்றன. வர்த்தகம் அதிகளவில் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படும் காலகட்டத்துக்கான பதிலாகவே இந்திய ஒப்பந்தத்தை ஐரோப்பிய ஆணையத் தலைவர் வான் டெர் லெயன் வெளிப்படையாகக் குறிப்பிட்டார்.

நமது வலிமைகளை ஒன்றிணைப்பதன் மூலம், வர்த்தகம் அதிகளவில் ஆயுதமாக்கப்படும் இக்காலத்தில் உத்திசார் சார்புநிலைகளைக் குறைக்கிறோம்.

மாஸ்கோவுடனான இந்தியாவின் உறவுகள் மற்றும் அமெரிக்காவுடனான அதன் வர்த்தக உபரியை முன்வைத்து வாஷிங்டன் அழுத்தம் கொடுத்துவரும் நிலையில், இந்த ஒப்பந்தங்கள் இந்தியாவுக்கு மாற்றுச் சந்தைகளை வழங்குகின்றன. இரட்டை ஒப்பந்தங்கள் மூலம், போட்டியிடும் கூட்டமைப்புகளுக்கு இடையிலான பாலமாக இந்தியா அமைகிறது; அதேவேளையில் உத்திசார் தன்னாட்சியைப் பேணிக்கொண்டு மேற்கத்திய சந்தைகளில் முன்னுரிமை அணுகலையும் பெறுகிறது.

ஐரோப்பிய ஒன்றிய ஒப்பந்தம் கையெழுத்தான ஒரு வாரத்துக்குள், இந்திய ஏற்றுமதிகள் மீதான அமெரிக்கச் சுங்கவரியை 25%-லிருந்து 18% ஆகக் குறைக்க ஒப்புக்கொண்டு, இந்தியா அமெரிக்காவுடனும் மற்றொரு முக்கிய முன்னேற்றத்தை எட்டியது. அதிபர் டொனால்ட் ட்ரம்ப் அறிவித்த இந்த ஒப்பந்தம், ரஷ்ய எண்ணெய் வாங்கியதற்குப் பதிலடியாக விதிக்கப்பட்ட கூடுதல் தண்டனை வரிகளையும் நீக்கியது. பதிலுக்கு, எரிசக்தி, நிலக்கரி மற்றும் விவசாயப் பொருட்கள் உள்ளிட்ட 500 பில்லியன் டாலர் மதிப்பிலான அமெரிக்கப் பொருட்களை வாங்க இந்தியா உறுதியளித்தது; ரஷ்ய எண்ணெய் இறக்குமதியைக் கட்டுப்படுத்தவும் உறுதியளித்ததாகத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. ஐரோப்பிய ஒன்றிய ஒப்பந்தத்தைத் தொடர்ந்து இவ்வளவு விரைவாக இந்த ஒப்பந்தம் எட்டப்பட்டது பல பார்வையாளர்களை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. பலதரப்புச் சீரமைப்பு உத்தியைத் தனக்குச் சாதகமாகப் புதுதில்லி வெற்றிகரமாகக் கையாள்வதை இது உணர்த்துகிறது.

உற்பத்தித் துறையின் யதார்த்தம்: தொழிற்சாலை வளர்ச்சி ஏன் தேங்குகிறது?

வர்த்தக ஒப்பந்தங்களைச் சுற்றியுள்ள ஆரவாரம் ஒருபுறம் இருக்க, காகிதத்தில் அளிக்கப்பட்ட உறுதிமொழிகளைத் தொழில்துறை உற்பத்தியாக மாற்றுவது பெரும் தடைகளை எதிர்கொள்கிறது. 2020-ல் தொடங்கப்பட்ட, 14 துறைகளை உள்ளடக்கிய 1.97 லட்சம் கோடி ரூபாய் (23 பில்லியன் டாலர்) நிதி ஒதுக்கீட்டைக் கொண்ட இந்தியாவின் முதன்மையான உற்பத்தியுடன் இணைக்கப்பட்ட ஊக்கத்தொகைத் திட்டம், உற்பத்தித் துறையில் மறுமலர்ச்சியைத் தூண்டும் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் கிடைத்துள்ள முடிவுகள் ஊக்கமளிப்பதாக இல்லை. உற்பத்தித் துறையின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திப் பங்கு அதிகரிப்பதற்குப் பதிலாக, திட்டம் தொடங்கியபோது 15%-க்கும் அதிகமாக இருந்தது, 2024-25 நிதியாண்டில் 14% ஆகக் குறைந்தது. 15.52 லட்சம் கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான உற்பத்தியை எட்ட இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தது; ஆனால் 2024 பிற்பகுதி வரை 14 லட்சம் கோடியையே எட்டியது. இதனால் அரசு இத்திட்டத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர அனுமதிக்கக்கூடும் என்ற ஊகம் எழுந்துள்ளது.

மானியங்களால் மட்டுமே நீக்க முடியாத கட்டமைப்புத் தடைகளைச் சீரற்ற செயல்பாடு வெளிப்படுத்துகிறது. ஸ்மார்ட்போன் பொருத்துதல் குறிப்பிடத்தக்க வெற்றியாக உருவெடுத்துள்ளது. 2024 நிதியாண்டில் ஏற்றுமதி 42% உயர்ந்தது; ஆப்பிள் நிறுவனம் இப்போது தனது ஐபோன்களில் 20-25%-ஐ இந்தியாவில் தயாரிக்கிறது. ஃபாக்ஸ்கான், பெகட்ரான் மற்றும் பிற முக்கிய விநியோக நிறுவனங்கள் கணிசமான செயல்பாடுகளை நிறுவியுள்ளன. இதன் மூலம் 2025-ல் அமெரிக்காவுக்கான முதன்மை ஸ்மார்ட்போன் ஏற்றுமதியாளராக சீனாவை இந்தியா முந்தியது. ஆனால் இந்த வெற்றி ஒரு பரந்த தோல்வியையும் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது: இறுதிப் பொருத்துதலில் இந்தியா சிறந்து விளங்கினாலும், குறிப்பாக சீனாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படும் கூறுகளையே சார்ந்துள்ளது. இந்தியாவின் மின்னணுக் கூறு இறக்குமதிகளில் கிட்டத்தட்ட 40% இன்னமும் சீன விநியோகஸ்தர்களிடமிருந்து வருகின்றன; செயல்படும் மருந்துப் பொருட்களின் 70% அதே நாட்டிலிருந்து பெறப்படுகின்றன. இந்தச் சார்பு, தன்னிறைவான விநியோகச் சங்கிலிகளை உருவாக்கும் உத்திசார் இலக்கைக் குலைப்பதுடன், புவிசார் அரசியல் அழுத்தங்களுக்கு இந்திய உற்பத்தித் துறையைப் பாதிக்கப்படக்கூடியதாகவும் ஆக்குகிறது.

வர்த்தக ஒப்பந்தங்களால் எளிதில் சரிசெய்ய முடியாத துறைகளில் ஆழமான தடைகள் நீடிக்கின்றன. இந்தியாவின் தளவாடச் செலவுகள் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 14% ஆக உள்ளன; சீனாவில் இது 8-10% ஆகும். துறைமுகச் சுங்க அனுமதிக்குச் சராசரியாக 6-8 நாட்கள் ஆகின்றன; சிங்கப்பூரில் இது 1-2 நாட்கள் மட்டுமே. ஜேஎல்எல் தரவுகளின்படி, இந்தியாவின் தொழிலாளர் உற்பத்தித்திறன் சீனாவைவிடக் கணிசமாகக் குறைவாகவே உள்ளது. எனினும், ஒரு மணி நேரத்துக்கு 2 டாலர் என்ற உற்பத்தித் துறை ஊதியம், சீனாவின் 5.58 டாலர் ஊதியத்தில் பாதிக்கும் குறைவாகும். கடுமையான தொழிலாளர் சட்டங்கள் பெரிய அளவிலான உற்பத்தித் துறை வேலைவாய்ப்புகளை வரலாற்று ரீதியாகத் தடுத்துவந்தன. அண்மைய சீர்திருத்தங்கள் இந்தத் தடைகளைச் சரிசெய்யத் தொடங்குவதற்கு முன்பு, தொழிலாளர்களை வேலைக்கு அமர்த்தவும் பணிநீக்கம் செய்யவும் நிறுவனங்கள் பெரும் சிக்கல்களை எதிர்கொண்டன. நிலம் கையகப்படுத்துவதில் ஏற்படும் தாமதங்கள், அதிக தொழில்துறை மின்சாரக் கட்டணங்கள் மற்றும் கடுமையான திறன் பற்றாக்குறை ஆகியவை சவால்களை மேலும் கூட்டுகின்றன. திறமையான தொழிலாளர்களைக் கண்டறிவதில் சிரமம் இருப்பதாக இந்திய முதலாளிகளில் சுமார் 80% பேர் தெரிவிக்கின்றனர்; ரோபோட்டிக்ஸ், தொழில்துறை இணையச் சாதனங்கள் மற்றும் சிஎன்சி இயக்கம் ஆகிய துறைகளில் பற்றாக்குறை கடுமையாக உள்ளது. உற்பத்தித் துறைத் தொழிலாளர்களில் 11.7% பேர் மட்டுமே முறையான பணியாளர் நிலை கொண்டுள்ளனர்; பெரும்பான்மையினர் உற்பத்தித்திறனையும் தொழில்நுட்பப் பயன்பாட்டையும் கட்டுப்படுத்தும் முறைசாரா வேலை ஏற்பாடுகளில் சிக்கியுள்ளனர்.

சீனா புதிர்: சார்புநிலையும் பல்வகைப்படுத்தலும்

இந்தியாவின் உற்பத்தித் துறை இலட்சியங்கள் குறித்த எந்த ஆய்வும் அறையில் இருக்கும் யானையான சீனாவைப் புறக்கணிக்க முடியாது. ஆசியாவின் இரு பெரிய நாடுகளுக்கு இடையிலான பொருளாதார உறவு கடுமையான சமச்சீரின்மையால் வரையறுக்கப்படுகிறது. 2014 முதல் 2024 வரை சீனாவுடனான இந்தியாவின் வர்த்தகப் பற்றாக்குறை பெரிதாகியது. 2025 நிதியாண்டில் இறக்குமதி 113.5 பில்லியன் டாலரை எட்டிய நிலையில், ஏற்றுமதி வெறும் 14.3 பில்லியன் டாலராக இருந்தது. சீனாவிலிருந்து இந்தியா வாங்கும் பொருட்களில் கிட்டத்தட்ட 90% குறைந்த மற்றும் நடுத்தரத் தொழில்நுட்பப் பிரிவைச் சேர்ந்தவை; சரியான கொள்கைகள் இருந்தால் இந்தியாவே தயாரிக்கக்கூடிய பொருட்கள் அவை. எனினும், முக்கிய உள்ளீடுகளிலும் சீனாவின் ஆதிக்கம் நீடிக்கிறது. இந்தியாவின் தொலைத்தொடர்பு மற்றும் மின்னணு இறக்குமதிகளில் 57%-மும், இயந்திர இறக்குமதிகளில் 44%-மும் வடக்கில் உள்ள அண்டை நாட்டிலிருந்தே வருகின்றன.

இந்தச் சார்புகளை ஆயுதமாக்கத் தயங்கப்போவதில்லை என்பதை பெய்ஜிங் காட்டியுள்ளது. அண்மைய மாதங்களில், இந்தியாவின் மின்னணு, பாதுகாப்பு மற்றும் மின்சார வாகன உற்பத்திக்குத் தேவையான காலியம், ஜெர்மானியம், கிராஃபைட் உள்ளிட்ட முக்கியத் தாதுக்களின் ஏற்றுமதியைச் சீனா கட்டுப்படுத்தியுள்ளது. தேசியப் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில், புதுதில்லி அமெரிக்காவுடனான வர்த்தக ஒப்பந்தத்தின் இறுதிப் பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்திய அதே காலகட்டத்தில், அத்தியாவசிய இயந்திரங்களை இந்தியாவுக்கு ஏற்றுமதி செய்வதைச் சீன அதிகாரிகள் தடுத்தனர். சீன மின்கலத் தயாரிப்பு நிறுவனமான சிஏடிஎல், சென்னையில் உள்ள தனது ஆலையிலிருந்து அனைத்து சீனப் பொறியாளர்களையும் திரும்ப அழைக்குமாறு ஃபாக்ஸ்கானுக்கு அண்மையில் உத்தரவிட்டபோது, சீனாவிலிருந்து வரும் கூறுகளைக் கட்டுப்படுத்தக்கூடிய விதிகளை அமெரிக்க ஒப்பந்தத்தில் சேர்ப்பதைத் தடுக்க வடிவமைக்கப்பட்ட பொருளாதார அரசியல் நடவடிக்கையாக அதைத் தொழில்துறைப் பார்வையாளர்கள் கருதினர்.

உலக வர்த்தக ஆராய்ச்சி முன்னெடுப்பின் நிறுவனரும் முன்னாள் வர்த்தக அதிகாரியுமான அஜய் ஸ்ரீவத்சவா, பொருளாதார வலிமையைப் பயன்படுத்திச் சுரண்டத் தயாராக இருப்பதை பெய்ஜிங் காட்டுவதாக எச்சரிக்கிறார்.

சீனா தெளிவான செய்தியை அனுப்புகிறது. இந்தியாவின் தொழில்துறை வளர்ச்சி சீன மூலப்பொருட்கள், தொழில்நுட்பம் மற்றும் பொறியாளர்களை அதிகளவில் சார்ந்துள்ளது. இந்தச் சார்புகளை எந்த நேரத்திலும் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தலாம்.

ஆனால், இதே பாதிப்புகள் வாய்ப்புகளையும் உருவாக்குகின்றன. உலகளாவிய உற்பத்தியாளர்கள் சீன விநியோகச் சங்கிலிகளை அளவுக்கு அதிகமாகச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைத்து, தங்கள் செயல்பாடுகளைப் பல்வகைப்படுத்தும் “சீனாவுக்கு அப்பால் மற்றொன்று” என்ற உத்தி தென்கிழக்கு ஆசியாவிலும் இந்தியாவிலும் வெளிநாட்டு நேரடி முதலீட்டுப் பெருக்கைத் தூண்டியுள்ளது. கடந்த ஆண்டு இந்தோனேசியா 28.7 பில்லியன் டாலர் உற்பத்தி முதலீட்டை ஈர்த்தது; வியட்நாமின் உற்பத்தித் துறை வெளிநாட்டு நேரடி முதலீடு 30%-க்கும் அதிகமாக உயர்ந்து 23.5 பில்லியன் டாலரை எட்டியது. இந்த மாற்றத்தில் குறிப்பாக மின்னணுப் பொருத்துதல் துறையில் இந்தியா ஓரளவு பங்கைப் பெற்றுள்ளது; ஆனால் விநியோகச் சங்கிலியின் ஆழமான ஒருங்கிணைப்பில் சிறிய போட்டி நாடுகளைவிடப் பின்தங்கியுள்ளது. இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பாகங்களைப் பொருத்துவதோடு மட்டும் நின்றுவிடாமல், பாகங்களை உள்நாட்டிலேயே வடிவமைத்து, பொறியியல் முறையில் உருவாக்கி, பெறும் முழுமையான உற்பத்திச் சூழல்களாக இறுதிப் பொருத்துதல் செயல்பாடுகளை மாற்றுவதே சவாலாக உள்ளது.

துறைசார் வாய்ப்புகள்: ஜவுளியிலிருந்து குறைக்கடத்திகள் வரை

புதிய வர்த்தக ஒப்பந்தங்கள் குறிப்பிட்ட தொழில்துறைத் துறைகளில் தனித்துவமான பயனாளிகளை உருவாக்குகின்றன. 750 பில்லியன் டாலர் மதிப்புள்ள ஐரோப்பிய ஒன்றியச் சந்தையில் வரியில்லா அணுகல் கிடைப்பதால் ஜவுளி மற்றும் ஆடைத் துறைகள் பெரிதும் பயனடையும். தற்போது ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் ஜவுளிச் சந்தையில் இந்தியாவின் பங்கு 5-6% மட்டுமே; வங்கதேசத்தின் பங்கு 21-22%, சீனாவின் பங்கு 28-30% ஆக உள்ளது. இதற்கு முக்கியக் காரணம், இந்தியப் பொருட்களைப் போட்டியிட முடியாதவையாக மாற்றிய சுங்கவரிகளே. இந்தத் தடைகள் நீக்கப்பட்டுள்ளதால், ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துக்கான இந்திய ஜவுளி ஏற்றுமதி ஐந்து ஆண்டுகளில் 7 பில்லியன் டாலரிலிருந்து 15 பில்லியன் டாலராக இரட்டிப்பாகக்கூடும் என்றும், கூடுதலாக ஏழு மில்லியனுக்கும் அதிகமானோருக்கு வேலைவாய்ப்பு கிடைக்கக்கூடும் என்றும் ஆய்வாளர்கள் கணிக்கின்றனர். 2026-ல் ஆட்சி மாற்றத்துக்குப் பின்னர் வங்கதேசத்தின் அரசியல் நிலையற்ற தன்மை அதிகரித்துள்ளதால், அங்குள்ள ஜவுளி ஆலைகள் மூடப்படும் அபாயத்தையும் கொள்கை நிச்சயமற்ற தன்மையையும் எதிர்கொள்கின்றன. எனவே, இந்த ஒப்பந்தத்தின் காலம் குறிப்பாகச் சாதகமாக அமைந்துள்ளது.

மருந்துத் துறை மற்றொரு உத்திசார் வாய்ப்பை வழங்குகிறது. புற்றுநோய் சிகிச்சை மருந்துகள் மற்றும் உயிரியல் மருந்துகள் உள்ளிட்ட ஐரோப்பிய மருந்து இறக்குமதிகள் மீதான 11% சுங்கவரியை இந்தியா-ஐரோப்பிய ஒன்றிய தடையற்ற வர்த்தக ஒப்பந்தம் நீக்குகிறது. அதேவேளையில், இந்திய மருந்து ஏற்றுமதிகள் ஐரோப்பாவில் ஒழுங்குமுறைகளுக்கு இணங்குவதையும் இது எளிதாக்குகிறது. உள்நாட்டுச் சந்தை 2025-ல் 31.2 பில்லியன் டாலராக இருந்து, 2035-க்குள் 45.7 பில்லியன் டாலராக வளரும் என்று தொழில்துறை கணிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. இன்னும் முக்கியமாக, தற்போது சீனாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படும் 70% மருந்துச் செயல்பொருட்களுக்கு மாற்றாக அவற்றை உள்நாட்டில் உற்பத்தி செய்ய இந்த ஒப்பந்தம் ஊக்குவிக்கிறது. இந்தியாவை உயிர்மருந்துத் துறை மையமாக நிறுவுவதற்கென 1 லட்சம் கோடி ரூபாய் (1 பில்லியன் டாலர்) நிதி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. குறைக்கடத்தி உற்பத்தி மற்றும் கொள்கலன் தயாரிப்புக்கும் இதேபோன்ற நிதி ஒதுக்கீடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன.

மின்னணு மற்றும் மின்சார வாகனத் துறைகளுக்கு கொள்கை வகுப்பில் குறிப்பிட்ட கவனம் அளிக்கப்படுகிறது. ஆப்பிளுக்கான ஐபோன் உற்பத்தியை இந்தியா வேகமாக அதிகரித்துள்ளது; ஆனால் குறைக்கடத்தி உற்பத்தி மற்றும் மேம்பட்ட கூறுகள் தயாரிப்புக்கான உள்நாட்டுத் திறன் நாட்டில் இல்லை. ஐரோப்பாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படும் துல்லியச் சோதனைக் கருவிகள் மற்றும் லித்தோகிராபி உபகரணங்கள் மீதான சுங்கவரிகளைப் புதிய வர்த்தக ஒப்பந்தங்கள் பெருமளவில் குறைக்கின்றன. இதனால் உற்பத்திச் செலவு இரட்டை இலக்க அளவில் குறையக்கூடும். மின்சார வாகனத் துறையில், சீனத் தயாரிப்பு நிறுவனமான பிஒய்டி தாய்லாந்தில் ஆண்டுக்கு 1,50,000 வாகனங்களைத் தயாரிக்கும் திறன் கொண்ட ஆலையில் 500 மில்லியன் டாலர் முதலீடு செய்துள்ளது. ஆனால் இந்தியாவின் மின்சார வாகனத் துறை மின்கல விநியோகக் கட்டுப்பாடுகளால் சிரமப்படுகிறது. உயிர்மருந்துகள், குறைக்கடத்திகள், மின்னணுக் கூறுகள் மற்றும் அரிய மண் காந்தங்கள் உள்ளிட்ட ஏழு உத்திசார் துறைகளில் உற்பத்தியை விரிவுபடுத்த அண்மைய நிதிநிலை அறிக்கை வலியுறுத்துகிறது. இறக்குமதிச் சார்பைக் குறைக்க மூன்று தனிப்பட்ட வேதிப்பொருள் உற்பத்திப் பூங்காக்களை அமைக்கவும் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது.

அடித்தளங்களை உருவாக்குதல்: வர்த்தக ஒப்பந்தங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட சீர்திருத்தங்கள்

வர்த்தக ஒப்பந்தங்கள் கதவுகளைத் திறக்கின்றன; ஆனால் அவற்றைக் கடந்து செல்ல முடியுமா என்பதை உள்நாட்டுத் திறன்களே தீர்மானிக்கின்றன. “வர்த்தக ஒப்பந்தங்களின் சாத்தியத்தை நனவாக்க, போட்டித்தன்மையுடன் உற்பத்தி செய்யும் திறன் நமக்கு இருக்க வேண்டும்” என்று பொருளாதார ஆய்வறிக்கை வெளிப்படையாக எச்சரிக்கிறது. ஒரு முக்கியமான யதார்த்தத்தை இந்த ஒப்புதல் எடுத்துக்காட்டுகிறது: தடையற்ற வர்த்தக ஒப்பந்தங்கள் வெளிப்புறத் தடைகளைக் குறைக்கின்றன; ஆனால் நிலம், தொழிலாளர், தளவாடம் மற்றும் மூலதனம் தொடர்பான உள்நாட்டுக் கட்டுப்பாடுகள் உற்பத்தித் துறையின் போட்டித்தன்மையைத் தொடர்ந்து தடுக்கின்றன. இரும்பு மற்றும் அலுமினியம் போன்ற மேல்நிலைத் துறைகளில் பாதுகாப்புவாத நடவடிக்கைகள் கீழ்நிலை உற்பத்திக்கு வரியாகச் செயல்படக்கூடும் என ஆய்வறிக்கை எச்சரிக்கிறது. எனவே, “எதைப் பாதுகாக்கக் கூடாது என்பது குறித்த முடிவுகளும், எதை ஆதரிப்பது என்பது குறித்த முடிவுகளைப் போலவே முக்கியமானவை” என அது சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இந்தக் கட்டுப்பாடுகளைச் சரிசெய்ய, பல பொருளாதார அதிகாரங்கள் உள்ள மாநில அளவில் நடவடிக்கை தேவை. அரசின் முதன்மைச் சிந்தனைக் குழுவான நிதி ஆயோக், மூன்று முக்கியத் தடைகளை அடையாளம் கண்டுள்ளது: நிலம் கிடைப்பதில் உள்ள சிக்கலும் கையகப்படுத்தல் தாமதங்களும்; உற்பத்திச் செலவைக் காட்டிலும் பல நேரங்களில் அதிகமாக இருக்கும் தொழில்துறை மின்சாரக் கட்டணங்கள்; கல்வி மற்றும் திறன் மேம்பாட்டில் உள்ள இடைவெளிகள். மத்திய அரசு கட்டுப்படுத்தும் வர்த்தகக் கொள்கையைப் போலன்றி, இந்தத் துறைகளில் மாநில அரசுகளுடன் ஒருங்கிணைப்பு அவசியம். ஆனால், தொழில்துறை கொள்கையில் ஒத்துழைப்பதைவிடப் போட்டியிடும் போக்கையே மாநில அரசுகள் வரலாற்று ரீதியாகக் கொண்டுள்ளன. நிலப் பதிவுகளை மின்னணு முறைக்கு மாற்றுதல், நிலக் கையகப்படுத்தும் காலக்கெடுவை எளிமைப்படுத்துதல், தொழில்துறை மின்கட்டணங்களைச் சீரமைத்தல், மாநிலங்களை ஒன்றோடொன்று ஒப்பிட்டுத் தரப்படுத்த உற்பத்திச் செயல்திறன் குறியீட்டை உருவாக்குதல் ஆகியவை முன்மொழியப்பட்ட தீர்வுகளில் அடங்கும். இந்தத் துணைச் சீர்திருத்தங்கள் இல்லாவிட்டால், கடந்த பத்தாண்டுகளில் காணப்பட்ட நிலை மீண்டும் ஏற்படும் அபாயம் இந்தியாவுக்கு உள்ளது: மத்திய அரசின் கொள்கை இலட்சியங்கள், மாநில அளவிலான நடைமுறைத் தடைகள் மற்றும் உலகளாவிய தேவை குறைவு ஆகியவற்றால் வலுவிழந்துவிடலாம்.

உற்பத்தியைப் பெருக்குவதற்கான மற்றொரு வழியாகப் பிராந்திய ஒருங்கிணைப்பு அமைகிறது. தற்போது தெற்காசியாவுக்குள் நடைபெறும் வர்த்தகம், மொத்த வர்த்தகத்தில் 5% மட்டுமே. ஆசியான் நாடுகளில் இது 25%; ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தில் 60% ஆகும். வர்த்தகத் தடைகள் மற்றும் திறனற்ற எல்லைக் கடப்புகளால், மும்பையிலிருந்து டாக்காவுக்குக் கொள்கலனை அனுப்ப 538 டாலர் செலவாகிறது. சீனாவிலிருந்து வியட்நாமுக்குக் கப்பலில் அனுப்புவதற்கான 108 டாலர் செலவைவிட இது ஐந்து மடங்கு அதிகம். ஜவுளி மற்றும் மின்னணுத் துறைகளுக்காக வங்கதேசத்துடனும், உணவுப் பதப்படுத்தலுக்காக நேபாளத்துடனும், வாகனக் கூறுகள் மற்றும் மருந்துப் பொருட்களுக்காக இலங்கையுடனும் எல்லை தாண்டிய பொருளாதார மண்டலங்களை உருவாக்க உத்திசார் சிந்தனையாளர்கள் முன்மொழிகின்றனர். வியட்நாம் மற்றும் தாய்லாந்தில் சீனா பிராந்திய விநியோகச் சங்கிலிகளை உருவாக்கியதைப் போன்ற தெற்காசிய உற்பத்திச் சூழலை இத்தகைய ஒருங்கிணைப்பு உருவாக்கக்கூடும். இதன் மூலம் அடுத்த ஒன்றரை தசாப்தத்தில் பிராந்திய வர்த்தகம் 2 டிரில்லியன் டாலரை நோக்கி உயரக்கூடும்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• ஐரோப்பிய ஒன்றியம் மற்றும் அமெரிக்காவுடன் இந்தியா முக்கிய வர்த்தக ஒப்பந்தங்களை முடித்துள்ளது. சுங்கவரிகளைக் குறைத்து, உற்பத்திப் பொருட்களுக்கான சந்தை அணுகலை விரிவுபடுத்தும் இவை, பாதுகாப்புவாதத்திலிருந்து உத்திசார் திறந்தநிலையை நோக்கிய மாற்றத்தைக் குறிக்கின்றன.
• பொருளாதாரத் தாங்குதிறன், வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம் மற்றும் அரசின் செயல்திறன் மேம்பாடு ஆகியவற்றுக்கு சேவைகளைவிட உற்பத்தித் துறையே முக்கியம் என 2026 பொருளாதார ஆய்வறிக்கை வலியுறுத்துகிறது. 2030-க்குள் மொத்த ஏற்றுமதியை 2 டிரில்லியன் டாலராக உயர்த்த இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.
• மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 14% ஆக உள்ள தளவாடச் செலவுகள், கடுமையான தொழிலாளர் சட்டங்கள், நிலக் கையகப்படுத்தல் தாமதங்கள் மற்றும் திறன் பற்றாக்குறை ஆகிய கட்டமைப்புச் சவால்கள், உற்பத்தித்திறனையும் உலகளாவிய மதிப்புச் சங்கிலிகளில் ஒருங்கிணைவதையும் தொடர்ந்து கட்டுப்படுத்துகின்றன.
• சீனாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்வதைச் சார்ந்திருப்பது கடுமையாகவே உள்ளது. மருந்துச் செயல்பொருட்களில் 70%-மும் மின்னணுக் கூறுகளில் 40%-மும் சீனாவிலிருந்து பெறப்படுகின்றன. ஏற்றுமதிக் கட்டுப்பாடுகள் மூலம் இந்தச் சார்புகளைப் பயன்படுத்தத் தயாராக இருப்பதை பெய்ஜிங் காட்டியுள்ளதால், பாதிப்புகள் உருவாகின்றன.
• ஜவுளி, மருந்துப் பொருட்கள், மின்னணுப் பொருத்துதல் மற்றும் உயிர்மருந்துத் துறைகளில் குறிப்பிட்ட வாய்ப்புகள் உள்ளன. ஜவுளித் துறையின் ஐரோப்பிய ஒன்றிய ஏற்றுமதி 15 பில்லியன் டாலராக இரட்டிப்பாகக்கூடும்; ஐரோப்பாவிலிருந்து கிடைக்கும் முக்கிய உள்ளீடுகளுக்கான சுங்கவரி குறைப்புகள் இதற்குத் துணைபுரியும்.
• இறுதிப் பொருத்துதலைத் தாண்டிய விரிவுபடுத்தக்கூடிய உற்பத்திச் சூழல்களை உருவாக்க, உள்கட்டமைப்பு, மின்சாரக் கட்டணங்கள், நிலம் கிடைப்பது மற்றும் தெற்காசிய அண்டை நாடுகளுடனான பிராந்திய ஒருங்கிணைப்பு ஆகியவற்றில் இணை உள்நாட்டுச் சீர்திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்படுவதே வெற்றியைத் தீர்மானிக்கும்.