திபெத்தில் மறையும் ஏரிகள் பண்டையப் பிளவுகளைச் செயல்படச் செய்து நிலநடுக்கங்களைத் தூண்டுகின்றன

உலகின் கூரை அதன் நீரை இழக்கும்போது

சுமார் 115,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, தெற்கு திபெத்தின் உயரமான பீடபூமியில் 125 மைல்களுக்கும் (200 கிலோமீட்டருக்கும்) மேலாகப் பரவியிருந்த பரந்த உள்நாட்டு ஏரிகள் இருந்தன. நம் கோ (நம்ட்சோ அல்லது நம் ஏரி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது) போன்ற இன்றைய ஏரிகளின் முன்னோடிகளையும் உள்ளடக்கிய இந்தப் பெரிய நீர்நிலைகள், பின்னர் பெருமளவில் சுருங்கிவிட்டன. இன்று நம் கோ ஏரி வெறும் 45 மைல் (75 கிலோமீட்டர்) நீளமே கொண்டுள்ளது. இந்த வறண்டுபோதலின் சுற்றுச்சூழல் விளைவுகளை விஞ்ஞானிகள் நீண்டகாலமாகக் கண்காணித்து வந்தாலும், புதிய ஆய்வு இதைவிட வியப்பூட்டும் தாக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. மறைந்துவரும் ஏரிகள், பூமியின் மேலோட்டின் ஆழத்தில் நீண்டகாலமாகச் செயலற்றிருந்த பிளவுகளை மீண்டும் செயல்படச் செய்து, நிலநடுக்கங்களைத் தூண்டியிருக்கக்கூடும்.

பெய்ஜிங்கில் உள்ள சீன புவியியல் அறிவியல் அகாடமியின் சுன்ருய் லி தலைமையிலான புவியியலாளர்கள் குழு, இந்தப் பண்டைய ஏரிகளில் இருந்த நீரின் எடை குறைந்ததால் மேலோடு உயர்ந்து, அருகிலிருந்த பிளவுக் கோடுகள் மீண்டும் செயல்பட்டதற்கான ஆதாரங்களைக் கண்டறிந்துள்ளது. Geophysical Research Letters இதழில் வெளியிடப்பட்ட இந்த ஆய்வு, மேற்பரப்பிலான காலநிலை மாற்றங்கள் ஆழமான புவியியல் செயல்முறைகளை எவ்வாறு பாதிக்கக்கூடும் என்பது குறித்த புரிதலை வலுப்படுத்துகிறது. திபெத்தில் நீர் குறையும்போது, சரக்குகள் அகற்றப்பட்டதும் நீரில் கப்பல் உயர்வதைப் போல நிலமும் அதற்கேற்ப உயர்கிறது; இதனால் ஏற்படும் அழுத்தம் பாறைகளில் உள்ள பண்டையப் பிளவுகளை வெடித்துத் திறக்கக்கூடும் என இந்த ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. இந்தக் கண்டுபிடிப்பு, இப்பகுதியில் குறிப்பிடத்தக்க நில அதிர்வுச் செயல்பாட்டை ஆழமான புவித்தட்டு விசைகள்தான் உருவாக்க முடியும் என்ற முந்தைய கருதுகோளுக்குச் சவால் விடுக்கிறது.

இதன் தாக்கங்கள் கல்விசார் ஆர்வத்தைத் தாண்டிச் செல்கின்றன. உலகெங்கிலும் உயரமான பகுதிகளில் காலநிலை மாற்றம் நீர் இழப்பைத் துரிதப்படுத்தும் நிலையில், சுருங்கும் ஏரிகள் புவியியல் நிலைத்தன்மையை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்வது பேரிடர் அபாய மதிப்பீட்டுக்கு முக்கியமாகிறது. ‘உலகின் கூரை’ என்று அடிக்கடி அழைக்கப்படும் திபெத்திய பீடபூமி, இச்செயல்முறைகளுக்கான முன்னெச்சரிக்கைச் சுட்டியாக விளங்குகிறது; மேற்பரப்பு சுற்றுச்சூழல் மாற்றங்கள் கோளின் ஆழ்பகுதி வரை எவ்வாறு ஊடுருவுகின்றன என்பதை இது காட்டுகிறது.

நீரின் எடையும் பாறையின் உயர்வும்

இந்த நிகழ்வுக்குப் பின்னால் உள்ள செயல்முறை, பூமியின் மேலோடு அதற்குக் கீழே உள்ள அதிக அடர்த்தியான பாறைக் கவசத்தின் மீது மிதப்பதை விளக்கும் நிலச்சமநிலைத் தத்துவத்தைச் சார்ந்தது. பெரிய ஏரிகள் மேலோட்டின் மீது கணிசமான எடையைச் செலுத்துகின்றன. அவை வறண்டுபோகத் தொடங்கும்போது, அந்த எடை மறைந்து, மேலோடு மெதுவாக மீண்டும் மேலெழுகிறது. நிலச்சமநிலை மீளுயர்வு எனப்படும் இந்தச் செயல்முறை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளில் மெதுவாக நிகழ்ந்தாலும், புவியியல் அமைப்புகளில் கணிசமான அழுத்தத்தைத் திரட்டக்கூடும். தெற்கு திபெத்தில், சுமார் 50 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தொடங்கி இமயமலைத் தொடரையும் திபெத்திய பீடபூமியையும் உருவாக்கிய இந்திய, யூரேசியத் தட்டுகளின் தொடர்ச்சியான மோதலால் ஏற்கெனவே மிகுந்த புவித்தட்டு அழுத்தம் நிலவும் பகுதியில் இந்தச் செயல்முறை நடைபெறுகிறது.

மில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளாக நீடித்த இந்தக் கண்டத்தட்டுகளின் மோதல், தெற்கு திபெத்துக்குக் கீழேயுள்ள மேலோட்டில் பெரும் திரிபை உருவாக்கியுள்ளது. பண்டையப் பிளவுகள் அல்லது பாறைகளில் உள்ள விரிசல்கள் செயலற்ற நிலையில் இருந்தாலும், தகுந்த சூழலில் வெடித்துப் பிளக்கத் தயாராக உள்ளன. சுருங்கும் ஏரிகளால் ஏற்படும் மேலோட்டின் மெதுவான உயர்வு, சேமிக்கப்பட்ட இந்தத் திரிபை விடுவிக்கத் தேவையான தூண்டுதலாக இருக்கக்கூடும் என்று லியும் அவருடைய சகாக்களும் கருதினர். நீர் இழப்புக்கு மேலோடு எவ்வாறு பதிலளிக்கும் என்பதைக் கணிக்கக் கணினி மாதிரிகளைப் பயன்படுத்தியபோது, மறைந்த ஏரிகளின் எடை நீங்குவது இந்தச் செயலற்ற பிளவுகளை மீண்டும் செயல்படச் செய்யக்கூடும் என்பதை அவர்கள் கண்டறிந்தனர். மேற்பரப்பில் நிகழும் மாற்றங்களுக்கு பூமியின் ஆழமான அமைப்புகள் எதிர்பாராத அளவுக்கு உணர்திறன் கொண்டிருப்பதை இந்த ஆய்வு எடுத்துக்காட்டுகிறது.

தெற்கு திபெத்தின் புவியியல் அமைப்பு, இத்தகைய விளைவுகளுக்கு அந்தப் பகுதியை குறிப்பாக ஆளாக்குகிறது. இரண்டு பெரிய கண்டத்தட்டுகள் சந்திக்கும் எல்லையில் அமைந்துள்ள இப்பகுதியில், மேலோடு தடிமனாகவும் பிளவுகள் நிறைந்ததாகவும் தொடர்ந்து அழுத்தத்துக்கு உள்ளாகியதாகவும் உள்ளது. கடலடியில் புவித்தட்டுகள் சந்திக்கும் கடலோரப் பகுதிகளைப் போலல்லாமல், இந்தக் கண்ட மோதல் மண்டலத்தில் சிக்கலான பிளவு வலையமைப்புகள் உள்ளன. அவை வழக்கத்திற்கு மாறான அழுத்தங்களால் தூண்டப்படும் வரை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் செயலற்றுக் கிடக்கக்கூடும். ஒரு காலத்தில் இப்பகுதியை மூடியிருந்த பண்டைய ஏரிகள், குறிப்பிட்ட பகுதிகளுக்கு கணிசமான எடையைச் சேர்த்து, மேலோடு இயல்பாக உயர்ந்து நகரும் போக்கை அடக்கியிருந்தன. அந்த நிறை மறைந்தபோது, அடக்கப்பட்ட ஆற்றல் பிளவுகளின் நகர்வின் வழியாக வெளியேறியது.

நகர்வுகளைக் கணக்கிடுதல்: 15 மீட்டர் இடப்பெயர்வு

தங்கள் கருதுகோளைச் சோதிக்க, ஏரிகள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளில் எவ்வளவு நீரை இழந்தன என்பதைத் துல்லியமாகக் கணக்கிட, ஆராய்ச்சியாளர்கள் பண்டைய ஏரிக்கரைகளை வரைபடமிட்டனர். கணிசமான வறண்டுபோதல் நிகழ்ந்த 115,000 முதல் 30,000 ஆண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தை அவர்கள் ஆய்வு செய்தனர். முடிவுகள் வியப்பூட்டும் எண்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. நம் கோ ஏரியில் ஏற்பட்ட நீர் இழப்பு மட்டுமே அருகிலுள்ள ஒரு பிளவில் சுமார் 50 அடி (15 மீட்டர்) மொத்த இடப்பெயர்வை ஏற்படுத்தியிருக்கக்கூடும். தெற்கே 60 மைல் (100 கிலோமீட்டர்) தொலைவில் உள்ள ஏரிகள் இன்னும் அதிக நீரை இழந்தன; அவை அப்பகுதியின் பிளவுகளில் 230 அடி (70 மீட்டர்) வரை இடப்பெயர்வைத் தூண்டியிருக்கலாம்.

இந்தக் கணக்கீடுகளின்படி, பிளவு நகர்வு ஆண்டுக்கு 0.008 முதல் 0.06 அங்குலம் (0.2 முதல் 1.6 மில்லிமீட்டர்) வரை இருந்தது. இது கலிஃபோர்னியாவின் சான் ஆண்ட்ரியாஸ் பிளவில் ஆண்டுக்கு சுமார் 0.8 அங்குலம் (20 மில்லிமீட்டர்) ஏற்படும் நகர்வுடன் ஒப்பிடும்போது குறைவாகத் தோன்றலாம். ஆனால் இந்த நகர்வுகளின் மூலக் காரணம் முக்கியமாக வேறுபடுகிறது. தட்டு எல்லைகளில் நிகழும் ஆழமான புவித்தட்டு செயல்முறைகளால்தான் சான் ஆண்ட்ரியாஸ் பிளவு முக்கியமாக நகர்கிறது. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஏற்பட்ட மேற்பரப்பு மாற்றங்களால் திபெத்தியப் பிளவுகள் நகர்ந்தன. இதன் மூலம், நிலத்துக்கு மேலே நிகழும் செயல்முறைகள் பூமியின் ஆழமான அமைப்புகளைப் பெருமளவில் பாதிக்கக்கூடும் என்பது தெரியவருகிறது. காலநிலையால் தூண்டப்படும் நீரியல் மாற்றங்கள் அளவிடக்கூடிய புவியியல் பதில்களை உருவாக்கும் என்பதற்கு இந்த ஆய்வு உறுதியான ஆதாரங்களை வழங்குகிறது.

புவித்தட்டு விசைகளால் தூண்டப்படும் பிளவு நகர்வுக்கும், மேற்பரப்பில் ஏற்படும் மாற்றங்களால் தூண்டப்படும் நகர்வுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு, நிலநடுக்க அபாயங்களை விஞ்ஞானிகள் எவ்வாறு வகைப்படுத்தி கணிக்கிறார்கள் என்பதற்கு முக்கியமானது. பாரம்பரியமாக, நிலநடுக்க அபாயங்களை மதிப்பிடும்போது புவியியலாளர்கள் கிட்டத்தட்ட முழுமையாகத் தட்டுகளின் எல்லை இயக்கவியலிலேயே கவனம் செலுத்தினர். தட்டுகளின் எல்லைகளிலிருந்து வெகுதொலைவில் நிகழும் தட்டுகளுக்குள் உள்ள நிலநடுக்கங்கள் சில நேரங்களில் ஆழமான பாறைக் கவசச் செயல்முறைகளால் அல்லாமல், மேற்பரப்பில் காலப்போக்கில் திரண்ட மாற்றங்களால் ஏற்படக்கூடும் என திபெத்தின் தரவுகள் சுட்டுகின்றன. இந்த மறுவகைப்படுத்தல், ஒரு காலத்தில் பண்டைய ஏரிகள் இருந்த கண்டங்களின் உள்பகுதிகளுக்கான அபாய வரைபடங்களை மாற்றக்கூடும்.

ஏரிப் படிவுகளில் புவியியல் பதிவுகளை வாசித்தல்

ஏரிகளுக்கும் நில அதிர்வுச் செயல்பாட்டுக்கும் இடையிலான உறவு இரு திசைகளிலும் செயல்படுகிறது. மறையும் ஏரிகள் நிலநடுக்கங்களைத் தூண்டுவதைப் போலவே, வலுவான நிலநடுக்கங்களும் ஏரி அமைப்புகளைப் பெருமளவில் மாற்றக்கூடும். திபெத்திய பீடபூமியின் தென்கிழக்கு விளிம்பில் அமைந்துள்ள கியோங்காய் ஏரி குறித்த ஆய்வு, கடந்தகால நில அதிர்வு நிகழ்வுகளின் பதிவுகளாக ஏரிப் படிவுகள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ஏரியின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட ஆறு படிவ மைய மாதிரிகளை ஆய்வு செய்த விஞ்ஞானிகள், சிடி படங்கள், துகள்களின் அளவுப் பகுப்பாய்வு, மாங்கனீஸ் உள்ளடக்கம் போன்ற புவி வேதியியல் குறியீடுகளைப் பயன்படுத்தி, 1850 மற்றும் 1952ஆம் ஆண்டுகளில் நிலநடுக்கங்களால் உருவான தனித்துவமான அடுக்குகளைக் கண்டறிந்தனர்.

நிலநடுக்கத்தால் உருவான படிவுகள், சீரற்ற வகைப்பாடும் குறிப்பிட்ட வேதியியல் அடையாளங்களும் கொண்ட ஒரேசீரான அடுக்குகளாகக் காணப்படுகின்றன என்பதை இந்த ஆய்வுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. செமு நதிப் பிளவில் 7.5 ரிக்டர் அளவில் பதிவான 1850ஆம் ஆண்டின் நிலநடுக்கமும், அன்னிங் நதிப் பிளவில் 6.75 ரிக்டர் அளவில் பதிவான 1952ஆம் ஆண்டின் நிகழ்வும் சேற்றில் நிரந்தரப் பதிவுகளை விட்டுச் சென்றன. ஏரிகள் புவித்தட்டு செயல்பாட்டைப் பாதிப்பதோடு, அதற்கான பதிவுகளையும் தக்கவைக்கின்றன என்பதை இந்த ஆய்வு உறுதிப்படுத்துகிறது. இதனால் மேற்பரப்பு நீரியலுக்கும் பூமியின் ஆழமான செயல்முறைகளுக்கும் இடையில் சிக்கலான பின்னூட்டச் சுழற்சி உருவாகிறது. பல நூற்றாண்டுகளாக முக்கிய நில அதிர்வு நிகழ்வுகளுக்கு நிலப்பரப்பு எவ்வாறு பதிலளித்தது என்பதைக் காட்டும் பேரிடர்களின் காலவரிசையைப் படிவ அடுக்குகள் வழங்குகின்றன.

கியோங்காய் ஏரியில் பயன்படுத்தப்பட்ட ஆய்வுமுறை, பிற இடங்களில் வரலாற்று நிலநடுக்கங்களை ஆராய்வதற்கான முன்மாதிரியை வழங்குகிறது. ஆராய்ச்சியாளர்கள் பலகற்றை எதிரொலிச் சாதனங்கள் மூலம் ஏரியின் அடிப்பகுதியை வரைபடமிட்டு, பின்னர் ஏரிப் படுகை முழுவதும் நிகழ்வுகளை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கப் பல இடங்களிலிருந்து படிவ மைய மாதிரிகளை எடுத்தனர். மாதிரிகளை அழிக்காமல் அவற்றின் உள் அமைப்புகளைச் சிடி ஸ்கேன் வெளிப்படுத்தியது; மில்லிமீட்டர் அளவிலான துல்லியத்தில் தனிம மாற்றங்களை எக்ஸ்-ரே ஒளிர்வு ஸ்கேன் கண்டறிந்தது. மேல்நோக்கிச் செல்லச் செல்ல துகள்கள் படிப்படியாக நுண்ணியதாகும் வெள்ளப் படிவங்களையும், குழப்பமான, சீரற்ற அடுக்குகளாகத் தோன்றும் நிலநடுக்கப் படிவங்களையும் துகளளவுப் பகுப்பாய்வு வேறுபடுத்தியது. இத்தகைய நுட்பங்கள், ஒரு புத்தகத்தின் பக்கங்களை வாசிப்பதைப் போல ஒரு பகுதியின் புவியியல் வரலாற்றை வாசிக்க விஞ்ஞானிகளுக்கு உதவுகின்றன. பூமி எந்த ஆண்டுகளில் குலுங்கி, அதன் மேற்பரப்பிலிருந்த நீர்நிலைகளை மாற்றியது என்பதையும் அவை அடையாளம் காட்டுகின்றன.

மேற்பரப்புக்கும் ஆழ்பூமிக்கும் இடையிலான தொடர்பு குறித்த நிபுணர் பார்வைகள்

நிலப்பரப்புகள் எவ்வாறு உருவெடுத்து மாறுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்வதில் இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை எனச் சுயாதீன புவியியலாளர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். இந்த ஆய்வில் பங்கேற்காத லண்டன் பல்கலைக்கழகக் கல்லூரியின் புவியியல் இணைப் பேராசிரியர் மேத்யூ ஃபாக்ஸ், இந்த ஆய்வின் பரந்த முக்கியத்துவத்தை விளக்கினார்.

மேற்பரப்பு செயல்முறைகள் திடப் பூமியின் மீது வியப்பூட்டும் அளவுக்குப் பெரிய தாக்கத்தைச் செலுத்தக்கூடும். நிலப்பரப்பு அல்லது புவித்தட்டு மண்டலம் எவ்வாறு உருவாகி மாறுகிறது என்பதை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள, மேற்பரப்பு மற்றும் ஆழ்பூமிச் செயல்முறைகளுக்கு இடையிலான இந்தத் தொடர்பையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும் என்பதைப் புவியியலாளர்கள் அதிகளவில் உணர்ந்து வருகின்றனர்.

எனினும், வறண்டுபோகும் ஒவ்வொரு ஏரியும் நிலநடுக்கத்தை ஏற்படுத்தும் எனக் கருதுவதை நிபுணர்கள் தவிர்க்குமாறு எச்சரிக்கின்றனர். இந்த ஆய்வில் பங்கேற்காத கொலராடோ மாநிலப் பல்கலைக்கழகத்தின் புவியியல் இணைப் பேராசிரியர் சீன் கேலன், மேற்பரப்பிலிருந்து சுமை நீங்குவது நில அதிர்வு நிகழ்வுகளைத் தூண்ட, புவித்தட்டு திரிபு ஏற்கெனவே இருக்க வேண்டும் என்று தெளிவுபடுத்தினார்.

புவித்தட்டு இயக்கமே எப்போதும் உந்துசக்தியாக உள்ளது. நீரின் சுமையில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், திரண்டுள்ள புவித்தட்டு திரிபு காலப்போக்கில் எவ்வாறு விடுவிக்கப்படுகிறது என்பதை மட்டுமே மாற்றுகின்றன.

பிரான்சின் ரென்னஸ் பல்கலைக்கழகப் புவியியல் அறிவியல் உதவிப் பேராசிரியர் பிலிப் ஸ்டீர், பிற மேற்பரப்புச் செயல்முறைகளும் இதேபோல் திரிபு விடுவிப்பைத் தூண்டக்கூடும் என்று குறிப்பிட்டார். வேகமான அரிப்பை ஏற்படுத்தும் கடுமையான புயல்கள் அல்லது பெருமளவு பாறைகளை அகற்றும் பெரிய குவாரிகள், மேலோடு உயர்ந்து பிளவு நகர்வைத் தூண்டக்கூடிய இதேபோன்ற சுமை நீக்க விளைவுகளை உருவாக்கலாம். புவியியல் இயக்கவியலில் பூமியின் மேற்பரப்பு செயலற்ற ஒன்றல்ல; ஆழத்தில் நிகழும் மாற்றங்களைத் தொடங்கக்கூடிய செயலில் பங்கேற்பாளர் என்பதை இந்தச் செயல்முறைகள் காட்டுகின்றன. இந்தத் தொடர்பை அங்கீகரிப்பது, காலநிலைக்கும் புவித்தட்டு இயக்கத்துக்கும் இடையிலான தொடர்பை புவியியலாளர்கள் பார்க்கும் விதத்தில் ஒரு அடிப்படை மாற்றமாகும்.

இந்த மேற்பரப்பு விளைவுகளை தற்போதுள்ள அபாய மாதிரிகளில் இணைப்பதே இப்போது ஆராய்ச்சிச் சமூகத்தின் முன் உள்ள சவாலாகும். தற்போதைய பெரும்பாலான நிலநடுக்கக் கணிப்பு மாதிரிகள், ஆழத்தில் அழுத்தம் திரள்வதிலும் தட்டுகளின் நகர்வுகளிலும் கவனம் செலுத்துகின்றன. மேற்பரப்பிலிருந்து சுமை நீங்கும் காரணிகளையும் சேர்க்க, வழக்கமான நில அதிர்வு அளவீடுகளுடன் நீர்மட்டங்கள், பனிப்படலங்கள், அரிப்பு விகிதங்கள் ஆகியவற்றையும் கண்காணிக்க வேண்டும். இதனால் சிக்கல் அதிகரித்தாலும், பண்டையப் பிளவுகளும் மாறிவரும் மேற்பரப்புச் சுமைகளும் உள்ள பகுதிகளில் அபாயங்களை மதிப்பிடுவதற்குப் புதிய வழிகள் கிடைக்கின்றன.

கடந்த பனிக்காலம் கற்பிக்கும் பாடங்கள்

மேலோட்டிலிருந்து சுமை நீங்குவதற்கான மிக முக்கியமான எடுத்துக்காட்டு, சுமார் 20,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நிகழ்ந்த கடைசி பனிப்பெருமை காலமாகும். அப்போது பல மைல் தடிமனான பிரம்மாண்டப் பனிப்படலங்கள் வட அமெரிக்கா மற்றும் யூரேசியாவின் பெரும்பகுதியை மூடியிருந்தன. சுமார் 10,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்புக்குள் இந்தப் பனிப்படலங்கள் பெருமளவில் உருகின. எனினும், அவற்றுக்குக் கீழேயுள்ள மேலோடு இன்றும் மீளுயர்கிறது. தொடர்ந்து நிகழும் இந்தப் பனிப்பாறை சார்ந்த நிலச்சமநிலைச் சரிசெய்தல், வரலாற்றிலேயே மிகவும் புதிரான சில நிலநடுக்கங்களை விளக்கக்கூடும்.

1811, 1812ஆம் ஆண்டுகளில், அமெரிக்காவின் மத்திய பகுதியில் உள்ள மிசிசிப்பி நதிப் பள்ளத்தாக்கில் 7 அல்லது 8 ரிக்டர் அளவிலான மூன்று சக்திவாய்ந்த நிலநடுக்கங்கள் ஏற்பட்டன. அவை எந்தப் புவித்தட்டு எல்லையிலிருந்தும் ஆயிரக்கணக்கான மைல் தொலைவில் நிகழ்ந்தன. வட அமெரிக்கத் தட்டின் தொலைவிலுள்ள விளிம்புகளில் ஏற்பட்ட புவித்தட்டு இயக்கத்தால், மிசிசிப்பிப் பள்ளத்தாக்கின் பண்டையப் பிளவுகளில் திரிபு திரண்டதாகப் புவியியலாளர்கள் கருதுகின்றனர். பனிப்படலங்கள் உருகி, மேலோடு உயரத் தொடங்கியபோது, சேமிக்கப்பட்ட திரிபு நியூ மாட்ரிட் நிலநடுக்கங்களாக வெளிவந்தது. ஃபாக்ஸ் குறிப்பிட்டதுபோல், காலநிலை மாற்றம் புவித்தட்டு இயக்கத்தை ஏற்படுத்துவதில்லை; ஆனால் மேலோட்டின் அழுத்த நிலைமைகளை அது மாற்றியமைக்கக்கூடும். அபாய மதிப்பீடுகளில் இதைக் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும்.

பனிக்காலப் பனிப்பாறைகள் அகற்றப்பட்ட பிறகும் நிலம் உயர்ந்துவரும் ஸ்காண்டிநேவியா, கனடா ஆகிய பகுதிகளிலும் இதேபோன்ற செயல்முறைகள் நிகழ்கின்றன. ஸ்வீடனில் சில பகுதிகளில் மேலோடு ஆண்டுக்கு 10 மில்லிமீட்டர் வரை உயர்ந்து, உள்ளூர் பிளவு அமைப்புகளில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. திபெத்தைவிட இந்தப் பகுதிகளில் பெரிய நிலநடுக்கங்கள் குறைவாக நிகழ்ந்தாலும், பனிப்பாறைகள் உருகிய பிறகான மீளுயர்வைத் தொடர்ந்து கண்காணிப்பது, சுமை நீங்கும்போது மேலோடு எந்த வேகத்தில் பதிலளிக்கிறது என்பது குறித்த மதிப்புமிக்க தரவுகளை வழங்குகிறது. திபெத்திய ஏரிகளில் ஏற்பட்ட சுமை இழப்பு வேறுபட்ட கால அளவிலும் அளவிலும் இருந்தாலும், அடிப்படை இயற்பியல் கோட்பாடுகள் ஒன்றே. வேகமான, மெதுவான சுமை நீக்க நிகழ்வுகள் இரண்டையும் புரிந்துகொள்வது, மேலோட்டின் நடத்தை குறித்த முழுமையான மாதிரிகளை உருவாக்க உதவுகிறது.

பூமி ஏரிகளை உலுக்கும்போது

நீர் மற்றும் நிலநடுக்கங்களுக்கு இடையிலான இருதிசைத் தொடர்பு, சிங்காய்-திபெத் பீடபூமியில் அண்மைக்கால நிகழ்வுகளிலும் காணப்படுகிறது. 2021ஆம் ஆண்டு 7.4 ரிக்டர் அளவில் பதிவான மடுவோ நிலநடுக்கம், அப்பகுதியின் மலைப்பகுதி ஈரநிலங்களில் வியத்தகு மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியது. இந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு வெளியிடப்பட்ட ஆய்வு, நிலநடுக்கம் அடியிலிருந்த புவியியல் அமைப்புகளில் பிளவுகளை ஏற்படுத்தி, மேற்பரப்பு நீர் ஆழமாக நிலத்துக்குள் புகுந்து செல்லக் காரணமானதைப் பதிவு செய்தது. இதனால் ஏரிகளின் நீர்மட்டம் குறைந்து, ஈரநிலங்கள் சீரழிந்தன; நீர்வாழ் தாவரங்களும் நத்தைகளும் அழிந்தன, நீர்ப்பறவைகளின் எண்ணிக்கையும் குறைந்தது.

வறண்டு சீரழிந்த ஈரநிலங்கள் பாலைவனமயமாதலுக்கான களங்களாக மாறி, தலைமுறைகள் நீடிக்கும் சுற்றுச்சூழல் மாற்றங்களை உருவாக்கக்கூடும் என இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. நிலநடுக்கத்துக்குப் பிறகான மறுசீரமைப்பு முயற்சிகளுக்காக, நிலநடுக்கத்தால் உருவான பிளவுகளை நிரப்புதல், பல்லுயிரைப் பாதுகாக்க மேற்பரப்பு நீரைச் சேர்த்தல் உள்ளிட்ட குறிப்பிட்ட பரிந்துரைகளையும் இந்த ஆய்வு வழங்கியது. ஏரிகளுக்கும் நிலநடுக்கங்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பு வரலாற்றுக்கு மட்டும் உரியதல்ல; இன்றும் திபெத்திய பீடபூமியின் சூழலியலையும் புவியியலையும் வடிவமைத்து வருகிறது என்பதை இத்தகைய ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. நீர் இழப்பு நிலநடுக்கங்களைத் தூண்டவும், நிலநடுக்கங்கள் நீர் இழப்பைத் துரிதப்படுத்தவும் செய்வதால், இந்தத் தொடர்பு ஒரு சுழற்சியை உருவாக்குகிறது.

இந்தச் சுழற்சியின் சுற்றுச்சூழல் விளைவுகள், பீடபூமியின் தனித்துவமான உயர்நில ஈரநிலங்களுக்கு மிகக் கடுமையானவை. புலம்பெயர் பறவைகளின் இனப்பெருக்கத்துக்கு முக்கிய இடங்களாக விளங்கும் இந்த ஈரநிலங்கள், கடுமையான சூழலுக்கு ஏற்றவாறு தகவமைந்துள்ள இப்பகுதிக்கே உரிய உயிரினங்களுக்கும் ஆதரவளிக்கின்றன. நிலநடுக்கங்கள் அடியில் உள்ள நிரந்தர உறைபனி அல்லது அடிப்பாறைகளில் பிளவுகளை ஏற்படுத்தும்போது, நிலப்பரப்பின் நீரியல் இணைப்பு நிரந்தரமாக மாறுகிறது. முன்பு மேற்பரப்பில் தேங்கியிருந்த நீர் வடிந்துவிடுகிறது; புல்வெளிகள் வறண்டு, மண் உப்புத்தன்மை பெறுகிறது. சீரழிந்த இப்பகுதிகள் பாலைவனமயமான நிலங்களாக விரிவடையக்கூடும்; இதனால் உள்ளூர் காலநிலை மாறுபாடுகள் ஏற்பட்டு, கார்பனையும் நீரையும் சேமிக்கும் பீடபூமியின் திறன் குறையலாம் என ஆராய்ச்சியாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

இணைந்த அமைப்புகளின் உலகளாவிய எதிரொலிகள்

மேற்பரப்பு மற்றும் ஆழ்பூமிச் செயல்முறைகளுக்கு இடையிலான இதேபோன்ற தொடர்புகள் உலகெங்கும் நிகழ்கின்றன. இதனால் திபெத் ஆய்வுகளின் உலகளாவிய முக்கியத்துவம் உறுதிப்படுகிறது. 2024 ஜூலையில், ரஷ்யாவின் கம்சட்கா தீபகற்பத்தில் 8.8 ரிக்டர் அளவிலான நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து, ஆசியாவிலும் ஐரோப்பாவிலும் மிக உயரமான செயல்படும் எரிமலையான க்லியுசெவ்ஸ்காய் உட்பட ஆறு எரிமலைகள் வெடித்தன. நிலநடுக்கத்துக்கு முன்பே எரிமலையில் அமைதியின்மைக்கான அறிகுறிகள் தென்பட்டிருந்தாலும், நில அதிர்வு நிகழ்வு வெடிப்பைத் தீவிரப்படுத்தியதாக நிபுணர்கள் கருதுகின்றனர். நிலநடுக்கம் மேலோட்டின் அழுத்த நிலைமைகளை மாற்றி, மாக்மா மேற்பரப்பை அடைவதை எளிதாக்கியிருக்கக்கூடும்.

2022 முதல் 2025 வரை 54,000க்கும் மேற்பட்ட நிலநடுக்கங்களை ஏற்படுத்திய இத்தாலியின் காம்பி ஃப்ளெக்ரேய் எரிமலையில் மறைந்திருந்த வளையப் பிளவை 2025இல் செயற்கை நுண்ணறிவு உதவியுடன் கண்டறிந்ததும், ரெய்க்யானஸ் தீபகற்பத்தில் தீவிரமான நிலநடுக்கத் திரள்களைத் தொடர்ந்து ஐஸ்லாந்தில் 2024இல் ஏற்பட்ட பிளவு வழி எரிமலை வெடிப்பும் பிற எடுத்துக்காட்டுகளாகும். பனியுருகல், ஏரி வறண்டுபோதல் அல்லது குவாரிச் செயல்பாடுகள் எதன் வழியாக இருந்தாலும், மேற்பரப்பிலிருந்து சுமை நீங்குவது ஆழத்தில் பதில்விளைவுகளைத் தூண்டக்கூடும்; அதேவேளையில் ஆழமான புவித்தட்டு மாற்றங்கள் மேற்பரப்பு நிலப்பரப்புகளை மறுவடிவமைக்கக்கூடும் என்பதை இந்த நிகழ்வுகள் காட்டுகின்றன. ஒரு மட்டத்தில் ஏற்படும் மாற்றம் மற்றொன்றையும் தவிர்க்க முடியாமல் பாதிக்கும் ஒருங்கிணைந்த அமைப்பாகவே இந்தக் கோள் இயங்குகிறது.

கம்சட்கா நிகழ்வுகள், நில அதிர்வுக்கு எரிமலை அமைப்புகள் எவ்வளவு உணர்திறன் கொண்டவை என்பதை குறிப்பாக எடுத்துக்காட்டுகின்றன. 8.8 ரிக்டர் நிலநடுக்கத்துக்குப் பிறகு, க்லியுசெவ்ஸ்காய், ஷிவெலுச், பெஸிமியானி, கரிம்ஸ்கி, அவாச்சின்ஸ்கி, கிராஷெனின்னிகோவ் ஆகிய அனைத்திலும் செயல்பாடு அதிகரித்தது. சுமார் 500 ஆண்டுகளாக வெடிக்காத கிராஷெனின்னிகோவ் எரிமலையும் வெடித்தது. பல நூற்றாண்டுகளாகச் செயலற்றிருந்த மாக்மா அறைகளை நிலநடுக்க அலைகள் நிலைகுலையச் செய்திருக்கலாம் என்பதை இது சுட்டுகிறது. மேற்பரப்பு மாற்றங்களுக்குப் பதிலளித்து நீண்டகாலமாகச் செயலற்றிருந்த பிளவுகள் திபெத்தில் மீண்டும் செயல்பட்ட நிகழ்வுடன் இது ஒத்துள்ளது. இவ்விரு நிகழ்வுகளும் இணைந்து, மேற்பரப்பும் உட்பகுதியும் தொடர்ந்து ஒன்றையொன்று பாதிக்கும் இயக்கமிக்க பூமியின் தெளிவான சித்திரத்தை வழங்குகின்றன.

சுருக்கமாக

• 115,000 முதல் 30,000 ஆண்டுகளுக்கு இடையில் திபெத்தில் மறைந்த ஏரிகள், மேலோடு மீளுயர்ந்து செயலற்றிருந்த பிளவுகளை மீண்டும் செயல்படச் செய்ததன் மூலம் நிலநடுக்கங்களைத் தூண்டியதாக ஆய்வு தெரிவிக்கிறது.
• நம் கோ ஏரியில் நீர் குறைந்ததால் ஒரு பிளவில் சுமார் 15 மீட்டர் இடப்பெயர்வு ஏற்பட்டது; தெற்கிலுள்ள ஏரிகள் 70 மீட்டர் வரையிலான இடப்பெயர்வை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம்.
• இந்தியா-யூரேசியத் தட்டுகளின் மோதல், மேற்பரப்பு மாற்றங்களால் தூண்டப்பட்ட இந்நிகழ்வுகளுக்குத் தேவையான புவித்தட்டு திரிபை உருவாக்கியது; காலநிலை மாற்றம் அடிப்படை புவித்தட்டு விசைகளை உருவாக்குவதில்லை, ஆனால் அவற்றின் தாக்கத்தை மாற்றியமைக்கிறது.
• அப்பகுதியின் ஏரிப் படிவுகள் வரலாற்று நிலநடுக்கங்களைப் பதிவு செய்து, நீரியல் நிகழ்வுகளுக்கும் நில அதிர்வு நிகழ்வுகளுக்கும் இடையிலான இருதிசைத் தொடர்புக்கான ஆதாரங்களை வழங்குகின்றன.
• பனிப்பாறை உருகியதால் ஏற்பட்ட மேலோட்டின் மீளுயர்வு 1811-1812 நியூ மாட்ரிட் நிலநடுக்கங்களைத் தூண்டியது முதல், கம்சட்கா மற்றும் ஐஸ்லாந்தில் அண்மையில் நிகழ்ந்த நிலநடுக்கம்-எரிமலை தொடர்புகள் வரை, இதேபோன்ற செயல்முறைகள் உலகெங்கும் நிகழ்கின்றன.
• எதிர்கால நில அதிர்வு அபாய மதிப்பீடுகளில் மேற்பரப்பிலிருந்து சுமை நீங்குவதன் விளைவுகளையும் சேர்க்குமாறு நிபுணர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர்.