இந்தியாவின் அமைதியான மக்கள்தொகைப் புரட்சி: மக்கள்தொகை வெடிப்பிலிருந்து முதியோர் சமூகமாக

தலைமுறைகள் காணாத மாற்றம்

பல தசாப்தங்களாக, வளங்களை விஞ்சி துணைக்கண்டத்தின் நிலைத்தன்மையைச் சீர்குலைக்கும் இந்திய மக்கள்தொகை வெடிப்பு குறித்து உலகளாவிய சிந்தனையாளர்கள் எச்சரித்து வந்தனர். பால் மற்றும் ஆன் எர்லிச்சின் பிரபலமற்ற ஆய்வறிக்கை கொள்கை விவாதங்களை வடிவமைத்து, கட்டுப்பாடற்ற மக்கள்தொகை வளர்ச்சி குறித்த அச்சத்தைத் தூண்டியது. ஆனால் கடந்த 25 ஆண்டுகளில், மனித வரலாற்றிலேயே மிக விரைவான கருவுறுதல் மாற்றங்களில் ஒன்றை இந்தியா நிகழ்த்தியுள்ளது. தேசிய குடும்ப நலக் கணக்கெடுப்பின் (NFHS) ஐந்து சுற்றுகளின் தரவுகள் வியப்பூட்டும் மாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன: 1990களில் ஒரு பெண்ணுக்கு ஏறத்தாழ நான்கு குழந்தைகள் என்றிருந்த மொத்தக் கருவுறுதல் விகிதம் (TFR), 2019-21இல் சரியாக 2.0 ஆகக் குறைந்துள்ளது; இது மக்கள்தொகை மாற்றீட்டு அளவான 2.1ஐ விடக் குறைவு.

இந்த மாற்றம் இந்தியாவை இதுவரை அறியப்படாத நிலப்பரப்பில் நிறுத்துகிறது. அதிக கருவுறுதல் கொண்ட வளரும் நாடுகளின் முன்மாதிரியாக நீண்டகாலம் பார்க்கப்பட்ட நாடு, அமைதியாகக் குறைந்த கருவுறுதல் கொண்ட சமூகங்களின் வரிசையில் இணைந்துள்ளது. NFHS-5 கணக்கெடுப்பின்படி, இப்போது பெரும்பாலான மாநிலங்கள் மாற்றீட்டு அளவுக்குக் கீழான கருவுறுதல் விகிதத்தில் உள்ளன; பிராந்தியங்களுக்கிடையிலான வேறுபாடும் கணிசமாகக் குறைந்துள்ளது. வடகிழக்கு மாநிலங்கள் (திரிபுரா நீங்கலாக), உத்தரப் பிரதேசம், ஜம்மு காஷ்மீர், ஹரியானா, பஞ்சாப், ராஜஸ்தான் ஆகியவற்றில் மிகக் கூர்மையான சரிவுகள் பதிவாகியுள்ளன. ஏற்கெனவே மிதமான அளவிலிருந்த கர்நாடகம், மேற்கு வங்கம், குஜராத், மகாராஷ்டிரம், ஒடிசா ஆகிய மாநிலங்களிலும் சரிவு தொடர்கிறது.

மாற்றத்துக்கான காரணிகள்

இந்தச் சரிவுக்குப் பின்னால் பல கட்டமைப்பு சார்ந்த காரணிகள் ஒன்றிணைந்துள்ளதாக மக்கள்தொகை ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர். பெண்களின் கல்வி வளர்ச்சி இதில் முதன்மையானது. 1991இல் 39% ஆக இருந்த கல்வியறிவு விகிதம் இன்று ஏறத்தாழ 70% ஆக உயர்ந்துள்ள நிலையில், பெண்களின் திருமண வயதின் இடைநிலை 17.2 ஆண்டுகளிலிருந்து 19.7 ஆண்டுகளாக அதிகரித்துள்ளது; இதனால் இனப்பெருக்கத்துக்கான காலச்சாளரம் சுருங்கியுள்ளது. கல்வி கற்ற பெண்களுக்கு இளம் வயதில் குழந்தை பெறுவதால் ஏற்படும் வாய்ப்புச் செலவு அதிகம்; அதேவேளை, தொழிலாளர் சந்தையில் பங்கேற்பது சிறிய குடும்பங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கப் பொருளாதார ஊக்கத்தை அளிக்கிறது.

பொது சுகாதாரத் துறையின் வெற்றிகள் இனப்பெருக்கம் குறித்த கணக்கீட்டை அடிப்படையாகவே மாற்றியுள்ளன. ஐந்து வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளின் இறப்பு விகிதம், 1990களின் தொடக்கத்தில் 1,000 உயிர்ப் பிறப்புகளுக்கு 109 ஆக இருந்தது; NFHS-5இல் அது 42 ஆகக் குறைந்துள்ளது. குழந்தைகள் உயிர் பிழைப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கை குடும்பங்களுக்கு ஏற்படும்போது, முன்னெச்சரிக்கையாக அதிக குழந்தைகள் பெற வேண்டும் என்ற தர்க்கம் வலுவிழக்கிறது. தடுப்பூசித் திட்டங்கள், தாய்நலச் சேவைகள், ஊட்டச்சத்து தலையீடுகள் ஆகியவை குழந்தைகள் முதிர்வயதை அடையும் வாய்ப்பை அதிகரித்து, மக்கள்தொகை சார்ந்த நம்பிக்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பியுள்ளன.

குழந்தை பெறுவது குறித்த பொருளாதாரக் கணக்கீடும் ஒரே நேரத்தில் மாறியுள்ளது. கல்வி, சுகாதாரம், வீடு ஆகியவற்றுக்கு அதிகமாகப் பணம் செலவிட வேண்டிய நிலை ஏற்படுவதால், குடும்ப உற்பத்திக்குப் பங்களிப்பவர்களாக இருந்த குழந்தைகள், அதிக முதலீடு தேவைப்படும் திட்டங்களாக மாறுகின்றனர். முறைசாரா சமூக ஏற்பாடுகளைச் சார்ந்திருந்த குடும்பங்கள், மேல்நோக்கிய சமூக நகர்வுக்கு கல்வி மற்றும் திறன் வளர்ப்பில் கணிசமான செலவு அவசியமான உலகை இப்போது எதிர்கொள்கின்றன. குழந்தைகளை வளர்ப்பதற்கான இந்த அதிகரித்து வரும் செலவு, குறிப்பாக இடநெருக்கடி கூடுதல் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தும் நகர்ப்புறங்களில், பெரிய குடும்பங்களைத் தவிர்க்கச் செய்யும் வலுவான காரணியாக உள்ளது. மேலும், இடம்பெயர்வு, நகரமயமாக்கல், ஊடக வெளிப்பாடு ஆகியவற்றின் வழியே புதிய குடும்ப அளவு நெறிமுறைகள் பரவுவது இந்த மாற்றத்தை விரைவுபடுத்தியுள்ளது; பல தசாப்தங்களாகப் பரப்பப்பட்ட குடும்பக் கட்டுப்பாட்டுச் செய்திகள் சமூக எதிர்பார்ப்புகளை மாற்றுவதற்குப் பங்களித்துள்ளன.

கருவுறுதலின் புவியியல்

இந்தியாவின் கருவுறுதல் நிலவரம் இப்போது இரு வேறு நாடுகளைப் போலத் தோன்றுகிறது. தென் மாநிலங்களில் கருவுறுதல் மிகக் குறைந்த அளவுக்குச் சரிந்துள்ளது. 2021ஆம் ஆண்டுக்கான மாதிரிப் பதிவு முறை (SRS) தரவின்படி, தமிழ்நாடு, கேரளா, ஆந்திரப் பிரதேசம் ஆகியவற்றின் TFR 1.5 ஆக உள்ளது; தெலங்கானா மற்றும் கர்நாடகத்தில் அது 1.6 ஆக உள்ளது. இவை NFHS-5 மதிப்பீடுகளைவிடக் குறைவானவை; ஜப்பான் மற்றும் தென் கொரியாவின் மக்கள்தொகை அமைப்புகளை நெருங்குகின்றன.

தமிழ்நாட்டில், கிராமப்புறக் கருவுறுதல் (1.4), நகர்ப்புற அளவைவிட (1.5) உண்மையில் குறைந்துள்ளது; இதனால் வழக்கமான மக்கள்தொகை வடிவங்கள் தலைகீழாகியுள்ளன. கேரளாவில் இதற்கு நேர்மாறான சிறிய போக்கு காணப்படுகிறது: நகர்ப்புறக் கருவுறுதல் (1.6), கிராமப்புற அளவைவிட (1.5) சற்றே அதிகம். இந்த மாநிலங்கள் விரைவான முதியோர் மக்கள் தொகை அதிகரிப்பை எதிர்கொள்கின்றன. 2047ஆம் ஆண்டுக்குள் ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் மக்கள்தொகையில் 23% பேர் 60 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களாக இருக்கக்கூடும் எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

இதற்கு மாறாக, வட மாநிலங்களில் கருவுறுதல் அதிகமாகவே நீடிக்கிறது; இருப்பினும் அங்கும் அது குறைந்து வருகிறது. பீகாரில் TFR 3.0 ஆக உள்ளது; SRS தரவின்படி உத்தரப் பிரதேசத்தில் 2.7 ஆகவும், மேகாலயாவில் 2.9 ஆகவும் உள்ளது. கச்சாப் பிறப்பு விகிதத்தில் உள்ள வேறுபாடு கணிசமானது: கேரளாவின் 1,000 மக்கள்தொகைக்கு 12.9 பிறப்புகளுடன் ஒப்பிடுகையில், பீகாரில் அது 25.6 ஆக உள்ளது. இந்த வேறுபாடு ஏற்கெனவே உள்நாட்டு இடம்பெயர்வு முறைகளை மாற்றி வருகிறது. அதிக கருவுறுதல் உள்ள பகுதிகளைச் சேர்ந்த இளம் தொழிலாளர்கள், முதியோர் அதிகரிக்கும் பொருளாதாரங்களில் நிலவும் தொழிலாளர் பற்றாக்குறையை நிரப்ப தெற்கு நோக்கி நகர்கின்றனர். ஜம்மு காஷ்மீரின் அதிகாரப்பூர்வ புள்ளிவிவரங்களின்படி, அந்தப் பகுதி குறைந்த கருவுறுதல் பிரிவுக்குத் தெளிவாக மாறியுள்ளது; அங்கு TFR 1.4 ஆகப் பதிவாகியுள்ளது. இது தில்லி மற்றும் பஞ்சாபுக்கு இணையானது.

மத, சாதிப் பிளவுகளுக்கு அப்பால்

மதங்களுக்கிடையே கருவுறுதல் வேறுபாடு குறித்த நீண்டகாலப் புரளிகள் சரிந்து வருகின்றன. அண்மைய மக்கள்தொகை ஆய்வு, இந்து மற்றும் முஸ்லிம் கருவுறுதலுக்கிடையிலான இடைவெளி, 1992இல் 1.1 ஆக இருந்ததிலிருந்து ஒரு பெண்ணுக்கு 0.42 குழந்தைகள் என்ற அளவுக்கு மட்டுமே சுருங்கியுள்ளதாகக் காட்டுகிறது. முஸ்லிம் கருவுறுதல் விகிதம் உண்மையில் இந்து கருவுறுதலைவிட வேகமாகக் குறைந்துள்ளது: 20 ஆண்டுகளில் 35% வீழ்ச்சி; இந்துக்களிடம் அது 30% வீழ்ச்சி. தற்போதைய விகிதங்கள் 2030க்குள் சமநிலையை நெருங்குகின்றன.

தேசிய குடும்ப நலக் கணக்கெடுப்புத் தரவுகளை ஆய்வு செய்த மக்கள்தொகை ஆராய்ச்சியாளர்கள், மதங்களுக்கிடையிலான கருவுறுதல் இடைவெளிகள் ஏறத்தாழ மறைந்துவிட்டதாக வலியுறுத்துகின்றனர்.

கருவுறுதல் விகிதங்களில் இந்து-முஸ்லிம் வேறுபாடு குறித்த நீண்டகால விவாதத்துக்கு NFHS-5 புள்ளிவிவரங்கள் முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும். 1992இல் 1.1 ஆக இருந்த இந்து, முஸ்லிம் கருவுறுதல் இடைவெளி, 2019-21இல் ஒரு பெண்ணுக்கு 0.42 குழந்தைகள் மட்டுமே என இது காட்டுகிறது.

பகுப்பாய்வின்படி, கருவுறுதல் மாற்றத்தில் 15% மட்டுமே மத அல்லது சாதி நெறிமுறைகளுடன் தொடர்புடையது; 85% கல்வி, பொருளாதார நிலை, குடும்பக் கட்டுப்பாட்டுச் சேவைகளுக்கான அணுகல் ஆகியவற்றால் ஏற்படுகிறது. ஜம்மு காஷ்மீரில் முஸ்லிம் பெண்களின் கருவுறுதல் விகிதம் மாற்றீட்டு அளவுக்குக் கீழே உள்ளது. அதேவேளை, கேரளாவில் தலித் பெண்களுக்கு, பல வட மாநிலங்களின் பொதுப் பிரிவைச் சேர்ந்த பெண்களைவிடக் குறைவான குழந்தைகள் உள்ளனர். இந்த ஒருங்கிணைவு அனைத்து சமூக-மதக் குழுக்களிலும் காணப்படுகிறது; கிறிஸ்தவர்கள், சீக்கியர்கள், சமணர்கள், பௌத்தர்கள் ஆகியோரின் விகிதங்கள் ஏற்கெனவே மாற்றீட்டு வரம்புக்குக் கீழே உள்ளன.

இருப்பினும், கருவுறுதல் சுருக்கம் ஒரு கவலைக்குரிய போக்கை மேலும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளது. குடும்ப அளவுகள் சுருங்கும்போது, ஆண் குழந்தைக்கான விருப்பம் அதிகரிக்கிறது. மக்கள்தொகை மாதிரிக் கணிப்புகள், குறைந்த பிறப்பெண்ணிக்கையிலேயே பாலினத் தேர்வு அதிகரித்து வருவதைக் காட்டுகின்றன; குறைந்து வரும் குழந்தைப் பெறும் வாய்ப்புக்குள் ஆண் வாரிசு இருப்பதைத் தம்பதிகள் உறுதிசெய்ய முயல்கின்றனர். NFHS-5 கணக்கெடுப்பின்படி, இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்தப் பாலின விகிதம் 1,000 ஆண்களுக்கு 1,020 பெண்கள் என மேம்பட்டிருந்தாலும், பிறப்பின்போதான பாலின விகிதம் இயல்பான 950-970 அளவுக்குக் கீழே, 929 ஆகவே உள்ளது.

மக்கள்தொகைக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து மக்கள்தொகைப் பராமரிப்புக்கு

கொள்கை அணுகுமுறை தலைகீழாக மாறி வருகிறது. பல தசாப்தங்களாக, “ஹம் தோ, ஹமாரே தோ” (நாம் இருவர், நமக்கு இருவர்) போன்ற பிரசாரங்கள் மூலம் இந்தியா தீவிர மக்கள்தொகைக் கட்டுப்பாட்டை முன்னெடுத்தது. இப்போது ஆந்திரப் பிரதேசம் போன்ற மாநிலங்கள், பெரிய குடும்பங்களுக்கு ஊக்கமளிக்கும் மக்கள்தொகை மேலாண்மைக் கொள்கைகளை நோக்கித் திரும்புகின்றன. இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது குழந்தை பிறக்கும்போது ₹25,000, மாதாந்திர ஊட்டச்சத்து உதவி, 18 வயது வரை இலவசக் கல்வி, நீட்டிக்கப்பட்ட மகப்பேறு விடுப்பு ஆகியவற்றை வழங்கும் திட்டங்களை முதலமைச்சர் என். சந்திரபாபு நாயுடு அறிவித்துள்ளார்.

சமீபத்திய சட்டமன்ற உரையில் ஆந்திரப் பிரதேச முதலமைச்சர் என். சந்திரபாபு நாயுடு கொள்கை மாற்றத்தை விளக்கினார்.

முன்பு நான் குடும்பக் கட்டுப்பாட்டை ஊக்குவித்தேன்; இப்போது மக்கள்தொகை மேலாண்மையின் தேவையை வலியுறுத்துகிறேன். எதிர்காலத்தில் மனிதவள நெருக்கடியைத் தவிர்க்க, மாநிலத்தின் கருவுறுதல் விகிதம் உயர வேண்டும்.

ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் 1.5 என்ற TFR, தொழிலாளர் படை சுருங்குவது மற்றும் அடுத்த தொகுதி மறுவரையறைக்குப் பிறகு நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவம் குறையக்கூடும் என்ற தென் மாநிலங்களின் பரந்த கவலையைப் பிரதிபலிக்கிறது. பெண்களின் தொழிலாளர் படைப் பங்கேற்பை 31% இலிருந்து 59% ஆக உயர்த்தினால் மாநில மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (GSDP) 15% அதிகரிக்கக்கூடும் என மாநிலம் கணக்கிடுகிறது. இருப்பினும், கருவுறுதல் விகிதத்தை நிலைப்படுத்தாவிட்டால் நீண்டகாலப் பொருளாதார வளர்ச்சி தடைகளை எதிர்கொள்ளும் என்பதையும் அது ஒப்புக்கொள்கிறது.

முதியோர் மக்கள் தொகை அதிகரிப்பை எதிர்கொள்ள, உள்கட்டமைப்பில் அவசர மாற்றங்கள் தேவை. சுகாதார அமைப்புகள், தீவிரத் தொற்றுநோய்களைக் கையாள்வதிலிருந்து நீரிழிவு, உயர் ரத்த அழுத்தம் போன்ற தொற்றாத நோய்களுக்கான நீண்டகாலப் பராமரிப்புக்கு மாற வேண்டும். NFHS-5 கணக்கெடுப்பின்படி, இந்நோய்கள் இப்போது 24% ஆண்களையும் 21% பெண்களையும் பாதிக்கின்றன. முதியோர் அதிகரிக்கும் மக்கள்தொகையைத் தாங்கும் திறனுள்ள ஓய்வூதிய அமைப்புகளை உடனடியாக வலுப்படுத்த வேண்டும்; அணுக்குடும்ப நெறிமுறைகள் மற்றும் புவியியல் நகர்வு ஆகியவற்றின் அழுத்தத்தால் பாரம்பரிய கூட்டுக் குடும்ப ஆதரவு அமைப்புகள் பலவீனமடைந்து வருகின்றன.

ஐக்கிய நாடுகள் மக்கள்தொகை நிதியத்தின் கணிப்பின்படி, இந்தியாவின் மக்கள்தொகை 2025இல் 146 கோடியை எட்டும்; பின்னர் 170 கோடியில் உச்சத்தை அடைந்து படிப்படியாகக் குறையும். மக்கள்தொகை இரட்டிப்பாகும் காலம் இப்போது 79 ஆண்டுகளாக நீண்டுள்ளது. தற்போதைய மக்கள்தொகை அமைப்பு ஒரு வாய்ப்புச் சாளரத்தை வழங்குகிறது: இந்தியர்களில் 68% பேர் 15-64 வயதினர்; கோட்பாட்டளவில் அவர்கள் பொருளாதார வளர்ச்சியை முன்னெடுக்கக்கூடியவர்கள். ஆனால் இந்த மக்கள்தொகை ஈவுத்தொகையைப் பயன்படுத்த, பெருமளவிலான வேலைவாய்ப்புகள், திறன் மேம்பாடு, சுகாதார உள்கட்டமைப்பின் மறுசீரமைப்பு ஆகியவை தேவை.

சுகாதாரம், சுற்றுச்சூழல், அளவீட்டுச் சவால்கள்

கருவுறுதல் பற்றிய விவாதத்தில், விருப்பத்தின் அடிப்படையிலான குடும்பக் கட்டுப்பாட்டைத் தாண்டிய மருத்துவச் சிக்கல்களும் உள்ளன. கிராமப்புறம், நகர்ப்புறம் என இரு பகுதிகளிலும் ஆண்கள் மற்றும் பெண்களிடையே மலட்டுத்தன்மை அதிகரித்து வருகிறது. தூத்துக்குடி போன்ற தொழில் மையங்களில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வுகள், ரசாயன மாசுபாட்டுக்கும் நாளமில்லாச் சுரப்பி அமைப்பில் ஏற்படும் சீர்குலைவு மற்றும் விந்தணுத் தரம் குறைவதற்கும் தொடர்பு இருப்பதாகக் காட்டுகின்றன. பஞ்சாப் மற்றும் மேற்கு உத்தரப் பிரதேசத்தில் வேளாண் பூச்சிக்கொல்லிகள், விந்தணு அளவுருக்களில் ஏற்படும் மாற்றங்களுடனும் கருப்பைச் செயல்பாடு பாதிக்கப்படுவதுடனும் தொடர்புடையதாக உள்ளன. சுற்றுச்சூழல் நச்சுகள், பிசிஓஎஸ் போன்ற வாழ்க்கைமுறை நோய்கள், பதப்படுத்தப்பட்ட உணவு உட்கொள்ளலுடன் தொடர்புடைய உடற்பருமன் அதிகரிப்பு ஆகியவற்றால் மலட்டுத்தன்மை பொது சுகாதார நெருக்கடியாக உருவெடுத்து வருவதாக மருத்துவ ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.

இதற்கிடையில், இரத்தசோகை பாதிப்பு கவலைக்கிடமாக அதிகரித்துள்ளது. NFHS-5 கணக்கெடுப்பின்படி, ஐந்து வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளில் 67% பேரும் பெண்களில் 57% பேரும் இரத்தசோகையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். குழந்தை பெறும் விருப்பம் நீடித்தாலும், இனப்பெருக்கத்துக்கான உயிரியல் திறன் குறைந்து வரக்கூடும் என்பதை இந்த ஊட்டச்சத்து நெருக்கடி சுட்டிக்காட்டுகிறது.

தரவு சேகரிப்புச் சவால்களும் கருவுறுதல் நிலவரத்தைச் சிக்கலாக்குகின்றன. பெரிய அளவிலான கணக்கெடுப்புகள் மேற்பார்வை மற்றும் தனியுரிமைப் பாதுகாப்பில் கடுமையான சவால்களை ஏற்படுத்துகின்றன. நேர்காணலின்போது தனியுரிமை நிலைமைகள், நேர்காணல் நடத்துபவரின் தாக்கம் ஆகியவை, கருவுறுதல் குறையும்போது கருத்தடைப் பயன்பாடும் குறைவது போன்ற முரண்பாடுகளுக்குப் பகுதியளவில் விளக்கமளிக்கக்கூடும். சமூக எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்ற பதிலளிக்கும் சார்பு அல்லது தனிப்பட்ட நேர்காணல் இடம் இல்லாமை காரணமாக சிலர் கருத்தடைப் பயன்பாட்டைத் தெரிவிக்காமல் இருக்கலாம் என்பதையும் இது உணர்த்துகிறது.

சிறுபான்மைச் சமூகங்களில் கருவுறுதல் சரிவுக்குப் பின்னால் செழிப்பை விட நிச்சயமற்ற தன்மையும் ஒதுக்கப்படுவதாக உணரும் நிலையும் இருக்கலாம் எனச் சமூக அளவிலான ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. பொருளாதார முன்னேற்றம் குறைவாக இருந்தபோதிலும், முஸ்லிம் கருவுறுதல் விகிதம் கூர்மையாகச் சரிந்துள்ளது. இது நவீனத்துவத்தை நம்பிக்கையுடன் ஏற்றுக்கொள்வதைவிட, விலக்கிவைக்கும் சூழல்களுக்கேற்ப எச்சரிக்கையுடன் மாறிக்கொள்வதைக் குறிக்கக்கூடும்.

சுருக்கமாக

• இந்தியாவின் மொத்தக் கருவுறுதல் விகிதம் மாற்றீட்டு அளவுக்குக் கீழே 2.0 ஆகச் சரிந்துள்ளது; பெரும்பாலான மாநிலங்களில் ஒரு பெண்ணுக்கு 2.1 அல்லது அதற்குக் குறைவான குழந்தைகள் என்ற TFR பதிவாகியுள்ளது
• தமிழ்நாடு, கேரளா, ஆந்திரப் பிரதேசம் உள்ளிட்ட தென் மாநிலங்களில் TFR 1.5-1.6 ஆகக் குறைந்துள்ளது; கணிக்கப்பட்டதைவிடப் பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பே முதியோர் சமூகங்கள் உருவாகின்றன
• மத, சாதி அடிப்படையிலான கருவுறுதல் வேறுபாடுகள் கணிசமாகக் குறைந்துள்ளன; இந்து, முஸ்லிம் பெண்களுக்கிடையிலான குழந்தைகள் எண்ணிக்கை வேறுபாடு, 1992இல் 1.1 ஆக இருந்ததிலிருந்து 0.42 ஆகக் குறைந்துள்ளது
• தொழிலாளர் பற்றாக்குறையைத் தவிர்க்க, இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது குழந்தைகளுக்கு நிதி ஊக்கத்தொகைகளை வழங்குவதன் மூலம் ஆந்திரப் பிரதேசம் மக்கள்தொகைக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து மக்கள்தொகைப் பராமரிப்புக்கு மாறியுள்ளது
• வடக்கு-தெற்கு கருவுறுதல் வேறுபாடு அதிகரித்து வருகிறது: பீகாரில் TFR 3.0; கேரளாவில் 1.5. இதனால் உள்நாட்டு இடம்பெயர்வு அதிகரிக்கக்கூடும்
• சுற்றுச்சூழல் நச்சுகள், பூச்சிக்கொல்லிகள், வாழ்க்கைமுறை நோய்களால் மலட்டுத்தன்மை அதிகரிப்பது, விருப்பத்தின் அடிப்படையிலான கருவுறுதல் குறைவுடன் இணைந்து பொது சுகாதார நெருக்கடியாக உருவெடுக்கிறது
• மக்கள்தொகை ஈவுத்தொகையைப் பயன்படுத்த, கொள்கை கவனம் குடும்பக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து முதியோர் பராமரிப்பு, ஓய்வூதிய அமைப்புகள், தொழிலாளர் சந்தைத் தயார்நிலை ஆகியவற்றுக்கு மாற வேண்டும்