தென் கொரியாவின் முனைவர் பட்ட நெருக்கடி: சாதனை அளவிலான பட்டதாரிகள்; கடுமையான பொருளாதார யதார்த்தம்

பட்டத் தகுதிகளின் நெருக்கடி

தென் கொரியா கல்வித்துறையில் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையில் நிற்கிறது. 2025-ல் உள்நாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களின் முதுநிலைப் படிப்புகளிலிருந்து சாதனை அளவாக 19,831 பேர் முனைவர் பட்டம் பெற்றுள்ளனர். இது 2015-ஐவிட வியப்பூட்டும் வகையில் 51.6 சதவீதம் அதிகம். கொரியக் கல்வி மேம்பாட்டு நிறுவனம் 1999-ல் இத்தகைய புள்ளிவிவரங்களைக் கண்காணிக்கத் தொடங்கியதிலிருந்து இதுவே அதிகபட்ச எண்ணிக்கை. இந்த வளர்ச்சி குறிப்பிடத்தக்கதும் இடைவிடாததுமாக இருந்துள்ளது. 26 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பதிவுகள் தொடங்கியபோது, ஆண்டுக்கு வெறும் 5,586 பேரே முனைவர் பட்டம் பெற்றனர். 2010-ல் அந்த எண்ணிக்கை 10,000-ஐத் தாண்டியது. அடுத்த 15 ஆண்டுகளில் அது ஏறத்தாழ இரட்டிப்பானது. இதனால் உயர்கல்வி பெற்ற வல்லுநர்களின் எண்ணிக்கை தொடர்ந்து பெருகி வருகிறது; ஆனால் அவர்களை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இல்லாத வேலைவாய்ப்புச் சந்தைக்குள் அவர்கள் நுழைகின்றனர்.

இந்தக் கல்வி விரிவாக்கத்துக்கு பெருமளவில் பெண்களே உந்துசக்தியாக இருந்துள்ளனர்; உயர்பட்டப் படிப்புகளில் இதுவரை இல்லாத அளவிலான பிரதிநிதித்துவத்தை அவர்கள் எட்டியுள்ளனர். கடந்த ஆண்டு புதிய முனைவர் பட்டதாரிகளில் சாதனை அளவாக 43.5 சதவீதம் பெண்கள்; அவர்களின் எண்ணிக்கை 8,629. 1999-ல் முனைவர் பட்டம் பெற்ற பெண்கள் 1,144 பேர் மட்டுமே; மொத்தத்தில் அது வெறும் 20.5 சதவீதமாக இருந்தது. கடந்த கால் நூற்றாண்டில் பெண் முனைவர் பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கை 7.5 மடங்கு உயர்ந்திருப்பதைப் புதிய புள்ளிவிவரங்கள் காட்டுகின்றன. இது கொரியக் கல்வித்துறையின் பாலினப் பங்கீட்டில் நிகழ்ந்துள்ள ஆழமான மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. எனினும், இந்தச் சாதனையில் கசப்பான முரண்பாடும் உள்ளது: உயர்ந்த தகுதி பெற்ற இவர்களில் பலர், கல்விக்காகச் செய்த முதலீட்டுக்கு ஈடான பொருளாதார வாய்ப்புகள் இன்றி உள்ளனர்.

அறிவுசார் பொருளாதாரத்தை வளர்த்து, ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டில் உலகளவில் போட்டியிட வேண்டும் என்ற கொரியாவின் லட்சிய முயற்சியை இந்த வேகமான விரிவாக்கம் பிரதிபலிக்கிறது. அரசின் திட்டங்களும் கல்விச் சாதனைக்கு அளிக்கப்படும் பண்பாட்டு முக்கியத்துவமும், உலகின் மிகக் கல்வியறிவு பெற்ற மக்கள்தொகைகளில் ஒன்றை உருவாக்கியுள்ளன. ஆனால், வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் கட்டமைப்பு, பட்டத் தகுதி பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கை உயர்ந்த வேகத்துக்கு ஈடுகொடுக்கவில்லை. இதனால் தனிநபர்களின் வாழ்க்கைத்தொழிலையும் தேசியப் பொருளாதாரத் திறனையும் பாதிக்கக்கூடிய இடையூறு உருவாகியுள்ளது.

குறைந்த ஊதியத்தின் யதார்த்தம்

கிடைக்கக்கூடிய கல்வித் தகுதிகளில் மிக உயர்ந்ததைப் பெற்றிருந்தாலும், இந்தப் பட்டதாரிகளில் அதிகரித்து வரும் ஒரு பகுதியினர் தங்கள் கல்விநிலைக்குப் பொருந்தாத பொருளாதாரச் சூழலில் சிக்கித் தவிக்கின்றனர். கடந்த ஆண்டு வேலைவாய்ப்பு பெற்ற 7,005 புதிய முனைவர் பட்டதாரிகளில், 10.4 சதவீதத்தினர் ஆண்டுக்கு 20 மில்லியன் வோனுக்கும் குறைவான வருமானம் ஈட்டுவதாகத் தெரிவித்தனர்; இது சுமார் $13,638-க்குச் சமம். 2011-ல் குறைந்த வருமானப் பிரிவில் இருந்த முனைவர் பட்டதாரிகள் வெறும் 6.3 சதவீதம் மட்டுமே. பணவீக்கத்தைக் கணக்கில் எடுத்தால், உண்மையான வருமானச் சரிவு இன்னும் கடுமையானது. இதனால் கடந்த ஒன்றரை தசாப்தத்தில் முனைவர் பட்டத்தின் நிதி மதிப்பு கணிசமாகக் குறைந்துள்ளது.

ஊதிய நெருக்கடி கல்வித் துறைகளுக்கு இடையே சமமாகப் பரவவில்லை; துறைகளுக்கிடையே பெரும் வேறுபாடுகள் உள்ளன. குறைந்த ஊதியம் பெறும் முனைவர் பட்டதாரிகளின் விகிதம் கலை மற்றும் மானுடவியல் துறையில் அதிகபட்சமாக 26.8 சதவீதமாக இருந்தது. அதை நெருங்கி கல்வித்துறை 19 சதவீதமாகப் பதிவானது. சமூக அறிவியல், இதழியல் மற்றும் தகவல் ஆய்வுத் துறைகளில் 14.9 சதவீதமாகவும், வேளாண்மை, வனவியல் மற்றும் மீன்வளத் துறைகளில் 11.1 சதவீதமாகவும் இருந்தது. சேவைத் துறையில் வரம்புக்குக் குறைவாக ஊதியம் பெறும் முனைவர் பட்டதாரிகள் 10.6 சதவீதம். தற்போதைய வேலைவாய்ப்புச் சந்தையில் அறிவியல், தொழில்நுட்பம், பொறியியல் மற்றும் கணிதத் துறைகளுக்கு வெளியே உள்ள பட்டதாரிகள் குறிப்பாகப் பாதிக்கப்படக்கூடிய நிலையில் இருப்பதை இந்த எண்ணிக்கைகள் சுட்டுகின்றன. இங்கு கோட்பாட்டு அல்லது பண்பாட்டு அறிவைவிட தொழில்நுட்ப மற்றும் அறிவியல் நிபுணத்துவத்துக்கு அதிகப் பொருளாதார மதிப்பு அளிக்கப்படுகிறது.

வேலைவாய்ப்புச் சந்தையின் கட்டமைப்புச் சமநிலையின்மை

கல்வி மூலம் உருவாகும் பட்டதாரிகளுக்கும் சந்தையின் தேவைக்கும் இடையிலான அடிப்படை கட்டமைப்புச் சமநிலையின்மையே இந்த நெருக்கடிக்கான முதன்மைக் காரணம் எனத் தொழிலாளர் துறை நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர். கொரியத் தொழிற்கல்வி மற்றும் பயிற்சி ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் மூத்த ஆய்வாளரான சோங் சாங்-யோங், வேலைவாய்ப்புச் சந்தையின் உள்வாங்கும் திறன் குறித்த கவலைக்குரிய மதிப்பீட்டை முன்வைத்தார். உள்நாட்டில் முனைவர் பட்டத் தகுதி கொண்ட 2,000 முதல் 3,000 பணியாளர்களை மட்டுமே ஆண்டுதோறும் வேலைவாய்ப்புச் சந்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். ஆனால், ஒவ்வோர் ஆண்டும் கிட்டத்தட்ட 20,000 புதிய பட்டதாரிகள் சந்தைக்குள் நுழைகின்றனர். இதனால் பெரும் மிகை வழங்கல் உருவாகிறது. கிடைக்கும் பணியிடங்களும் பெரும்பாலும் அறிவியல் மற்றும் பொறியியல் துறைகளில் குவிந்துள்ளன; இதனால் பிற துறைப் பட்டதாரிகள் தங்களது தகுதிக்குக் குறைவான வேலைகளில் அமர்த்தப்படும் அபாயத்துக்கு அதிகம் ஆளாகின்றனர்.

எனினும், முனைவர் பட்டமே தங்களின் இலக்காகக் கொண்டவர்களும் கணிசமான எண்ணிக்கையில் உள்ளனர். எனவே, முனைவர் பட்டதாரிகளின் குறைந்த ஊதியப் பிரச்சினையைப் பல சிக்கலான காரணிகளைக் கருத்தில் கொண்டே புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

சோங்கின் கருத்து கல்விச் சூழலின் நுட்பமான யதார்த்தத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. பலர் முனைவர் பட்டத்தைத் தொழில்சார் தகுதியாகக் கருதாமல், அறிவுசார் சாதனையின் அடையாளமாகவோ தனிப்பட்ட நிறைவைத் தரும் ஒன்றாகவோ கருதி அதைப் பெறுகின்றனர். இந்த உந்துதல்களின் பன்முகத்தன்மை கொள்கைத் தீர்வுகளைச் சிக்கலாக்குகிறது; ஏனெனில் எல்லாப் பட்டதாரிகளும் வழக்கமான கல்வித்துறை அல்லது உயர் திறன்சார் தொழில்துறைப் பணிகளை நாடுவதில்லை. இருப்பினும், தகுதிக்கேற்ற வேலை தேடியும் அதேபோன்ற தகுதி பெற்ற போட்டியாளர்களால் சந்தை நிரம்பியிருப்பதால் அதைப் பெற முடியாதவர்களுக்குப் பொருளாதார விளைவுகள் கடுமையாகவே உள்ளன.

ஆசியாவில் உள்ள சர்வதேச ஒப்பீடுகள்

கல்வி விரிவாக்கம் பொருளாதார மாற்றத்தைவிட வேகமாக நடந்துள்ள பிராந்தியத்தின் பிற பகுதிகளிலும் தென் கொரியாவின் நிலைமை போன்ற சவால்கள் உருவாகி வருகின்றன. மலேசியா இதற்கு குறிப்பாகப் பயனுள்ள ஒப்பீடாகும். அதன் பத்தாவது மலேசியத் திட்டத்தின்போது தொடங்கப்பட்ட MyBrain15 நிதியுதவித் திட்டத்தின் வழியாக அந்நாடும் இதேபோன்ற போக்கைச் சந்தித்தது. மலேசியக் குடிமக்களிடையே 60,000 முனைவர் பட்டதாரிகளை உருவாக்குவதை இந்தத் திட்டம் இலக்காகக் கொண்டது; இதனால் முதுநிலைப் படிப்புகளில் சேர்க்கை கணிசமாக அதிகரித்தது. அதன் விளைவாக, மலேசியாவில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கை 2010-ல் 1,247 ஆக இருந்தது; 2020-ல் 4,560 ஆக உயர்ந்தது.

ஆனால், இந்த விரிவாக்கம் கவலையளிக்கும் வேலைவாய்ப்பு விளைவுகளை ஏற்படுத்தியது. 35 வயதுக்குட்பட்ட மலேசிய முனைவர் பட்டதாரிகளிடையே வேலையின்மை விகிதம் 2010-ல் 7 சதவீதமாக இருந்தது; 2020-ல் 16 சதவீதமாக உயர்ந்தது. பட்டத் தகுதிகளின் மதிப்பு குறைவது வளரும் மற்றும் வளர்ந்த பொருளாதாரங்கள் இரண்டையுமே பாதிக்கிறது என்பதை இது காட்டுகிறது. குறைந்த மூலதன முதலீட்டின் காரணமாக முதுநிலைப் பட்டதாரிகளைப் பணியமர்த்துவது கடினம் என்று மலேசிய முதலாளிகள் கூட்டமைப்பின் தலைவர் டத்தோ டாக்டர் சையத் உசேன் சையத் உஸ்மான் குறிப்பிட்டார். மலேசியாவின் ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டுக்கான மொத்தச் செலவு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் வெறும் 1.44 சதவீதம்; அதாவது RM20 பில்லியனுக்கும் குறைவு. இதனுடன் ஒப்பிடுகையில், தென் கொரியா 2019-ல் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 4.55 சதவீதத்தை, அதாவது சுமார் RM300 பில்லியனை முதலீடு செய்தது. கல்வி மூலம் உருவாகும் பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கை அதிவேகமாக அதிகரிக்கும்போது, ஆராய்ச்சிக்கான கணிசமான முதலீடு மட்டுமே அவர்களைப் பணியமர்த்தும் திறன் தொடர்பான சிக்கலைத் தீர்க்காது என்பதை இந்த ஒப்பீடு உணர்த்துகிறது.

குடும்பக் கடன்களின் சுமை

நாட்டின் பரந்த பொருளாதாரச் சூழலுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, கொரிய முனைவர் பட்டதாரிகளின் நிதி நெருக்கடி மேலும் தீவிரமாகிறது. கொரிய வங்கியின் தரவுகளின்படி, கொரியர்களின் சராசரிக் கடன் அவர்களின் ஆண்டு வருமானத்தைவிட இருமடங்குக்கும் அதிகம். இந்த ஆண்டின் முதல் காலாண்டில் கடன்-வருமான விகிதம் 233.9 சதவீதத்தை எட்டியது. இதனால் அனைத்து ஊழியர்களுக்கும், குறிப்பாக உயர் தகுதி இருந்தும் குறைந்த ஊதியம் பெறுபவர்களுக்கும் நிதி நிலைமை ஆபத்தானதாகியுள்ளது.

40 வயதுகளில் உள்ளவர்களுக்கே கடன் சுமை மிக அதிகம். இவர்களில் பலர் முனைவர் பட்டத்துக்குப் பிந்தைய ஆராய்ச்சியாளர்களும் பணிவாழ்க்கையின் தொடக்கத்தில் உள்ள கல்வியாளர்களும் ஆவர். இவர்களின் மொத்தக் கடன், ஆண்டு வருமானத்தைவிட 2.5 மடங்குக்கும் அதிகம்; இது எல்லா வயதுப் பிரிவுகளிலும் மிக உயர்ந்த விகிதமாகும். சராசரிக் கடன் 125 மில்லியன் வோன் ($94,000). இதில் 72.7 மில்லியன் வோன் வீட்டுக்கடனாக உள்ளது. கல்வி நிறுவனங்கள் குவிந்துள்ள முக்கிய நகரங்களில் விண்ணைத் தொடும் வீட்டு விலைகளே இதற்குக் காரணம். உள்நாட்டுத் தேவையின் முதுகெலும்பாக இருக்க வேண்டிய 40 வயதினர் கடன் வலையில் சிக்கியுள்ளதாக, மறுகட்டமைப்பு கொரியா கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சா கியே-குன் குறிப்பிட்டார். ஆண்டுக்கு 20 மில்லியன் வோனுக்கும் குறைவாக ஈட்டும் முனைவர் பட்டதாரிகளால், குடும்ப உதவியோ கூடுதல் வருமான வழிகளோ இன்றி இத்தகைய கடன்களைத் திருப்பிச் செலுத்துவது கணிதரீதியாகவே சாத்தியமற்றது. இதனால் அவர்கள் நீண்டகால நிதி நிச்சயமற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர்.

கல்வி நிறுவனங்களுக்குள் சுரண்டல்

அதிகாரபூர்வ வேலைவாய்ப்புப் புள்ளிவிவரங்களுக்கு அப்பால், கல்வித்துறை உழைப்பின் மறைபொருளாதாரம் ஒன்று உள்ளது. அதில் சுரண்டலும் வாழ்வாதாரத்துக்குப் போதாத ஊதியமும் நிலவுகின்றன. கொரியப் பல்கலைக்கழக ஆய்வகங்களின் நேரடி அனுபவங்கள், குறைந்தபட்ச ஊதியச் சட்டங்களைப் பல நேரங்களில் மீறும் முறையான குறைந்த ஊதிய நடைமுறைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. முனைவர் பட்ட மாணவர்களும் அண்மையில் பட்டம் பெற்றவர்களும், தங்களது உதவித்தொகை அல்லது திட்டப்பணிக்கான ஊதியம் சட்டப்படி நிர்ணயிக்கப்பட்ட வரம்பை எட்டாத சூழலில் அடிக்கடி உழைக்கின்றனர். இதனால் தங்களது சொந்த நிதி இழப்பின் மூலம் பல்கலைக்கழக ஆராய்ச்சித் திட்டங்களுக்கு அவர்கள் மறைமுகமாக மானியம் வழங்குகின்றனர்.

இந்தப் போக்கு கொரியாவுக்கு மட்டும் உரியதல்ல; உலகளவில் கல்வித்துறைப் பணிகள் தற்காலிகமாகவும் நிலையற்றதாகவும் மாறிவரும் பரந்த போக்கின் ஒரு பகுதியாகும். சர்வதேசக் கல்வியாளர்களும் இதேபோன்ற சிரமங்களை எதிர்கொள்வதாகக் கூறுகின்றனர். நிரந்தரப் பணிக்கான பாதையில் உள்ளவர்களுக்கு வழக்கமான 60-70 மணி நேர வேலை வாரங்களைக் கணக்கில் கொண்டால், தங்களின் உண்மையான மணிநேர ஊதியம் சுமார் $21 மட்டுமே எனச் சிலர் கணக்கிட்டுள்ளனர். ஆலோசனைப் பணிகளில் மணிக்கு $100-150 கிடைப்பதுடன் ஒப்பிடும்போது, கல்வித்துறையைத் தொழிலாகத் தேர்ந்தெடுப்பதன் பொருளாதாரப் பொருத்தமின்மை தெளிவாகிறது. இருந்தாலும், ஆராய்ச்சிப் பணியுடன் தொடர்புடைய பண்பாட்டுப் பெருமையும் அறிவுசார் நிறைவும் உயர்தகுதி பெற்றவர்களைத் தொடர்ந்து ஈர்க்கின்றன. கல்விச் சாதனையையும் அறிவார்ந்த தேடலையும் உயர்வாகக் கருதும் கொரியாவின் கன்பூசிய மரபுகள் காரணமாக, நல்ல ஊதியம் தரும் நிறுவனப் பணிகளுக்காகக் கல்வித்துறையை விட்டு வெளியேறுவதற்கு உளவியல் ரீதியான தடைகள் அதிகம். இதனால் பட்டதாரிகள் பாதுகாப்போ போதிய ஊதியமோ இல்லாத முனைவர் பட்டத்துக்குப் பிந்தைய பணிகளிலும் பகுதி நேர விரிவுரையாளர் பதவிகளிலும் தொடர்ந்து சிக்கிக்கொள்கின்றனர்.

தீர்வுகளுக்கான தேடல்

இந்த நெருக்கடியைச் சமாளிக்க தனிநபர் தொழில் வழிகாட்டலைத் தாண்டிய கட்டமைப்பு சார்ந்த நடவடிக்கைகள் தேவை. சர்வதேச அனுபவங்களையும் பொருளாதார ஆய்வுகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு கொள்கை நிபுணர்கள் பல அணுகுமுறைகளைப் பரிந்துரைக்கின்றனர். முதலில், உயர் ஆராய்ச்சித் திறன் கொண்டவர்களைப் பணியமர்த்தக்கூடிய மேம்பட்ட தொழில்நுட்பத் துறைகளை விரிவுபடுத்த அரசு மற்றும் தொழில்துறை ஒருங்கிணைந்து செயல்பட வேண்டும். அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்துக்கான மூலோபாயக் கட்டமைப்புகளை மேம்படுத்தினால், இலக்கு வைக்கப்பட்ட துறைகளில் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்க முடியும் என மலேசிய அனுபவம் காட்டுகிறது. இதற்கு ஒரே தேர்தல் சுழற்சியைத் தாண்டி நீடிக்கும் உறுதியான அர்ப்பணிப்பு தேவை.

இரண்டாவது, முதுநிலைப் படிப்புக்குப் பிந்தைய முறையான பயிற்சித் திட்டங்களை உருவாக்குவது, கல்விப் பயிற்சிக்கும் நிறுவனங்களின் தேவைகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குறைக்கலாம். பல முனைவர் பட்டதாரிகள், இளங்கலைப் படிப்பிலிருந்து முனைவர் பட்டம் பெறும்வரை முழுநேரக் கல்வியிலேயே இருப்பதால், பணியிட அனுபவமும் தொடர்புகளும் குறைவாக இருக்கின்றன. முறையாக அமைக்கப்படும் பயிற்சி வாய்ப்புகள், பட்டதாரிகளுக்கு நிறுவனங்களின் செயல்பாடு மற்றும் சமூகத் திறன்கள் குறித்த அத்தியாவசிய அனுபவத்தை வழங்குவதோடு, அவர்களை மதிப்பிடவும் பயிற்றுவிக்கவும் முதலாளிகளுக்கு உதவும்.

மூன்றாவது, நடுத்தர வருமானப் பொறிக்குள் சிக்கியுள்ள நாடுகளின் பரந்த சிக்கலைக் கொரியா எதிர்கொள்ள வேண்டும். இத்தகைய பொருளாதாரங்களில் உள்ள தொழில்துறைகள், மேம்பட்ட சிக்கல் தீர்க்கும் திறன்களின் கூடுதல் மதிப்பை உணர்வதற்குப் பதிலாக, சட்ட வரம்புக்குள் தொழிலாளர் செலவைக் குறைப்பதற்கே முன்னுரிமை அளிக்கின்றன. இந்தச் சுழற்சியை முறிக்க, நிறுவனங்களின் மனிதவள நடைமுறைகளில் பண்பாட்டு மாற்றங்களும், வழக்கமான கல்விச் சூழலுக்கு வெளியே உள்ள ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டுப் பணிகளில் முனைவர் பட்டதாரிகளைப் பணியமர்த்த ஊக்குவிக்கும் ஒழுங்குமுறை மாற்றங்களும் தேவைப்படலாம்.

இறுதியாக, பட்டதாரிகள் தங்களுக்கான மாற்றுப் பாதைகளையும், தொழில்முனைவையும் அதிகமாகப் பரிசீலிக்க வேண்டும். முனைவர் பட்ட ஆய்வின்போது வளர்த்துக்கொள்ளும் பகுப்பாய்வு மற்றும் சிக்கல் தீர்க்கும் திறன்கள், தொழில்நுட்பம் சார்ந்த தொடக்க நிறுவனங்களுக்கு அடித்தளமாக அமையலாம். புதிய தொழில் முயற்சிகளை உருவாக்க அரசின் ஆதரவு அதிகரித்து வரும் நிலையில், அரிதாகக் கிடைக்கும் கல்விப் பணிகளுக்குப் போட்டியிடுவதையோ, நிலைபெற்ற தொழில்துறைகளில் தகுதிக்குக் குறைவான வேலைகளை ஏற்றுக்கொள்வதையோ விட, சொந்த நிறுவனங்களை உருவாக்குவது சில முனைவர் பட்டதாரிகளுக்கு மேம்பட்ட பொருளாதார வாய்ப்புகளைத் தரலாம்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• தென் கொரியாவில் 2025-ல் சாதனை அளவாக 19,831 பேர் முனைவர் பட்டம் பெற்றனர். இது 2015-ஐவிட 51.6 சதவீதம் அதிகம்; பட்டம் பெற்றவர்களில் பெண்கள் சாதனை அளவாக 43.5 சதவீதம்.
• புதிய முனைவர் பட்டதாரிகளில் 10 சதவீதத்துக்கும் மேற்பட்டோர் ஆண்டுக்கு 20 மில்லியன் வோனுக்கும் ($13,638) குறைவாக ஈட்டுகின்றனர். 2011-ல் இது 6.3 சதவீதமாக இருந்தது. கலை மற்றும் மானுடவியல் பட்டதாரிகளில் 26.8 சதவீதத்தினர் குறைந்த ஊதிய வேலைகளில் உள்ளனர்; இது மிக உயர்ந்த விகிதமாகும்.
• உள்நாட்டு வேலைவாய்ப்புச் சந்தையால் ஆண்டுக்கு முனைவர் பட்டத் தகுதி கொண்ட 2,000 முதல் 3,000 பணியாளர்களை மட்டுமே பணியமர்த்த முடியும். ஆனால், ஆண்டுதோறும் கிட்டத்தட்ட 20,000 பேர் பட்டம் பெறுவதால் கடுமையான மிகை வழங்கல் உருவாகியுள்ளது.
• மலேசியாவும் இதேபோன்ற சவால்களை எதிர்கொள்கிறது. முனைவர் பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கையை உயர்த்துவதற்கான அரசின் தீவிரத் திட்டங்களுக்குப் பிறகு, 35 வயதுக்குட்பட்டவர்களிடையே முனைவர் பட்டதாரிகளின் வேலையின்மை விகிதம் 2020-க்குள் 16 சதவீதமாக உயர்ந்தது.
• கொரியக் குடும்பங்களின் சராசரிக் கடன் ஆண்டு வருமானத்தில் 233.9 சதவீதமாக உள்ளது. 40 வயதினர் மிக அதிகமான சுமையைச் சுமக்கின்றனர்; அவர்களது கடன் வருமானத்தைவிட 250 சதவீதத்துக்கும் அதிகம். இது குறைந்த வருமானம் பெறும் முனைவர் பட்டதாரிகளின் நிதிச் சிரமத்தை மேலும் அதிகரிக்கிறது.
• உயர் ஆராய்ச்சித் திறன்களைச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்தவும் கட்டமைப்பு சார்ந்த வேலையின்மையைக் குறைக்கவும், மேம்பட்ட தொழில்நுட்பத் துறைகளை விரிவுபடுத்துதல், முதுநிலைப் படிப்புக்குப் பிந்தைய பயிற்சித் திட்டங்களை உருவாக்குதல், தொழில்முனைவை ஊக்குவித்தல் ஆகியவற்றை நிபுணர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர்.