இந்தோனேசியாவின் நிக்கல் வேட்டை உலக மின்சார வாகனங்களுக்கு ஆற்றலளிக்கிறது; அதேவேளை இயற்கைச் சொர்க்கத்தை நஞ்சாக்குகிறது

பசுமை முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் தொலைந்த சொர்க்கம்

பல தசாப்தங்கள் கடலில் கழித்த பிறகு அமைதியைத் தேடி, பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஹல்மஹேரா தீவிலுள்ள லெலிலெஃப் சவை கிராமத்துக்குத் திரும்பினார் அப்துல்லா அம்பர். 64 வயதான இந்த மீனவர் மூன்று படகுகளைக் கட்டி, இந்தோனேசியாவின் தொலைதூர வடக்கு மாலுகு மாகாணக் கடற்பகுதியில் அபரிமிதமாகக் கிடைத்த மீன்வளத்தால் செழிப்படைந்தார். "கரையிலிருந்து வெறும் 10 மீட்டர் தொலைவிலேயே மீன் கிடைக்கும்," என்று அவர் நினைவுகூர்ந்தார். "மக்களுக்குப் பசித்தால், சிறிய தோணியில் ஒரு மணி அல்லது இரண்டு மணி நேரம் கடலுக்குச் சென்று, வீடு திரும்பி, சாப்பிடலாம்."

2018-ல் வேடா விரிகுடாவின் மறுபுறத்தில் தொழில்துறை வளர்ச்சி தொடங்கியபோது அந்த அமைதி மறைந்தது. ஆறு ஜிகாவாட் நிலக்கரியில் இயங்கும் மின் நிலையத்தின் மின்சாரத்தைப் பயன்படுத்தி, நிக்கல் பதப்படுத்தும் ஆலை செயல்படத் தொடங்கியது. சில ஆண்டுகளிலேயே அப்பகுதியின் நிலப்பரப்பு தொழில்துறைப் பாழ்நிலமாக மாறியது. செழிப்பான பசுமை மலைகள் வெறும் சிவப்பு களிமண் மேடுகளாகின; மழைக்காலத்தில் அவை கடலுக்குள் கரைந்து கலக்கின்றன. நிலக்கரியையும் நிக்கல் தாதுவையும் ஏற்றிச் செல்லும் சரக்குக் கப்பல்கள் பவளப் பாறைகளை அழிக்கின்றன. வேடா விரிகுடாவை ஒட்டிய நான்கு கிராமங்கள் இப்போது 80,000 தொழிலாளர்களின் இருப்பிடங்களாக உள்ளன. ஒரு காலத்தில் விண்மீன்கள் மின்னிய இடத்தில், தங்குமிடங்களும் தொழில்துறைப் புகைமூட்டமும் நிறைந்துள்ளன.

முரணாக, புதைபடிவ எரிபொருட்களிலிருந்து உலகம் மாறிச் செல்லும் செயல்முறைக்கே இந்த அழிவு உந்துதலாக இருக்கிறது. மின்சார வாகன (EV) மின்கலங்களின் முக்கிய மூலப்பொருளான நிக்கல், அதிக ஆற்றல் அடர்த்தியை வழங்கி வாகனத்தின் பயணத் தொலைவை அதிகரிக்கிறது. இந்தோனேசியா ஆண்டுக்கு சுமார் 2.2 மில்லியன் டன் நிக்கலை உற்பத்தி செய்கிறது; இது உலக விநியோகத்தில் கிட்டத்தட்ட 40 சதவீதம். நிகர-பூஜ்ஜிய உமிழ்வு இலக்குகளை நாடுகள் நோக்கிச் செல்லும் நிலையில், 2050-க்குள் நிக்கலுக்கான தேவை இரட்டிப்பாகும் என சர்வதேச எரிசக்தி முகமை கணித்துள்ளது.

தூய போக்குவரத்தின் கரிம முரண்பாடு

கிளைமேட் ரைட்ஸ் இன்டர்நேஷனல் அமைப்பின் நிர்வாக இயக்குநர் பிராட் ஆடம்ஸ், "நிக்கல் உள்ளிட்ட மிகப்பெரிய திட்டங்கள் பெரும்பாலும் பசுமை வளர்ச்சி என்ற பதாகையின்கீழ் தொடங்கப்படுகின்றன; ஆனால் அவை சமூகத்துக்கும் சுற்றுச்சூழலுக்கும் தீங்கு விளைவித்துச் செல்கின்றன," எனக் குறிப்பிடுகிறார். முரண்பாடு தெளிவானது: செல்வந்த நகரங்களில் உமிழ்வைக் குறைப்பது, இந்தோனேசியாவின் சுரங்கப் பகுதிகளில் மாசு மையங்களை உருவாக்குகிறது. மின்கலத் தரத்திலான நிக்கலைப் பதப்படுத்தப் பெருமளவு ஆற்றல் தேவை. இந்தோனேசியாவின் சுத்திகரிப்பு ஆலைகள் பெரிதும் நிலக்கரி மின்சாரத்தையே நம்பியுள்ளன; இதனால் அவை வழங்கும் மின்சார வாகனங்களின் காலநிலை நன்மைகளையே குறைக்கும் அளவுக்கு கரிம உமிழ்வு ஏற்படுகிறது.

இந்தோனேசியாவின் தேசிய வளர்ச்சித் திட்டமிடல் அமைச்சகத்தின் (Bappenas) தகவலின்படி, நிக்கல் பதப்படுத்தலுக்கான மின்சாரத்தில் 97 சதவீதம் நிலக்கரியில் இயங்கும் மின் நிலையங்களிலிருந்து வருகிறது. 2023-ல் மட்டும் இத்துறை சுமார் 100 பில்லியன் கிலோவாட்-மணி மின்சாரத்தைப் பயன்படுத்தியது; இது ஆண்டுக்கு 10 மில்லியன் வீடுகளுக்கு மின்சாரம் வழங்குவதற்குச் சமம். பதப்படுத்தப்படும் ஒவ்வொரு டன் மின்கலத் தர நிக்கலும் சுமார் 93 டன் கரிம டை ஆக்சைடு சமமான உமிழ்வை வெளியிடுவதாக மதிப்பிடப்படுகிறது. வழக்கமான பயணிகள் வாகனம் ஓராண்டில் வெளியிடும் உமிழ்வு 4.6 டன் மட்டுமே.

இந்தோனேசியாவின் நிக்கல் துறையில் சீன நிறுவனங்களே ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. ஜகார்த்தா 2014 மற்றும் 2020-ல் பதப்படுத்தப்படாத தாதுவை ஏற்றுமதி செய்வதற்குத் தடை விதித்த பிறகு, அவை பில்லியன் கணக்கான டாலர்களை முதலீடு செய்துள்ளன. இந்தக் கொள்கைகள், இந்தோனேசியாவின் பரந்த வளங்களைப் பயன்படுத்த நிறுவனங்கள் உள்நாட்டிலேயே சுத்திகரிப்பு ஆலைகளைக் கட்டாயமாக்கின. சீன நிறுவனங்கள் அரசின் ஆதரவுடன் விரைவாகவும் குறைந்த செலவிலும் சுத்திகரிப்பு ஆலைகளைக் கட்ட முன்வந்ததாக இந்தோனேசிய சுரங்க நிறுவனத்தின் இர்வாண்டி அரிஃப் விளக்குகிறார். "இந்தோனேசியா சும்மா உட்கார்ந்து ஓய்வெடுத்தாலே போதும்; கண் இமைக்கும் நேரத்தில் உருக்காலை செயல்படத் தொடங்கிவிடும்," என்று அவர் குறிப்பிட்டார்.

உலகின் மிகப்பெரிய நிக்கல் மையத்தில் சுற்றுச்சூழல் பேரழிவு

ஹல்மஹேராவில் 2,560 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பிலான சுரங்க உரிமப் பகுதிகளில் 18 சுத்திகரிப்பு ஆலைகளையும் 11 நிலக்கரி மின் நிலையங்களையும் கொண்ட வேடா விரிகுடா, உலகின் மிகப்பெரிய நிக்கல் உற்பத்தி மையமாக உருவெடுத்துள்ளது. சீனக் குழுமங்களான சிங்ஷான் ஹோல்டிங் குரூப், ஹுவாயோ கோபால்ட், ஜென்ஷி ஹோல்டிங் குரூப் ஆகியவை நிர்வகிக்கும் இந்தோனேசியா வேடா பே தொழில்துறைப் பூங்கா (IWIP), இந்தத் தொழில்துறை வளாகத்தின் மையமாக உள்ளது. அதிகாரிகள் பொருளாதார வளர்ச்சியைக் கொண்டாடும் வேளையில், அப்பகுதி மக்கள் சுற்றுச்சூழல் பேரழிவை எதிர்கொள்கின்றனர்.

கலிஃபோர்னியா பல்கலைக்கழகம், பெர்க்லி மற்றும் கிளைமேட் ரைட்ஸ் இன்டர்நேஷனல் நடத்திய ஆய்வுகள், ஹல்மஹேராவில் நிக்கல் சுரங்க உரிமப் பகுதிகளுக்குள் குறைந்தது 5,331 ஹெக்டேர் வெப்பமண்டலக் காடு அழிக்கப்பட்டுள்ளதாக ஆவணப்படுத்தியுள்ளன. அந்தக் காடுகளில் சேமிக்கப்பட்டிருந்த சுமார் 2.04 மில்லியன் மெட்ரிக் டன் பசுமைக்குடில் வாயுக்கள் இதனால் வெளியேறியுள்ளன. இந்த நில அழிப்பு நீர்நிலைகளின் போக்கை மாற்றி, அப்பகுதி முழுவதும் வெள்ள அபாயத்தை அதிகரித்துள்ளது.

கோபே கிராமத்தைச் சேர்ந்த 65 வயதான அட்ரியன் படபாடா, வெள்ளம் எவ்வாறு சிறிய இடையூறிலிருந்து உயிருக்கு ஆபத்தான நிகழ்வாக மாறியது என்பதை விவரிக்கிறார். "இப்போது தண்ணீர் இங்கே வரை உயர்கிறது," என்று மார்பைக் காட்டியபடி அவர் விளக்கினார். "அப்படி உயரும்போது, நாங்கள் அங்கே மேலே தூங்குகிறோம்," என்று தனது குடும்பம் தற்காலிக மேடைகள் அமைக்கும் கூரைச் சட்டங்களைச் சுட்டிக்காட்டினார். 2025 ஆகஸ்டில் வெள்ளநீர் ஆறு நாட்கள் அவரது சுற்றுப்புறத்தை மூழ்கடித்தது. சுரங்க நடவடிக்கைகளிலிருந்து வந்த சிவப்பு, ஆரஞ்சு நிறச் சேறு அவரது விவசாய நிலத்தை அழித்தது. "மண் இனி நல்லதாக இல்லை," என்றார் அவர். "நான் பயிரிட்டவற்றில் கிட்டத்தட்ட எல்லாமே நோயுற்று, விளைச்சல் தராமல் போயின."

இடம்பெயர்வையும் மாசுபாட்டையும் எதிர்க்கும் சமூகங்கள்

உள்கட்டமைப்புச் சேதத்தைத் தாண்டி, இந்தோனேசியாவின் சுரங்கப் பகுதிகள் முழுவதும் பழங்குடி மக்களின் வாழ்வியலுக்கு நிக்கல் ஏற்றம் அச்சுறுத்தலாக உள்ளது. தென்கிழக்கு சுலவேசியில் உள்ள கபயேனா தீவில், அபாரமான ஆழ்கடல் நீச்சல் திறனுக்காக ‘கடல் நாடோடிகள்’ என்று அழைக்கப்படும் பஜாவ் மக்கள், தீவின் முக்கால் பகுதியை ஆக்கிரமித்துள்ள சுரங்க நடவடிக்கைகளால் வாழ்வாதாரத்திற்கே அச்சுறுத்தலை எதிர்கொள்கின்றனர். 2021 முதல் 2023 வரை பாலியாரா கிராமத்துக்கு அருகிலுள்ள கலங்கலான, நிக்கல் மாசடைந்த நீரில் மூன்று குழந்தைகள் மூழ்கி இறந்ததாக மைட்டி எர்த் அமைப்பு தெரிவிக்கிறது. மற்றவர்கள் சிவப்பு நிறக் கடல்நீரால் தோல் தொற்றுகளுக்கு ஆளாகின்றனர். "இனி எங்கள் குழந்தைகளைக் கடலில் நீந்த அனுமதிக்க முடியாது; அவர்களின் குழந்தைப் பருவம் பறிக்கப்படுகிறது," என்று அப்பகுதி குடியிருப்பாளர் ஒருவர் விளக்கினார்.

புலனாய்வு ஊடகங்கள் பெற்ற கசிந்த உள் ஆவணங்கள், 2010-ல் ஹரிட்டா குழுமத்தின் நடவடிக்கைகள் தொடங்கிய ஓபி தீவில் முறையாக மாசுபாடு ஏற்படுத்தப்பட்டதை வெளிப்படுத்துகின்றன. 2012-லேயே, குடிநீரில் லிட்டருக்கு 50 மைக்ரோகிராம் என வரையறுக்கப்பட்ட, புற்றுநோயை ஏற்படுத்தும் குரோமியம்-6 மாசு துகராசி ஆற்றில் இருப்பதாக நிறுவன மின்னஞ்சல்கள் எச்சரித்தன. காவாசி கிராம மக்கள் பயன்படுத்தும் நீரூற்றுகளில், 2022-ம் ஆண்டின் நிறுவன உள் சோதனைகள் சட்ட வரம்பைவிட 19 மடங்கு அதிக அளவைக் காட்டின. அந்த ஒரே நீராதாரத்தைப் பயன்படுத்துவோர் வயிற்றுக் கோளாறுகள் ஏற்படுவதாகத் தெரிவிக்கின்றனர். மாசுபாட்டுக்கான காரணம் தெரிந்திருந்தும், அதிகாரிகள் தகவல்களை உள் ஆய்வுக்கு மட்டுமே எனக் குறித்துவிட்டு, நீரின் தரம் தரநிலைகளைப் பூர்த்தி செய்வதாகக் கூறியபடியே 660 மில்லியன் டாலர் மதிப்பிலான பங்குப் பட்டியலிடலை மேற்கொண்டனர்.

ஹல்மஹேராவில் உள்ள சவை மக்களும் இதேபோன்ற நெருக்கடியை எதிர்கொள்கின்றனர். IWIP நடவடிக்கைகளுக்கு அருகிலுள்ள 45 குடியிருப்பாளர்களை கிளைமேட் ரைட்ஸ் இன்டர்நேஷனல் நேர்காணல் செய்து, நில உரிமையாளர்கள் கேட்ட விலையின் ஒரு சிறு பகுதியை ஏற்றுக்கொண்டு நிலத்தை விற்குமாறு அழுத்தம் கொடுக்க நிறுவனங்கள் இந்தோனேசியக் காவல்துறை மற்றும் ராணுவத்துடன் ஒருங்கிணைத்ததை ஆவணப்படுத்தியது. சட்டப்பூர்வமாக 38 ஹெக்டேர் நிலம் வைத்திருந்த பழங்குடி சவை விவசாயியான மக்லோன் லோபே, அவர் கேட்ட விலையில் வெறும் 15 சதவீதத்தை மட்டுமே வழங்கிய சலுகைகளை நிராகரித்தார். விசாரணையின்படி, அவர் ஏன் மறுக்கிறார் என்று விளக்கம் கேட்டு காவல்துறையினர் மீண்டும் மீண்டும் அவரைச் சந்தித்தனர். நிறுவனங்கள் அவரது நிலத்துக்குச் செல்லும் வழியைத் தடுத்து, அனுமதியின்றி மரங்களை வெட்டிய பிறகு, காவல் நிலையக் கூட்டமொன்றில் அழுத்தத்தின் பேரில் அவர் இறுதியில் நிலத்தை விற்றார். ஒப்புக்கொண்ட விலையைவிடக் குறைவான விலையில், தனது 38 ஹெக்டேரில் 8 ஹெக்டேருக்கான தொகையை மட்டுமே பெற்றார்.

மீனவர்களும் இதேபோன்ற பேரழிவைச் சந்திக்கின்றனர். ஜெமாஃப் கிராமத்தைச் சேர்ந்த 51 வயதான மீனவர் மேக்ஸ் சிகோரோ, உள்ளூர் கடற்பகுதியில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தை விவரித்தார். "சுரங்கப் பணி தொடங்குவதற்கு முன்பு மீன்வளம் அபரிமிதமாக இருந்தது; கடல் தெளிவாக இருந்தது. இப்போது [IWIP] அருகே என்னால் மீன் பிடிக்க முடியவில்லை. தண்ணீர் அழுக்காக இருக்கிறது; பாதுகாப்புப் பணியாளர்கள் எங்களை விரட்டுகிறார்கள். நீர் மாசுபடுவதற்குச் சுரங்கப் பணிதான் காரணம். இயந்திரங்களிலிருந்து எண்ணெய் நீரில் கலக்கிறது. மின் நிலையங்களிலிருந்து வெளியேறும் சூடான நீரும் கடலை மாசுபடுத்துகிறது."

உலகளாவிய விநியோகச் சங்கிலிகளும் நிறுவனப் பொறுப்பும்

ஹல்மஹேரா மற்றும் சுலவேசியில் வெட்டியெடுக்கப்படும் நிக்கல், உலகின் முன்னணி வாகனத் தயாரிப்பு நிறுவனங்களுக்கான விநியோகச் சங்கிலிகளில் சேர்கிறது. இந்தோனேசிய நிறுவனங்களுக்கும் டெஸ்லா, ஃபோர்டு, ஃபோக்ஸ்வேகன், பிஎம்டபிள்யூ, மெர்சிடிஸ்-பென்ஸ், டொயோட்டா, ஹூண்டாய் ஆகிய நிறுவனங்களுக்கும் இடையே ஒப்பந்தங்கள் உள்ளன. நெறிமுறைக்கு உட்பட்ட மூலப்பொருள் கொள்முதலை உறுதி செய்வதாக இந்நிறுவனங்கள் வாக்குறுதி அளித்தாலும், பதப்படுத்தும்போது பொருட்கள் ஒன்றோடொன்று கலப்பதால் குறிப்பிட்ட நிக்கல் தொகுதிகளின் மூலத்தைத் தடமறிவது கடினமாகிறது.

தேசிய மின்கல ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் நிறுவனர் எவ்வி கர்டினி, வெளிநாட்டு முதலீட்டின் பலன்கள் எவ்வாறு பகிரப்படுகின்றன என்று கேள்வி எழுப்புகிறார். "நாங்கள்தான் மிகப்பெரிய உற்பத்தியாளர் என்று சொல்லலாம்; ஆனால் இவை அனைத்தும் சீனாவுக்குச் சொந்தமானவை. [உற்பத்தி] எங்கள் நிலத்தில் மட்டுமே நடைபெறுகிறது. நிக்கல் வளமிக்க எங்கள் மண்ணை அவர்களுக்கு விற்றுவிட்டோம்," என்றார் அவர். தொழில்நுட்பப் பரிமாற்றம் இல்லாவிட்டால், உண்மையான தொழில்துறைத் திறனை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக, மூலப்பொருள் வழங்கும் இடமாகவே இந்தோனேசியா நீடிக்கும் அபாயம் இருப்பதாகவும் அவர் வலியுறுத்துகிறார். "நிலம் மட்டும் இருந்து தொழில்நுட்பம் இல்லாவிட்டால் நாம் தோற்றுவிடுவோம். முதலீட்டால் அதிகம் பயனடைவது யார் என்று நாம் கேள்வி எழுப்ப வேண்டும். உள்ளூர் மக்களுக்கு என்ன கிடைக்கிறது?"

வாகனத் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் விநியோகச் சங்கிலிகளை குறிப்பிட்ட சுரங்கங்கள் வரை தணிக்கை செய்ய வேண்டும் என்று சுற்றுச்சூழல் குழுக்கள் கோருகின்றன. 2022-ம் ஆண்டின் அமெரிக்க பணவீக்கக் குறைப்புச் சட்டத்தின்படி, வரிச் சலுகை பெறும் வாகனங்களுக்கு அத்தகைய தடமறிதல் அவசியம். காடுகளை அழிக்கும் அல்லது நீர்வழிகளைப் பாதிக்கும் சுரங்கங்களை அடையாளம் காண்பதை ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் மின்கல ஒழுங்குமுறை கட்டாயமாக்குகிறது. IWIP போன்ற நடவடிக்கைகளிலிருந்து பொருட்களை வாங்குவது, மின்சார வாகன விளம்பரங்களில் அளிக்கப்படும் சுற்றுச்சூழல் வாக்குறுதிகளுக்கு முரணானது எனச் செயற்பாட்டாளர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

ஒழுங்குமுறை நடவடிக்கைகளும் நிச்சயமற்ற எதிர்காலமும்

விமர்சனங்கள் அதிகரித்துவரும் நிலையில், நிர்வாகத் தோல்விகளை இந்தோனேசிய அதிகாரிகள் ஒப்புக்கொள்ளத் தொடங்கியுள்ளனர். தொழில்துறை அமைச்சகத்தின் மதிப்புக் கூட்டல் ஆலோசகர் ராடென் சுக்யார், சில தொழில்துறை செயல்முறைகளில் "போதிய நிர்வாகம் இல்லை" என்றும், சுற்றுச்சூழல் கவலைகள் "இன்னும் செய்ய வேண்டிய வீட்டுப்பாடமாகவே உள்ளன" என்றும் ஒப்புக்கொள்கிறார்.

2025 ஜூனில், நீர்மின்சாரம், சூரியசக்தி, காற்றாலை மின்சாரம் ஆகியவற்றின் மூலம் 2045-க்குள் நிக்கல் துறையின் உமிழ்வை 81 சதவீதம் குறைக்க இலக்குவைக்கும் கரிமநீக்கச் செயல்திட்டத்தை Bappenas அறிமுகப்படுத்தியது. இரண்டு ஜிகாவாட் சூரிய மின்பண்ணையையும் 500 மெகாவாட் காற்றாலை மின் உற்பத்தித் திறனையும் அமைக்கத் திட்டமிட்டுள்ளதாக IWIP அறிவித்தது; ஆனால் அவை எப்போது செயல்பாட்டுக்கு வரும் என்பது தெளிவாகவில்லை. 40,000 ஹெக்டேர் பரப்பில் மீண்டும் காடுகளை உருவாக்கவும், மின்சார லாரிகளைப் பயன்பாட்டுக்குக் கொண்டுவரவும் நிறுவனம் உறுதியளித்தது.

எனினும், உலக வளங்கள் நிறுவனம் (World Resource Institute) சார்ந்த ஆய்வாளர்கள், ஹல்மஹேராவில் மின்வலையமைப்பு உள்கட்டமைப்பும் நீர்மின் திட்டங்களுக்குப் பொருத்தமான ஆறுகளும் இல்லை என எச்சரிக்கின்றனர். இதனால் நிலம் கிடைப்பதைச் சார்ந்த சூரிய மற்றும் காற்றாலை மின்சாரமே ஒரே தெரிவாக உள்ளது. இதற்கிடையே, வளங்களைப் பாதுகாக்கவும் சுற்றுச்சூழல் தரநிலைகளை நடைமுறைப்படுத்தவும், 2025-ம் ஆண்டுக்கான தேசிய நிக்கல் சுரங்க ஒதுக்கீட்டை இந்தோனேசிய அரசு 120 மில்லியன் டன் குறைத்தது. அனுமதிக்கப்பட்ட உற்பத்தி 272 மில்லியன் டன்னிலிருந்து 150 மில்லியன் டன்னாகக் குறைக்கப்பட்டது.

சமீபத்திய அமலாக்க நடவடிக்கைகள் மாற்றத்துக்கான அறிகுறிகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. 2025 ஜூனில், அங்கீகரிக்கப்பட்ட சுற்றுச்சூழல் தாக்க மதிப்பீடுகளுக்கு வெளியே 1,800 ஹெக்டேரில் செயல்பட்டதற்கும், கழிவுநீரைச் சரியாக நிர்வகிக்கத் தவறியதற்கும் சுலவேசியில் உள்ள இந்தோனேசியா மொரோவாலி தொழில்துறைப் பூங்காவுக்கு (IMIP) சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் தண்டனை விதித்தது. கிரீன்பீஸ் ஆவணப்படுத்திய சுற்றுச்சூழல் மீறல்களைத் தொடர்ந்து, ராஜா ஆம்பாட்டில் நிக்கல் சுரங்கம் நடத்தும் நான்கு நிறுவனங்களின் உரிமங்களை அதிபர் பிரபோவோ சுபியாந்தோ ரத்து செய்தார். எனினும், இந்த நடவடிக்கைகள் போதுமானவை அல்ல என்றும், உரிய பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் செய்யப்படும் வரை திட்டங்களை ஒத்திவைக்க வேண்டும் என்றும் சுரங்க ஆதரவு வலையமைப்பைச் சேர்ந்த ஜுல்ஃபிகர் சன்ஜாஜி போன்ற செயற்பாட்டாளர்கள் வாதிடுகின்றனர். "இந்தத் திட்டங்கள் எல்லாம் யாருக்குத் தேவை? எங்களுக்குத் தேவையில்லை," என்றார் அவர். "இது எங்கள் வாழ்க்கை மீது பேரழிவு வந்து கவிழப்போவதைப் போல உணர்கிறேன்."

முக்கிய அம்சங்கள்

• மின்சார வாகன மின்கலங்களுக்கு அவசியமான உலக நிக்கல் விநியோகத்தில் சுமார் 60 சதவீதத்தை இந்தோனேசியா உற்பத்தி செய்கிறது; ஆனால் இதன் அகழ்வுப் பணிகள் ஹல்மஹேரா, சுலவேசி போன்ற பல்லுயிர் வளமிக்க பகுதிகளில் காடழிப்பையும் மாசுபாட்டையும் ஏற்படுத்துகின்றன.
• பதப்படுத்தும் ஆலைகள் நிலக்கரி மின்சாரத்தை நம்பியுள்ளன. மின்கலத் தர நிக்கலின் ஒவ்வொரு டன்னுக்கும் 93 டன் கரிம டை ஆக்சைடு சமமான உமிழ்வு ஏற்படுகிறது. இதனால் பசுமைத் தொழில்நுட்ப உற்பத்தியே உள்ளூர் சூழலுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் கரிம முரண்பாடு உருவாகிறது.
• உலக வாகனத் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் மனித உரிமை மீறல்கள், சுற்றுச்சூழல் விதிமீறல்கள் குற்றம்சாட்டப்படும் தொழில்துறைப் பூங்காக்களிலிருந்து மூலப்பொருட்களைப் பெறும் நிலையில், உள்ளூர் சமூகங்கள் இடம்பெயர்வு, வெள்ளம், மாசடைந்த குடிநீர் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்கின்றன.
• இந்தோனேசியாவின் ஏற்றுமதித் தடைகளுக்குப் பிறகு சீன முதலீடுகள் இத்துறையில் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. இதனால் பொருளாதார வளர்ச்சி ஏற்பட்டாலும், தொழில்நுட்பப் பரிமாற்றம் மற்றும் உள்ளூர் மக்களுக்கான பலன் பகிர்வு குறித்து கவலைகள் எழுந்துள்ளன.
• அரசு 2025-ம் ஆண்டுக்கான சுரங்க ஒதுக்கீட்டை 44 சதவீதம் குறைத்து, சுற்றுச்சூழல் மீறல்களுக்காகப் பெரிய ஆலைகளுக்கு அனுமதி நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது. எனினும், மீளமுடியாத சூழலியல் சேதத்தைத் தடுக்க அமலாக்கம் போதுமானதாக இல்லை எனச் செயற்பாட்டாளர்கள் வாதிடுகின்றனர்.