ஜப்பானின் வயதான ஹிகிகோமோரி நெருக்கடி: 90 வயது பெற்றோர் 60 வயது பிள்ளைகளைப் பராமரிக்கும் நிலை

தேக்கமடைந்த ஒரு தலைமுறை: ஜப்பானின் மறைந்திருக்கும் மக்கள்தொகையின் முதுமை

ஜப்பான் முழுவதும் உள்ள வீடுகளில் மக்கள்தொகை நேர வெடிகுண்டு துடித்துக்கொண்டிருக்கிறது. பல தசாப்தங்களாக வீட்டைவிட்டு வெளியே செல்லாத 60 வயதைக் கடந்த பிள்ளைகளை, 90 வயதைக் கடந்த பெற்றோர் கவனித்துவருகின்றனர். இதனால் இரு தலைமுறையினரும் கடுமையான தனிமையை எதிர்கொள்ளும் குடும்பங்கள் உருவாகியுள்ளன. ஹிகிகோமோரி குடும்பங்களுக்கான தேசியக் கூட்டமைப்பான KHJ-இன் சமீபத்திய ஆண்டு ஆய்வின்படி, ஜப்பானில் ஹிகிகோமோரிகளின் சராசரி வயது 36.9 ஆக உயர்ந்துள்ளது. 2014-இல் இந்த மக்கள்தொகையை அமைப்பு முதன்முதலில் கண்காணித்தபோது சராசரி வயது 33.1 ஆக இருந்தது. கடந்த குளிர்காலத்தில் 280 குடும்பங்களிடம் நடத்தப்பட்ட ஆய்வில், சமூகத்திலிருந்து விலகியவர்களில் 43.1 சதவீதம் பேர் தற்போது 40 வயதைக் கடந்தவர்கள் என்றும், 12.7 சதவீதம் பேர் 50 வயதைக் கடந்தவர்கள் என்றும் தெரியவந்தது. இன்னும் வியப்பூட்டும் வகையில், 90 வயதுகளிலுள்ள பெற்றோர் 60 வயதுகளிலுள்ள பிள்ளைகளுக்குத் துணைநிற்கும் நிகழ்வுகளையும் ஆய்வு பதிவு செய்தது. சிக்கலான பதின்ம வயதினராகவே ஹிகிகோமோரிகளைப் பார்க்கும் மரபான கண்ணோட்டத்துக்கு இது முரணானது. தற்காலிக இளையோர் நெருக்கடியாகத் தொடங்கிய நிலை, ஒரே நேரத்தில் பல தலைமுறைகளைப் பாதிக்கும் நிரந்தரச் சமூக அமைப்பாக மாறியிருப்பதை ஆய்வு முடிவுகள் கவலையளிக்கும் விதத்தில் காட்டுகின்றன.

பராமரிப்பாளர்களிடையேயும் இதற்கு இணையாக வயது அதிகரித்துவருவதைத் தரவுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. ஆதரவளிக்கும் குடும்ப உறுப்பினர்களின் சராசரி வயது 66.3 ஆக உயர்ந்துள்ளது. இதற்கு ஜப்பானிய சமூகப் பணியாளர்கள் "8050 பிரச்சினை" என்றும், அதன் தீவிரமான வடிவத்தை "9060 பிரச்சினை" என்றும் குறிப்பிடுகின்றனர். 80 அல்லது 90 வயதுகளிலுள்ள பெற்றோர், தனியாக வாழ்வதற்கான சமூக அல்லது பொருளாதாரத் திறன் இல்லாத 50 அல்லது 60 வயதுகளிலுள்ள வயதுவந்த பிள்ளைகளைப் பராமரிக்கும் குடும்பங்களை இந்தச் சொற்கள் குறிக்கின்றன. பெரும்பாலான ஹிகிகோமோரிகள் வாழ்க்கைச் செலவுகளுக்கு முழுமையாகப் பெற்றோரைச் சார்ந்திருப்பதால், ஆயுட்காலம் குறித்த கணித உண்மை நெருங்கிவரும் நெருக்கடியைச் சுட்டுகிறது. இந்த வயதான பராமரிப்பாளர்கள் இறந்துவிட்டால், அவர்களைச் சார்ந்திருக்கும் பிள்ளைகள் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பேரிழப்பை மட்டுமல்ல, தங்களுக்கான ஆதரவு அமைப்புகளின் முழுமையான சரிவையும் எதிர்கொள்வார்கள்.

சோகமான இறுதிக்கட்டம்: இறந்த உடலைக் கைவிடுதலும் சமூகத் தனிமையும்

தலைமுறைகளுக்கு இடையிலான இந்த மோதலின் விளைவுகள் ஜப்பானின் குற்றவியல் நீதித் துறையில் ஏற்கெனவே வெளிப்படத் தொடங்கியுள்ளன. தேசியக் காவல் முகமையின் தரவுகளின்படி, நடுத்தர வயதினரால் இறந்த உடல்கள் கைவிடப்பட்ட வழக்குகளில் கைது எண்ணிக்கை கடுமையாக உயர்ந்துள்ளது. 2023-இல் 50 வயதுகளிலுள்ள 52 பேரும், 60 வயதுகளிலுள்ள 31 பேரும் விசாரிக்கப்பட்டனர். 2014-க்குப் பிறகு பதிவான அதிகபட்ச எண்ணிக்கைகள் இவை. இவற்றில் பல வழக்குகளில், இயற்கைக் காரணங்களால் இறந்த வயதான பெற்றோருடன் வேலையில்லாத வயதுவந்த பிள்ளைகள் வசித்துவந்தனர். உயிர்பிழைத்த பிள்ளைகளுக்கு முறையான இறுதிச்சடங்குகளை ஏற்பாடு செய்யத் தேவையான பணமோ, சமூகத் தொடர்புகளோ, உணர்ச்சிப்பூர்வமான ஆற்றலோ இல்லாமல் போனது.

2023 ஜூனில், கனகவா மாகாணத்தில் 63 வயதான வேலையில்லாத ஒருவரை, தனது 95 வயது தந்தையின் உடலை ஆறு மாதங்களாகக் கவனிக்காமல் விட்டதற்காகக் காவல்துறை கைது செய்தது. இறுதிச்சடங்கு ஏற்பாடுகளுக்குப் பணம் செலுத்த முடியவில்லை என்று அவர் பின்னர் விசாரணையாளர்களிடம் தெரிவித்தார். மற்றொரு வழக்கில், 90 வயதைக் கடந்த தந்தையுடன் வசித்த 60 வயது நபர், பெற்றோர் இறந்தபின் அந்த இறப்பைத் தெரிவிக்காமல் ஓய்வூதியக் காசோலைகளைத் தொடர்ந்து பணமாக்கினார். எதிர்காலத்தில் எங்கே வசிப்பது என்பது குறித்து யாரையும் தொடர்புகொள்வதைத் தம்மால் எதிர்கொள்ள முடியவில்லை என்று அவர் பின்னர் அதிகாரிகளிடம் கூறினார். பல தசாப்த காலத் தனிமை, அடிப்படை குடிமை நடைமுறைகளைக்கூட கையாள முடியாத நிலைக்கு இட்டுச்செல்லும் சமூக விலகலின் இறுதிக்கட்டத்தை இந்தச் சம்பவங்கள் காட்டுகின்றன.

டொயோனாக்கா சமூகநலக் கவுன்சிலின் பொதுச் செயலாளரும், "8050 பிரச்சினை" என்ற சொல்லை உருவாக்கியவருமான ரெய்கோ கட்சுபே, அதிகரித்துவரும் இந்தப் போக்கு குறித்து இவ்வாறு மதிப்பிட்டார்.

இந்த வழக்குகள் சம்பந்தப்பட்ட குடும்பங்களின் இறுதிக்கட்டத்தைக் காட்டுகின்றன; அவை சமூகத் தனிமையின் அடையாளமாகவும் உள்ளன.

சிக்கலான உளவியல் மற்றும் பொருளாதாரக் காரணிகளை உணர்ந்து, சில வழக்குகளில் அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர்கள் குற்றச்சாட்டுகளைக் கைவிட்டிருந்தாலும், தற்போதைய பராமரிப்பு ஏற்பாடுகள் நீடிக்க முடியாதவை என்பதை இந்தப் போக்கு வலியுறுத்துகிறது. 90 வயதுகளிலுள்ள பெற்றோர், 60 வயதுகளிலுள்ள பிள்ளைகளுக்கு முடிவில்லாமல் ஆதரவளிக்க முடியாது என்பது எளிய கணித உண்மை. இருப்பினும், குடும்ப விசுவாசம் குறித்த ஜப்பானியப் பண்பாட்டு விழுமியங்கள் மாற்று ஆதரவு அமைப்புகள் உருவாவதை வரலாற்று ரீதியாகத் தடுத்துவந்துள்ளன.

இளையோர் நெருக்கடியிலிருந்து வாழ்நாள் நிலையாக

ஹிகிகோமோரி மக்கள்தொகை வயதாவதில், இந்த நிலை எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும் என்பது குறித்த அடிப்படைத் தவறான புரிதல் பிரதிபலிக்கிறது. 1990-களின் தொடக்கத்தில் மனநல மருத்துவர் தமாகி சைட்டோ இந்த நிகழ்வை முதன்முதலில் அடையாளம் கண்டபோது, சமூக விலகலுக்கு உள்ளானவர்களின் சராசரி வயது 15 ஆக இருந்தது; அவர்களில் பெரும்பாலோர் நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த இளைஞர்கள். பள்ளியில் கொடுமைப்படுத்தப்படுதல் அல்லது காதல் நிராகரிப்பு போன்ற தற்காலிக அழுத்தங்களால் சமூக விலகல் ஏற்படுவதாக ஆரம்பகால ஆய்வுகள் சுட்டின. ஆனால், பலருக்கு சமூக விலகல் என்பது வளர்ச்சியின் ஒரு கட்டமல்ல, நிரந்தர நிலையாக மாறுகிறது என்பதை நீண்டகாலத் தரவுகள் இப்போது காட்டுகின்றன.

2016 அமைச்சரவை அலுவலக ஆய்வு, இந்த வயதாதல் போக்கால் அளவிடுவதில் ஏற்படும் சவால்களை எடுத்துக்காட்டியது. 15 முதல் 39 வயது வரையிலானவர்களை மட்டுமே ஆய்வு செய்த அது, ஏறத்தாழ 541,000 ஹிகிகோமோரிகளை அடையாளம் கண்டது. ஆனால், ஆய்வின் அதிகபட்ச வயது வரம்பைக் கடந்திருந்த விலகியவர்களின் கணிசமான மக்கள்தொகையை அது சேர்க்காததால், இந்த எண்ணிக்கை உண்மையான அளவைக் கணிசமாகக் குறைவாகக் காட்டியிருக்கலாம் என்று ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிட்டனர். 2010 ஆய்வில் ஹிகிகோமோரிகளில் 23.7 சதவீதம் பேர் ஏற்கெனவே 35 முதல் 39 வயதுக்குள் இருந்தனர். அதாவது, அவர்களின் நிலை தொடர்ந்தபோதிலும், வயது வரம்பைக் கடந்ததால் 2016 ஆய்வில் அவர்கள் சேர்க்கப்பட்டிருக்க மாட்டார்கள்.

ஏழு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சமூகத்திலிருந்து விலகியிருந்த ஹிகிகோமோரிகளின் விகிதம் 34.7 சதவீதம் என அமைச்சரவை அலுவலகத் தரவுகள் காட்டின. 2010-இல் பதிவான 16.7 சதவீதத்துடன் ஒப்பிடுகையில் இது கிட்டத்தட்ட இரு மடங்காகும். அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் இந்தக் கால அளவு மேலும் நீண்டுள்ளது. தற்போது சுகுபா பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியராக உள்ள சைட்டோ, நீண்டகாலத் தனிமை தன்னம்பிக்கையையும் சமூகத் திறன்களையும் சிதைத்து, மீண்டும் சமூகத்தில் இணைவதைப் பெருகிய முறையில் அச்சமூட்டுவதாக மாற்றும் தீய சுழற்சி இது என விவரிக்கிறார். ஒருவர் எவ்வளவு காலம் விலகியிருக்கிறாரோ, அவ்வளவு தீவிரமாகத் தனது சமூகத் தோல்வியை உணர்கிறார். இதனால், உதவி அல்லது வேலை தேடுவதைத் தடுக்கும் முடக்குவாதமான உளவியல் தடையொன்று உருவாகிறது.

மூன்று தசாப்தங்களில் இந்த மக்கள்தொகை ஏன் இவ்வளவு வயதானது என்பதை இந்த இயக்கவியல் விளக்குகிறது. 1990-களில் ஜப்பானின் பொருளாதாரக் குமிழி சரிவின்போது சமூகத்திலிருந்து விலகிய இளைஞர்கள், அந்தத் தனிமையிலிருந்து வெளியேறாமல் வயதாகிவிட்டனர். அரசாங்க ஆய்வுகள் இந்த மாற்றத்தைப் பதிவு செய்துள்ளன. 2019 ஆய்வில் ஹிகிகோமோரிகளில் 38 சதவீதம் பேர் 40 வயதுகளிலும், 36 சதவீதம் பேர் 50 வயதுகளிலும், 26 சதவீதம் பேர் 60 வயதுகளிலும் இருந்தனர். 2023-க்குள் வயதான பிரிவுகளை நோக்கி இந்தப் பங்கீடு மேலும் மாறியிருந்தது: 42 சதவீதம் பேர் 50 வயதுகளிலும், 36 சதவீதம் பேர் 60 வயதுகளிலும் இருந்தனர்.

பொருளாதார வேர்களும் மாறிவரும் மக்கள்தொகையும்

சமூகப் பொருளாதாரக் காரணிகளுக்கும் ஹிகிகோமோரி பரவலுக்கும் இடையே வலுவான தொடர்புகள் இருப்பதை கல்விசார் ஆய்வுகள் அடையாளம் கண்டுள்ளன. 2010 முதல் 2019 வரையிலான தரவுகளை ஆராய்ந்த நீண்டகால ஆய்வில், வேலையின்மை விகிதம் உயர்ந்த காலகட்டங்களில் ஹிகிகோமோரி எண்ணிக்கையும் அதிகரித்தது; குறிப்பாக ஆய்வின் தொடக்க ஆண்டுகளில் இந்தத் தொடர்பு தெளிவாக இருந்தது. குடும்ப வருமான நிலைகள், குறிப்பாக நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்கள் வேலை செய்யாத வயதுவந்தவர்களை காலவரையின்றி ஆதரிக்கும் திறன், இந்த நிலை நீடிக்க உதவும் காரணிகளாகச் செயல்படுகின்றன என்பதை இந்தத் தொடர்பு சுட்டுகிறது. தங்குமிடமும் உணவும் வழங்குவதற்குப் போதிய வசதியில்லாத குடும்பங்களில், உளவியல் துயரம் இருந்தபோதிலும், ஹிகிகோமோரியாக மாறக்கூடியவர்கள் வேலைக்குச் செல்ல நிர்பந்திக்கப்படலாம். இதனால் அடிப்படையிலுள்ள சமூகப் பதற்றம் தீர்க்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, பொருளாதாரத் தேவையால் அது மறைக்கப்படுகிறது.

கல்வியிலிருந்து வேலைக்குச் செல்லும் மாற்றங்களில் நிபுணத்துவம் பெற்ற கிளாஸ்கோ பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர் ஆண்டி ஃபர்லாங், குறுகியகாலப் பகுதி நேர வேலைகளின் தோற்றத்துடனும், அடிக்கடி வேலை மாறும் இளைஞர்களான ஃப்ரீட்டர்களுக்கு ஒட்டப்பட்ட களங்கத்துடனும் ஹிகிகோமோரி அதிகரிப்பை நேரடியாகத் தொடர்புபடுத்துகிறார். இந்தப் பொருளாதார நிலையற்ற தன்மை, சமூக விலகலை நீட்டிக்கும் குறிப்பிட்ட பண்பாட்டு வழிமுறைகளுடன் இணைகிறது. சமூகத்தில் நற்பெயர் என்பதைக் குறிக்கும் செகெண்டெய் என்ற கருத்து, பொது வெளியில் தோல்வியடைவதைத் தவிர்க்கக் கடுமையான அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. பரஸ்பரச் சார்பைக் குறிக்கும் குடும்ப உளவியல் வடிவமான அமையே, வயதுவந்த பிள்ளைகள் காலவரையின்றிப் பெற்றோரின் ஆதரவைச் சார்ந்திருக்க வழிவகுக்கிறது.

பாலினப் பங்கீடும் மாறிவருவதைப் புதிய தரவுகள் காட்டுகின்றன. ஆரம்பகால ஹிகிகோமோரிகளில் பெரும்பாலோர் ஆண்களாக இருந்தபோதிலும், 40 முதல் 64 வயதுக்குட்பட்ட ஹிகிகோமோரிகளில் 52.3 சதவீதம் பேர் பெண்கள் என 2023 அரசாங்க ஆய்வு கண்டறிந்தது. பெண்கள் குறித்த மாறிவரும் சமூக எதிர்பார்ப்புகள் இந்த மாற்றத்துக்குக் காரணமாக இருக்கலாம். அவர்கள் இப்போது ஆண்களைப் போலவே பொருளாதார அழுத்தங்களையும் பணியிடத் துன்புறுத்தலையும் எதிர்கொள்கிறார்கள்; அதேவேளையில், பெண்கள் வீட்டுக்குள் இருக்க வேண்டும் என மரபாக வலியுறுத்தும் பண்பாட்டுச் சட்டகங்களும் தொடர்கின்றன. நடுத்தர வயதுப் பெண்கள் வேலைவாய்ப்பின்மை மற்றும் குடும்பப் பாத்திரங்கள் தொடர்பாகத் தனித்துவமான களங்கங்களை எதிர்கொள்கிறார்கள் எனக் குறிப்பிட்டு, பாலினத்துக்கேற்ற ஆதரவு நடவடிக்கைகளை ஹிகிகோமோரி பெண்கள் ஆதரவாளர்கள் கோரியுள்ளனர்.

தனித்துவ வாழ்வியல் பொதுவாக இளம் வயதினரைச் சுதந்திரத்தை நோக்கித் தள்ளும் மேற்கத்திய சமூகங்களைப் போலன்றி, ஜப்பானியக் குடும்ப அமைப்புகள் நீண்டகாலம் ஒன்றாக வாழ்வதைப் பெரும்பாலும் பொறுத்துக்கொள்வதுடன், சில நேரங்களில் அதை ஊக்குவிக்கவும் செய்கின்றன. சைட்டோவின் ஆய்வின்படி, ஏறத்தாழ 10 சதவீத வழக்குகளில் ஹிகிகோமோரிகள் பெற்றோரிடம் வன்முறையாக நடந்துகொண்டாலும், குடும்பங்கள் அவர்களை வீட்டைவிட்டு வெளியேற்றுவதைப் பெரும்பாலும் ஒரு தீர்வாகக் கருதுவதில்லை. இரக்கத்திலிருந்து உருவான இந்தப் பண்பாட்டுப் பொறுமை, மறுவாழ்வு அல்லது வேலை தேட ஒருவரைத் தூண்டக்கூடிய வெளிப்புற அழுத்தத்தைத் தெரியாமலேயே நீக்கிவிடுகிறது.

எல்லைகளைக் கடந்த நெருக்கடி: பிராந்திய மற்றும் உலகளாவிய பரவல்

ஹிகிகோமோரி ஆய்வுகளின் மையமாக ஜப்பான் தொடர்ந்து இருந்தாலும், இந்த நிகழ்வு கிழக்கு ஆசியா முழுவதும் பரவியுள்ளதுடன், அதற்கு அப்பாலும் சென்றுள்ளது. ஜப்பானின் மக்கள்தொகையில் ஏறத்தாழ மூன்றில் ஒரு பங்கைக் கொண்ட தென் கொரியாவில், 300,000 முதல் 400,000 வரையிலான இளைஞர்கள் சமூகத்திலிருந்து விலகி வாழ்வதாக அரசாங்க மதிப்பீடுகள் தெரிவிக்கின்றன. விகிதாசார அடிப்படையில், இந்த எண்ணிக்கைகள் ஜப்பானின் மதிப்பீடுகளைவிட அதிகம்; அதே மக்கள்தொகை மாற்றப் பாதையில் கொரியாவும் பயணித்துக்கொண்டிருக்கலாம் என்பதைக் காட்டுகின்றன. சியோல் நகர அரசாங்கம் 2022-இல் சமூகத் தனிமையில் இருந்த ஏறத்தாழ 130,000 இளைஞர்களைக் கணக்கிட்டது. இது தலைநகரின் இளம் வயது மக்கள்தொகையில் 4.5 சதவீதமாகும்.

2010-இல் ஹிகிகோமோரி என்ற சொல் ஆக்ஸ்ஃபோர்டு ஆங்கில அகராதியில் இடம்பெறும் அளவுக்கு சர்வதேச அங்கீகாரம் வளர்ந்துள்ளது. ஹாங்காங், இத்தாலி, அமெரிக்கா, மொராக்கோ, ஓமன், இந்தியா, பின்லாந்து, பிரான்ஸ் ஆகிய நாடுகளிலும் இத்தகைய வழக்குகள் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், சமூக அமைப்புகள் வேறுபடுவதால் பண்பாடுகளுக்கிடையிலான ஒப்பீடுகள் சிக்கலானவை. வயதுவந்த பிள்ளைகள் பெற்றோருடன் வாழ்வது அரிதான அமெரிக்கா, பிரிட்டன் போன்ற தனித்துவ வாழ்வியல் கொண்ட மேற்கத்திய சமூகங்களில், இதே போன்ற சமூக விலகல் வடிவங்கள், வீட்டுக்குள் மறைந்திருக்கும் தனிமைக்குப் பதிலாக வீடற்ற நிலைக்கு வழிவகுக்கின்றன. அமெரிக்காவில் 1.6 மில்லியன் இளைஞர்கள் வீடற்றவர்களாக இருப்பதாகவும், பிரிட்டனில் இந்த எண்ணிக்கை ஏறத்தாழ 250,000 ஆக இருப்பதாகவும் மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஒரே அடிப்படையிலுள்ள சமூக மற்றும் உளவியல் பிளவுகளின் மேற்கத்திய வடிவங்களாக இந்த எண்ணிக்கைகள் இருக்கக்கூடும்.

ஹிகிகோமோரி என்பது ஜப்பானியப் பண்பாட்டின் விசித்திரமான அம்சம் மட்டுமல்ல; விரைவான நகரமயமாக்கல், நேருக்கு நேர் உரையாடலுக்கு மாற்றாகத் தொழில்நுட்பம் பயன்படுத்தப்படுதல், பொருளாதார நிலையற்ற தன்மை, பாரம்பரியச் சமூக அமைப்புகளின் சிதைவு ஆகிய உலகளாவிய அழுத்தங்களுக்கான எதிர்வினை என்பதையே அதன் உலகளாவிய பரவல் சுட்டுகிறது. இந்த நிலைமைகள் உலகெங்கும் பெருகிவரும் நிலையில், சிகிச்சையளிக்கப்படாத சமூக விலகலின் நீண்டகால விளைவுகள் குறித்த எச்சரிக்கையாக ஜப்பானின் அனுபவம் அமைகிறது.

கொள்கை நடவடிக்கைகளும் முன்னேறும் வழிகளும்

சட்ட நடவடிக்கைகள் மூலம் இந்த நெருக்கடியின் அளவை ஜப்பானிய அரசாங்கம் ஏற்கத் தொடங்கியுள்ளது. 2023-இல் இயற்றப்பட்டு, 2024 ஏப்ரலில் நடைமுறைக்கு வந்த தனிமை மற்றும் சமூக விலகலை எதிர்கொள்ளும் நடவடிக்கைகளை மேம்படுத்தும் சட்டம், ஹிகிகோமோரி மற்றும் அது தொடர்பான சமூக விலகல் பிரச்சினைகளை நேரடியாகக் கையாளும் முதல் தேசியக் கட்டமைப்பாகும். 2023 அமைச்சரவை அலுவலக ஆய்வைத் தொடர்ந்து இந்தச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. அந்த ஆய்வு, வேலை செய்யும் வயதுடைய ஹிகிகோமோரிகளின் எண்ணிக்கை 1.46 மில்லியன் என மதிப்பிட்டது; இது தொழிலாளர் சக்தியில் 2 சதவீதமாகும். இருப்பினும், கண்டறியப்படாத வழக்குகளையும் 64 வயதைக் கடந்தவர்களையும் சேர்த்தால் உண்மையான எண்ணிக்கை 10 மில்லியனை எட்டக்கூடும் என சைட்டோ போன்ற நிபுணர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

நகராட்சி அளவில் நடைமுறை நடவடிக்கைகள் உருவாகியுள்ளன. இணையவழிச் சமூகச் சந்திப்பு இடங்களை வழங்க 2022-இல் கியோட்டோ மாகாணம் இணையவழிச் சந்திப்பு திட்டத்தைத் தொடங்கியது. வீட்டைவிட்டு வெளியேற முடியாதவர்களுக்கு டிஜிட்டல் வேலைவாய்ப்பே ஒரே சாத்தியமான வழியாக இருக்கலாம் என்பதை உணர்ந்து, பல நகராட்சிகள் இப்போது தொலைதூர வேலைவாய்ப்புச் சேவைகளை வழங்குகின்றன. சுகாதாரம், தொழிலாளர் மற்றும் நலத்துறை ஹிகிகோமோரிக்கான 85 பிராந்திய ஆதரவு மையங்களை நிறுவியுள்ளதுடன், சமூகத்திலிருந்து விலகியிருப்பவர்களைச் சேவைகளுடன் இணைக்க ஹிகிகோமோரி வாய்ஸ் ஸ்டேஷன் இணையதளத்தையும் தொடங்கியுள்ளது.

இருப்பினும், மக்கள்தொகை வயதாகிவருவதால் குடும்ப அளவிலான முன்தயாரிப்பு இன்னும் முக்கியமானது என நிபுணர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். நடுத்தர வயதிலுள்ள ஹிகிகோமோரிகளின் பெற்றோர், மாற்றுத்திறனாளர் ஓய்வூதியம் மற்றும் பொதுநல உதவி விண்ணப்பங்கள் உள்ளிட்ட வாழ்நாள் நிதித் திட்டங்களை உருவாக்குமாறு சைட்டோ அறிவுறுத்துகிறார். உதவி கோருவது குறித்த வெட்கத்தைத் தாண்டி வருமாறும் அவர் வலியுறுத்துகிறார். வன்முறையைத் தூண்டக்கூடிய கடுமையான மீட்பு முயற்சிகளிலிருந்து விலகி, உறவுகளைப் படிப்படியாக மறுகட்டமைப்பதை நோக்கி சிகிச்சை அணுகுமுறைகள் மாறியுள்ளன. சக ஆதரவுக் குழுக்களான இபாஷோ எனப்படும் பாதுகாப்பான இடங்கள் மூலம் பல ஆண்டுகள் மெதுவாக மறுவாழ்வு பெறுவதும், அதனுடன் சிகிச்சையும், சில நேரங்களில் அடிப்படையிலுள்ள மனச்சோர்வு அல்லது பதற்றத்துக்கான மருந்துச் சிகிச்சையும் இணைவதும் வெற்றிகரமான அனுபவங்களில் பொதுவாகக் காணப்படுகிறது.

ஒவ்வொருவருக்கும் மீட்சி என்பது வெவ்வேறு பொருளைக் கொண்டது என சைட்டோ வலியுறுத்துகிறார்.

பள்ளிக்குத் திரும்புவதையோ வேலை பெறுவதையோ இறுதியான இலக்காகக் கருத வேண்டிய அவசியமில்லை.

சிலருக்கு, சீரான தூக்க முறைகளை உருவாக்குவதும் குடும்பத்தினருடன் வரையறுக்கப்பட்ட அளவில் தொடர்புகொள்வதுமே முன்னேற்றமாகும். ஹிகிகோமோரியை ஒரு மனநோயாக அல்ல, ஒரு வாழ்நிலை நிலையாகப் புரிந்துகொள்வதே முக்கியம். இதற்கு குறுகியகாலத் தலையீடுகளைவிட நீடித்த சமூக ஆதரவுக் கட்டமைப்பு தேவைப்படுகிறது.

முக்கிய அம்சங்கள்

• ஜப்பானிய ஹிகிகோமோரிகளின் சராசரி வயது 36.9 ஆக உயர்ந்துள்ளது. அவர்களில் 43.1 சதவீதம் பேர் 40 வயதைக் கடந்தவர்கள்; 50 மற்றும் 60 வயதுகளிலுள்ளவர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்து வருகிறது.
• வயதான பெற்றோர், நடுத்தர வயதிலுள்ள சமூக விலகிய பிள்ளைகளைப் பராமரிக்கும் நீடிக்க முடியாத நிலையை "8050 பிரச்சினை" மற்றும் "9060 பிரச்சினை" ஆகிய சொற்கள் விவரிக்கின்றன.
• பெற்றோரின் இறப்பு அல்லது இறுதிச்சடங்கு ஏற்பாடுகளைக் கையாள முடியாத வேலையில்லாத நடுத்தர வயதுப் பிள்ளைகளால், இறந்த உடல்கள் கைவிடப்படும் வழக்குகள் அதிகரித்துள்ளன.
• 1990-களில் இளையோரிடையே தோன்றிய நிகழ்வு, பலருக்கு வாழ்நாள் நிலையாக மாறியுள்ளது; 34 சதவீதத்துக்கும் அதிகமானோர் ஏழு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகச் சமூகத்திலிருந்து விலகியுள்ளனர்.
• 40 முதல் 64 வயதுக்குட்பட்ட ஹிகிகோமோரிகளில் பெண்கள் தற்போது 52.3 சதவீதமாக உள்ளனர். வயதான மக்கள்தொகையில் குறிப்பிடத்தக்க பாலின மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளதை இது காட்டுகிறது.
• தென் கொரியாவும் பிற நாடுகளும் இதேபோன்ற நெருக்கடிகளை எதிர்கொள்கின்றன. பொருளாதார நிலையற்ற தன்மை மற்றும் தொழில்நுட்பத்தால் ஏற்படும் தனிமையுடன் தொடர்புடைய உலகளாவிய நிகழ்வாக ஹிகிகோமோரி இருப்பதை இது சுட்டுகிறது.
• நெருக்கடியைக் கையாளும் முதல் தேசியச் சட்டமாக, ஜப்பானின் 2023 தனிமை மற்றும் சமூக விலகலை எதிர்கொள்ளும் நடவடிக்கைகளை மேம்படுத்தும் சட்டம் அமைந்துள்ளது.
• குடும்பங்களுக்கான வாழ்நாள் நிதித் திட்டமிடலையும், கட்டாயமாக மீண்டும் சமூகத்தில் இணைப்பதைவிடத் தன்னாட்சியை மையமாகக் கொண்ட படிப்படியான மறுவாழ்வையும் நிபுணர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர்.