பிறப்பு விகிதம் வரலாறு காணாத சரிவைச் சந்திக்கும் நிலையில், சோர்வடைந்த தாய்மார்களுக்கு அடைக்கலம் தரும் ஜப்பானின் நள்ளிரவு அழுகைக் கஃபேக்கள்

கற்பனை வாழ்வாதாரமாக மாறும்போது

கிட்டத்தட்ட பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு இணையத்தில் வெளியான ஒரு சிறிய காமிக்கில் முதன்முதலில் தோன்றிய யோசனை, இப்போது ஜப்பான் முழுவதும் உள்ள தாய்மார்களுக்கு உண்மையான ஆறுதலை அளிக்கிறது. 2017ஆம் ஆண்டு, ஒரு கார்ட்டூனிஸ்டும் தாயுமானவர் சமூக ஊடகத்தில் ஒரு எளிய கருத்தைப் பகிர்ந்தார். நள்ளிரவு குழந்தைப் பராமரிப்பின் தனிமையிலிருந்து தப்பிக்க, மன உளைச்சலுக்கு ஆளான தாய்மார்கள் செல்லக்கூடிய Yonakigoya, அதாவது ‘இரவில் அழும் குழந்தைகளுக்கான இல்லம்’ என்ற இடத்தை அவர் கற்பனை செய்தார். அந்தப் பதிவு பரவலான கவனத்தை ஈர்த்தது. பின்னர் 2023ஆம் ஆண்டு இணையத்தில் தொடராக வெளியான மங்காவாகவும் உருவெடுத்தது.

வாசகர்கள் மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் இதற்கு எதிர்வினையாற்றினர். தங்களின் மிகவும் கடினமான இரவுகளில் இத்தகைய கற்பனை அடைக்கலம் இருந்திருந்தால் வாழ்க்கையே மாறியிருக்கும் என்று பலர் கூறினர். கதையின் பக்கங்களுக்கு வெளியே அத்தகைய இடம் இருக்க முடியுமா என்று ஒருகாலத்தில் தாம் சந்தேகித்ததாக ஆசிரியர் பின்னர் ஒப்புக்கொண்டார். ஆனால் இப்போது ஜப்பான் முழுவதும் சிறிய சமூகக் குழுக்கள் அந்தக் கற்பனையை செங்கல், சாந்து, சூடான தேநீர் கோப்பைகள் என நிஜமாக்கி வருகின்றன.

இந்த இரவு நேர அழுகைக் கஃபேக்கள் வணிக நோக்கில் இயங்குபவை அல்ல. தூங்க மறுக்கும் குழந்தைகளைக் கொண்ட தாய்மார்களை வரவேற்கும் தன்னார்வலர்கள் நடத்தும் இடங்கள் இவை. சோர்வு முடிவில்லாததாகவும் உதவி கிடைப்பது இயலாததாகவும் தோன்றும் நேரங்களில் அவர்களுக்கு அடைக்கலம் அளிக்கின்றன.

ஹொக்கைடோவின் பெற்றோர், குழந்தைகள் இல்லத்தின் உள்ளே

ஹொக்கைடோவின் வடக்குப் பகுதியில் உள்ள மெமுரோ நகரில், ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு 9 மணியைக் கடந்ததும் ரயில் நிலையம் அருகே உள்ள பிரெஞ்ச் டோஸ்ட் சிறப்புக் கடையில் மங்கலான ஒளி தெரிகிறது. வழக்கமாக அந்த நேரத்தில் கடை மூடியிருக்கும். ஆனால் ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவுகளில் அது இன்னும் முக்கியமான ஒன்றாக மாறுகிறது. கடந்த ஆண்டு அக்டோபர் முதல், 28 வயதான கடை உரிமையாளர் மடோகா நோசாவா அந்த இடத்தை ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு 9 மணி முதல் திங்கட்கிழமை காலை 6 மணி வரை இலவசமாகத் திறந்து வைத்து, அதற்கு Oyako no Koya, அதாவது ‘பெற்றோர், குழந்தைகள் இல்லம்’ என்று பெயரிட்டுள்ளார்.

உள்ளே, தாய்மார்கள் ஓய்வெடுக்கும்போது தன்னார்வலர்கள் குழந்தைகளைக் கவனித்துக்கொள்கின்றனர். குழந்தைகள் பாதுகாப்பாகத் தவழவும் தூங்கவும் தரையில் மெத்தைகள் விரிக்கப்பட்டுள்ளன. தாய்ப்பால் கொடுக்கவும் குழந்தைகளின் டயப்பர்களை மாற்றவும் தனி இடங்கள் உள்ளன. பெண் பணியாளர்கள் வருகையாளர்களுடன் அமர்ந்து உரையாடி, அவர்களின் பேச்சைக் கவனமாகக் கேட்கின்றனர்.

தனது சொந்த அனுபவத்தின் அடிப்படையிலேயே நோசாவா இந்த அடைக்கலத்தை உருவாக்கினார். அவரது மூத்த மகள் பச்சிளம் குழந்தையாக இருந்தபோது, மறுநாள் வேலைக்குச் செல்லத் தயாராக கணவர் தூங்கிக்கொண்டிருக்க, அவர் எண்ணற்ற இரவுகளைத் தனியாகக் கழித்தார். சில நேரங்களில் அழும் குழந்தையை விடியும்வரை ஆறுதலின்றியும் துணையின்றியும் கையில் ஏந்தியிருந்தார். அந்த அனுபவமே ஓர் எளிய நோக்கத்தை அவருக்கு உருவாக்கியது.

தங்கள் போராட்டத்தில் தாங்கள் தனியாக இல்லை என்று மக்கள் உணரக்கூடிய ஓர் அடைக்கலமாக இந்த இடம் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.

மகப்பேறு விடுப்பில் இருக்கும் 34 வயதான பெண் ஒருவர் அண்மையில் தனது ஒரு வயது மற்றும் ஆறு வயது மகள்களுடன் மெமுரோ கடைக்கு வந்தார். தூக்கமில்லாத இரவுகளில் வீட்டில் அரிதாகக் கிடைக்கும் ஒன்றை இந்த வருகை அளித்ததாக அவர் செய்தியாளர்களிடம் கூறினார்.

இங்கு வருவதால் ஒருவருடன் பேசும் வாய்ப்பும் மனதுக்கு ஓய்வும் கிடைக்கிறது.

அமைதியான இரவுகளின் சுமை

பிறந்த குழந்தைகளைக் கொண்ட பெற்றோருக்கு நள்ளிரவுக்கும் விடியற்காலைக்கும் இடையிலான நேரம் நசுக்குவதாக உணரப்படலாம். ஜப்பானில் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள் பெரும்பாலும் சிறியதாகவும் சுவர்கள் மெல்லியதாகவும் இருப்பதால், குழந்தையின் அழுகை குழந்தை இருக்கும் அறையைத் தாண்டியும் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம். அதிகாலையில் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டியிருப்பதும் பணிச்சுமையும் காரணமாக, இரவுப் பொறுப்பைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு குறைவாக இருப்பதால் துணையை எழுப்ப முடியாது என்று பல தாய்மார்கள் நினைக்கின்றனர். இதன் விளைவாக, உலகின் பிற பகுதிகள் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது தனிமையில் மறைவாக நீளும் போராட்டம் உருவாகிறது.

பிரசவத்துக்குப் பிந்தைய மனநல நிபுணர்கள் இந்த நிலையைத் தீவிரமான மன அழுத்தக் காரணியாகக் கருதுகின்றனர். தாய் ஒருவர் அலறும் குழந்தையுடன் பல மணி நேரம் தனியாக அமர்ந்திருக்கும்போது, உளவியல் பாதிப்பு விரைவாகக் குவிகிறது. குழந்தை நலமாக இருக்கிறது என்றும் தாய் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை என்றும் உறுதிப்படுத்த மற்றொரு பெரியவர் இல்லையெனில், வழக்கமான சோர்வு மேலும் ஆபத்தான நிலைக்கு இட்டுச் செல்லலாம்.

உள்ளூர் சுகாதார நிலையங்களும் நகராட்சி குடும்ப ஆதரவு மையங்களும் சூரியன் மறைந்த பிறகு திறந்திருப்பது அரிது. உதவி அழைப்புத் தொலைபேசிகள் ஒருவரின் குரலைக் கேட்கச் செய்யலாம். ஆனால் குழந்தையைத் தூக்கிக்கொள்ளவோ, தாய் அழும்போது தேநீர் தயாரித்துத் தரவோ அவற்றால் முடியாது. அறையில் இன்னொரு மனிதர் இல்லாதிருப்பது, கடினமான ஓர் இரவை முடிவில்லாத துயரமாக உணரச் செய்கிறது.

ஜப்பானில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் பிறப்புகள் குறைந்து வருவதால் இந்தத் தனிமை மேலும் ஆழமடைந்துள்ளது. முன்பு இளம் குடும்பங்கள் செறிந்து வாழ்ந்த அக்கம்பக்கப் பகுதிகளில் இப்போது ஆங்காங்கே சில குடும்பங்களே உள்ளன. புதிய பெற்றோருக்கு அதே சவால்களை எதிர்கொள்ளும் மற்றவர்களைத் தெரியாமல் இருக்கலாம். சமூகத்தில் நண்பர்கள் இல்லாத நிலையில், அதிகாலை 2 மணிக்குத் தவிக்கும் தாய் ஒருவரால் அவர்களைத் தொடர்புகொள்ள முடியாது.

சுருங்கும் நாட்டின் எதிர்காலம்

தேசிய மக்கள்தொகை நெருக்கடி தீவிரமடைந்துள்ள தருணத்தில் இந்தத் தன்னார்வக் கஃபேக்கள் உருவாகி வருகின்றன. சுகாதார அமைச்சகம் வெளியிட்ட முதற்கட்டத் தரவுகளின்படி, 2025ஆம் ஆண்டு 705,809 குழந்தைகள் பிறந்தன. இது முந்தைய ஆண்டைவிட 2.1 சதவீதம் குறைவு. 1899ஆம் ஆண்டு பதிவுகள் தொடங்கியதிலிருந்து இதுவே மிகக் குறைந்த பிறப்பு எண்ணிக்கை. தொடர்ந்து பத்தாவது ஆண்டாகப் பிறப்புகள் சரிந்துள்ளன.

இந்தச் சரிவின் வேகம் ஆராய்ச்சியாளர்களை அச்சத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளது. தேசிய மக்கள்தொகை மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பு ஆய்வு நிறுவனம் 2023ஆம் ஆண்டு கணித்ததைவிட சுமார் 15 ஆண்டுகள் முன்னதாகவே ஜப்பானின் பிறப்பு எண்ணிக்கை 700,000க்குக் கீழே சென்றுவிட்டது. இந்தப் பிரச்சினையை முன்பு பல தசாப்தக் கணக்கில் அளந்த கொள்கை வகுப்பாளர்கள், இப்போது மாதங்களையும் ஒரு சதவீதப் புள்ளி மாற்றங்களையும் கணக்கில் கொண்டு அதை எதிர்கொள்கின்றனர்.

சில கிராமப்புற நகரங்களில் ஒவ்வொரு வசந்த காலத்திலும் மழலையர் பள்ளிகளில் புதிதாகச் சேரும் குழந்தைகள் ஒரு சிலராகவே உள்ளனர். இப்பகுதிகளில் தொடர்ந்து வாழும் இளம் பெற்றோர், பச்சிளம் குழந்தைகளைப் பராமரித்த அனுபவம் குறைவாக உள்ள முதியோர் அதிகம் வாழும் சமூகத்தில் தங்களைக் காண்கின்றனர். இந்த அழுகைக் கஃபேக்கள் சிறியவையாக இருந்தாலும், பெற்றோரை ஒரே இடத்தில் ஒன்றுசேர்த்து இயல்பான சமூக உணர்வை மீட்டுத் தருகின்றன.

தலையீடு இல்லையெனில், அடுத்த தலைமுறைக்குள் உழைக்கும் வயதினரின் மக்கள் தொகை தாங்கமுடியாத அளவுக்குச் சுருங்கும் என்று தேசிய மக்கள்தொகை மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பு ஆய்வு நிறுவனம் எச்சரிக்கிறது. பள்ளிகள் மூடப்படும், மருத்துவமனைகள் நெருக்கடியைச் சந்திக்கும், இரு முனைகளிலிருந்தும் சமூகப் பாதுகாப்பு வலை அழுத்தத்துக்கு உள்ளாகும். புள்ளிவிவர அடிப்படையில் ஒவ்வொரு பிறப்பும் மேலும் மதிப்புமிக்கதாகிறது. ஆனால் பெற்றோருக்குத் துணைபுரியும் சூழல், மக்கள்தொகை குறித்த எச்சரிக்கை மணிகளுக்கு ஏற்ப வளரவில்லை.

இரவு நேரக் குழந்தைப் பராமரிப்பின் சிரமம், இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது குழந்தை பெற்றுக்கொள்வதா என்ற பெண்ணின் முடிவைப் பாதிக்கும் காரணிகளில் ஒன்று என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் நீண்டகாலமாகச் சுட்டிக்காட்டி வருகின்றனர். இரவுகளைச் சமாளிக்க முடியாததாக உணரும்போது, பல பெண்கள் குடும்பத்தை விரிவுபடுத்தும் முடிவை மறுபரிசீலனை செய்கின்றனர். இதனால் சிறு குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை குறைந்து, பெற்றோராக இருப்பதைத் தேர்ந்தெடுப்போரின் தனிமை மேலும் ஆழமடைகிறது. சமவயதினர் குறைவதால் சமூக ஆதரவு குறைகிறது; அதனால் பெற்றோர் அனுபவம் மேலும் கடினமாகிறது. இவ்வாறு ஒரு சுழற்சி உருவாகிறது.

நாடு முழுவதும் ஒளிரும் அடித்தள முயற்சிகள்

இத்தகைய அடைக்கலங்கள் உருவாகியுள்ள ஒரே நகரம் மெமுரோ அல்ல. தொக்குஷிமா மாகாணத்தில், குழந்தைப் பராமரிப்பு ஆதரவுக் குழு ஒன்று மாதாந்திர நிகழ்வுகளின்போது இரண்டு அழுகைக் கஃபேக்களை நடத்துகிறது. தாய்மார்கள் அமைதியாக அமரவோ, சிறிது தூங்கவோ அல்லது தங்கள் நிலைமையைப் புரிந்துகொள்ளும் மற்ற பெரியவர்களுடன் பேசவோ, தொழில்முறை குழந்தைப் பராமரிப்புப் பணியாளர்கள் தற்காலிகமாகக் குழந்தைகளைக் கவனித்துக்கொள்கின்றனர்.

நீகட்டாவில், பிராந்திய மறுமலர்ச்சியில் கவனம் செலுத்தும் பெண்கள் குழு ஒன்று கடந்த ஆண்டு ஜூலை முதல் வாரத்திற்கு ஒருமுறை இதேபோன்ற கஃபேவை நடத்தி வருகிறது. உடனடித் தேவைக்குத் தீர்வளிப்பதோடு, உள்ளூர் சமூக உறவுகளையும் மீண்டும் கட்டியெழுப்பும் பெரிய முயற்சியின் ஒரு பகுதியாக இந்த இடத்தை ஏற்பாட்டாளர்கள் கருதுகின்றனர்.

இந்த இயக்கம் பெரிய நகரங்களையும் எட்டியுள்ளது. ஐச்சி மாகாணத்தின் சேட்டோ நகரில், ஒரு புத்தகக் கடை மாதந்தோறும் இரவு 8:30 மணி முதல் நள்ளிரவு வரை குழந்தைகளுக்கான இரவுகளை நடத்துகிறது. தன்னார்வலர்களில் முன்னாள் மழலையர் பள்ளி ஆசிரியர், மருத்துவச்சி, குழந்தைகளுக்கான கலை வகுப்பு நடத்துநர் ஆகியோர் உள்ளனர். மூன்று வயது குழந்தையுடனும் 11 மாதக் குழந்தையுடனும் வந்த ஒரு தாய், இந்தக் கூட்டம் அரிதாகக் கிடைக்கும் ஆசுவாசத்தைத் தந்ததாக உள்ளூர் ஊடகங்களிடம் கூறினார்.

குழந்தைகளைத் தூங்க வைக்கும்போது என்னால் நகரக்கூட முடியவில்லை; முழுமையாக நிலைகுலைந்துவிட்டேன். பெற்றோராக இருப்பது குறித்து இயல்பாகப் பேசக்கூடியவர்கள் இன்னும் அதிகம் இல்லை. எனவே இதுபோன்ற இடம் உண்மையான ஆதரவாக இருக்கிறது.

டோக்கியோவில், அசல் மங்காவின் நேரடித் தாக்கத்தால் மார்ச் மாதம் Yonakiba Setagaya தொடங்கப்பட்டது. பகிரப்பட்ட நோக்கத்துக்காக அறிமுகமில்லாதவர்கள் இவ்வளவு விரைவாக ஒன்றுகூடியது தமக்கு வியப்பளித்ததாக அங்குள்ள நிர்வாகி ஒருவர் தெரிவித்தார்.

அண்டை வார்டுகளிலிருந்து வரும் குழந்தைப் பராமரிப்பாளர்கள் டோக்கியோ மையத்துக்கு ஏற்கெனவே தொடர்ந்து வரத் தொடங்கியுள்ளனர். சிலர் பல மணி நேரமாகத் தூங்க மறுக்கும் பச்சிளம் குழந்தைகளை அழைத்து வருகின்றனர். மற்றவர்கள், குழந்தைகளோ பெரியவர்களோ அழுதாலும் சங்கடப்படுத்தாமல் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் ஓர் அறையில் அமர்வதற்காகவே வருகின்றனர்.

Yonakigoya பலரின் மனதைத் தொட்டுள்ளது; தேவைப்படும் தாய்மார்களைத் தனியாக விடக்கூடாது என்ற எண்ணத்தால் மக்கள் ஒன்றுகூடியுள்ளனர் என்பதே என்னை மிகவும் நெகிழச் செய்கிறது.

பல மாகாணங்களில் இந்தக் கூட்டங்கள் வேகமாகப் பரவி வருவது, தற்போதுள்ள சமூக சேவைகள் நிவர்த்தி செய்வதைவிடத் தேவை மிக அதிகமாக இருப்பதைக் காட்டுகிறது.

தன்னார்வலர்களும் நன்கொடைகளும் திறந்திருக்கும் கதவுகளும்

உணர்வுபூர்வமான பலன்கள் இருந்தாலும், இந்த இடங்களைத் தொடர்ந்து நடத்துவதில் நடைமுறைச் சிக்கல்கள் உள்ளன. பெரும்பாலான அழுகைக் கஃபேக்கள் கட்டணம் வசூலிப்பதில்லை. தனிநபர்கள் மற்றும் உள்ளூர் நிறுவனங்களின் நன்கொடைகளையும், இரவு நேரப் பணிக்காகத் தங்களின் தூக்கத்தைத் தியாகம் செய்யும் தன்னார்வலர்களின் ஊதியமற்ற உழைப்பையும் அவை சார்ந்துள்ளன. பயன்பாட்டுக் கட்டணங்கள், பொருட்கள், வேலை நேரத்துக்குப் பிறகு இயங்குவதற்கான காப்பீடு ஆகியவற்றின் செலவுகள் விரைவாக அதிகரிக்கின்றன.

மெமுரோவில் மடோகா நோசாவா நடத்தும் கஃபேவும் இதே அழுத்தங்களை எதிர்கொள்கிறது. வாரத்தில் ஓர் இரவு அவரது பிரெஞ்ச் டோஸ்ட் கடை சமூக சேவை மையமாக மாறுவது அவரது அர்ப்பணிப்பைக் காட்டுகிறது. அதே நேரத்தில், நிறுவன நிதியுதவியை விடத் தனிநபர்களின் தாராள மனதை அடிப்படையாகக் கொண்ட அமைப்பு எவ்வளவு நிலையற்றது என்பதையும் இது எடுத்துக்காட்டுகிறது.

சிறிய நகரங்களில் ஏற்பாட்டாளர்கள் சில நேரங்களில் தங்கள் சொந்தப் பணத்தில் பொருட்களை வாங்குகின்றனர். குளிர்சாதனப் பெட்டிகள் குளிர்ச்சியாக இருக்க வேண்டும்; விளக்குகள் எரிய வேண்டும்; அவசரத் தேவைக்கான டயப்பர்கள் அலமாரிகளில் தயாராக இருக்க வேண்டும். தன்னார்வலர் ஒருவர் உடல்நலமின்றி இருந்தால், அந்த நாள் நிகழ்வே ரத்தாகலாம். அரசு நடத்தும் குழந்தைப் பராமரிப்பு மையங்களைப் போல, இந்தக் கஃபேக்களுக்கு நிலையான வரவுசெலவுத் திட்டமோ இரவுப் பணியில் மாறிமாறிப் பணியாற்றும் பயிற்சி பெற்ற அரசு ஊழியர்களோ இல்லை.

தேவை அதிகரிக்கும்போது சவால் மேலும் பெரிதாகிறது. தங்களைக் கவனிக்கப்படாதவர்களாக உணரும் தாய்மார்களிடையே வாய்வழிச் செய்தி வேகமாகப் பரவுகிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு புதிய வருகையாளரும் அதே குறைந்த வளங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது. முழுக்க நன்கொடைகளை மட்டுமே நம்பியுள்ள மாதிரி, மிக அதிகம் தேவைப்படும் தருணத்திலேயே சரிந்துவிடும் அபாயம் கொண்டது.

சில இடங்களில் நிறுவன ஆதரவாளர்கள் முன்வந்து, குறைந்த அளவிலான நிதியுதவியையோ பொருள் நன்கொடைகளையோ வழங்கியுள்ளனர். உள்ளூர் உணவகங்கள் குழந்தைகளுக்கான உணவை வழங்கக்கூடும். மருத்துவப் பொருள் கடைகள் அவ்வப்போது டயப்பர்களையும் ஈரத் துடைப்பான்களையும் அளிக்கின்றன. இவை உதவியாக இருந்தாலும், முறையற்ற இடைவெளிகளில் கிடைக்கின்றன; வாடகை, மின்சாரம், இரவு நேர வருகையாளர்களுக்கான பொறுப்புக் காப்பீடு ஆகியவற்றின் முழுச் செலவையும் அரிதாகவே ஈடுசெய்கின்றன.

பிரசவத்துக்குப் பிந்தைய பராமரிப்பில் நிபுணத்துவம் பெற்ற டோக்கியோ தகவல் அறிவியல் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் கயோரி இச்சிகாவா, தற்போதைய மாதிரி நல்லெண்ணத்தை மட்டுமே நம்பி நீடிக்க முடியாது என்கிறார்.

இரவு நேரங்களிலும் வார இறுதி நாட்களிலும் பொது விடுமுறை நாட்களிலும் அரசின் ஆதரவு பெரும்பாலும் குறைவாகவே உள்ளது. எனவே, தேவைப்படும் எந்த நேரத்திலும் உதவி நாடக்கூடிய இரவு நேர அழுகைக் கஃபேக்கள் போன்ற இடங்களை உருவாக்க, பொதுத்துறையும் தனியார் துறையும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும்.

அவரது கருத்து கட்டமைப்பிலுள்ள பொருத்தமின்மையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. வழக்கமான குழந்தைப் பராமரிப்பு மையங்கள், நகராட்சி சுகாதார சேவைகள், குடும்ப ஆதரவுத் திட்டங்கள் ஆகியவை பொதுவாக அலுவலக நேரங்களில் இயங்குகின்றன. நெருக்கடியில் இருக்கும் பெற்றோருக்கு இரவின் இருண்ட நேரங்களில் சேவைகள் கிடைப்பதில்லை.

முன்பைவிட இப்போது ஏன் இந்த இடங்கள் முக்கியம்

சில மணி நேர ஓய்வால் உடனடியாகக் கிடைக்கும் நிம்மதியைத் தாண்டி, இந்தக் கஃபேக்கள் பரந்த சமூக முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளன. அதிகாரபூர்வ அமைப்புகள் நிரப்பாத இடைவெளியை அண்டை வீட்டார் உணர்ந்து செயல்படுவதையும், மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் போராட்டம் வெளிச்சத்துக்கு வருவதையும் இவை குறிக்கின்றன. அழும் பச்சிளம் குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வீட்டில் அணியும் வசதியான உடையுடன் வரும் தாய்க்கு அங்கு கிடைப்பது தீர்ப்பு அல்ல, துணை.

அசல் மங்காவின் ஆசிரியருக்கு, தங்களின் பல ஆண்டுகால மௌனத் துயரத்துக்கு இந்தக் கதை அங்கீகாரம் அளித்ததாக வாசகர்கள் தொடர்ந்து செய்தி அனுப்புகின்றனர். தனது கருத்து மிகுந்த கவனத்தைப் பெற்றபோதிலும், பெற்றோராக வாழ்வின் தொடக்கக் காலத்தில் ஏற்படும் அடிப்படைத் தனிமை பெரிதாக மாறவில்லை என்று அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். உண்மையான கஃபேக்கள் அந்தப் பிரச்சினைக்கு ஒரு தீர்வை அளிக்கின்றன. ஆனால் பல ஜப்பானியக் குடும்பங்களுக்கு இன்னும் கிடைக்காத பரந்த ஆதரவு வலையமைப்புகளுக்கு அவை மாற்றாக இருக்க முடியாது.

சோர்வடைந்த பெற்றோரால் மிகச் சிறந்த பராமரிப்பை வழங்க முடியாது எனக் குழந்தை உளவியலாளர்கள் கூறுகின்றனர். மூன்று மணி நேரத் தூக்கத்தில் இயங்கும் தாய் தவறுகள் செய்யவோ, வெறுப்புணர்வு அடையவோ, மனச்சோர்வு அறிகுறிகளை அனுபவிக்கவோ அதிக வாய்ப்புள்ளது. தற்காலிகமாக இருந்தாலும் மீண்டு வருவதற்கான இடமளிப்பதன் மூலம், இந்தக் கஃபேக்கள் பராமரிப்பாளரின் நலனையும் குழந்தையின் நலனையும் பாதுகாக்கின்றன. சூரியன் உதித்த பிறகும் இந்த நன்மைகள் குடும்பம் முழுவதும் பரவுகின்றன.

தந்தைகளுக்கும் மறைமுகமாகப் பலன் கிடைக்கிறது. தாய் மன அமைதியுடன் வீடு திரும்பும்போது, குடும்பம் முழுவதிலும் பதற்றம் குறைகிறது. வேலைப் பொறுப்புகளுக்கும் இரவுப் பராமரிப்புக்கும் இடையில் தவித்த துணைவர்களுக்கும் இந்தச் சமூக வளங்கள் அழுத்தத்தைக் குறைக்கக்கூடும். இதனால் ஆரோக்கியமான குடும்ப உறவுகளுக்கு இடம் உருவாகிறது.

குடும்பத்தை விரிவுபடுத்தலாமா என்று ஒரு பெண் முடிவெடுக்கும்போது, நிதிச் சலுகைகள் முக்கியம். ஆனால் தான் எதிர்கொண்ட மிக நீண்ட இரவில் யாராவது கைகொடுத்தார்களா என்ற நினைவும் அதே அளவு முக்கியம்.

தெரிந்துகொள்ள வேண்டியவை

• ஜப்பான் முழுவதும் உள்ள இரவு நேர அழுகைக் கஃபேக்கள், வழக்கமான சேவைகள் மூடியிருக்கும் நேரங்களில் தூக்கமில்லாத குழந்தைகளால் சிரமப்படும் தாய்மார்களுக்கு இலவச அடைக்கலம் அளிக்கின்றன.
• 2017ஆம் ஆண்டு சமூக ஊடகத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட Yonakigoya, அதாவது ‘இரவில் அழும் குழந்தைகளுக்கான இல்லம்’ என்ற காமிக் கருத்தால் இந்த இயக்கம் ஊக்கம் பெற்றது. இது 2023ஆம் ஆண்டு தொடராக வெளியான மங்காவாக உருவானது.
• ஹொக்கைடோவின் மெமுரோவில் கடை நடத்தும் 28 வயதான மடோகா நோசாவா, முக்கியமான மையங்களில் ஒன்றை நடத்துகிறார். தன்னார்வலர்களின் உதவியுடன் ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு 9 மணி முதல் திங்கட்கிழமை காலை 6 மணி வரை தனது பிரெஞ்ச் டோஸ்ட் கஃபேவைத் திறந்து வைக்கிறார்.
• 2025ஆம் ஆண்டு ஜப்பானில் 705,809 பிறப்புகள் பதிவாகின. 1899ஆம் ஆண்டு பதிவுகள் தொடங்கியதிலிருந்து இதுவே மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கை; தொடர்ந்து பத்தாவது ஆண்டாகப் பிறப்புகள் சரிந்துள்ளன.
• தொக்குஷிமா, நீகட்டா, ஐச்சி, டோக்கியோ ஆகிய இடங்களிலும் இதேபோன்ற முயற்சிகள் தொடங்கப்பட்டுள்ளன. இவை அனைத்தும் அரசாங்க நிதியுதவியைச் சாராமல் தன்னார்வலர்களின் உழைப்பையும் தனியார் நன்கொடைகளையும் நம்பி இயங்குகின்றன.
• பெற்றோர்களுக்கும் பிறந்த குழந்தைகளுக்கும் இரவு நேரத்திலும் வார இறுதி நாட்களிலும் ஆதரவை விரிவுபடுத்த பொதுத்துறையும் தனியார் துறையும் ஒத்துழைக்க வேண்டும் என நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர்.