நாகட்டிடான்: தாய்லாந்தின் கடைசி டைட்டன், தென்கிழக்கு ஆசியாவின் மிகப்பெரிய டைனோசர்

சேற்றிலிருந்து எழுந்த பிரம்மாண்டம்

2016ஆம் ஆண்டு, வடகிழக்கு தாய்லாந்தின் சய்யாபூம் மாகாணத்தில் வறண்ட காலத்தின்போது, தானோம் லுவாங்நான் என்ற உள்ளூர்வாசி ஒருவர் பொதுக் குளத்தின் கரையோரத்தில் வித்தியாசமான ஒன்றைக் கவனித்தார். நீர்மட்டம் குறைந்ததால், சேற்றுக்குள் புதைந்திருந்த விசித்திரமான பாறைகளைப் போன்ற அமைப்புகள் வெளிப்பட்டன. ஆர்வம் மேலிட, அவர் கனிமவளத் துறைக்குத் தகவல் தெரிவித்தார். அவை பாறைகள் அல்ல. அவை படிமமாக மாறிய எலும்புகள்; தென்கிழக்கு ஆசியா முழுவதும் வரலாற்றுக்கு முந்தைய உயிரினங்கள் குறித்த அறிவியல் புரிதலை மாற்றியமைக்கவிருந்த ஓர் விலங்கின் எலும்புகள்.

மஹாசரகாம் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த, நேஷனல் ஜியோகிராஃபிக் எக்ஸ்ப்ளோரரான தொல்லுயிரியல் ஆய்வாளர் சிதா மணித்கூன் தலைமையிலான ஆய்வுக் குழு அந்த இடத்தை ஆய்வு செய்யத் தொடங்கியது. 2016 முதல் 2019 வரை நடந்த தொடக்க அகழ்வாய்வுகளில் பத்து எலும்புகள் கிடைத்தன. அவற்றுள் கிட்டத்தட்ட ஆறு அடி நீளமுள்ள முன்கால் எலும்புப் படிமமும் ஒன்று. நிதி முடிவடைந்ததால் 2020ஆம் ஆண்டு பணிகள் தடைப்பட்டன. ஆனால், நேஷனல் ஜியோகிராஃபிக் சொசைட்டியின் நிதியுதவியால் 2024ஆம் ஆண்டு ஆய்வாளர்கள் மீண்டும் பணிகளைத் தொடங்கினர். அதன் விளைவாக, சயின்டிஃபிக் ரிப்போர்ட்ஸ் இதழில் வெளியான ஆய்வு, நாகட்டிடான் சய்யாபூமென்சிஸை உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தி, இந்தப் பிராந்தியத்தில் டைனோசர் கண்டுபிடிப்புகளுக்கான புதிய அளவுகோலை நிறுவியது.

வரலாற்றுக்கு முந்தைய பேருருவை அளவிடுதல்

நாகட்டிடான் மூக்கின் நுனியிலிருந்து வால்வரை சுமார் 27 மீட்டர், அதாவது கிட்டத்தட்ட 89 அடி நீளமுடையதாக இருந்தது. அதன் எடை 25 முதல் 28 மெட்ரிக் டன் வரை இருந்தது; சில மதிப்பீடுகள் 30 மெட்ரிக் டன்னை நெருங்குகின்றன. ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால், இது சுமார் ஒன்பது வளர்ந்த ஆசிய யானைகளின் எடைக்குச் சமம்; மூன்றுக்கும் மேற்பட்ட டைரனோசரஸ் ரெக்ஸ் டைனோசர்களின் மொத்த எடையையும் விட அதிகம். அதன் ஒரு முன்கால் எலும்பு மட்டுமே 1.78 மீட்டர் உயரம் கொண்டிருந்தது. இது பல வளர்ந்த மனிதர்களின் உயரத்தைவிட அதிகம் என்பதுடன், நிலத்தில் வாழ்ந்த பிரம்மாண்ட விலங்குகளின் உயர்மட்டப் பிரிவில் அது இருந்ததையும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

இந்த ஆய்வின் முதன்மை ஆசிரியரும், யுனிவர்சிட்டி காலேஜ் லண்டனில் முனைவர் பட்ட ஆய்வு மாணவருமான திதிவூட் சேதபானிச்சகுல், எலும்புகளை ஆய்வு செய்தபோது குழுவினருக்கு ஏற்பட்ட வியப்பை விவரித்தார்.

மேற்கை எலும்பை முதன்முதலில் பார்த்தபோது, அது என்னைவிட உயரமாக இருந்தது. அது மிகவும் வியப்பூட்டியது.

இந்தப் பிரமிக்கவைக்கும் அளவுகள் இருந்தபோதிலும், இதுவரை வாழ்ந்தவற்றில் மிகப்பெரிய சாரோபாட் டைனோசர் நாகட்டிடான் அல்ல. டிப்பி என அறியப்படும் புகழ்பெற்ற டிப்ளோடோகஸ் கார்னெகியின் உடல் எடையைவிட குறைந்தது 10 டன் அதிக எடை இதற்கு இருந்திருக்கலாம். ஆனாலும், 60 டன் எடை கொண்ட படகோடைட்டான் அல்லது 50 டன் எடையுடையதாகக் கணிக்கப்படும் ஆசியப் பிரம்மாண்டமான ருயாங்கோசாரஸ் போன்ற தென் அமெரிக்க டைனோசர்களைவிட இது சிறியது. மாறாக, பிரம்மாண்ட டைனோசர்களின் அளவுப் பரப்பில் நாகட்டிடான் முக்கியமான இடைநிலையைப் பிடித்துள்ளது. பல கண்டங்களில் இந்த விலங்குகள் எப்போது, எவ்வாறு பரிணாம வளர்ச்சியில் உண்மையிலேயே பிரம்மாண்டமான அளவுகளை எட்டத் தொடங்கின என்பதற்கான தடயங்களை இது வழங்குகிறது.

கோக் க்ருவாட் சாரோபாட்களில் மிகவும் முழுமையான ஒன்றின் உடற்கூறியல்

மீட்கப்பட்ட எச்சங்கள், அரிதானதும் சிதறலானதுமான படிமங்களையே வரலாற்றில் அளித்துள்ள பாறை அடுக்கான கோக் க்ருவாட் உருவாக்கத்திலிருந்து இதுவரை அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்ட சாரோபாட் படிமங்களில் மிகவும் முழுமையானவை. பட்டியலில் நான்கு முதுகெலும்புப் பின்புற எலும்புகள், நான்கு திரிக எலும்புகள், ஐந்து முதுகெலும்பு விலா எலும்புகள், வலது மேற்கை எலும்பு, வலது இடுப்பெலும்பு, இடது மற்றும் வலது பியூபிஸ் எலும்புகள், மேலும் பெரும்பாலும் முழுமையாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட வலது தொடை எலும்பு ஆகியவை இடம்பெறுகின்றன. எலும்புகளில் எதுவும் இரட்டிப்பாகக் கிடைக்கவில்லை; அனைத்தும் ஒரே அளவில் இருந்து, நெருக்கமாக ஒன்றோடொன்று அமைந்திருந்தன. எனவே, பல விலங்குகளின் எச்சங்கள் கலந்த தொகுப்பு அல்ல, ஒரே விலங்கின் எச்சங்களே இவை என்று விஞ்ஞானிகள் முடிவுசெய்தனர்.

பல உடற்கூறியல் பண்புகள் நாகட்டிடானை அதன் உறவினங்களிலிருந்து வேறுபடுத்துகின்றன. அதன் நடுப்பகுதி மற்றும் பின்பகுதி முதுகெலும்புகளில் இரண்டு தனித்துவமான மூட்டு அமைப்புகள் உள்ளன. இந்தச் சிறப்பம்சங்கள் முதுகுத்தண்டை உறுதியாகப் பூட்டவும், மிகப்பெரிய எடையைத் தாங்கும் நிலைத்தன்மையை வழங்கவும் உதவின. சமீபத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட படகோடைட்டான், டிரெட்நாட்டஸ் போன்றவற்றுடன் ஒப்பிடுகையில், அதன் வலது முன்கை விகிதாசார அளவில் நீளமானது. யுனிவர்சிட்டி காலேஜ் லண்டன் மற்றும் தாய்லாந்தைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர்கள் முப்பரிமாண ஸ்கேனிங் மற்றும் அச்சிடலைப் பயன்படுத்தி, உடையக்கூடிய படிமங்களை கண்டங்கள் கடந்து எடுத்துச் செல்லாமலேயே அவற்றை ஆய்வு செய்தனர். இப்போது அனைத்து மாதிரிகளும் கலாசின் மாகாணத்தில் உள்ள சிரிந்தோர்ன் அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன; எதிர்கால ஆய்வுகளுக்கும் அவை கிடைக்கின்றன.

தொன்மத்திலும் நிலப்பரப்பிலும் இருந்து வந்த பெயர்

நாகட்டிடான் என்ற பேரினப் பெயர், பண்பாட்டு மற்றும் அறிவியல் பொருள்களின் பல அடுக்குகளைக் கொண்டுள்ளது. நாகா என்பது தென்கிழக்கு ஆசிய நாட்டுப்புற மரபுகளிலும் பௌத்த மரபிலும் இடம்பெறும் பாம்புருவ உயிரினங்களைக் குறிக்கிறது. நீருடனும் காவலுடனும் பெரும்பாலும் தொடர்புபடுத்தப்படும் தொன்ம உயிரினங்கள் அவை. பொதுக் குளத்தின் கரையிலிருந்து எலும்புகள் கிடைத்ததால், இந்தப் பெயர் பொருத்தமானதாக இருந்தது. கிரேக்கத் தொன்மங்களில் வரும் ஆதிகாலப் பேருருவங்களை ‘டைட்டன்’ குறிக்கிறது. சய்யாபூமென்சிஸ் என்ற சிற்றினப் பெயர், சய்யாபூம் மாகாணத்துக்கு நேரடியாக மரியாதை செலுத்துகிறது; அந்த உயிரினம் ஒருகாலத்தில் நடந்துசென்ற இடத்துடன் அந்தப் பெயர் என்றென்றும் இணைந்திருக்கும்.

இந்தப் பெயரிடல் தாய்லாந்தின் தொல்லுயிரியல் ஆய்வில் ஒரு மைல்கல்லாகும். 1986ஆம் ஆண்டு சியாமோசாரஸ் சுதீதோர்னி பெயரிடப்பட்டதிலிருந்து தொடங்கிய பட்டியலில், நாகட்டிடான் சய்யாபூமென்சிஸ் தாய்லாந்தில் முறையாகப் பெயரிடப்பட்ட 14ஆவது டைனோசர் சிற்றினமாக அமைந்தது. யுனிவர்சிட்டி காலேஜ் லண்டனில் முனைவர் பட்டம் பயிலும் தாய்லாந்து மாணவரும் ஆய்வின் முதன்மை ஆசிரியருமான திதிவூட் சேதபானிச்சகுலுக்கு, இந்தத் தருணம் தனிப்பட்ட முக்கியத்துவம் கொண்டிருந்தது. சிறுவயதிலிருந்தே ஒரு டைனோசருக்குப் பெயரிட வேண்டும் என்று அவர் கனவு கண்டிருந்தார்; அது தாய்லாந்திலிருந்து வந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்றும் குறிப்பாக விரும்பினார்.

சாரோபாட் குடும்ப மரத்தில் நாகட்டிடானின் இடம்

பரிணாம உறவுப் பகுப்பாய்வு, கிரிட்டேசியஸ் காலம் முழுவதும் செழித்திருந்த டைட்டனோசாரிஃபார்ம் சாரோபாட்களின் பரவலான குழுவான சோம்போஸ்பாண்டிலிக்குள் நாகட்டிடானை அமைத்தது. இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், முன்பு ஆசியாவில் மட்டுமே அறியப்பட்ட துணைக்குழுவான யூஹெலோபோடிடே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தது இது. தாய்லாந்தைச் சேர்ந்த ஃபுவியாங்கோசாரஸ் சிரிந்தோர்னே, லாவோஸைச் சேர்ந்த டாங்க்வாயோசாரஸ் ஹொஃபெட்டி ஆகியவை இதன் பிற உறுப்பினர்கள். இரண்டும் ஏறத்தாழ இதே காலத்தில் வாழ்ந்ததுடன், நீண்ட கழுத்தும் தூண் போன்ற கால்களும் கொண்ட பொதுவான உடலமைப்பைப் பகிர்ந்துகொண்டன.

ஆனால், இந்த அண்டை இனங்களுடன் சேர்ந்து தென்கிழக்கு ஆசியாவுக்கே உரிய தனிக் குழுவாக நாகட்டிடான் அமைவதில்லை. அதன் முதுகுத்தண்டு, இடுப்பு, கால் எலும்புகளில் காணப்படும் பல்வேறு உடற்கூறியல் வேறுபாடுகள், ஃபுவியாங்கோசாரஸ் மற்றும் டாங்க்வாயோசாரஸ் இரண்டிலிருந்தும் இதைத் தனித்துக் காட்டுகின்றன. 153 வகைப்பாட்டுப் பிரிவுகள் மற்றும் 570 பண்புகளைக் கொண்ட தரவுத் தொகுப்பைப் பயன்படுத்தி, அதிகபட்சப் பார்சிமனி முறையில் ஆய்வாளர்கள் பரிணாம மரத்தை உருவாக்கினர். இதன் விளைவாகக் கிடைத்த தெளிவாகத் தீர்மானிக்கப்பட்ட பரிணாம அமைப்பு, ஆசிய யூஹெலோபோடிடே குடும்பம் ஒரே பகுதியில் மட்டும் காணப்பட்ட சிறு பிரிவல்ல; அது பல்வகைமையும் புவியியல் பரவலும் கொண்டிருந்தது என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. எனவே, இந்தக் கண்டுபிடிப்பு அறியப்பட்ட பல்வகைமையை விரிவுபடுத்துவதோடு, இப்பகுதி முழுவதும் டைட்டனோசாரிஃபார்ம்களின் புவியியல் பரவல் குறித்த புரிதலையும் தெளிவாக்குகிறது.

வேட்டையாடிகளுடனும் பறக்கும் உயிரினங்களுடனும் பகிர்ந்துகொண்ட வெப்பமான, திறந்த உலகம்

சுமார் 11.3 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, முற்கிரிட்டேசியஸின் ஆப்டியன் முதல் அல்பியன் காலகட்டங்களில், இன்றைய வடகிழக்கு தாய்லாந்து நிலப்பகுதி இன்றைவிட நிலநடுக்கோட்டுக்கு அருகில் இருந்தது. மகரந்தப் படிமத் தரவுகளும் படிவப் பாறைச் சான்றுகளும், திறந்த புதர்நிலங்களும் சவானா போன்ற தாவரப் பரப்புகளும் ஆதிக்கம் செலுத்திய வெப்பமான, அரை வறண்ட காலநிலையைக் காட்டுகின்றன; வளைந்து நெளியும் ஆறுகள் அந்தப் பகுதிகள் வழியே ஓடின. மீன்கள், நன்னீர் சுறாக்கள், முதலைகள், ஆமைகள் என அந்த ஆறுகள் உயிரினங்கள் நிறைந்திருந்தன. எல்லா அளவிலான விலங்குகளையும் ஆதரிக்கும் சிக்கலான சூழலமைப்பை அவை உருவாக்கின.

இந்தப் பரந்த நிலப்பரப்பை நாகட்டிடான் பல்வேறு டைனோசர்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டது. டிரைசெராடாப்ஸின் பிற்கால உறவினங்களான இகுவானோடோன்டியன்கள், தொடக்ககால செராடோப்சியன்கள் போன்ற சிறிய தாவர உண்ணிகள் தாழ்வான தாவரங்களை மேய்ந்தன. கார்கரோடோன்டோசாரியன்கள், ஸ்பைனோசாரிட்கள் உள்ளிட்ட பிரம்மாண்ட வேட்டையாடிகள் அதே நிலப்பரப்பில் சுற்றித்திரிந்தன. எனினும், வளர்ந்த நாகட்டிடானுக்கு அவற்றால் அதிக அச்சுறுத்தல் இருந்திருக்காது. பறக்கும் ஊர்வனவான டெரோசார்கள் ஆற்றங்கரையோரமாக மீன்பிடித்திருக்கலாம். அதிக அளவில் தாவரங்களை உண்ணும் விலங்காக, நாகட்டிடான் ஊசியிலை மரங்களையும் விதைத் தாவரமான ஃபெர்ன்களையும் பெரிதாக மெல்லாமலேயே உட்கொண்டிருக்கலாம். பெரும் அளவிலான தாவர உணவைச் செரிக்க அதன் பரந்த உடல் அமைப்பு உதவியது; தொடர்ந்து மேய்ந்தும் நகர்ந்தும் நிலப்பரப்பை மாற்றியமைத்திருக்கலாம்.

இவ்வளவு பிரம்மாண்டமான விலங்குகள் வெப்பத்தை எப்படித் தாங்கின?

வெப்பமண்டலச் சூழல், தலைமுறை தலைமுறையாக விஞ்ஞானிகளைப் புதிரில் ஆழ்த்திய ஒரு வெளிப்படையான கேள்வியை எழுப்புகிறது. சிறிய உடல்களைவிடப் பெரிய உடல்கள் வெப்பத்தை எளிதில் தக்கவைத்துக்கொள்கின்றன. ஆகவே, நிலநடுக்கோட்டுக்கு அருகில் வாழ்ந்த பிரம்மாண்ட டைனோசர்கள் கடுமையான அளவுக்கு அதிக வெப்பமடையும் அபாயத்தை எதிர்கொண்டிருக்க வேண்டும். நாகட்டிடான் அளவுள்ள விலங்கு, நாள்தோறும் பெருமளவிலான தாவரங்களைச் செரிப்பதன் மூலமே உடலுக்குள் பெருமளவு வெப்பத்தை உருவாக்கியிருக்கும். ஆனால் நாகட்டிடான் இதற்கு மாறான சாத்தியத்தைக் காட்டுகிறது; இத்தகைய சூழல்களில் சாரோபாட்கள் செழித்ததற்கும், குளிர்ந்த அட்சரேகைகளில் மட்டுமே வாழ வேண்டிய நிலை ஏற்படாததற்கும் அதன் உடற்கூறியல் விளக்கமளிக்கலாம்.

யுனிவர்சிட்டி காலேஜ் லண்டனைச் சேர்ந்த தொல்லுயிரியல் ஆய்வாளரும் இணை ஆசிரியருமான பால் அப்சர்ச், வெப்பமண்டலக் காலநிலையில் பிரம்மாண்ட உடலளவு கொண்டிருந்ததன் புதிரை விளக்கினார்.

அதிக வெப்பநிலையைச் சாரோபாட்களால் சமாளிக்க முடிந்தது என்பது சற்றே வியப்பானதாகத் தோன்றுகிறது.

நீண்ட கழுத்தும் வாலும் அதன் மேற்பரப்புப் பரப்பளவை அதிகரித்து, வெளிப்புறம் முழுவதும் வெப்பத்தைத் திறம்பட வெளியேற்ற உதவின. கதிர்வீச்சு மற்றும் வெப்பச்சலனம் மூலம் வெப்பத்தை வெளியேற்றுவதற்குத் தோல் பெரும் பரப்பை வழங்கியது. உடலுக்குள், நுரையீரலுடன் இணைந்த சிக்கலான காற்றுப் பைகளின் அமைப்பு இயற்கையான குளிரூட்டும் கருவிபோல் செயல்பட்டு, ஒவ்வொரு மூச்சுவிடுதலின்போதும் வெப்ப ஆற்றலை வெளியேற்றியது. இதே சூழலமைப்புகளில் வாழ்ந்த பிற தாவர உண்ணிகளுடன் ஒப்பிடுகையில், இந்த உயிரியல் புதுமை சாரோபாட்களுக்கு தீர்மானகரமான முன்னிலையை அளித்திருக்கலாம். கிரிட்டேசியஸ் காலத்தின் நடுப்பகுதியில் உலக வெப்பநிலை உயர்ந்து, வாழிடங்கள் திறந்த வெப்பமான வனப்பகுதிகளாக மாறியபோது, அந்த மாற்றத்தைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள சாரோபாட்கள் ஏற்கெனவே தகுந்த தகவமைப்புகளைக் கொண்டிருந்தன. அவை பாதிப்புக்குள்ளாகாமல், இன்னும் பெரியதாக வளர்ந்தன. நாகட்டிடானுக்குப் பிறகும் பல மில்லியன் ஆண்டுகள் இந்தப் போக்கு தொடர்ந்தது; அதன் விளைவாக, ஆசியா, தென் அமெரிக்கா, ஒருவேளை ஆப்பிரிக்காவிலும் பிற்பகுதி கிரிட்டேசியஸ் காலத்தில் அளவுமீறிய பிரம்மாண்ட டைட்டனோசார்கள் உருவாயின.

மறைந்துபோன உலகின் கடைசி டைட்டன்

விஞ்ஞானிகள் நாகட்டிடானை ‘தாய்லாந்தின் கடைசி டைட்டன்’ என்று அழைக்கத் தொடங்கியுள்ளனர். அந்தப் பெயருக்குப் புவியியல் ரீதியான உண்மையும் உண்டு. டைனோசர் படிமங்கள் கிடைத்துள்ள தாய்லாந்தின் பாறை அடுக்குகளில் கோக் க்ருவாட் உருவாக்கமே மிகவும் இளையது. மகரந்தப் படிம ஆய்வுகள், இந்தப் பாறை உருவாக்கத்தை மேல் ஆப்டியன் காலத்தைச் சேர்ந்ததாகக் காட்டுகின்றன; அதன் மேற்பகுதி அல்பியன் காலத்துக்கும் நீளும் வாய்ப்புள்ளது. நாகட்டிடான் வாழ்ந்த காலத்துக்குச் சிறிது பின்னர், இப்பகுதியின் பெரும்பகுதி ஆழமற்ற கடலுக்கு அடியில் மூழ்கியது. இதனால், இளைய படிவங்களில் நிலத்தில் வாழ்ந்த உயிரினங்களின் எச்சங்கள் பாதுகாக்கப்படுவது நின்று, காடுகளும் வெள்ளச் சமவெளிகளும் கடல் படிவங்களால் மாற்றப்பட்டன.

இதனால், தாய்லாந்தின் பாறை அமைப்புகளில் நாகட்டிடானைவிடப் பெரியதான அல்லது பிற்காலத்தில் வாழ்ந்த சாரோபாட்கள் கிடைக்கும் என ஆய்வாளர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை. டைனோசர்களின் காலத்தின் முடிவை நெருங்கிப் படிந்த இளைய பாறைகளில் டைனோசர் எச்சங்கள் இருப்பது சாத்தியமில்லை; அந்தப் பகுதி அப்போது கடலாக மாறியிருந்தது. இதனால், இந்தக் கண்டுபிடிப்பு மகிழ்ச்சியுடன் கூடிய சோகத்தையும் தருகிறது. தென்கிழக்கு ஆசிய நிலப்பரப்பில் பிரம்மாண்டங்கள் ஆட்சி செய்த காலத்தின் கடைசிப் பிரதிநிதியாக நாகட்டிடான் நிற்கிறது. கடல் மட்டம் உயர்ந்து இப்பகுதியை என்றென்றும் மாற்றுவதற்கு சற்றுமுன் இருந்த உலகின் ஒரு கணப்பதிவைப் பாதுகாத்து, அதன் எலும்புகள் தொன்மையான காலத்தின் ஓர் அத்தியாயத்தை நிறைவுசெய்கின்றன. படிமங்கள் கிடைத்த இடத்தில் அதன் பின்னர் ஓர் ஆய்வு மையம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. மேலதிக ஆய்வுகளுக்கும் பொதுக் கல்விக்கும் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட இந்த மையம், கடைசி டைட்டனின் கதையைப் புதிய பார்வையாளர்களிடம் தொடர்ந்து கொண்டு சேர்க்கும்.

புதிய கண்டுபிடிப்புகளுக்கு உத்வேகம்

தாய்லாந்து முறைப்படியான டைனோசர் அறிவியல் ஆய்வில் கால்பதித்து நான்கு தசாப்தங்களே ஆனபோதிலும், இப்போது ஆசியாவின் படிம வளம் மிக்க நாடுகளில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது. சீனா, மங்கோலியா போன்ற முக்கியப் படிம வள நாடுகளுக்கு அடுத்தபடியாக, ஆசியக் கண்டத்தில் டைனோசர் எச்சங்கள் அதிகம் கிடைக்கும் நாடுகளில் தாய்லாந்து மூன்றாவது இடத்தில் இருக்கக்கூடும் என்று மணித்கூன் குறிப்பிட்டார். யுனிவர்சிட்டி காலேஜ் லண்டன் போன்ற சர்வதேசக் கூட்டாளிகளுடன் தாய்லாந்து நிறுவனங்களை இணைக்கும் கூட்டுப் பணிவலைப்பின்னல்கள் கண்டுபிடிப்புகளைத் துரிதப்படுத்துவதுடன், புதிய தலைமுறை விஞ்ஞானிகளுக்குப் பயிற்சியும் அளிக்கின்றன. முப்பரிமாண ஸ்கேனிங் போன்ற மேம்பட்ட தொழில்நுட்பங்கள், உலகெங்கிலும் உள்ள நிபுணர்கள் தொடர்ந்து பயணம் செய்வதனால் ஏற்படும் கரிம உமிழ்வின்றியே மாதிரிகளை ஆய்வு செய்ய உதவுகின்றன. இதனால், ஆய்வு மேலும் நீடித்துச் செயல்படக்கூடியதாகவும், உலகெங்கிலும் உள்ள நிபுணர்களுக்கு எளிதில் அணுகக்கூடியதாகவும் மாறுகிறது.

அருங்காட்சியகச் சேகரிப்புகளில், இன்னும் விவரிக்கப்படாத பல சாரோபாட் படிமங்கள் இருக்கலாம்; அவற்றுள் சில கூடுதலான புதிய சிற்றினங்களைக் குறிக்கக்கூடும் என்று இந்த ஆய்வுக் குழு நம்புகிறது. இவற்றில் சில மாதிரிகள் பல ஆண்டுகளாக முறையான விளக்கத்துக்காகக் காத்திருக்கின்றன; குறைந்த வளங்கள் காரணமாக அவை சேமிப்பறை இழுப்பறைகளில் மறைந்தும் கவனிக்கப்படாமலும் உள்ளன. பொதுமக்களிடம் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவதும் மற்றொரு முன்னுரிமையாகும். சொந்த நாட்டில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒரு பிரம்மாண்ட டைனோசர், தொல்லுயிரியல் ஆய்வின் மதிப்பு குறித்து கிராமப்புறச் சமூகங்களில் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் என்றும், அரிப்பு அல்லது கட்டுமானப் பணிகள் அவற்றை அழிப்பதற்கு முன்பு வித்தியாசமான கண்டுபிடிப்புகளை உள்ளூர்வாசிகள் தெரிவிக்க ஊக்குவிக்கும் என்றும் ஆய்வாளர்கள் நம்புகின்றனர். நாகட்டிடான் சய்யாபூமென்சிஸின் முழு அளவிலான மறுஉருவாக்கம் ஏற்கெனவே பாங்காக்கில் உள்ள ஆசியாட்டிக்கின் தைனோசர் அருங்காட்சியகத்தில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது. இது பார்வையாளர்கள் அந்த விலங்கின் பிரம்மாண்ட அளவை நேரில் உணரவும், பொதுமக்களின் கற்பனையில் அதற்கான இடத்தை உறுதிப்படுத்தவும் உதவுகிறது.

தெரிந்துகொள்ள வேண்டியவை

• தென்கிழக்கு ஆசியாவில் இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்பட்டவற்றில் மிகப்பெரிய டைனோசர் நாகட்டிடான் சய்யாபூமென்சிஸ்; இது சுமார் 27 மீட்டர் நீளமும் 25 முதல் 28 மெட்ரிக் டன் எடையும் கொண்டது
• 2016ஆம் ஆண்டு தாய்லாந்தின் சய்யாபூம் மாகாணத்தில் உள்ள ஒரு குளத்தின் அருகே உள்ளூர்வாசி ஒருவர் இந்தப் படிமங்களைக் கண்டுபிடித்தார்
• நீண்ட கழுத்துடைய சாரோபாட் டைனோசர்களின் ஆசியக் குடும்பமான யூஹெலோபோடிடேவைச் சேர்ந்த இந்தச் சிற்றினம், சுமார் 11.3 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்தது
• இதன் முதுகெலும்புகளிலும் கால்களிலும் உள்ள தனித்துவமான உடற்கூறியல் அம்சங்கள், தாய்லாந்து மற்றும் லாவோஸில் உள்ள தொடர்புடைய சிற்றினங்களிலிருந்து இதை வேறுபடுத்துகின்றன
• தாய்லாந்தின் டைனோசர் படிமங்கள் காணப்படும் பாறை அடுக்குகளில் மிகவும் இளையதான கோக் க்ருவாட் உருவாக்கத்திலிருந்து இந்தக் கண்டுபிடிப்பு கிடைத்ததால், இதற்கு ‘கடைசி டைட்டன்’ என்ற பெயர் வழங்கப்பட்டுள்ளது
• எலும்புகளை ஆய்வு செய்ய ஆராய்ச்சியாளர்கள் முப்பரிமாண ஸ்கேனிங்கைப் பயன்படுத்தினர்; அவை சிரிந்தோர்ன் அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன
• முழு அளவிலான மறுஉருவாக்கம் தற்போது பாங்காக்கில் உள்ள தைனோசர் அருங்காட்சியகத்தில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது