கென்சோ சோஆய், ஹென்றி ககன் 2026 வேதியியலுக்கான நோபல் பரிசை வென்றனர்

வேதியியல் ஒரு கண்ணாடிப் பிம்ப வடிவத்துக்கு ஆதரவாகச் செயல்படக் கற்றுக்கொண்டது எப்படி

ஜப்பானிய வேதியியலாளர் கென்சோ சோஆய் மற்றும் பிரெஞ்சு வேதியியலாளர் ஹென்றி பி. ககன் ஆகியோர், ஒரு மூலக்கூறின் கண்ணாடிப் பிம்ப வடிவங்களில் ஒன்றுக்கு வேதிவினைகள் எவ்வாறு ஆதரவாகச் செயல்படக்கூடும் என்பதை விளக்கும் கண்டுபிடிப்புகளுக்காக 2026 வேதியியலுக்கான நோபல் பரிசை வென்றுள்ளனர். உயிரின் வேதியியலில் நீண்டகாலமாக இருந்துவரும் ஒரு புதிருக்கு இவர்களின் பணி விடை தேடுகிறது: பல அத்தியாவசிய உயிரியல் மூலக்கூறுகள் அவற்றின் சாத்தியமான இரண்டு வடிவங்களில் ஒன்றாகவே மிகப் பெரும்பாலும் காணப்படுவது ஏன்?

ஸ்டாக்ஹோமில் புதன்கிழமை இந்த விருதை ராயல் ஸ்வீடிஷ் அறிவியல் கழகம் அறிவித்தது. “சமச்சீரற்ற கரிமத் தொகுப்பில் நேரியலற்ற விளைவுகள் மற்றும் தான்வினையூக்கத்தைக் கண்டறிந்தமைக்காக” இருவருக்கும் விருது வழங்கப்படுவதாக அது தெரிவித்தது. 12 மில்லியன் ஸ்வீடிஷ் குரோனர் பரிசுத்தொகை இரு விருதாளர்களுக்கும் சமமாகப் பிரித்து வழங்கப்படும். ஆல்ஃபிரட் நோபல் மறைந்த நாளான டிசம்பர் 10ஆம் தேதி ஸ்டாக்ஹோமில் விருது வழங்கும் விழா நடைபெற உள்ளது.

டோக்கியோ அறிவியல் பல்கலைக்கழகத்தின் பேராசிரியர் எமரிட்டஸான சோஆய், தனது வீட்டுக்கு அருகே கடைக்குச் சென்றிருந்தபோது விருது செய்தியை அறிந்தார். நோபல் குழுவுடன் தொலைபேசியில் பேசிய அவர், தனது வாழ்வின் மிகுந்த உற்சாகமளிக்கும் நாட்களில் இதுவும் ஒன்று என்றார். முன்னாள் யுனிவர்சிட்டே பாரிஸ்-சூட்டின் பேராசிரியர் எமரிட்டஸான ககனுடன் இந்தப் பெருமையைப் பகிர்ந்துகொள்வதில் மகிழ்ச்சி என்றும் தெரிவித்தார். பின்னர் நடைபெற்ற பல்கலைக்கழகச் செய்தியாளர் சந்திப்பில், தனது பணிக்கு மாணவர்களும் சக ஊழியர்களும் அளித்த உதவி இன்றியமையாதது என்று கூறி அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவித்தார்.

மருந்துகள், பொருட்கள், நறுமணப் பொருட்கள் உள்ளிட்ட சேர்மங்களை உருவாக்கும் வேதியியலாளர்களுக்கு நடைமுறைப் பயனளிக்கும் அடிப்படை ஆய்வை இந்த விருது அங்கீகரிக்கிறது. உயிரின் தனித்துவமான மூலக்கூறு கைப்பக்க அமைப்பு எவ்வாறு தோன்றியிருக்கலாம் என்பதை ஆராய உதவும் ஆய்வக வேதிவினையையும் இது முன்னிலைப்படுத்துகிறது. எனினும், அந்த வேதிவினையே தொடக்ககால பூமியின் வேதியியலுக்கு நேரடியான மாதிரி என்று கருதப்படுவதில்லை என ஆய்வாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

மூலக்கூறு கைப்பக்க அமைப்பு என்றால் என்ன?

சில மூலக்கூறுகள், ஒரே வரிசையில் இணைக்கப்பட்ட ஒரே அணுக்களைக் கொண்டிருந்தாலும், கண்ணாடிப் பிம்பங்களைப் போல அமைந்துள்ள இரண்டு வடிவங்களில் காணப்படுகின்றன. இடது மற்றும் வலது கைகளைப் போல, இந்த இரண்டு வடிவங்களையும் ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக வைத்தால் ஒவ்வொரு பகுதியும் பொருந்தாது. இந்தப் பண்பை வேதியியலாளர்கள் கைப்பக்கத் தன்மை (சிராலிட்டி) என்றும், அந்த இரு வடிவங்களை எனான்டியோமர்கள் என்றும் அழைக்கின்றனர்.

உயிரினங்களில் இந்த வேறுபாடு பெரும் முக்கியத்துவம் பெறக்கூடும். புரதங்கள் கிட்டத்தட்ட முழுமையாக L அமினோ அமிலங்களால் கட்டமைக்கப்படுகின்றன. அதேவேளை, DNA மற்றும் RNAவில் உள்ள சர்க்கரைகள் இதற்கு எதிரான D அமைப்பைக் கொண்டுள்ளன. புரதங்கள் உள்ளிட்ட உயிரியல் கட்டமைப்புகளும் கைப்பக்கத் தன்மை கொண்டவை என்பதால், ஒரு மூலக்கூறின் இரு வடிவங்களும் உடலுடன் வெவ்வேறாகச் செயல்படலாம். ஒரு மருந்தின் ஒரு வடிவம் விரும்பிய விளைவை ஏற்படுத்தலாம்; அதன் கண்ணாடிப் பிம்ப வடிவம் குறைவான அல்லது வேறுபட்ட விளைவைக் கொடுக்கலாம், அல்லது விரும்பத்தகாத பக்கவிளைவுகளை ஏற்படுத்தலாம்.

எனவே, கைப்பக்கத் தன்மை என்பது மூலக்கூறு வடிவியலின் கோட்பாட்டு அம்சம் மட்டுமல்ல; மருந்து உருவாக்கத்தில் நடைமுறை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. உயிரின் தோற்றம் குறித்த வியப்பூட்டும் கேள்விக்கும் இது வழிவகுக்கிறது. கைப்பக்கத் தன்மை கொண்ட மூலக்கூறுகளை உருவாக்கும் பல சாதாரண வேதிவினைகள், ஒவ்வொரு கண்ணாடிப் பிம்ப வடிவத்தையும் ஏறத்தாழ சம அளவில் உருவாக்குகின்றன. அப்படியென்றால், பல உயிரியல் கட்டுமான மூலக்கூறுகளில் ஒரு வடிவத்தை மட்டுமே வாழ்க்கை ஏன் இவ்வளவு வலுவாகச் சார்ந்திருக்கிறது?

இந்தப் புதிருக்கு நீண்ட வரலாறு உண்டு. 19ஆம் நூற்றாண்டில், லூயி பாஸ்டர் டார்டாரிக் அமிலப் படிகங்களின் இரண்டு வடிவங்களைப் பிரித்தார். அவற்றின் கரைசல்கள் தளவிளைவு ஒளியை எதிரெதிர் திசைகளில் சுழற்றுவதைக் கண்டறிந்தார். சில மூலக்கூறுகளுக்குக் கண்ணாடிப் பிம்ப வடிவங்கள் இருப்பதை நிறுவ இவரது சோதனைகள் உதவின. பின்னர் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகளில், பாக்டீரியாக்கள் டார்டாரிக் அமிலத்தின் ஒரு வடிவத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு அதன் கண்ணாடிப் பிம்ப வடிவத்தைத் தொடாமல் விடக்கூடும் என்பது தெரியவந்தது. இது உயிரியல் வேதியியலின் அசாதாரணத் தெரிவுத்தன்மையைச் சுட்டிக்காட்டியது.

ககன் பார்வையை எவ்வாறு மாற்றினார்?

1953ஆம் ஆண்டில் இயற்பியலாளர் சார்ல்ஸ் ஃபிராங்க் ஒரு முக்கியக் கோட்பாட்டை முன்வைத்தார். தன்னுடைய கைப்பக்கத் தன்மையுள்ள வினையூக்கியைத் தானே உருவாக்கும் வேதிவினை, ஆரம்பத்தில் உள்ள சிறிய சமநிலையின்மையை வலுப்படுத்தக்கூடும் என்று அவர் விளக்கினார். ஒரு வேதிவினையை வேகப்படுத்தி, அதில் தானே நுகரப்படாமல் இருப்பதே வினையூக்கி. ஒரு கண்ணாடிப் பிம்ப வடிவத்துக்கு ஆதரவளிக்கும் வினையூக்கியை வேதிவினை உருவாக்கினால், அந்த வினையூக்கி அதே வடிவத்தை மேலும் உருவாக்க உதவக்கூடும்.

பல தசாப்தங்களாக, இந்தக் கருத்தை ஆய்வகத்தில் நடைமுறைப்படுத்துவது கடினமாக இருந்தது. ககனின் பணி இதற்கான விடையின் முக்கியப் பகுதியை வழங்கியது. 1986ஆம் ஆண்டில், வினையூக்கியின் கைப்பக்க அமைப்புக்கும் அது உருவாக்கும் விளைபொருட்களின் கைப்பக்க அமைப்புக்கும் இடையிலான தொடர்பு எப்போதும் ஒன்றுக்கு ஒன்று என்ற எளிய விகிதத்தில் இருப்பதில்லை என்பதை அவரும் சக ஆய்வாளர்களும் காட்டினர். வினையூக்கியின் ஒரு வடிவம் சிறிதளவு அதிகமாக இருந்தால்கூட, விளைபொருளின் ஒரு வடிவம் மிக அதிகமாக உருவாகக்கூடும்.

இது நேரியலற்ற விளைவு எனப்படுகிறது. தொடக்கச் சமநிலையின்மைக்கு நேர்விகிதத்தில் அதிகரிக்காத முடிவை இந்தச் சொல் குறிக்கிறது. சில வேதிவினைகளில், வினையூக்கி மூலக்கூறுகள் வெவ்வேறு சேர்க்கைகளாக இணைந்துகொள்ளலாம். எதிரெதிர் கைப்பக்கத் தன்மையுள்ள மூலக்கூறுகள் சேர்ந்த கலப்பிணை, ஒரே கைப்பக்கத் தன்மையுள்ள மூலக்கூறுகள் சேர்ந்த இணைகளைக் காட்டிலும் குறைந்த செயல்திறனுடன் வினைபுரிந்தால், வினையூக்கிக் கலவை மட்டும் குறிப்பதைவிட ஒரு விளைபொருளை வேதிவினை அதிகமாக உருவாக்கக்கூடும்.

வினையூக்கி சம அளவு தூய்மையுடன் இருக்கத் தொடங்காமலேயே, சில நேரங்களில் ஒரு பக்கத்துக்கு மிக அதிகமாகச் சாய்ந்த விளைபொருட்களை உருவாக்கலாம் என்பதை ககனின் கண்டுபிடிப்பு காட்டியது. இதனால் தொகுப்பு வேதியியலாளர்களுக்கு அது முக்கியமானதாக அமைந்தது. வேதியியல் அமைப்பில் உள்ள சிறிய சார்பு எவ்வாறு வளரக்கூடும் என்பதை ஆராயவும் இது வழிவகுத்தது. கணிதரீதியாகச் சாத்தியமான ஒன்றை, சோதனைகள் மூலம் வேதியியலாளர்கள் பரிசோதிக்கக்கூடிய கேள்வியாக மாற்ற இவரது பணி உதவியது.

சோஆய் வினை எவ்வாறு ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது?

மேலும் ஒரு சாத்தியத்தை சோஆய் ஆராய்ந்தார்: தன்னையே அதிகமாக உருவாக்குவதற்கான வினையூக்கியாகச் செயல்படும் ஒரு வினை விளைபொருள். இந்தச் செயல்முறை தான்வினையூக்கம் எனப்படுகிறது. விளைபொருள் கைப்பக்கத் தன்மை கொண்டதாக இருந்து, தனது சொந்தக் கண்ணாடிப் பிம்ப வடிவத்தை விரும்பி அதிகமாக உருவாக்கினால், பின்னூட்டச் சுழற்சி மூலம் அந்த வேதிவினை சிறிய சமநிலையின்மையைப் பெரிதாக்கக்கூடும்.

1990ஆம் ஆண்டில் சோஆயும் அவரது சக ஆய்வாளர்களும் தொடக்கநிலை தான்வினையூக்க வேதிவினையைப் பற்றித் தெரிவித்தனர். 1995ஆம் ஆண்டில், சோஆய் வினை எனப் புகழ்பெற்ற தொடர்புடைய வேதிவினையை அவர்கள் வெளியிட்டனர். அதில் கைப்பக்கத் தன்மை கொண்ட ஒரு விளைபொருள், தனது உருவாக்கத்துக்குத் தானே வினையூக்கியாகச் செயல்பட்டு, ஒரு எனான்டியோமர் அதிகமாக உருவாக வழிவகுத்தது. மிகச் சிறிய தொடக்கச் சமநிலையின்மையைப் பெரிதாக்கி, ஒரு எனான்டியோமர் 99.75 சதவீதம் உள்ள பொருளை உருவாக்கிய வடிவத்தை 2003ஆம் ஆண்டில் அந்தக் குழு அறிவித்தது.

எந்த வடிவம் அதிகமாக இருக்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்க வெளிப்புற கைப்பக்கத் தன்மை கொண்ட மூலக்கூறைச் சாராமல், ஒரு வேதிவினை ஆய்வகத்தில் ஏறத்தாழ ஒரே வடிவத்தை நோக்கிச் செல்லக்கூடும் என்பதை இந்த முடிவு நிரூபித்தது. வேதியியலுக்கான நோபல் குழுவின் தலைவர் ஹெய்னர் லிங்கே, ககனும் சோஆயும் “நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக நீடிக்கும் ஒரு வேதியியல் புதிருக்கு, அதாவது ஒரே கைப்பக்கத் தன்மை தன்னிச்சையாக எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதற்கு, ஒரு தீர்வை” வழங்கியுள்ளனர் என்றார். இரண்டு சாத்தியமான மூலக்கூறு வடிவங்களில் ஒன்றை ஒரு அமைப்பு பெரும்பாலும் பயன்படுத்துவதையே ஒரே கைப்பக்கத் தன்மை என்கிறோம்.

உயிரின் தோற்றம் குறித்த விவாதங்களில் இந்த வேதிவினை அடிக்கடி இடம்பெறுகிறது. ஆனால் அந்தத் தொடர்புக்கு சில வரம்புகள் உண்டு. வேதியியல் பின்னூட்டம் ஒரு சிறிய சமநிலையின்மையை எவ்வாறு பெரிதாக்கக்கூடும் என்பதை சோஆய் வினை காட்டுகிறது. குறிப்பிட்ட வினைப்பொருட்களும் நிபந்தனைகளும் இதற்குத் தேவைப்படுகின்றன என்றும், தண்ணீருடன் ஒத்துப்போகாத நிபந்தனைகளும் அவற்றில் அடங்கும் என்றும் ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். எனவே, உயிருக்கு முந்தைய பூமியில் இது வடிவமைக்கப்பட்ட அதே முறையில் நிகழ்ந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. மூலக்கூறு சமச்சீரின்மை உருவாவதற்கான பிற சாத்தியமான வழிகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கக்கூடிய ஒரு கோட்பாட்டை இது நிரூபித்திருப்பதே இதன் முக்கியத்துவத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.

தோற்றம் குறித்த ஆய்வுகளைத் தாண்டியும் இந்தப் பணி ஏன் முக்கியம்?

பல மருந்துகளையும் பிற பயனுள்ள வேதிப்பொருட்களையும் உருவாக்குவதில் மூலக்கூறு கைப்பக்கத் தன்மையைக் கட்டுப்படுத்துவது முக்கியமானது. ஒரு குறிப்பிட்ட எனான்டியோமரைத் தெரிவுசெய்து உருவாக்கும் வேதிவினை, பின்னர் கலவையைப் பிரிக்க வேண்டிய தேவையைக் குறைக்கலாம்; மேலும் கணிக்கக்கூடிய பண்புகளைக் கொண்ட சேர்மங்களை உற்பத்தியாளர்கள் உருவாக்கவும் உதவலாம். இத்தகைய வேதிவினைகளை வேதியியலாளர்கள் புரிந்துகொள்வதிலும் வடிவமைப்பதிலும் தாக்கம் செலுத்திய கண்டுபிடிப்புகளை நோபல் பரிசு அங்கீகரித்துள்ளது.

மருத்துவ வரலாறு இதில் உள்ள முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டியுள்ளது. காலை நேரக் குமட்டலுக்குச் சிகிச்சையளிக்க 1960களின் தொடக்கத்தில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட தாலிடோமைடு, கடுமையான பிறவிக் குறைபாடுகளுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டது. அதன் கண்ணாடிப் பிம்ப வடிவங்களின் உயிரியல் விளைவுகளில் உள்ள வேறுபாடுகளைப் பின்னர் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகள் கவனத்துக்குக் கொண்டுவந்தன. வேதியியலாளர்கள் கைப்பக்கத் தன்மையை ஏன் ஆராய்கிறார்கள் என்பதை விளக்க இந்த எடுத்துக்காட்டு அடிக்கடி கூறப்படுகிறது. எனினும், தாலிடோமைடின் உயிரியல் செயல்பாடு, ஒரு வடிவம் தீங்கு விளைவிக்கும், மற்றொன்று பாதுகாப்பானது என்ற எளிய பிரிவைவிட சிக்கலானது.

பிற பரிச்சயமான மூலக்கூறுகளும் கண்ணாடிப் பிம்ப வடிவங்கள் வெவ்வேறு பண்புகளைக் கொண்டிருக்கக்கூடும் என்பதைக் காட்டுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, கார்வோனின் இரண்டு வடிவங்கள் முறையே புதினா மற்றும் காரவே விதையின் நறுமணங்களுடன் தொடர்புடையவை. மருந்துகள், பூச்சிக்கொல்லிகள் உள்ளிட்ட சேர்மங்கள் உயிரியல் இலக்குகளுடன் எவ்வாறு வினைபுரிகின்றன என்பதையும் இதே கோட்பாடு பாதிக்கக்கூடும். கைப்பக்க அமைப்பு உட்பட ஒரு மூலக்கூறின் கட்டமைப்பே அது என்ன செய்கிறது என்பதைத் தீர்மானிக்க உதவுகிறது.

சமச்சீரற்ற தொகுப்பு எனப்படும், வேதிவினைகளைத் தேர்ந்தெடுத்த எனான்டியோமரை நோக்கிச் செலுத்தும் நடைமுறையின் விரிவான வளர்ச்சியிலும் ககன் மற்றும் சோஆயின் பணி இடம்பெறுகிறது. சமச்சீரற்ற வினையூக்கத்தில் செய்த முன்னேற்றங்களுக்காக வில்லியம் நோல்ஸ், ரியோஜி நோயோரி மற்றும் பாரி ஷார்ப்லெஸ் ஆகியோருக்கு 2001ஆம் ஆண்டு வேதியியலுக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது. ககனும் சோஆயும் அதனுடன் தொடர்புடைய, ஆனால் தனித்துவமான ஒரு கேள்வியை ஆராய்ந்தனர்: ஒரு விளைபொருள் தனது உருவாக்கத்துக்குத் தானே வினையூக்கியாகச் செயல்படுவது உட்பட, சமநிலையின்மைகள் எவ்வாறு பெரிதாக்கப்படுகின்றன என்பதே அந்தக் கேள்வி.

ஜப்பானுடன் தொடர்புடைய அடிப்படை அறிவியல் விருது

1950ஆம் ஆண்டு ஹிரோஷிமா மாகாணத்தில் பிறந்த சோஆய், டோக்கியோ பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்று அறிவியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். ஜப்பானிலும் வட கரோலினா பல்கலைக்கழகத்திலும் ஆய்வுப் பணிகளில் ஈடுபட்ட பிறகு, டோக்கியோ அறிவியல் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியரானார். 2012ஆம் ஆண்டில் ஜப்பானின் ஊதா நாடா பதக்கம் பெற்ற அவர், தற்போது பேராசிரியர் எமரிட்டஸாக உள்ளார்.

விருது அறிவிக்கப்பட்ட நாளில் நடைபெற்ற செய்தியாளர் சந்திப்பில், விரும்பிய முடிவு கிடைக்குமா என்பதை அறியாமலேயே தொடர்ந்து சோதனைகள் செய்வதே ஆராய்ச்சிப் பணி என்று சோஆய் விவரித்தார். புதிய சோதனை உண்மைகளைக் கண்டறிவது மகிழ்ச்சியையும் வியப்பையும் அளித்ததால், சிரமங்களைப் பற்றி அவர் அதிகம் கவலைப்படவில்லை என்றார். பல்கலைக்கழகத்தின் ஆய்வுச் சூழலுக்கும் தன்னுடன் பணியாற்றிய மாணவர்களுக்கும் அவர் நன்றி தெரிவித்தார்.

2024, 2025ஆம் ஆண்டுகளில் ஜப்பானியர்கள் நோபல் பரிசுகளைப் பெற்றதைத் தொடர்ந்து, ஜப்பானைச் சேர்ந்த ஒருவர் அல்லது அமைப்பு நோபல் பரிசு பெறுவது இது தொடர்ந்து மூன்றாவது ஆண்டாகும். புரதங்கள், சர்க்கரைகள், பல மருந்துகள் உள்ளிட்ட கார்பன் கொண்ட சேர்மங்களை ஆராயும் கரிம வேதியியலில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட நீண்ட வரிசை ஜப்பானிய வேதியியலாளர்களில் சோஆயும் ஒருவர்.

அறிவியலில் இன்னும் விடை காணப்படாதவை என்ன?

உயிரின் ஒருபக்க வேதியியல் எவ்வாறு தொடங்கியது என்பதை இந்தப் பரிசு தீர்மானிக்கவில்லை. ஒரு வேதியியல் சமநிலையின்மையை வலுப்படுத்த முடியும் என்பதை விளக்கும் சோதனை மற்றும் கருத்தியல் முன்னேற்றங்களை இது அங்கீகரிக்கிறது. அதேவேளை, உயிர் தோன்றுவதற்கு முன்பு இயற்கையில் எந்தச் செயல்முறைகள் இயங்கின என்ற கேள்வி திறந்தே உள்ளது. படிகங்கள், மேற்பரப்புகள் மற்றும் ஒரு வடிவத்துக்கு மற்றொன்றைவிட ஆதரவாக அமையக்கூடிய இயற்பியல் நிலைமைகள் உள்ளிட்ட மாற்று வழிமுறைகளை ஆய்வாளர்கள் தொடர்ந்து ஆராய்கின்றனர்.

இந்த வேறுபாடே இந்தப் பணியின் மதிப்பில் ஒரு பகுதியாகும். சமச்சீரற்ற தான்வினையூக்கத்துக்கு சோஆய் வினை வலுவான எடுத்துக்காட்டை வழங்குகிறது. வினையூக்கிக் கலவைகள் எதிர்பாராத அளவுக்கு வலுவான தெரிவை எவ்வாறு உருவாக்கக்கூடும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள ககனின் நேரியலற்ற விளைவுகள் உதவுகின்றன. இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் இணைந்து, நடைமுறைத் தொகுப்பு வேதியியலிலும் உயிரின் தோற்றம் குறித்த கேள்விகளிலும் மூலக்கூறு கைப்பக்கத் தன்மையை ஆராய வேதியியலாளர்களுக்குக் கருவிகளை வழங்குகின்றன.

இந்த அங்கீகாரம் கரிமத் தொகுப்பின் மீது அதிக கவனத்தை ஈர்த்து, ஆராய்ச்சிகள் தொடர உதவும் என்று நம்புவதாக சோஆய் தெரிவித்தார். நூற்றாண்டு பழமையான ஒரு புதிரில் தொடங்கிய ஆய்வுப் பணிகளின் தொடரை நோபல் பரிசு கொண்டாடுகிறது. சரியான நிபந்தனைகளில், வேதியியல் ஒரு கண்ணாடிப் பிம்ப வடிவத்துக்கு ஆதரவளித்து, அந்தத் தேர்வை மேலும் வலுப்படுத்தக்கூடும் என்பதை ஆய்வகத்தில் கண்கூடாகக் காட்டியுள்ளன இந்தப் பணிகள்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• கென்சோ சோஆய் மற்றும் ஹென்றி பி. ககன் ஆகியோர் 2026 வேதியியலுக்கான நோபல் பரிசை வென்றனர்.
• சமச்சீரற்ற கரிமத் தொகுப்பில் நேரியலற்ற விளைவுகள் மற்றும் தான்வினையூக்கம் ஆகியவற்றை அங்கீகரித்து இந்த விருது வழங்கப்பட்டுள்ளது.
• வினையூக்கியில் உள்ள சிறிய சமநிலையின்மை, வேதிவினை விளைபொருட்களில் அதைவிடப் பெரிய சமநிலையின்மையை உருவாக்கக்கூடும் என்பதை 1986ஆம் ஆண்டில் ககன் காட்டினார்.
• கைப்பக்கத் தன்மை கொண்ட ஒரு விளைபொருள், தனது சொந்த வடிவத்தை மேலும் உருவாக்குவதற்குத் தானே வினையூக்கியாகச் செயல்படக்கூடும் என்பதை சோஆயின் வேதிவினை நிரூபித்தது.
• இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் வேதியியல் தொகுப்புக்கு உதவுவதோடு, உயிரின் மூலக்கூறு கைப்பக்கத் தன்மை எவ்வாறு தோன்றியது என்பதை ஆராய்வதற்கான மாதிரியையும் வழங்குகின்றன; ஆனால் அதற்கான கேள்விக்கு முழுமையான விடை அளிக்கவில்லை.